Να λοιπόν τι κινδυνεύεις να πάθεις, όταν κάνεις μεγάλη επιτυχία με genre flick στις ΗΠΑ. Η αμέσως επόμενη ταινία σου, να μπαίνει στον πάγο για καμιά διετία, επειδή μπορεί να μπερδέψει το κοινό γιατί δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα με την πρώτη, και να κάνει ζημιά στα sequels της. Όπως ο James Wan κι ο Leigh Whannell, που έγραψαν το σπουδαιότερο success story της γενιάς τους στο Hollywood, εδραιώνοντας το gore overdrive με το Saw (2004). Κι ύστερα κοντέψαν να πνιγούνε στα άντερα που σκορπίσαν στο πανί.

Το Dead Silence (2007), που αρχικά λεγόταν Shhh! κι ύστερα θα λεγόταν Silence αν δεν προλάβαινε τον τίτλο ο Scorsese για την επόμενη ταινία του, είχε γραφτεί και εγκριθεί απ’ τη New Line απ’ όταν το Saw γνώριζε το καινούριο αδερφάκι του απ’ τους ίδιους συγγραφείς, αλλά καινούριο σκηνοθέτη. Και τα γυρίσματά του ξεκίνησαν το πολύ καμιά δεκαπενταριά μέρες μετά το τέλος αυτών του Saw II, το καλοκαίρι του 2005. Κι όλοι υπολόγιζαν, ότι θα το έβλεπαν στις αίθουσες πολύ πριν το Saw III που θα έβγαινε τον Ιούνιο του 2006, και στο οποίο ο Wan δεν είχε και καμιά ιδιαίτερη συμμετοχή ούτε στο σενάριο. Ε, κι όταν το Saw III πλησίαζε, κι ο Wan ετοιμαζόταν για το επόμενο project του το φθινόπωρο, και απ’ το Silence... σιγή, δε θα ‘χαν άδικο να θεωρήσουν την όλη ιστορία ένα απλό bug του imdb. Αλλά φευ, η ταινία υπάρχει, και το trailer κυκλοφόρησε προχτές. Και το προχτές, είναι περίπου 6 μήνες μετά που κυκλοφόρησαν τα πρώτα reports από πριβέ προβολές και ειδικά previews.

Κι όπως λέγαμε πιο πριν και θα ‘χεις καταλάβει κι απ’ το trailer γιατί σιγά μην κάθεσαι να διαβάζεις εμένα τόσην ώρα, αυτά παθαίνεις όταν πας να ξεφύγεις απ’ τη νόρμα σου. Απ’ ό,τι φαίνεται κι ακούγεται, το Dead Silence δεν έχει καμία εξ αίματος συγγένεια με την οικογένεια των Saw. Τόσο πολύ μάλιστα, που ακόμα και το απαγορευμένο, είναι το πιο στεγνό redbanded trailer για θρίλερ που έχει περάσει απ’ τις Μάσες τουλάχιστον. Το στόρι του μεταφυσικού θρίλερ, περιστρέφεται γύρω από έναν κακομοίρη που λαβαίνει πακέτο μια κούκλα εγγαστρίμυθου, η οποία σκοτώνει τη γυναίκα του και της τρώει τη γλώσσα, εκπληρώνοντας την κατάρα της γριάς που του τραβούσε τους μοχλούς, μέχρι να δολοφονηθεί με παρόμοιο τρόπο σ’ ένα κωλοχώρι πριν κάτι δεκαετίες. Ο κακομοίρης ξεκινά να ψάξει την ιστορία, και προφανώς, βρίσκει το φάντασμα της γριάς, στην οποία επίσης αρέσει να τρώει γλώσσες, για να μην της χαλάνε τη νεκρική σιωπή του τίτλου. Εμένα αυτό μου κάνει σε straight to dvd κατάσταση σε στυλ Darkness Falls (2003) και Boogeyman (2004), αλλά οι εξειδικευμένοι λένε πως είναι πολύ ατμοσφαιρικό και δίνει μαθήματα ηχοληψίας και μιξάζ, κι ο αγαπημένος καρατερίστας των δημιουργών, Donnie Wahlberg, το θεωρεί κάτι σαν το Μωρό της Ρόζμαρι (1968). Προφανώς μιλάει για το δεύτερο παιδί της, νόθο του Τσάκι, της Κούκλας του Σατανά. Τώρα, κάνας ψυχαναλυτής να μας μιλήσει για το φετίχ των Wan και Whannell με τις κούκλες, υπάρχει;

Η πρώτη ταινία που πουλήθηκε στο φετινό Sundance, σύμφωνα με τον σημερινό Hollywood Reporter, είναι το Crazy Love (2007) του Dan Klores.

Το τρίτο ντοκιμαντέρ του βετεράνου δημοσιοσχετίστα που επιλέχτηκε για προβολή στη διοργάνωση (και τέταρτο στη σκηνοθετική του καριέρα), πουλήθηκε τελικά στη Magnolia μετά από παρασκηνιακή δημοπρασία στην οποία συμμετείχαν και η ThinkFilm (που παρεμπιπτόντως άφησε ξεκρέμαστους τους Καναδούς σκηνοθέτες με το πέρασμα σε αμερικάνικα συμφέροντα) και η Netflix (που ήταν κι αυτή στα νέα της εβδομάδας με την απόφασή της να περάσει και σε streaming ταινιών). Ο δημιουργός του αποφεύγει να αποκαλύψει και πολλά πολλά για το θέμα στις συνεντεύξεις του, για να σεβαστεί προφανώς όσους θέλουν να σοκαριστούν στη διάρκεια της προβολής, αλλά είναι αναπόφευκτα πασίγνωστο ότι καταγράφει την ιστορία της Linda Riss και του Burt Pugach. Το ζευγάρι ήταν θέμα για μήνες και μήνες στα κουτσομπολιά της Νέας Υόρκης στα τέλη του '50, επειδή ο πετυχημένος δικηγόρος είχε πληρώσει να τυφλώσουν τη πιτσιρίκα με αλισίβα. Και αρκετά χρόνια αργότερα όταν, ασυγκράτητος από φίλους συγγενείς σίδερα φυλακής και μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου, τη παντρεύτηκε τελικά.

Η Magnolia Pictures είναι μια από τις εταιρείες του Mark Cuban και η γενικότερη πολιτική διανομής όλων μαζί (των εταιρειών του) δεν είναι πάντα για το συμφέρον των ανεξάρτητων, όπως είχα γράψει πιο αναλυτικά παλιότερα. Η εναλλακτική επιλογή βέβαια είναι το Χόλιγουντ και ο γιγαντισμός του που συντρίβει τη μεγάλη πλειοψηφία των δημιουργιών για όφελος καναδυό που θα κάνουν τις μεγάλες μπάζες τύπου Little Miss Sunshine (2006), όπως εξηγεί η Manohla Dargis στους New York Times. Και το αποτέλεσμα είναι το Sundance να έχει γίνει.. είδος ταινίας, αφού όλοι φτιάχνουν κάτι για σχέσεις, δυσλειτουργίες, αγωνίες και συμφιλιώσεις, όπως συνοψίζει ο Richard Corliss για το TIME σε ένα άρθρο που μοιάζει με τα γνωστά για τον ξεπεσμό του φεστιβάλ που σερβίρονται κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αλλά δεν είναι και τόσο.

