Το αποκορύφωμα μιας σειράς κακόγουστων ενσταντανέ κλιμακούμενης παιδαριώδους αφέλειας καμουφλαρισμένης με ψαρωτικές δηθενιές επιβλητικότητας, αποκάλυψε στα προχθεσινά βραβεία του MTV η Paramount, στη μορφή ενός clip της ταινίας που φαίνεται πώς θ’ αποδειχθεί η πιο φιλόδοξη κι η πιο βαβουριάρικη αποτυχία της πτωτικής πορείας του M. Night Shyamalan. Που αφού βαρέθηκε να τρώει τη μούρη του σε κριτικές και ταμειακές αποτυχίες, προσπαθώντας να αφηγηθεί ενήλικες ιστορίες με εσάνς μπαρόκ παραμυθιού, είπε να γυρίσει στις μικρότερες ηλικίες, γυρίζοντας κάτι που η προώθηση προωθεί ως οικογενειακή περιπέτεια, δίχως όμως να έχει κάτι να δείξει για τα μέλη της οικογένειας που έχουν τελειώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Δημογραφικό που αποτελούσε άλλωστε και το κύριο κοινό που στόχευε η σειρά κινουμένων σχεδίων του Nickelodeon, στην οποία και βασίστηκε η ταινία, πρώτη από μια προγραμματισμένη τριλογία που συμπαράγει το κινηματογραφικό παρακλάδι του καλωδιακού καναλιού, που ανήκει στις δυνάμεις του δικτύου του MTV, που ανήκει στη Viacom, που έχει και την Paramount κι όλοι μαζί κάνουν την ωραία παρέα που φέρνει στην μεγάλη οθόνη την ιστορία του Aang, του υπεραιωνόβιου δωδεκάχρονου, που εκτός από χαβαλετζής πιτσιρικάς με έφεση στη λούφα, είναι και η τελευταία μετενσάρκωση του Avatar. Τουτέστιν, η ανθρώπινη μορφή του πνεύματος του πλανήτη, που εκτός απ’ το χάρισμα να χειραγωγεί τα τέσσερα θεμελιώδη στοιχεία της φύσης, έχει και την αποστολή να φροντίζει ώστε να ζουν ειρηνικά οι υπόλοιποι άνθρωποι, που είναι χωρισμένοι σε τέσσερις φυλές, με την κάθε μία να μπορεί να χειραγωγεί από ένα στοιχείο.

Αλί, όμως, το έθνος της φωτιάς έχει ανάψει, κι η επέλαση του στρατού του, κοντεύει να πνίξει στη στάχτη όλον αυτόν τον μυθολογικό κόσμο, που αντλεί στοιχεία καθολικά και αποκλειστικά απ’ τις ανατολίτικες φιλοσοφίες, επιστήμες και κοσμοθεωρίες, σ’ ένα μείγμα που ανακάτευε στιλ κι επιρροές από anime και αμερικάνικο cartoon, για να φτιάξει την αισθητική που το είχε κάνει μια απ’ τις πιο δημοφιλείς και πολυβραβευμένες σειρές κινουμένων σχεδίων στην τηλεοπτική εποχή της. Αισθητική που δεν φαίνεται να είχε και μεγάλη σημασία ούτε για τον Shyamalan, ούτε βέβαια για την Paramount, που βρήκε ευκαιρία να μπάσει στις αίθουσες ένα ήδη εδραιωμένο franchise με αφοσιωμένο fan base, το οποίο όμως φρόντισε να εξοργίσει, ξεπλένοντας την κιτρινίλα απ’ το δέρμα των πρωταγωνιστών, για να ηρεμήσει τα ξενοφοβικά ματάκια με αμερικανόφατσες, ως πιο οικείες και λιγότερο απωθητικές. Και fan base το οποίο θα φροντίσει να ταλαιπωρήσει κιόλας, αφού η εταιρεία θα προσπαθήσει να βγάλει κι εκείνο το ξύγκι απ’ τη μύγα που κυνήγησε και το Clash of the Titans (2010) με την τρισδιαστατοποίηση της ταινίας κατόπιν εορτής, βάζοντας άλλη μια χαρακιά στην εξευτέλιση ενός format, που πέρσι περίμεναν τα στούντιο ως Μεσσία και φέτος μεταχειρίζονται σα νταβατζήδες.

