Στο Liverpool, από το 1955 ως το 1960, ο John περνάει από την επίβλεψη της θείας του και τον Tchaikovsky στο ράδιο, στην ανακάλυψη της πραγματικής του μάνας και του Chuck Berry, και τελικά στην ανεξαρτησία και το σχηματισμό της δικιάς του skiffle μπάντας, τους Quarrymen.Τη μαλακία στην έρημο που θα περίμενες από γυναίκα που περνάει από τις καλλιτεχνιές στη σκηνοθεσία, η Sam Taylor Wood την έχει ήδη κάνει, και πολύ κυριολεκτικά, στο Destricted (2006), όμως στο Nowhere Boy (2009), παρά το θέμα, αντιστέκεται στον πειρασμό να περάσει στο άλλο αναμενόμενο, στο δράμα για κυριακάτικα απογεύματα, αποφεύγοντας μέχρι το τέλος τη σαπουνόπερα και κάθε είδους υπερβολή όσο και τη μουσική ή το όνομα καν των Beatles. Αναπόφευκτα βέβαια όλα παραμένουν ελέφαντες στο δωμάτιο, και με τόσο στριμωξίδι δεν απορείς που η ταινία πραγματικά αναπνέει στα.. Strawberry Fields, πίσω από τους θάμνους, πάνω σε λεωφορεία, σε παραθαλάσσιες pub και σε υπόγεια club, όπου η κοριτσίστικη και η ενήλικη εμπειρία από αγοράκια της σκηνοθέτριας συνθέτει σκηνές που σε πείθουν ότι και το New Moon (2009) να γύριζε θα του 'βαζες καναδυο αστεράκια. Από την άλλη, ο Matt Greenhalgh, σεναριογράφος του Control (2007), του αξιολογότερου μουσικού biopic της προηγούμενης δεκαετίας, ανατρέπει μάλλον αρνητικά τις προσδοκίες σου με το να μην αντιστέκεται στο να γράψει δεύτερο στη σειρά, και αυτή τη φορά (να το γράψει) με τον αέρα του ανθρώπου που δεν αμφισβητεί το πόσο ξέρει καλύτερα από τους άλλους. Έτσι η ιστορία, παρότι βασισμένη στις αναμνήσεις της ετεροθαλούς αδελφής του John Lennon, είναι τη περισσότερη ώρα μακριά ακόμα και από τη δικιά της εκδοχή της πραγματικότητας, δίνοντας μια (εκδοχή) που δε θέλει να συναντήσει πουθενά τη φανταστική και αντικρουόμενη εικόνα του κοινού για τον άνθρωπο πίσω από τον θρύλο, αλλά από την άλλη δεν είναι ολοκληρωμένη και έχει την υποχρέωση να δώσει και τελείες για να συνδέσεις με τη συνέχεια. Κάπως έτσι, η αφήγηση καταλήγει να εξετάζει ένα αρκετά απρόσωπο αλλά offbeat δράμα (τουλάχιστο για τα μέτρα του σήμερα όπου οι συγγενείς υιοθετούν πολύ λιγότερο από τους εντελώς ξένους) που κόβει ψιλοάτσαλα ότι δε μπορεί να.. ολοκληρώσει (σα τις αιμομικτικές γκάβλες) και ράβει αρκετές φορές το ίδιο αδέξια τη παρακαταθήκη της (πιο χαρακτηριστικά κάτι σκαθάρια), πράγμα που μπορεί να αφήσει τελικά ικανοποιημένη μόνο τη μερίδα του κοινού που περιμένει αφορμή να πετάξει τα κυλοτάκια της στην οθόνη.