Η δηλωμένη πρόθεση των υπευθύνων να επανακαθορίσουν φέτος το indie film, εκφράστηκε ήδη με την, εντελώς ασυνήθιστη για τα τελευταία χρόνια, πολιτική ομιλία του Robert Redford στην έναρξη. Και την έμφαση στα ντοκιμαντέρ από τη πρεμιέρα ακόμα. Έμφαση σοφή αλλά και αναμενόμενη θα 'λεγες, αφού από το Park City ξεκίνησε και πέρσι η επέλαση του είδους που έδωσε τελικά τις πιο προχωρημένες στιγμές της χρονιάς (και ειδικά αν συμπεριλάβεις και τα ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας), για να το καταγράψει στον απολογισμό του και το AFI. Και μπορεί το πρώτο δείγμα να λέει ότι οι διανομείς προτιμάνε ντοκιμαντέρ τύπου.. Sundance αλλά η καλύτερη επένδυση της Paramount ήταν, τη χρονιά που πέρασε, το An Inconvenient Truth (2006).

Embed This Video | Visit Fox Searchlight

Επίσημη πρεμιέρα αποκλειστικά στις σελίδες.. όλου του δικτύου διάλεξε να κάνει η Fox για το τρέιλερ της νέας ταινίας του Danny Boyle.

Σε ένα ακόμα ορόσημο από αυτά που.. έχουμε βαρεθεί να μετράμε, βάζουμε κι εμείς στην άκρη το δικό μας player για χάρη του πρώτου (και ψιλοάθλιου αλλά ψιλά γράμματα τέτοιες ώρες) embedded player με σφραγίδα μεγάλου studio ή έστω και του παρακατιανού ανεξάρτητου κομματιού του. Έτσι για την ιστορία, τα μεγαλύτερα άλλα ορόσημα που προηγήθηκαν της συγκεκριμένης εξέλιξης ήταν οι διανομές με ανορθόδοξους τρόπους των προπομπών των δεύτερων Πειρατών της Καραϊβικής και του τρίτου Spider-Man. Ε τιποτάλλο δε γράφω για να τιμήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας εσένα που θα το βάλεις στη σελίδα σου, και να ξεπετάξω κι ένα θέμα σε πέντε(ish) λεπτά μια φορά.

Υποφέροντας εδώ και αρκετό καιρό από προβλήματα που είχαν καταπονήσει το σώμα, αλλά όχι το πνεύμα του, απέπνευσε σήμερα το πρωί ο κριτικός κινηματογράφου Μπάμπης Ακτσόγλου, από ανακοπή καρδιάς. Ηταν 53ων. Ο δημοσιογράφος που οι γεννημένοι στα 80s είχαμε συνδέσει άρρηκτα με την ταυτότητα του Αθηνοράματος, ξεχώριζε όπως γράφει και η ομάδα του περιοδικού, ως

αντικειμενικός πάντοτε στην κριτική του, τολμούσε επανειλημμένα να πηγαίνει κόντρα στα ρεύματα της εποχής. Μπορεί να συμφωνούσες ή να διαφωνούσες με την κριτική του Μπάμπη Ακτσόγλου, ήσουν όμως πάντα βέβαιος ότι ήταν μια κριτική έντιμη, τεκμηριωμένη με σαφή κριτήρια. Σε αυτές τις ιδιότητές του οφειλόταν άλλωστε και η ιδιαίτερη, στενή σχέση που είχε διαμορφώσει με τους χιλιάδες φίλους του κινηματογράφου που διάβαζαν κάθε εβδομάδα τα κείμενα του.

Ο Μπάμπης Ακτσόγλου, αφήνει πίσω του σημαντικό έργο, έχοντας συνεργαστεί με περιοδικά όπως τα Οθόνη, Σινεμά και Κινηματογραφικά Τετράδια, και έχοντας υπογράψει μονογραφίες και αφιερώματα σε μεγάλα πρόσωπα και ρεύματα του παγκόσμιου σινεμά, κι εκδόσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Σε ένα ένα απ’ τα πιο συμπαθή κι αγαπητά πρόσωπα της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφικής πραγματικότητας, ευχόμαστε καλό δρόμο.

Με το In the Bedroom (2001), o Todd Field, έχοντας μέχρι τότε επιφανέστερη στιγμή στη καριέρα του το ρόλο του πιανίστα στα Μάτια Ερμητικά Κλειστά (1999), απέδειξε ότι μπορείς να κάνεις μια ταινία για να τη λατρέψουν οι κριτικοί, και να τη λατρέψουν. Στη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, πέντε χρόνια μετά (περίπου όσο σου φαίνονταν ότι κράταγε η πρώτη), το μαύρο χιούμορ δε χρειάζεται να χυθεί μελάνι (ή χρυσάφι) για να αποκαλυφθεί.
Αν υποθέσουμε ότι παραβλέπεις τη μαύρη πρόθεση του Έλληνα μεταφραστή που μετά τα Μυστικά της Κρεβατοκάμαρας έριξε με μεράκι ακόμα περισσότερο μυστήριο και πάθος κι έκανε τον τίτλο Κρυφές Επιθυμίες, τότε το "Little Children" πάνω από ένα ιδρωμένο γυμνό ζευγάρι στην αφίσα, ξεκαθαρίζει από την αρχή τις προθέσεις της ταινίας. Προθέσεις που είχε και το βιβλίο και το ιστορικό του, συν-σεναριογράφου, Tom Perrotta απ' ότι κατάλαβα. Αλλά ο δρόμος προς την υπνηλία του θεατή είναι στρωμένος με.. μαύρες τέτοιες (προθέσεις) όπως λένε. Κύριος υπεύθυνος και εντελώς ανεύθυνος γι αυτό είναι ο σκηνοθέτης. Όπως θα περίμενες έκανε εξαιρετική δουλειά στην επιλογή του καστ σε βαθμό να κινδυνεύει να χάσει το τίτλο του "actor's director", παράσημο ήδη από τη προηγούμενη δουλειά του, για τίποτα πιο δεύτερο όπως "ιδανικός υπεύθυνος casting". Και βασίστηκε και αυτή τη φορά σε αφηγηματικό κορμό που σπείραν άλλοι και είχε και επαγγελματική βοήθεια στο σενάριο. Και έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέρειες και το βάθος των σκηνών, τον ήχο και τη μουσική στο συμβάδισμα με το ρυθμό, τις εξηγήσεις από τον σπαστικό αφηγητή που όταν εξαφανίζεται νοιάζεσαι περισσότερο μην έπαθε τίποτα απ' ότι για τους χαρακτήρες στην οθόνη, και επιμελήθηκε προσωπικά ακόμα και το τρέιλερ για να δώσει μια υπόσχεση απαράμιλλου στιλιζαρίσματος. Όμως το τρέιλερ οι περισσότεροι το πέρασαν για τίζερ και σε αυτό εξαντλήθηκαν οι πραγματικές εμπνεύσεις. Γυμνή από ανεξάντλητο ταλέντο η ταινία τραβάει έτσι για πάνω από δυο ώρες με τη σάτιρα του Perrotta και την συμπάθεια του Field να αλληλοαναιρούνται χωρίς ποτέ να πλησιάζουν τον Todd Solondz στον οποίο και οι δυο αναφέρονται (και χρησιμοποιούν ακόμα και τη Jane Adams σε ίδιο ρόλο σε παρόμοια σκηνή με αυτή που άνοιγε το Happiness (1998)).