Για τις πιο τολμηρές προβλέψεις, από τις προβολές του στη ShoWest και μετά, το τρίτο Toy Story πάει για Oscar® (και όχι απλά κινούμενου). Χωρίς να έχεις δει τη ταινία και με μια μόνο ματιά στις πρόσφατες αμερικάνικες ταμειακές λίστες, προβλέπεις και μόνος σου ότι το Tron Legacy (2010) μπορεί και να έχει κάπως κάποιες πιθανότητες να περάσει τα παιχνιδάκια της Pixar στον απολογισμό του μποξόφη για τη χρονιά, αλλά το πιο πιθανό είναι, με τη βοήθεια και του τσιμπήματος στα S3D εισιτήρια, να βρεθούν τα ατρόμητα παιχνιδάκια κάπου ανάμεσα στο Shrek 2 (2004) και στο Finding Nemo (2003), στη τριάδα των εμπορικότερων κινούμενων των εποχών και στη κορυφή της φετινής χρονιάς, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Με το φιλμ να ανοίγει σε δυο βδομάδες και έναν κάποιο παροξυσμό για τα εισιτήρια να έχει ήδη αρχίσει, η Disney ολοκληρώνει σιγά σιγά τη προώθηση που είχε ξεκινήσει, παραδοσιακά για τη Pixar, με τις προβολές του Up (2009), προώθηση το ίδιο παραδοσιακά πλούσια και σε αποσπάσματα από τη παραγωγή και σε ανεξάρτητο υλικό, προώθηση που επικεντρώνεται πια στους νέους χαρακτήρες για να ολοκληρώσει εικόνα και γούτσου γούτσου και μεγάλων φιλοδοξιών. Από το κλιπ του Ken που (προβάλλονταν ιδιωτικά αρκετό καιρό και) βγήκε στη δημοσιότητα τη προηγούμενη βδομάδα, το κυριότερο (εκτός από τη κυριότητα και του χαρακτήρα) που κρατάς είναι η φανερή.. εκτέλεσή του από τη Mattel, που κάποτε προστάτευε τις Barbie της αρκετά για να απαγορεύει ρητά να εμφανιστούν στο Toy Story (1995). Από το κλιπ με τα υπόλοιπα κουκλάκια, σημαντικότερη είναι αυτή η αθανασία τους που ποτίζει τις περιγραφές, αθανασία που περιμένει βέβαια τις πιο προσεγμένες δουλειές, και αθανασία που γεννάει δολάρια όσο.. ζει, όπως ξέρει καλά το studio του πόντικα (που για παράδειγμα έβγαλε μακροπρόθεσμα περισσότερα από το μιούζικαλ του Βασιλιά των Λονταριών (1994), παρά από την εκμετάλλευση του φιλμ).