Παρότι πάντως η Taylor Wood δε καταφέρνει να αποφύγει τις σεναριακές παγίδες με τον ίδιο υποδειγματικό τρόπο που κάνει πείραγμα όσες νότες μπορεί να χρησιμοποιήσει (χωρίς να πληρώνει άπειρα δικαιώματα για τα τραγούδια της πιο θρυλικής μπάντας του πλανήτη), και παρότι ο πρωταγωνιστής της ισορροπεί όσο και ο Greenhalgh ανάμεσα στην εικόνα και την ουσία (ή τη μίμηση και την απόδοση αν προτιμάς), η ταινία είναι τελικά αρκετά μαγνητική, αυθόρμητη και στιλιστικά υπερπροσεγμένα συμβατική και έμφυτα σοβαρή, όσο και οι χαρακτήρες της Anne-Marie Duff και της Kristin Scott Thomas αλλά και όλη η παράδοση της κουλτούρας της.

Πενηντάρης οικογενειάρχης φουκαράς, μπλέκει με την αποχέτευση της πολυκατοικίας της μάνας του, αναλαμβάνει τη διαχείριση και χάνει τ’ αυγά και τα πασχάλια με πιτσιρίκα που του πουλάει δέντρα και του κλέβει την καρδιά, κάνοντάς τον να ξεχάσει ότι έχει και μια οικογένεια που αγαπάει, κι ας τη βαριέται.Κρίση μέσης ηλικίας, ιστορία νούμερο διακόσες πενήντα χιλιάδες εξακόσα τριάντα οκτώ, με μπόλικα στοιχεία αυτοβιογραφικής προέλευσης και κάργα στοιχεία οικογενειακής συμμετοχής, στην τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Περικλή Χούρσογλου, ανθρώπου με αποδεδειγμένες ευαισθησίες και προσωπικές, και κινηματογραφικές, και ιστορία στο χώρο ως δάσκαλος και σύμβουλος και μαθητής και θιασώτης των τεχνικών και των αντιλήψεών του, ο οποίος στον Διαχειριστή μεταφέρει την ανάγκη του να εικονογραφήσει την αλήθεια των συναισθημάτων που προσπαθεί να παγιδεύσει σε καρέ, και στο μεγαλύτερο βαθμό το πετυχαίνει. Εμποτίζει στην ταινία του το κενό και την απόγνωση και την πείνα που προκαλεί στον ήρωά του το συναισθηματικό μούδιασμα που νιώθει τυπικά ο άνθρωπος στην ηλικία εκείνη που έχει τελειώσει το βιολογικό του κύκλο και καλείται απλά να τον διαχειριστεί, μέχρι ν’ αποχαιρετίσει τ’ αποτελέσματά του (βλ. τα κουτσούβελά του) και χάνει τα πατήματά του, όταν συνειδητοποιεί ασυνείδητα, ότι το μόνο που του μένει μετά, είναι να περιμένει να του καεί η λάμπα.

Τα ατσάλινα δίχτυα της Ελληνίδας μάνας και το πέπλο μπούρδας που ρίχνει πάνω στα μάτια του γιου για να μη δει τις ατέλειες στο εικόνισμα που του έχει παρουσιάσει πως είναι η ίδια, και καταφέρει να την εξανθρωπίσει αυτός, κάνουν επίσης την εμφάνισή τους στην ιστορία περαστικά, για να οδηγήσουν το νήμα της δεύτερης αφήγησης κυρίως στην σχέση του γιου με την ειδωλοποίηση ή/και δαιμονοποίηση του πατέρα και την ανάγκη του να τον αντικαταστήσει ή/και εξαφανίσει, σ’ ένα μεστό δείγμα μελετημένης ακαδημαϊκής κινηματογραφικής εξιστόρησης, που αφήνει ψυχρό τον δέκτη της, ακριβώς λόγω της μουχλιασμένης γλώσσας και της τυποποιημένης ευφράδειας με την οποία αφηγείται μια ιστορία ούτε ιδιαίτερα πρωτότυπη, ούτε ιδιαίτερα ανατρεπτική, ούτε ιδιαίτερα δηκτική, ούτε ιδιαίτερα καυστική. Φιλότιμη και ειλικρινής, έχει πράγματα να σου πει, αν έχεις όρεξη να τ’ ακούσεις, κι ακόμη περισσότερο αν είσαι στη φάση να ταυτιστείς, αλλά η ιστορία της είναι πολύ συγκεκριμένη και δύσκαμπτη για να μπορέσεις να την πας πουθενά παραπέρα.