Συνοψίζοντας, η ιστορία έχει να κάνει με διάφορους ενήλικες της αμερικάνικης suburbia, τους συνηθισμένους κερατάδες παιδεραστές και δολοφόνους, που φέρονται υποτίθεται σα μικρά παιδιά. Αλλά οι περισσότεροι που θα τους αρέσει η ταινία δε θα το καταλάβουν καν, και αξίξει να τη δεις για τη σχεδόν συγκινητική προσπάθεια του σκηνοθέτη να σε κρατήσει ξύπνιο. Και τη Kate Winslet που δίνει την ερμηνεία για τα περισσότερα χαρτομάντιλα στη καριέρα της.

Το Νοέμβριο του 2002, η μικρή κωμόπολη της Ζαχάρως, κατέκτησε τα τηλεοπτικά παράθυρα, χάρη στη δέσμευση του δημάρχου, αν κερδίσει, να βρει νύφες στους άντρες της υπό παρακμή επαρχίας του. Το Sugartown, είναι η καταγραφή της υλοποίησης της δέσμευσης.Εμπνευσμένος απ’ αυτήν την αλλόκοτη ανακοίνωση για σαφάρι γυναικών, ο Κίμων Τσακίρης ταξίδεψε ως τη μικρή πόλη πλάι στην αρχαία Ολυμπία, και με μια κάμερα στον ώμο, κατέγραψε την περιπέτεια αυτών των ανθρώπων, και το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων τους. Αυτό που προέκυψε, είναι ένα ντοκουμέντο πολλαπλών αναγνώσεων: από το ποιοι και πώς κυβερνάνε σε τούτον τον τόπο, και την ερήμωση της ελληνικής επαρχίας, μέχρι το σε πόσους διαφορετικούς πλανήτες κατοικούν οι άνθρωποι της χώρας μας και πόσο εύκολο είναι να εκμεταλλευτεί κανείς τα συναισθήματα, τις ανάγκες και τις ελπίδες τους, ή να ξεκινήσει αλισβερίσι λευκής σάρκας συνειδητά, ή ασυναίσθητα, φορώντας του ένα φαινομενικά αφελές προσωπείο.

Ωστόσο, ο Τσακίρης διαλέγει έναν πιο ανάλαφρο δρόμο, προτιμώντας να μείνει στην ιστορία των ανθρώπων αυτών, και όχι στα όσα συνεπάγεται, γεγονός που στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, προκάλεσε περισσότερες ενστάσεις απ’ ότι η ίδια η ταινία. Ή το ανάλαφρο σκηνοθετικό της στυλ, που ανά διαστήματα θυμίζει τηλεριάλιτι. Όπως και να ‘χει, το Sugartown, που έρχεται με τις συστάσεις και το βραβείο του κοινού του περασμένου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, αλλά και με το Κρατικό Βραβείο για ντοκιμαντέρ, πρέπει τουλάχιστον να επιβραβευθεί για την ευαισθησία του. Για τον τρυφερό τρόπο που παρουσιάζει το θέμα του --μια ιστορία που είχε σκάσει στα τηλεπαράθυρα για να κανιβαλιστεί με τη γνωστή διάθεση διασυρμού του κουτιού. Και βέβαια, για το ανέλπιστο δώρο που του κάνουν οι πρωταγωνιστές του: ένα μανδύα πηγαίου σουρεαλιστικού χιούμορ, για να σκεπάσει την τρυφερή καρδιά του, και να κάνει το Sugartown την πιο αστεία ελληνική ταινία της χρονιάς.

Φυλή Μάγια εξαϋλώνεται από ισχυρότερη, που μεταφέρει τους πολεμιστές των χαμένων πίσω στους τεράστιους πέτρινους ναούς της, για να προσφέρει ζωντανή την καρδιά τους στον θεό της. Νεαρό μέλος ξεφεύγει και προσπαθεί να τους αποφύγει για να γυρίσει πίσω στο χωριό του και να βγάλει την γυναίκα και τα παιδιά του από τη σπηλιά που τους είχε κρύψει. Εν αγνοία του όμως, οδηγεί τους διώκτες του στον άνθρωπο που θα σβήσει τον κόσμο τους.Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η πατάτα του. Εν μέσω σκανδάλων και ακονισμένων μαχαιριών, επέστρεψε ο άνθρωπος που συγκλόνισε τον κόσμο με την αγριότητα που έδειξε στον Ιησού του στο Πάθος του Χριστού (2004), και αν ήσουν αρκετά εντυπωσιασμένος απ’ τα προηγούμενα κατορθώματά του που λύγισαν ταμεία και βραβεία, θα πίστευες πως όλο αυτό το αρνητικό κλίμα ήταν μεγεθυμένο μονάχα επειδή τα γαμωσταυρίδια που έριξε ο Mel στους Εβραίους, ήταν σβησμένα με αλκοόλ. Αν την έχεις πατήσει κι εσύ έτσι, σου ‘ρχεται έκπληξη.

Γυρισμένη βασικά για να δείξει o Gibson πόσο πολύ του αρέσουν οι καταδιώξεις και να δει πόσο καλά μπορεί να τις στήσει, το Apocalypto είναι ένα κολάζ δράσης και μισοψημένης αυτο-αναζήτησης, που χάρη κυρίως στην εξαιρετική φωτογραφία, έχει μερικές επιβλητικές εικόνες να πάρεις μαζί σου κι έξω απ’ την αίθουσα (αν δεν τις έχεις ήδη μαζέψει απ’ το trailer), όμως κυρίως αποτελείται από καλοστημένες αλλά άνευρες σκηνές της trademark βαναυσότητάς του. Οι παραλληλισμοί των αέναων εμφυλίων των Μάγια με τη διαχρονική αυτο-καταστροφικότητα του ανθρωπίνου γένους και ακόμα περισσότερο με το Μεσανατολικό και τη Δυτική παρέμβαση, υπάρχουν, αρκεί να θέλεις πολύ να τους δεις. Όχι βέβαια τόσο στο βαρετό πρώτο μισό, που θυμίζει περισσότερο πειραγμένο ντοκιμαντέρ του National Geographic, όσο στο δεύτερο, όπου τα μηνύματα κρύβονται μαζί με τον Skywalker Μάγια μας, στους ίδιους θάμνους που σύχναζε κι ο Rambo.