Χάρη στον Les Grossman, κατά κόσμο Tom Cruise, τα πιο λαμπυρίζοντα λιγδιάρικα κινηματογραφικά βραβεία βρήκαν τα ξημερώματα στο Gibson Amphitheatre του LA ένα κάποιο mojo, κάποια παπάκια για να κολυμπήσουν στον ωκεανό απέθαντων οιστρογόνων στον οποίο έχει μεταμορφωθεί τα τελευταία χρόνια το MTV, κατά κόσμο Twilight TV πια. Στον Grossman να σκυλοβρίζει (στο ζέσταμα για τη τελετή) την ιδέα του Robert Pattinson να λούσει το μαλλί του, τα 2010 MTV Movie Awards πρόσθεσαν τον ακόμα φανταστικό κώλο της Jennifer Lopez, αρκετές δόσεις από Hangover (2009), και τον "πιο πολύτιμο performer" της περσινής τηλεοπτικής σεζόν, Aziz Ansari, ώστε να περάσουν στα ψιλά ακόμα και τα παραδοσιακά γκέικα φιλιά, ανάμεσα σε Sandra Bullock & Scarlett Johansson και Jonah Hill & Russell Brand. Στα ακόμα ψιλότερα πέρασαν οι παραλήπτες των χρυσών ποπκόρν, που είχαν ουσιαστικά προαναγγελθεί από πέρσι και χωρίς πλάκα.

Γενικότερα, και μόνο το ότι παίζουν τόσα χρόνια στις Μάζες ανάμεσα στα Όσκαρ και τις Κάνες, αρκεί για να δείξει ότι τα βραβεία του κάποτε μουσικού καναλιού ήταν και κάποτε σημαντικά για τη βιομηχανία, ένα ιδιότυπο Audience Choice, μια αναγνώριση πως στις αίθουσες υπάρχει και το καλοκαίρι εκτός από το χειμώνα. Για χάρη όμως του franchise των μανιοκαταθλιπτικών αμοιβάδων, τα "βραβεία" σνόμπαραν πέρσι τη μεγαλύτερη ταινία της δεκαετίας και φέτος την εμπορικότερή της, μέγεθος σε τέτοιες παραβλέψεις δεν υφίσταται για να μετρηθεί, το πανηγύρι έχει πανηγυρικά αυτοακυρωθεί και δικαιολογία δεν υπάρχει. Τόσα χρόνια το συγκεκριμένο δίκτυο πλημμυρίζει στις λυκόφωτες ειδήσεις, ειδήσεις που κάθε φορά αφιερώνουν το μισό τους κείμενο στο να.. αναπολούν όλες τις αντίστοιχες προηγούμενες που παρουσιάστηκαν με κάποιου είδους πρωτιά (αυτή της εγκεφαλικής μαύρης τρύπας, προφανώς), μιλάμε τελικά για επιλογές πολύ συνειδητές και όχι για κάποιου είδους προσαρμογή στις απαιτήσεις των περιστάσεων. Ακόμα και τις κατηγορίες των κινηματογραφικών βραβείων του, το καλωδιακό κανάλι φαίνεται πλέον να τις προσαρμόζει για περισσότερα καθυστερημένα τσιρίγματα, φέτος προέκυψε μια Global Superstar όπου μπορούσες να διαλέξεις να ψηφίσεις ανάμεσα σε.. όλο το καστ του New Moon (2009) περίπου.

Η πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς των χλωμών προσώπων υπόσχονταν να είναι αυτή που η Katy Perry θα τραγούδαγε το California Gurls γυμνή, αλλά έμεινε στα λόγια και σε κάτι ημιδιαφανές για το κόκκινο χαλί, και έτσι τα χαρτομάντιλα βγήκαν, λέει, για τη Bullock (Generation Award) όσο περιέγραφε τα βάσανα της κυτταρίτιδας και για τον Ken Jeong (Best WTF Moment) που θυμήθηκε τη μάχη της γυναίκας του με τον καρκίνο του μαστού, μια στιγμή (η δεύτερη) βαθιά ανθρώπινη μεν αλλά ίσως και χαρακτηριστική των συνειρμών που προκαλεί στον καθένα πια η θέα ενός φρεσκοψημένου καλαμποκοβραβείου.

Με Get Him to the Greek (2010), Killers (2010) και Marmaduke (2010) να ανοίγουν, το σαββατοκύριακο που τελειώνει ήταν της πλάκας στην Αμερική, και γενικά αποδείχτηκε και τέτοιο στις εισπράξεις, παρολαυτά και αν όχι τιποτάλλο, έδωσε την ευκαιρία σε επερχόμενες ταινίες του είδους να συστηθούν, ανάμεσά τους και στο Δείπνο για Παπάρες (2010) του Jay Roach.