Τρία αδέρφια προσπαθούν ν’ αποφασίσουν τι θα κάνουν με την μονοκατοικία που κληρονόμησαν απ’ τη μάνα τους. Ακολουθούν φαγωμάρες.Περισσότερο μια επίθεση στην Αθήνα και την εξέλιξη του σχεδίου πόλης της σε κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που ήταν πριν μισό αιώνα (και βάλε), παρά το οικογενειακό δράμα που σε προδιαθέτει το στόρι της ότι είναι, η Χρυσόσκονη της πρωτοεμφανιζόμενης στη μεγάλου μήκους μυθοπλασία (αλλά έμπειρης στη θέση της βοηθού σκηνοθέτη και στην καρέκλα του ντοκιμαντερίστα) Μαργαρίτας Μαντά, είναι τόσο εκτός εποχής σε τόσα πολλά επίπεδα, που αναρωτιέσαι πού κρυβόταν τόσο καιρό και γιατί δεν την είχες δει στην κρατική τηλεόραση πριν κάτι χρόνια που υπέφερες από αϋπνίες. Όχι ότι θα σε βοηθούσε τότε, γιατί η θέση της κι η προσέγγισή της, είναι τόσο εξοργιστικές, που το πιθανότερο είναι να κατέληγες με μια τηλεόραση λιγότερη, μέσα στα μαύρα τα μεσάνυχτα. Φλου ποετίκ αφήγηση και εξωγήινες ερμηνείες θέτουν τις βάσεις μιας σκηνοθετικής ματιάς που πάσχει απ’ τις παιδικές ασθένειες που παρουσιάζουν οι περισσότεροι άψητοι σκηνοθέτες (ξεχαρβαλωμένοι ρυθμοί, άστοχο ρεπεράζ, προβληματική φωτογραφία) παρά την ηλικία και την εμπειρία της δημιουργού, η οποία στήνει έναν λίβελο κατά της μητροπολεοποίησης της Αθήνας, απ’ αυτούς που δεν έβλεπες ούτε όταν η αστιφιλία ήταν εξωτικό φρούτο και σαν να μη φτάνει αυτό, η οξυδέρκεια της παρατήρησής της, φτάνει στο βάθος του παιδικού παραμυθιού, με αιωνίως νεανίες πρωταγωνιστές, να αναπωλούν ακόμα τις μέρες που είχαν κήπους με πορτοκαλιές και παίζαν τόπι στις αλάνες. Οι ρατσιστικές τυποποιήσεις των φυλών της πόλης, συμπληρώνουν το πακέτο ενός άριστου δείγματος αναχρονιστικού σινεμά, που ασχολείται μεν με ένα θέμα διαχρονικά επίκαιρο, αλλά το κάνει με όρους που έχουν ξεπεραστεί, μέσα κι έξω απ’ την αίθουσα.