Δεσμευμένος μεσήλιξ αρχιτέκτων με προβλήματα στη σχέση του, βρίσκει τον έρωτα στο πρόσωπο της μητέρας του νεαρού που λήστεψε επανειλημμένως το καινούριο του γραφείο. Η σχέση τους όμως δεν έχει μέλλον, ειδικά αφού η Βόσνια μητέρα, του κάθεται βασικά για να μπορεί να εκβιάσει τον αρχιτέκτονα σε περίπτωση που καρφώσει το γιο της. Οι σχέσεις και οι τριβές που προκύπτουν πάντως, αναγκάζουν όλους τους εμπλεκόμενους να επανεκτιμήσουν τη ζωή τους.Με το πρώτο δικό του σενάριο απ’το 1991, ο μάστορας του κουλτουριάρικου chick flick παρουσιάζει ένα ερωτικό δραματάκι χαριτωμένο κι ευχάριστο στο περιορισμένο του δυναμικό, που κρατιέται μακριά απ’ τα συνήθη επικά επίπεδα του Άγγλου, για να προσπαθήσει να αγγίξει πιο ευαίσθητες κι εσωτερικές νότες. Το ένα τσουβάλι ερμηνειών που κουβαλά ο τίτλος του, περιλαμβάνει την διάρρηξη του κεντρικού ήρωα στη ζωή μιας άλλης οικογένειας, καθώς και της λευκής φυλής που αντιπροσωπεύει, στο γκέτο που έχει αναλάβει να αναπλάσει η εταιρεία του. Η πρόθεση του Minghella να καταπιαστεί με ρευστά κοινωνικά ζητήματα, όπως οι μοντέρνες οικογένειες που αποφεύγουν να δεθούν με επίσημα δεσμά, ή οι σχέσεις του ανώτερης τάξης λευκού με τις μειονότητες της μεγάλης πόλης, δεν εγγυάται την επιτυχία του, όπως φαίνεται άλλωστε κι απ’ το αποτέλεσμα. Το φιλμ υποφέρει στο πρώτο του επίπεδο απ’ την ανύπαρκτη χημεία ανάμεσα στο παράνομο ζευγάρι, και στο δεύτερο απ’ την αφέλεια που φροντίζει να διατηρήσει ο δημιουργός του, μάλλον για να το κρατήσει ανάλαφρο μπας και μαζέψει κάνα φράγκο. Ο Law και η Binoche, οι βασικοί πρωταγωνιστές του, ερμηνεύουν τους ρόλους τους, στην καλύτερη περίπτωση χλιαρά, η Penn χώνεται στον ρηχό της ρόλο με τέτοια μανία, που φωνάζει overacting απ’ το χιλιόμετρο, κι έτσι ο νεαρός Gavron που συμπληρώνει το κουαρτέτο, είναι ο μόνος που σώζεται, με την ήσυχη και διακριτική παρουσία σ’ ένα ρόλο που θα μπορούσε να κάνει κουρέλια για να κερδίσει προσοχή. Πάντως, το γενικότερο πανηγύρι πακετάρεται όμορφα σ’ ένα σύνολο με συνεπές ύφος και καλό ρυθμό, έστω κι αν αυτός περνάει με σλάλομ διάφορα κλισέ, για να φτάσει σε ένα ενοχλητικά απλοϊκό και γλυκανάλατο φινάλε.

Τη βδομάδα μετά τη.. κορύφωση του οργασμού της πορνοβιομηχανίας με την απονομή των AVN Awards το Σάββατο στο Λας Βέγκας, διάλεξαν η Proud Promotions και η Astra Production για να μεταφέρουν το 1ο φεστιβάλ πορνοταινιών του Βερολίνου στην Αθήνα.

Το μεταφερόμενο φεστιβάλ δε φιλοδοξεί βέβαια να προβάλλει υπερπαραγωγές τύπου Manhunters (2006) που σάρωσε τις υποψηφιότητες και πρωταγωνίστησε στα βραβεία φέτος ή, πιο γνωστά σε όλους υποθέτω, τύπου Pirates (2005) που κατασάρωσε και κυκλοφόρησε μέχρι και σε.. κατάλληλη έκδοση. Βλέπεις, πέρασμα στο mainstream μπορείς να κάνεις απευθυνόμενος στο κοινό των μπλοκμπάστερ αλλά δεν είναι μόνο αυτό που γεμίζει τις αίθουσες. Υπάρχουν και οι, υποτιθέμενα έστω, σκεπτόμενοι θεατές και σε αυτούς απευθύνονται προσπάθειες τύπου SuicideGirls που εκμεταλλεύτηκαν το δίκτυο σα.. δίκτυο ανεξάρτητης διανομής για να καλύψουν τέτοια κενά. Από κει ξεκίνησε, βγάζοντας φωτογραφίες, και ο Eon McKai για να γίνει ο πιο διάσημος δημιουργός στο χώρο του alt-porn (ή indie porn για να καταλάβεις) και να αναλάβει, μέσα σε αποδοκιμασίες για.. ξεπούλημα, το στήσιμο της VividAlt για τη Vivid. Κι άμα δε ξέρεις και τη Vivid τι κάθεσαι και διαβάζεις ακόμα απορώ, αλλά μη περιμένεις να συνεχίσω τις εξηγήσεις.

Στο Gagarin θα παιχτεί απ' ότι βλέπω μόνο το The ReBelle Rousers (2006) από VividAlt και καθόλου το Girls Lie (2006) του McKai, ενώ το Βερολίνο είχε δεσμεύσει αντίστοιχα δυο βραδιές στη μεγάλη σάλα. Υποθέτω οι περικοπές έγιναν για να χωρέσουν, δειγματοληπτικά, όλοι έτσι ώστε να απαντηθούν καλύτερα ερωτήματα τύπου "τι είναι πορνογραφία" και "ποια η διαφορά πορνογραφίας και τέχνης" που έθεσε το Βερολίνο. Και μεταφέρθηκαν στην Αθήνα σα "γιατί βλέπουμε τσόντες" και "γιατί να μη ψάξουμε για διαφορετικές τσόντες", αφού προφανώς εδώ το νέο είναι ότι υπάρχει και alt-porn και το ερώτημα είναι αν υπάρχει και κοινό.

Το φεστιβάλ διεξάγεται στο Gagarin 205 (Λιοσίων 203, Τηλ. 210 8547600 - 1) από 18-21 Ιανουαρίου. Περισσότερες πληροφορίες στη διεύθυνση pornfilmfestival.gr.