Το Δείπνο αυτοπαρουσιάστηκε για δεύτερη φορά, είχε ξαναδοκιμάσει (με το trailer #1) και πριν το Date Night (2010) στις αρχές του Απρίλη, μέσα σε εύλογο γενικό ξύσιμο και τότε. Παρά το cast, τον Steve Carell και τον Paul Rudd, παλιοσειρές από τα δεύτερα του κάποτε frat pack που γίνανε ονόματα στην εποχή Apatow, παρά τον Zach Galifianakis που εξακολουθεί να παίζει στα trailer περισσότερο από τις ταινίες μετά το Hangover (2009), παρά τον σκηνοθέτη των Austin Powers και των Meet the Parents Fockers (αν τελοσπάντων τα περνάς αυτά για δείγματα κληρονομικού χαρίσματος), παρά τα πολλά στοιχεία που θεωρητικά το κάνουν να ξεχωρίζει, το Dinner for Schmucks επιμένει κυριολεκτικά σε βλαμμένους που κάνουν πίου πίου για να πουλήσει, και αναρωτιέσαι ποιοι περιμένει να αγοράσουν. Η παραγωγή είναι από αυτές που κράτησε ο Spielberg για τη Dreamworks όταν αποχώρησε από τη Paramount, το πρωτότυπο γαλλικό Δείπνο Ηλιθίων (1998) έχει ένα status που πλησιάζει με τα χρόνια το Κλουβί με τις Τρελές (1978) του Francis Veber, τα περισσότερα script reviews και screening reports είναι θετικά (αν και κανένα δεν αφήνει για πολύ στον αέρα η μυστικοπάθεια του studio), και άμα τα συνυπολογίσεις κι αυτά, αισθάνεσαι πραγματικά σα να σου 'χει γεννήσει αυγά μέσα στον εγκέφαλο ο nerdy χαρακτήρας του Carell όσο τον κρατούσε κατεψυγμένον το μούσι του Galifianakis.

Πέρα από το αβίαστο χιούμορ ή τους ανακόλουθους αυτοσχεδιασμούς που θα περίμενες (αλλά δε βλέπεις) από τους πρωταγωνιστές, φαίνεται να λείπει εντελώς και το πνεύμα.. δωματίου του πρωτότυπου (που είχε βασιστεί σε θεατρικό του σκηνοθέτη του). Το πνεύμα μπορεί και να έχει μεταφερθεί στο δείπνο, ένα δείπνο που ήταν απλά μηχανισμός πλοκής στο γαλλικό έργο αλλά, τυπικά αμερικάνικα, φαίνεται να έχει γίνει όλο το θέμα στο remake, κομπλέ με ολόκληρο σετ ηλίθιων, τους εγγαστρίμυθους τους παντρεμένους με τις κούκλες τους που βλέπεις και τους κλανιάρηδες γύπες που δε βλέπεις (αλλά είδε το Moviefone στο set visit του πριν τα Χριστούγεννα). Το concept της ιστορίας, όπως ακούγεται και στους διαλόγους του Dîner de Cons σε κάποια φάση, πάει πίσω κάναν αιώνα, στα Pig Nights των fraternities, όταν καλούσε ο καθένας στο δείπνο τη πιο άσχημη γκόμενα που μπορούσε να βρει, και αυτός με την ασχημότερη κέρδιζε (με σημαντική λεπτομέρεια ότι έπρεπε πρώτα να τη.. πάει σπίτι). Schmuck στα Εβραϊκά σημαίνει (το μάντεψες) παπάρι.