Έχοντας ξεκινήσει την τριλογία του απ' τις Κάνες, με τον κεντρικό του χαρακτήρα στο Αυγό (2007), να βρίσκεται ήδη στη μέση ηλικία του, ο Semih Kaplanoglu, ένας απ' τους πιο διακεκριμένους σκηνοθέτες της γείτονος, συνέχισε ανοίγοντας το Γάλα (2008) στη Βενετία, για να δείξει τις ταλαιπωρίες της ταλαίπωρης εφηβείας που πέρασε ο ταλαιπωρημένος ποιητής του, πριν τον γυρίσει πίσω στα πρώτα του σχολικά χρόνια, για το Μέλι, που έκανε την πρεμιέρα του στην 60η Berlinale την προηγούμενη βδομάδα. Μέλι που προσέλκυσε τη Χρυσή Αρκούδα της επετειακής διοργάνωσης του μεγάλου χειμωνιάτικου ευρωπαϊκού φεστιβάλ, χάρη στο νηφάλιο μινιμαλισμό του, την αφαιρετική αφήγηση και την εξαιρετική ενσωμάτωση του εντυπωσιακού φυσικού τοπίου, στην ιστορία του μικρού Yusuf, που προσπαθεί να βρει τα πατήματά του στον κόσμο, και χάνει το έδαφος κάτω απ' τα πόδια του, χάνοντας τον πατέρα που υπεραγαπά. Πηγαίνοντας κόντρα στην καταναλωτική βιασύνη που χαρακτηρίζει την κουλτούρα της εποχής, ο Kaplanoglu αφιέρωσε τρεις ολόκληρες ταινίες στην προσπάθειά του να εξερευνήσει την ανθρώπινη ψυχή, και σα να μην έφτανε το ότι έστησε ολόκληρη τριλογία πάνω σε έναν χαρακτήρα, είπε να κάνει το ψυχογράφημά του ακόμα πιο ιδιαίτερο, αντιστρέφοντας την κατεύθυνση της συνήθους διαδρομής, για να παντρέψει τη φροϋδική τεχνική της ψυχανάλυσης, με τις αισθητικές και διανοητικές ευαισθησίες του art-house κινηματογράφου, σ' ένα σύνολο που, αν μη τι άλλο, πρέπει να σ' ενδιαφέρει και λίγο παραπάνω, μιας και μπορείς να εντοπίσεις τις απαρχές του στησίματός του, στο φόρουμ συμπαραγωγών του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Τελευταία πρωτότυπη δεκαετία, τα 80s ήταν και η πρώτη που σημαδεύτηκε από τη γυναικεία υπερβολή, τις περμανάντ, τις μάσκαρες, τις βάτες, και κυρίως τη πολιτική της απολίτικης εαυτουλίασης και αχορταγίας, τόσο που αρκετά πριν τελειώσει (η δεκαετία), η Wall Street (1987) είχε γίνει το σήμα κατατεθέν της και η περίφημη ρητορεία περί απληστίας του Michael Douglas σα Gordon Gekko τον είχε κάνει οσκαροτιμημένο και τόσο εικονικό κακό όσο έγινε και ο Hannibal Lecter μερικά χρόνια μετά. Με τη δεκαετία να επιστρέφει εδώ και κάποια χρόνια (ξεκινώντας από την electro που έχει πάει σε 1-bit και 8-bit στο underground και τη disco και τη hi-nrg που περνάνε στο mainstream σιγά σιγά άμα δε τα παρακολουθείς), και με τη παγκόσμια οικονομική κατάρρευση να αποτελεί ακόμα κραυγαλέο φόντο σε κάθε προσπάθεια επαναστολίσματος του θεού των φράγκων, ο Gekko επιστρέφει στο Trade Hard with a Vengeance Money Never Sleeps (2010) με τίτλο δανεισμένο από τις παλιές του ατάκες και στόχο πια το σύστημα που για δυο δεκαετίες αποδείχτηκε ότι στήριζε και τάιζε τη πλεονεξία.