Αντίθετα με ό,τι μπορεί να πιστεύεις (κι ό,τι σου γράφουν αλλού να πιστεύεις), στη μεγάλη λίστα των τελετών απονομών και των βραβείων που ξεκινάνε απ' τις αρχές του χρόνου και κορυφώνονται κάθε τέτοια εποχή, η μόνη πρωτιά που κατέχουν οι Χρυσές Σφαίρες, είναι ότι οι stars γουστάρουν τη συγκεκριμένη σύναξη περισσότερο κι απ' τα Όσκαρ. Πρώτ' απ' όλα γιατί, βασικά, δεν είναι τα Όσκαρ, κι ύστερα βεβαίως-βεβαίως, γιατί σερβίρουν αληθινό αλκοόλ στη διάρκειά της. Πέραν τούτου όμως, οι Σφαίρες είναι βραβεία που απονέμονται από ένα γκρουπ ανθρώπων που δεν γεμίζει ούτε αίθουσα, και οι αποφάσεις τους έχουν τόση επιρροή στη μεγάλη εικόνα, όση τα βραβεία της ΠΕΚΚ στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας. Τόση.Το ότι το Dreamgirls κέρδισε τη Σφαίρα καλύτερης ταινίας της κατηγορίας της και δύο β' ρόλους, δε σημαίνει ότι εκείνο το κίτρινο λεωφορείο εγκαταλείπει τα σχέδιά του για κωλοπαντιά στο Kodak Theatre σε ενάμιση μήνα από τώρα. Η δε Σφαίρα δράματος του Babel με τόση κενότητα υποψηφιοτήτων στους ρόλους, απλά τονίζει το πόσο αδύναμο hype έχει κερδίσει η φετινή ταινία ηθοποιών. Το οποίο ή θα αποκτήσει υπόσταση, ή θα ξεφουσκώσει τελείως, σε μερικές μέρες μόνο, με τα βραβεία της Ένωσης Ηθοποιών. Και αν με ρωτάς, ποντάρω στο δεύτερο. Ο Scorsese έχει ξεκινήσει από καιρό την πορεία του για το πρώτο (και τελευταίο, μην τον κακομαθαίνουμε) Όσκαρ του, κάτι που περισσότερο φαίνεται απ' τα guilds που μαζεύει, παρά απ' την χωρίς αντίπαλο επικράτησή του χθες βράδυ. To δε ενδεχόμενο να τον οδηγήσει πάλι ο Clint σε απόγνωση, προφανώς μεταφράζεται στο ενδεχόμενο να έχει δει κανείς απ' την Ακαδημία το Letters from Iwo Jima, με όλη την περιορισμένη διαθεσιμότητα που του εξασφαλίζουν οι ελάχιστες προβολές του στις αίθουσες και το πόσο θελκτικό είναι το ζοφερό του θέματος ανάμεσα στη ντάνα με τα screeners που φτάνουν με delivery στο σπίτι.

Πάντως, τώρα που αφήσαμε πίσω μας τα βραβεία των 93ων μελών της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Hollywood (λιγότερα κι απ’ τα μέλη της ένωσης online κριτικών), με το αμφιλεγόμενο προφίλ, τα πικάντικα υπονοούμενα για τις σχέσεις τους με παραγωγούς, τα τρία εξ Ελλάδος μέλη, και την τελετή που μοιάζει να γίνεται στο υπόγειο του Caravel Αθήνας περισσότερο, παρά το ball room του Beverly Hilton και απλά τυχαίνει να αναμεταδίδεται σε πολλές χώρες, έφτασε η ώρα να ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά με το Οσκαρικό κυνήγι. Ειδικά με τις υποψηφιότητες να ανακοινώνονται σε 9 μέρες. Βέβαια, το καλύτερο μέρος να ξεκινήσεις, είναι το poll μας, όπου εδώ και κάτι μήνες έχεις δείξει και μόνος σου, πως η μόνη σοβαρή απειλή για το The Departed, είναι το Little Miss Sunshine. Και δεν έχεις κι άδικο.

Αν οι Μάζες κάναν αγανακτισμένη δογματική κίνηση για τον εξαγνισμό του αμερικάνικου κινηματογράφου (και όχι μόνο), τότε ένας από τους βασικούς όρους στον όρκο αγνότητας θα έλεγε ότι οι σταρ του Χόλιγουντ πρέπει όχι μόνο να έχουν κώλο αλλά και να φαίνεται. Η ανυπότακτη στάση μας στο συγκεκριμένο θέμα (του κώλου) έχει ήδη αποτελέσματα βέβαια, και σε χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Βραζιλία όσες ανορεξικές δε πεθαίνουν μόνες τους σύντομα θα λιθοβολούνται δημόσια για παραδειγματισμό. Ποια αστέρα από τις παραπάνω θα έμενε, με πόνο ψυχής, αναγκαστικά έξω από ταινία φιλόδοξη να σφραγιστεί με έγκριση από το Μάζες 007, μπορείς να το καταλάβεις και μόνος σου. Και αν δε τις ξέρεις τόσο καλά όσο εμείς, πρόκειται για τις Keira Knightley στη Χαβάη, Jessica Alba στη παραλία του Μαϊάμι και Lindsay Lohan στο Delano Hotel εκεί δίπλα.

Από τις πάμπολλες που τρέχαν στις παραλίες στις διακοπές ώστε να ετοιμαστούν συνολικά για το χορό των βραβείων που κορυφώνεται, αλκοολικά τουλάχιστο, με τις Χρυσές Σφαίρες αύριο, άφησα έξω.. όλες τις υπόλοιπες τελικά. Είτε γιατί ακόμα και καρα-φεμινιστές σα τον Almodóvar κρίνουν ότι χρειάζονται προσθετικά, όπως στη περίπτωση της Penelope Cruz. Είτε γιατί δεν έχουν καμιά ελπίδα εδώ και καιρό (αν είχαν ποτέ) σα τη Teri Hatcher.

Από το σκηνοθέτη του Hustle & Flow (2005) όπως λέει η αφίσα, και σεναριογράφο όπως συμπληρώνω εγώ, έρχεται ακόμα μια ιστορία με μαύρους νταβαντζήδες και ξανθιές πουτάνες, που φιλοδοξεί προφανέστατα να.. σπάσει τα στερεότυπα.