Στα μισά αυτού που προδιαγράφεται ως όχι ιδιαίτερα αποδοτικό καλοκαίρι για κανενός τις προσδοκίες (όπως δείχνει άλλωστε κι η κατά 11% πτώση στα εισιτήρια σε σχέση με τον περσινό Μάη), θα έρθει να προσγειωθεί το Knight and Day, το στοίχημα του Tom Cruise να κερδίσει πίσω το κοινό που έχει ξινίσει απ’ την εποχή που άρχισε να χοροπηδάει σε καναπέδες, και η πρώτη ευκαιρία του James Mangold (των Cop Land (1997), Girl, Interrupted (1999), Walk the Line (2005) και 3:10 to Yuma (2007)) να δείξει ότι μπορεί να αποδώσει στην ελαφριά περιπέτεια με βαρβάτο cast και ταμειακές αξιώσεις. Η ταινία, που είχε ξεκινήσει να πλασάρεται ως εντελώς ελαφρύτερο πυροβολικό, με προδιαγραφόμενο δίδυμο πρωταγωνιστών τον Chris Tucker και την Eva Mendes, βρέθηκε στο στόχαστρο του Cruise αμέσως μετά την αποτυχία του Valkyrie (2008) να συγκρατήσει την United Artists του απ’ τον πνιγμό και σε μια εποχή που, σύμφωνα με τα δίκτυα της θείας Nikki, το κάποτε γκανιάν των ταμειών, φλέρταραν στούντιο με παραγωγές όπως το The Tourist (2010) του Οσκαρούχου σκηνοθέτη των Ζωών των Άλλων (2006) (που κατέληξε στον Johnny Depp) και η μεταφορά του The Matarese Circle του Robert Ludlum, από τον David Cronenberg, και με τον Denzel Washington στη θέση του συμπρωταγωνιστή.

Οπότε για να διάλεξε ο Cruise ένα κράμα του Mission: Impossible (2006) που τον εδραίωσε ως action star, του Collateral (2004) που έδειξε την προδιάθεσή του για τσαλάκωμα χαρακτήρα, του Tropic Thunder (2008) που του κέρδισε πόντους για την όρεξή του να γελοιοποιήσει την εικόνα του, ε και λίγο από Mr & Mrs Smith (2005) και True Lies (1994) στο στόρι, που έχει τον τρόπο του να τραβάει το κοινό απ’ ό,τι έχει φανεί, κάτι θα ξέρει ο άνθρωπος που πέρασε το τελευταίο μισό της προηγούμενης δεκαετίας τρώγοντας το δράμα με το κουτάλι στην οθόνη, πουλώντας τρέλα με του τσουβάλι έξω απ’ την αίθουσα και βλέποντας το star power του να ξεθωριάζει μαζί με τη δυναμική του στα ταμεία. Στην πρώτη του χαβαλεδιάρικη ταινία λοιπόν, από την εποχή του Mission: Impossible III (2006) τουλάχιστον (αν κι ίσως πρέπει να πας πίσω μέχρι και το Cocktail (1988) για να τον θυμηθείς σε τόσο χαζοβιόλικο ρόλο), ο Cruise παίζει τρελαμένο πράκτορα της CIA, που προσπαθεί να ξεφύγει απ’ τους συναδέλφους του και παρασύρει στο φευγιό του την Cameron Diaz, με τις συνέπειες που βλέπεις και στο παραπάνω trailer. Trailer που κυκλοφόρησε στην αρχή της βδομάδας, τρίτο κατά σειρά, μετά από άλλα δύο που είχαν βγει στην αρχή της χρονιάς, και στα μισά της άνοιξης αντίστοιχα, και στα οποία δεν προσθέτει ιδιαίτερα τίποτα, παρά μάλλον αφαιρεί, τόσο απ’ το ρομάντζο της υπόθεσης που τόνιζε το πρώτο προωθητικό, όσο κι απ’ την ανάλυση της πλοκής που πρόσφερε το δεύτερο, για να κρατήσει όμως στην υπερχορταστική δυομισάλεπτη διάρκειά του, μπόλικα κι απ’ τα δύο, και ν’ απλώσει και το εύρος των... εξωτικών σκηνικών που φιλοξενούν την κατά τα φαινόμενα απολαυστική του δράση. Η ταινία ήταν προγραμματισμένη να μετρηθεί με ζόρικους αντιπάλους, βγαίνοντας την πρώτη Παρασκευή του Ιούλη κόντρα στο The Last Airbender (2010) κι ύστερα το Twilight: Eclipse (2010) (και με το Inception (2010) να ακολουθεί μια βδομάδα πριν βγει στις αίθουσες και το Salt (2010)), αλλά η Fox προφανώς νιώθοντας πιο σίγουρη για τις ελκυστικές δυνατότητες των εκρήξεων και των κυνηγητών του, παρά για τα κωμικά ταλέντα του Cruise και της Diaz, το τράβηξε για να το βγάλει στις 25 Ιούνη, απέναντι απ’ το Grown Ups (2010), την επιστροφή του Adam Sandler μπροστά απ’ την κάμερα του Dennis Dugan.