Είναι μάταιο βέβαια να περιμένεις από μια παραγωγή της Fox τίποτα που να στοχοποιεί τη σπέκουλα και την ελευθερία παύλα ασυδοσία όσο ο Καπιταλισμός (2009) του Michael Moore, και το ίδιο καταστραμμένο θα ήταν να ελπίζεις πια σε τίποτα περισσότερο από αριστεροδεξιά αλαφρά σατιρικό από τον Oliver Stone. Άλλωστε η πρώτη ταινία είχε συμπάθειες κυριολεκτικά αριστερά και δεξιά, και τώρα έχουν κλείσει εμφανίσεις ο Donald Trump, ο Jim Cramer, και μάλλον ολόκληρο το επιτελείο του Fox Business, πράγμα που τουλάχιστο εγγυάται μια καλτιά σα τη παρέλαση προπονητών του NFL στο Blind Side (2009) και ελπίζεις να περιλαμβάνει και άγρια λεσβιακά μεταξύ Jenna Lee και Alexis Glick. Ρεαλιστικότερα, το ενδιαφέρον των hedgefunders να βγάλουν τις τράπεζες πιο παλαβές, και η άδεια χρηματιστή του υπεύθυνου για το ξαναγραμμένο σενάριο Allan Loeb, θα έδιναν έτσι κι αλλιώς έναν αυθεντικό τόνο στη ταινία, και οι μαρτυριάρηδες των πρώτων δοκιμαστικών προβολών το επιβεβαιώνουν συμπληρώνοντας την εικόνα που λείπει από teaser και trailer, τα οποία επικεντρώθηκαν σε κάτι σε νεο-μπλουζμπραδερικό στιλ από τη μια και σε ξεπερασμένο mainstream δράμα από την άλλη, κομπλέ με Shiny Toy Guns και Rolling Stones αντίστοιχα στην υπόκρουση. Σχετικά ασαφής παραμένει μόνο η έξοδος στις αίθουσες, που ήταν αρχικά για Φλεβάρη, πήγε τέλη Απρίλη όπου έχει μια καλή παράδοση ο Shia LaBeouf όταν μάζεψε ούριο άνεμο, και ψιλοταρακουνιέται εκεί γύρω από τα απανωτά μπουρδουκλώματα στον προγραμματισμό των studio που ξεκίνησε η απόφαση της Warner να τρισδιαστατοποιήσει πηγαίνοντας το και μια βδομάδα μετά το Clash of the Titans (2010).

Στις αρχές του μήνα, μια σύντομη είδηση στο Hollywood Reporter ανέφερε πως η Severin Films απέκτησε τα δικαιώματα του "ρομαντικού θρίλερ" Birdemic: Shock and Terror (2008) με στόχο περιορισμένη διανομή στα τέλη της χρονιάς. Αυτό ήταν και το τελευταίο σκαλοπάτι στη καταξίωση μιας παραγωγής ήδη τόσο θρυλικής στον τρομοχώρο και όχι μόνο, όσο και το Plan 9 from Outer Space (1959) το προηγούμενο αιώνα.

Το φιλμ γυρίστηκε στη βόρεια California από έναν Βιετναμέζο πωλητή λογισμικού και MASTER OF THE ROMANTIC THRILLER™ που προφανώς νομίζει ότι έχει πρότυπο τον Sir Alfred Hitchcock αλλά προφανέστερα έχει στη πραγματικότητα τον Edward D. Wood Jr., κομπλέ με πάθος στο γύρισμα ταινιών με ανύπαρκτο προϋπολογισμό (η συνέχεια του Birdemic θα είναι "3D" και θα ξεκινήσει με "$20 εκατομμύρια") και ξεχασμένη σταρ για μούσα, τη Tippi Hedren που από το 2003 εμφανίζεται στις ταινίες του τεράστιου James Nguyen, φυσικά στο ίδιο και το ίδιο (αρχειακό στη συνέχεια) footage. Το Ed-Wood-ικό ήθος στη δουλειά του ζωντανού θρύλου Nguen, φτάνει μέχρι την επιμονή του στο να ακολουθεί με πιστότητα το καστ το γραμμένο στη πορεία και σε σπαστά ασιατοαμερικάνικα σενάριο, όπως αφηγήθηκε στο Bloody-Disgusting που έχει υιοθετήσει τη παραγωγή, η Whitney Moore, η απίστευτη 17χρονη τότε φοιτήτρια που μοιάζει σα να έχει σκάσει στη ταινία από ένα άλλο, εξελιγμένο γονιδιακά κινηματογραφικά, πλανήτη. Από έναν άλλο, καθυστερημένο διανοητικά ψηφιακά πλανήτη, μοιάζουν να έχουν βγει ειδικά τα εφέ του ανυπέρβλητου Nguyen, μια συνέχεια και επέκταση των χειροποίητων καταρρέοντων του Wood σχεδόν.. κατασυγκινητική, όπως βλέπεις και όπως δεν είχαν δει τα διαδίχτυα από το πρώτο trailer που κυκλοφόρησε την άνοιξη 2007 στο YouTube μέσα σε γενική αδιαφορία, αλλά έφτασε το καλοκαίρι του 2009 να κυκλοφορεί σε αρκετές κόπιες ανάμεσα στους πιο υποψιασμένους ως το χειρότερο (trailer) ever. Ενδιάμεσα, είχε βοηθήσει αρκετά και ο υπερμέγας δημιουργός, που πήγε στο Sundance (παρότι του 'χαν απορρίψει τη συμμετοχή) με ένα βανάκι καλυμμένο από ψεύτικα πουλιά και μεγάφωνα που παίζαν κρωξίματα και κραυγές, και κυκλοφόρησε μόνος του τη παραγωγή σε μια κόπια συλλεκτική πια στο DVD και στα torrents.