Σ' αυτό βοηθάει και η προώθηση της Paramount που μάτια έχεις και τη βλέπεις και με ιδιαίτερη ευφορία αναπαράγουμε αφού δεν έχουμε τίποτα εναντίον των στερεοτύπων που συμπερι-λαμβάνουν ξανθιές νυμφομανείς σκύλες δεμένες με αλυσίδες για μαμούθ. Το κάπως ανορθόδοξο στο σπρώξιμο έχει να κάνει με τη διανομή του τρέιλερ σε κάποιες αίθουσες από το φθινόπωρο και το ανεβοκατέβασμα από τότε στο δίκτυο, ακόμα και στην επίσημη σελίδα όπου έτρεχε.. ύπουλα και διαγωνισμός "φτιάξε το δικό σου" (με αποτέλεσμα να μη ξέρεις ποιο είναι ποιο στα γιουτιούμπια). Η (ξαναματ)ανεβασμένη στο site πριν δυοτρεις μέρες εκδοχή, μάλλον είναι και η τελική "ερμηνεύοντας" την ταινία σα σεξο-κωμωδία (και κατά συνέπεια την αφίσα να έχει χιουμοριστική στιλιστική διάθεση). Βέβαια ο (δημιουργός) Craig Brewer έχει ήδη παραδώσει διαπιστευτήρια πιο σοβαρής ενασχόλησης με κοινούς χαρακτήρες, όπως δεν υπονοώ στην εισαγωγή. Και όπως έχει γραφτεί παντού πια η Christina Ricci του 'στελνε γυμνές φωτογραφίες της για να της δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο όταν διάβασε το σενάριο.

Ο Μαυροφιδίσιος Αναστεναγμός, με τίτλο δανεισμένο από μπλουζ ογδόντα χρόνων του "Blind" Lemon Jefferson και θέμα μια άσπρη λυσσάρα που αναγκάζεται να την αλυσοδέσει μέχρι και μαύρος παπούς του παλιού αμερικάνικου νότου, θα κάνει πρεμιέρα, εκτός διαγωνιστικού, στο Sundance που ανοίγει τη Πέμπτη. Και συμπεριλαμβάνει, εντός διαγωνιστικού, ιστορίες βιασμών κοριτσιών από ενήλικες και ενηλίκων από άλογα, όπως ξέρεις ήδη και αναφέρουν εκτενέστερα άρθρα αφιερωματικά στο φεστιβάλ αυτές τις μέρες. Η σημαντικότερη ανεξάρτητη διοργάνωση έχει φέτος για προβολή πρεμιέρας το Chicago 10 (2007) θεματολογίας (αν κατάλαβα καλά γιατί οι πληροφορίες είναι ελάχιστες) σχετικής, έστω και με.. προσθαφαιρέσεις, με τους "Εφτά του Σικάγο".

Ανάμεσα σε πορδές σαν το Eragon (2006) και εξ ατόπου επιτυχίες σαν το Night at the Museum (2006) που δείχνουν ότι το παιδικό fantasy πάει για φούντο εκτός κι αν το προωθούν μονάχα όταν τα πιτσιρίκια ξαμολιούνται στα malls, έσκασε πριν λίγες μέρες (και στιγμιαία) στο δίκτυο, το trailer της ταινίας που κούνησε η Fox μπροστά στη μύτη της Walden Media, για να την ξεκολλήσει απ’ την Disney, που έχει αναλάβει να συγχρηματοδοτήσει όλο το βασίλειο της Νάρνια.

Σε περίπτωση που δεν ξέρεις, η Walden είναι εταιρεία παραγωγής ειδικευμένη σε παιδικές και οικογενειακές ταινίες με έντονα συντηρητική παύλα δεξιά παύλα χριστιανική εσάνς. Η οποία, όπως διαβεβαιώνει ο CEO της εταιρείας, δεν είναι άμεσο συνεπακόλουθο των προτιμούμενων ηθών του πολυεκατομμυριούχου ιδιοκτήτη της, Philip F. Anschutz, γνωστού για τις δωρεές του σε οργανώσεις της χριστιανικής δεξιάς. Και επίσης, ιδιοκτήτη περίπου 20% όλων των αιθουσών της Αμερικής, μέσω της Regal Entertainment Group, της μεγαλύτερης αλυσίδας κινηματογράφων της χώρας, γεγονός που έχει εξασφαλίσει στον Anschutz την ευχέρεια να βοηθά τους σκηνοθέτες του να ακολουθούν το family-friendly όραμα που προσλαμβάνονται να υπηρετήσουν. Για παράδειγμα, είχε απαιτήσει απ’ τον Taylor Hackford να χαλαρώσει την εμμονή του σεναρίου του Ray (2004) στην εξάρτηση του Ray Charles στα ναρκωτικά και τον ποδόγυρο, ωθώντας τον δημιουργό στην παραίτηση. Ο Hackford βέβαια, θυμήθηκε πόσα χρόνια έβλεπε κλειστές πόρτες μέχρι η Walden να του ανοίξει τη δική της, το ξανασκέφτηκε, και νουθετήθηκε για να κερδίσει έξι υποψηφιότητες και δύο Όσκαρ, μαζί με ένα σωρό άλλα βραβεία.

Ύστερα, για τον άνθρωπο που το Fortune είχε αποκαλέσει τον πιο άπληστο executive της Αμερικής, ήρθαν τα Χρονικά της Νάρνια (2005), που του έδειξαν τον δρόμο για τα μεγάλα κέρδη, και φυσικά για την πιο μεγάλη πισίνα ιδεών του σύγχρονου Hollywood: τα βιβλία. Δεμένη με συμβόλαιο με την Penguin Young Readers Group, το παιδικό τμήμα της δεύτερης μεγαλύτερης εκδοτικής εταιρείας στον κόσμο, η Walden όχι μόνο κατάφερε να κολλήσει και την ταμπέλα του εκπαιδευτικού δίπλα στο παιδικό και το οικογενειακό των προϊόντων της, αλλά και να εξασφαλίσει έναν απ’ τους πιο σίγουρους μηχανισμούς στησίματος franchise στη σημερινή showbiz. Και κάπως έτσι ελπίζει να στήσει και το Mr. Magorium’s Wonder Emporium (2007), με μια σειρά βιβλίων να είναι προγραμματισμένα για έκδοση το ερχόμενο καλοκαίρι, που σκοπό θα έχουν να εξοικειώσουν τα παιδάκια με την ιστορία του μαγικού παιχνιδάδικου, του υπεραιωνόβιου ιδιοκτήτη του, και της γλυκιάς κοπελίτσας που θα το κληρονομήσει. Ούτως ώστε, όταν τα ερχόμενα Χριστούγεννα δουν τον Dustin Hoffman με τις άσπρες αρκουδότριχες και το βλέμμα του Ανθρώπου της Βροχής στις αφίσες, να σύρουν τους παππούδες τους στην αίθουσα απ’ τα μπατζάκια.