Η Filmopolis σας προσκαλεί στην avant première της ρομαντικής κωμωδίας δράσης Killers. Την Τετάρτη 9 Ιουνίου στις 8μιση το βράδυ στο Odeon Kosmopolis στο Μαρούσι.

Η Coco πριν τη Chanel.Μια κονφορμιστική προσέγγιση της ζωής μιας αντικομφορμίστριας όχι μονάχα της μόδας, αλλά και των κοινωνικών κανόνων και συμβάσεων της εποχής της, το Coco Avant Chanel (2009) απ’ την Anne Fontaine ξεδιπλώνεται σα συμβατική βιογραφία, με την αντισυμβατικότητά της να εξαντλείται στην ιδέα να πιάσει το υποκείμενό της απ’ την αρχή, αλλά να μην το πάει μέχρι το τέλος, παρά να το παρατήσει στο ξεκίνημα της αποθέωσής του. Μέσα απ’ την ιστορία του ορφανού που μεγαλώνει σε ξένα χέρια και ψάχνει το μεροκάματο σα ράφτρα τη μέρα και σα τραγουδιάρα τη νύχτα, μέχρι που την παρατάει η αδερφή της για τον έρωτα, η Fontaine, βασισμένη στο βιβλίο του Edmonde Charles-Roux, L'Irréguliere, φτιάχνει το συναισθηματικό και το ψυχολογικό προφίλ ενός χαρακτήρα ασυμβίβαστου που προτιμά να είναι "ερωμένη, παρά σύζυγος", κι ιχνηλατεί τη διαδρομή της Coco από μανταρίστρια, σε σχεδιάστρια καπέλων, στη γυναίκα που απελευθέρωσε τη γυναικεία σιλουέτα απ’ την καταπίεση των κορσέδων και το τσίρκο των φτερών και των φρουρού. Επ’ ουδενί όμως, δεν βρίσκει στο σενάριό της την αποφασιστικότητα, το πάθος, την πυγμή και τη φωτιά που πρέπει να έκαιγε μέσα σ’ εκείνη τη γυναίκα που άφησε το στίγμα της στο γύρισμα του 20ου αιώνα κι έβαλε το όνομά της στην ούγια της γυναικείας επαναστατικότητας, κυνηγώντας τίποτα περισσότερο απ’ την πολυτέλεια της απλότητας. Η Audrey Tautou κάνει ότι μπορεί για να φορτίσει το δισυπόστατο βλέμμα της και το σφιγμένο πρόσωπό της με βάθος και βάρος χαρακτήρα, σ’ ένα σενάριο που τον χρειάζεται απεγνωσμένα, αλλά αντ’ αυτού μαντάρει όμορφα υφάσματα, χωρίς ιδιαίτερη γραμμή.