Η ειδική έκδοση του Birdemic θα κάνει πρεμιέρα σε ειδική προβολή στις 27 του μήνα στο Cinefamily του LA, με οικοδεσπότες τον Tim Heidecker και τον Eric Wareheim, στο δρόμο του για να κατακτήσει το σύμπαν και την ιστορία.

Το κλείσιμο της φροϋδικής προσέγγισης του Semih Kaplanoglu στην ψυχοσύνθεση ενός χαρακτήρα, βράβευσε η κριτική επιτροπή της φετινής Berlinale, με τη Χρυσή Αρκούδα να πηγαίνει απ’ τα χέρια του απρόθυμου προέδρου Werner Herzog, σ’ αυτά του αδιάφορου νικήτη, σκηνοθέτη του Bal / Honey, που έκλεισε την αντίστροφη τριλογία του Yusuf, γυρίζοντάς τον πίσω στα παιδικάτα του, για να δείξει πώς κατέληξε ορφανός από πατέρα και έφηβος γιος ταλαίπωρης μάνας στο Süt / Milk (2008), προτού γίνει τσακισμένος σαραντάρης ποιητής στο Yumurta / Egg (2007) –τρεις ταινίες που ξεκίνησαν το στήσιμό τους απ’ το Crossroads της Θεσσαλονίκης. Η τριλογία, που άνοιξε με το πρώτο μέρος της στις Κάνες κι έδειξε το δεύτερο στη Βενετία, έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο το ταξίδι της στην τριπλέτα των μεγάλων ευρωπαϊκών φεστιβάλ, στερώντας το μεγάλο βραβείο απ’ την κατά γενική ομολογία καλύτερη ταινία της διοργάνωσης, το Eu Cand Vreau sa Fluier, Fluier / If I Want to Whistle, I Whistle, δράμα για ανήλικο φυλακισμένο, του Florin Serban, που αρκέστηκε στην Αργυρή Άρκτο ταινίας (ή αλλιώς, Μέγα Βραβείο της Επιτροπής) και το βραβείο καινοτομίας Alfred Bauer, ενδεχομένως λόγω και της ρουμάνικης καταγωγής του, μιας κι η χώρα του είναι ήδη παραφορτωμένη.