(Όπως προβλήθηκε στις 12ες Νύχτες Πρεμιέρας)
Τα έξι αταίριαστα μέλη της οικογένειας Hoover αναγκάζονται να ανεχτούν ο ένας τον άλλον, όταν ξεκινούν να διασχίσουν την Αμερική για να πάνε τη μικρή κορούλα στον ονειρεμένο της διαγωνισμό ομορφιάς. Μέσα από «απρόβλεπτες» καταστάσεις που φέρνουν τον καθέναν τους αντιμέτωπο με τον εαυτό του και τον διπλανό του, στο τέλους του δρόμου μαθαίνουν ότι το αίμα νερό δε γίνεται, και είναι ok να είσαι loser.Το Little Miss Sunshine, η πρώτη ταινία ζεύγους διαφημιστικάδων-βιντεοκλιπάδων που έσπασε το ρεκόρ πώλησης στο Sundance με τα $10.5 μύρια που έδωσε η Fox για να την αγοράσει, κι ύστερα λύγισε τα ταμεία για να μαζέψει άλλα 60, είναι η στιγμή που όλοι (θα έπρεπε να) περιμέναμε από τότε που το Sundance έδειξε πώς βγάζεις λεφτά απ’ τους ανεξάρτητους, κι η λέξη «δυσλειτουργικός» έγινε της μόδας στις περιλήψεις ταινιών. Άσχετο το ένα απ’ το άλλο βέβαια. Αν και η ταινία είναι τόσο προβλέψιμα λίστα σουπερμάρκετ για την παράδοση των ανεξάρτητων, όσο ήταν και το Scream (1996) για τα θρίλερ, --με τους αλλόκοτους χαρακτήρες, το road trip, τις απροσδόκητες στάσεις και στροφές, την Θεία Φώτιση στο τέλος του δρόμου--, αυτό που έβαλε κώλους στις πολυθρόνες του Little Miss Sunshine, ήταν βασικά, το ότι έχει πλάκα.

Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να κάνεις πλάκα μέσα σε μια ιστορία με ναρκωτικά, αυτοκτονικούς, Νίτσε, Προυστ, ένα πτώμα κι έναν αέρα ψύχωσης και κατάθλιψης, δίχως να χάσεις αξιοπρέπεια. Θέλει χέρι ελαφρύ στην μπαγκέτα, κι εξαιρετικό cast, σαν αυτό του Little Miss Sunshine, να πιάνει τις νότες και να μπορεί να τις αποδόσει. Και δε μιλάμε για το γλυκόπικρο χιούμορ του Garden State (2004). Μιλάμε για κανονικό, αυθόρμητο, γέλιο-γέλιο. Βέβαια μην περιμένεις να σου αρέσουν όλα τα αστεία. Με την εξαίρεση δυο τύπων που κάθονταν δίπλα μου στην προβολή και είχαν πέσει στο πάτωμα απ’ την αρχή μέχρι που πέσαν οι τίτλοι, στο περισσότερο της ταινίας, το γέλιο ερχόταν απ’ την αίθουσα κατά ομάδες --όπως όταν δοκιμάζεις το surround μ’ εκείνο το ελικόπτερο που πηγαινοέρχεται από ηχείο σε ηχείο. Οπότε μπορείς να πεις ότι έχει από λίγο για τον καθένα. Αλλά το βασικότερο είναι αυτό το κάτι που έχει για όλους, αυτή η γλυκάδα στις μικρές στιγμές ανάμεσα στην πλάκα, εκεί που πέφτει ο τόνος και μένει ο σκελετός της ταινίας. Κι αναγνωρίζεις το τρελό συναίσθημα του πόσο ηλίθια πράγματα μπορείς να κάνεις γι’ αυτούς που αγαπάς, έστω κι αν την περισσότερη ώρα, αυτοί οι ίδιοι μπορούν να σε σπρώξουν στο φόνο. Ξέρεις, αυτό της οικογένειας που λένε;

Μια παρέα σε μια επαρχιακή πόλη της Σουηδίας ξοδεύει το καλοκαίρι λήθης και αφασίας ανάμεσα στο σχολείο και την ενηλικίωση σε... λήθη και αφασία ανάμεσα στο σχολείο και την ενηλικίωση.Ο αποχαιρετισμός στο Φάλκενμπεργκ, και όχι μόνος του (βλ. 2:37 (2006) πιο κάτω), είναι και χαιρετισμός σε όσους θεώρησαν υπερβολή το Χρυσό Φοίνικα και το βραβείο σκηνοθεσίας των Κανών για το Elephant (2003) σε έναν από τους σημαντικότερους αμερικάνους σκηνοθέτες των πρόσφατων χρόνων. Η δημιουργική έκφραση του Gus Van Sant που δεν είχε ιδιαίτερη ανταπόκριση σε γηραλέες νοοτροπίες, επηρέασε, βαθιά και προφανέστατα, νεαρούς μέχρι τα χωριά της Σουηδίας (και όχι μόνο, μη τα ξαναλέω). Επίσης προφανέστατα οι νεαροί, φιλόδοξοι ή μη, συντελεστές δε πήγαν σε καμιά σχολή να μάθουν να κουνάνε τη κάμερα κατά το βόρειο υποχρεωτικό μοντέρνο φυσικό γυμνό τρόπο ή να ποζάρουν έτσι (υποχρεωτικά μοντέρνα κτλ.). Και απλά τη κουνάνε φυσικά ακολουθώντας ένστικτο και πιο μιλητά παραδείγματα, και συμπεριφέρονται μπροστά της με τον ίδιο τρόπο. Η δουλειά που παρέδωσαν, μαζί με προσωπικές αναμνήσεις αποτυπωμένες σε φωτογραφίες και φιλμ 8 χιλιοστών, έφαγε ένα γερό editing από πιο ειδικούς και είναι ανεπανάληπτη από την άποψη ότι καταθέτει την αύρα και τη ψυχή τους. Ιδιαίτερη πλοκή μη περιμένεις και αν υπήρχε τη φάγαν οι ειδικοί πιο πάνω και καλύτερα γιατί οι βαριές, εκτός χαρακτήρα (αλλά εντός επιρροών), απαιτήσεις της προς το τέλος αποδείχτηκαν ασήκωτες για όλους (συμπεριλαμβανομένων και των θεατών). Ούτε και καμιά γυναικεία παρουσία στην οθόνη και κρίμα γιατί από φευγαλέες ματιές έχει πολλές αξιόλογες η πόλη. Στην αίθουσα πάλι, η πλειοψηφία θα 'ναι κοινό για ταινία με νέους ωραίους ξανθούς βόρειους που περιφέρονται γυμνοί από ρούχα στη μισή και συναισθηματικά στην υπόλοιπη, υποθέτω.

Το Αντίο στο Φάλκενμπεργκ ακούστηκε ηχηρά στις Νύχτες Πρεμιέρας όπου κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά, στις Μέρες της Βενετίας, στο Τορόντο, και σε άλλα φεστιβάλ. Είναι και η υποψηφιότητα της Σουηδίας στα φετινά Όσκαρ.