Αναμενόμενα, και σαν ένδειξη συμπαράστασης, η Αργυρή Άρκτος σκηνοθεσίας πήγε στον The Ghost Writer του Roman Polanski, που βάραινε με την απουσία του όλη την διοργάνωση και μέσω του παραγωγού του, Alain Sarde, δήλωσε ότι ακόμη κι αν μπορούσε, δεν θα πήγαινε να το παραλάβει, γιατί την τελευταία φορά που έκανε κάτι τέτοιο, κατέληξε στη φυλακή. Η πολυβραβευμένη στη χώρα της, Shinobu Terajima, κέρδισε την ασημένια αρκούδα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για το ρόλο της ως σύζυγος φαντάρου που υποδέχεται απ’ τα μέτωπα του Β’ Παγκοσμίου, τον άντρα που την κακοποιούσε και την βίαζε συστηματικά, και της στήνει το υπέρτατο μαρτύριο γυρίζοντας καθολικά ακρωτηριασμένος και άλαλος, αναγκάζοντάς την να φροντίζει και να ικανοποιεί τις βασικότερες των αναγκών του (συμπεριλαμβανομένης της ακόρεστης πείνας του για σαρκική επαφή), για λόγους που ποτέ δεν καταφέρνει στ’ αλήθεια να εξερευνήσει το ιαπωνικό Caterpillar. Το χαρακτηριστικά ανεπεισοδιακό Kak Ya Provel Etim Letom / How I Ended This Summer, του Aleksei Popogrebsky, που δείχνει ακριβώς πώς θα ήταν το LOST, γυρισμένο για σκληροπυρηνικό art-house κοινό και έμοιαζε φτιαγμένο για να το δει και να το βραβεύσει ο Herzog, δεν πήγε παραπέρα απ’ το εξ ημισίας μοίρασμα του βραβείου καλύτερης ανδρικής ερμηνείας, για τους δυο (και πρακτικά μοναδικούς) ερμηνευτές του, τον δευτεροεμφανιζόμενο πιτσιρικά Grigori Dobrygin και τον λιγάκι πιο ψημένο, σε ταινίες και βραβεία, Sergei Puskepalis. Για την εξαιρετική φωτογραφία της ταινίας και το ψηφιακό που μπορείς να πάρεις κι όρκο ότι είναι φιλμ, βραβεύθηκε κι ο Pavel Kostomarov, ενώ την επιλογή του ήσυχου και χαριτωμένου Tuan Yuan / Apart Together ως ταινίας έναρξης, επιβεβαίωσε η βράβευσή του με την αρκούδα για το σενάριο.

Το γενικά αδύναμο κι απογοητευτικό διαγωνιστικό κομμάτι της επετειακής 60ης διοργάνωσης του φεστιβάλ, μεταφράστηκε σε πολλών τις σελίδες ως δείγμα του ότι η θέση της Berlinale στο καλεντάρι γίνεται ολοένα και πιο προβληματική για το υπόλοιπο των τίτλων που της μένουν να επιλέξει, κι όπως καταλαβαίνεις δεν ήταν και τυχαίο το timing της επί τόπου έκδοσης του Variety, που διάλεξε την 8η μέρα του φεστιβάλ για να δημοσιεύσει ρεπορτάζ με τον εύγλωττο τίτλο Cannes vs All Others και θέμα το πώς οι Κάνες έχουν πιάσει πια ολοκληρωτική κυριαρχία στην κορυφή των wishlists δημιουργών, sales agents και μεγαλοδιανομέων, ως η απόλυτη σανίδα απογείωσης των τίτλων με το μεγαλύτερο δυναμικό τους. Κι αν και τα ραπόρτα απ’ την αγορά, ήταν γενικά ενθαρρυντικά σε σχέση με τα περσινά αποτελέσματα, οι πωλητές στην πλειοψηφία τους είχαν βαρεθεί να βλέπουν κόσμο να κοιτάει με τα χέρια πισω απ’ την πλάτη, αντί για μέσα στην τσέπη και τη συντριπτική πλειοψηφία των αγοραστών, να κυνηγάει τους ίδιους τίτλους και τις ίδιες ασφαλείς επιλογές, σε ένα EFM που έκανε καλά νούμερα τελικά, αλλά άφησε τους εκπροσώπους των μικρών, ιδιαίτερων, ανεξάρτητων και ευρωπαϊκών παραγωγών, να ιδρώνουν νευρικά, κοιτάζοντας τα αλισβερίσια να γίνονται σε μαγαζιά πιο αμερικανοκεντρικά.