Ένας εφοριακός με βαρετή και μετρημένη ζωή αρχίζει ξαφνικά να ακούει να την αφηγείται μια φωνή στο κεφάλι του. Η αφηγήτρια όχι μόνο δε σκάει αλλά δεν έχει και σκοπό να αφηγηθεί τίποτα τελικά καλό.Μετά το απύθμενο Stay (2005), o Marc Forster κάνει άλλη μια δουλειά που όλα σου θυμίζουν κάτι αλλά για το μόνο που μπορείς να 'σαι σίγουρος είναι ότι το αντίγραφο είναι κακό. Στο θέμα του σεναρίου, που υπογράφει ένας πρωτάρης και θα 'λεγα κατά παραγγελία μέχρι που είδα ότι δημιούργησε εξ' ολοκλήρου (βλ. σκηνοθέτησε κιόλας) και το Mr. Magorium's Wonder Emporium (2007), τουλάχιστο οι αναφορές είναι προφανείς. Charlie Kaufman με μια δόση Woody Allen στην έμπνευση, δίνουν ένα αποτέλεσμα χωνεμένο στη κοιλιά και άντε και στη καρδιά που δε μπορεί να μεταδοθεί παραπέρα. Οι τεράστιες λογικές τρύπες είναι απλά.. λογικές τρύπες (και όχι παράλογα λογικές) χωρίς να βρίσκουν άγκυρα σε ρεαλιστικές αντιδράσεις παρά μόνο στο δεύτερο ρόλο της αφηγήτριας. Έτσι οι επιδεικτικές αναφορές του σκηνοθέτη μαζί με τα τεχνολογικά παιχνιδάκια που πετάει και πάλι ξεκάρφωτα πάνω στο φιλμ, λειτουργούν με ένα περίεργο τρόπο θετικά αφού σε αποσπάνε από αυτό που βλέπεις μέχρι να φτάσει να σου σφίξει ξαφνικά το στομάχι (ή να ρευτείς φυσικά). Κύριοι υπεύθυνοι για το ότι ο Forster δε σταμπάρει άλλο ένα έκτρωμα είναι όμως ο Will Ferell που σέβεται με παραδειγματική αξιοπρέπεια ένα ρόλο μαριονέτα(ς) και η λατρεμένη Maggie Gyllenhaal που (μπορεί να μη στήνεται σε λατρεμένες πόζες αλλά) δίνει γοητεία και φυσικότητα στον έρωτα μιας γλυκιάς επαναστάτριας γκομενίτσας για έναν μονοκόμματο εφοριακό που ακούει φωνές. Οι δυο τους γράφουν και υπογράφουν το φιλμ στις σκηνές που έχουν την ευκαιρία να βρεθούν μαζί και να φερθούν σαν άνθρωποι.

To 2:37 διανομής Rosebud βγαίνει σήμερα στις αίθουσες ταυτόχρονα με το Farväl Falkenberg (2006) διανομής Hollywood Entertainment. Και τα δυο φιλμ, σκηνοθετημένα από πιτσιρικάδες με ερασιτέχνες πρωταγωνιστές, ασχολούνται με νεανικά θέματα, στο ίδιο περίπου κλίμα, με τις ίδιες προφανείς επιρροές και παρόμοια πορεία στα διεθνή φεστιβάλ. Και επειδή δεν είναι καν των Τριών Ιεραρχών στις 11 του μήνα απ' όσο ξέρω, δε μπορώ να καταλάβω την απόφαση. Για μένα πάντως πιο χαμένο είναι το εξεταζόμενο που είναι πιο αδύνατο αν και τεχνικά πολύ αρτιότερο.
Ο εικοσάχρονος Αυστραλός Murali Thalluri καταχειροκροτήθηκε λέει στις Κάνες (στο Un Certain Regard) αλλά συνηθίζεται εκεί κάτι τέτοιο (όπως και στη Θεσσαλονίκη) όταν το φιλμ είναι επαρχιώτικο και μαζεύει όλο το χωριό (και μπορεί να ήταν και αυτοί που είχε κουβαλήσει ο Kevin Smith να τον καταχειροκροτάνε, αφού εκφράστηκε θετικά σχετικά). Και καταβρίστηκε στη χώρα του, αφού ισχυρίζεται (χωρίς πολλές αποδείξεις) ότι το 'γραψε σε 36 ώρες αμέσως μετά αφότου προσπάθησε να αυτοκτονήσει, και το αφιερώνει σε μια φίλη του που τα κατάφερε, ώρα Αυστραλίας 2:37, και του 'χε στείλει και κασέτα με το τελευταίο της μήνυμα. Η ίδια υπερβολή (κατα)φαίνεται από κάποιο σημείο και μετά και στο σενάριο που αναλώνεται σε μια σχολική ημέρα και εκτός από τις συνηθισμένες αιμομιξίες, κρυφτομοφυλοφιλίες, και λοιπά, συμπεριλαμβάνει κι ένα τύπο με το ένα πόδι μεγαλύτερο απ' το άλλο. Και δυο ουρήθρες. Και ακράτεια.

Υπερβολική είναι τέλος και η "επιρροή" από τον Ελέφαντα (2003) του Gus Van Sant αν και οι παραγωγοί έπεισαν τον μικρό να το αναγνωρίσει στα credits (με αντάλλαγμα ανάμεσα σε άλλα, υποθέτω, να του φέρουν τον Leslie Shatz που επιμελήθηκε τον ήχο σε όλες τις ταινίες του αμερικανού δημιουργού). Αλλά ό,τι και να σούρεις, για ντεμπούτο παιδιού καλό είναι.

Ατίθαση 18χρονη με ταλέντο στα κασκαντερικά, καταλήγει στο δίλημμα αναμορφωτήριο, ή γυμναστική ακαδημία. Φυσικά διαλέγει το δεύτερο, και έρχεται αντιμέτωπη με την προϊστορία της. Θα καταφέρει να ξαναφτάσει στους τελικούς; Κι αν ναι, θα κερδίσει; Ε;
Ιδανικό για 10χρονα κοριτσάκια που θα συγκινηθούν απ’ τo success story και θα θαυμάσουν την πρωταγωνίστρια, και για όλων των χρονών τα αγοράκια που θα συγκινηθούν απ’ τα κολλητά φορμάκια στα petite κοριτσάκια και θα θαυμάσουν την πρωταγωνίστρια, το Stick It παίρνει τη συνταγή των teen flicks απ’ την αυλή του λυκείου και την πάει στα ταρτάν, κομπλέ με τις κλίκες, τους περιθωριακούς και τον ήρωα με το Ανώτερο Πεπρωμένο. Γέννημα θρέμμα της σεναριογράφου του απολαυστικά χαβαλεδιάρικου camp, Bring it On (2000), το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Bendinger δεν έχει καθόλου μυρωδιά απ’ την αναρχική σκηνοθετική διάθεση του Payton Reed. Κι έτσι, μπλέκει στα αναμενόμενα μονοπάτια των MTVστικων εξάρσεων, με αυτό το άρωμα του κατά-λάθος-‘80s homage μονάχα, να το κρατά στην κρούστα της μάζας των εφηβικών made for TV παραγωγών.