Δυο αδέρφια σχεδιάζουν να ληστέψουν εύκολο, προαστειακό, οικογενειακό κοσμηματοπωλείο. Της δικιάς τους οικογένειας. Και δεν είναι τόσο εύκολο.Ο Kelly Masterson έχει παρελθόν σε θεατρικά και σπουδές θεολογίας λέει, πράγμα παραπάνω από φανερό στη πρώτη του κινηματογραφική ιστορία. Από τον τίτλο ακόμα που σε πλήρη ανάπτυξη, από την Ιρλανδία, εύχεται "may you be in heaven half an hour... before the devil knows you're dead", ζωντανεύοντας καζάνια με καυτό λαρδί να περιμένουν για κολύμπι όλους (ή αλλιώς, όπως στη διάρκεια του φιλμ, τονίζοντας πως η η συγγνώμη δεν είναι τόσο αρκετή όσο νομίζεις). Τα καζάνια εδώ και αιώνες βέβαια, και η ιστορία επακόλουθα, είναι τόσο απλοϊκά όσο ακούγονται, διανθισμένα από φιλοσοφημένες ατάκες στιλ "the world is an evil place", ενώ ούτε το γκρέμισμα της αμερικάνικης οικογένειας είναι πια καινούριο. Στη πραγματικότητα η μισή (τουλάχιστο) ανεξάρτητη παραγωγή της χώρας από αυτό βγάζει το ψωμί της και εκεί είναι που ο Διάολος διαφοροποιείται, υπό τις οδηγίες του Sidney Lumet. Σε μια χρονιά που η επιρροή του από τα 70s ήταν πιο έντονη από ποτέ (American Gangster, Michael Clayton), 3 χρόνια μετά το τιμητικό Όσκαρ, ο σκηνοθέτης δανείζεται ένα υφάκι από τους σύγχρονους αγαπημένους της κριτικής, από Quentin Tarantino μέχρι Todd Field κυρίως, για να το επιστρέψει προσγειωμένο, μελαγχολικό, συντριπτικό εκεί που μετράει. Μη ξεχωριστές τοποθεσίες, ελαφρά βαριά (i.e. ζαλισμένη) κάμερα, μεθοδική παρακολούθηση των πρωταγωνιστών που γίνονται έτσι συνειδητά καρατερίστες αλλά ξεφεύγουν ταυτόχρονα από την ευκολία με την οποία το σενάριο αποφεύγει τη κοινωνική κριτική για χάρη κλασικής τραγωδίας. Πιο χαρακτηριστικά, η Marisa Tomei που γίνεται όλο και πιο δροσερά καβλιάρικη με τα χρόνια, τα πετάει εδώ (εύλογα) σχεδόν όλα, σε ένα ρόλο ανεκτίμητο στη συνεισφορά του να στέκεται πίσω από παράθυρα (ή στα τέσσερα πάνω σε κρεβάτια) και να αντιδράει σε όσα συμβαίνουν στο προσκήνιο, ενισχύοντάς τα.

Μπορεί τα, πάρα πολλά, χρονικά πηγαινέλα κάπου να σε ζαλίσουν και μερικές, επαναλαμβανόμενες, σεναριακές ασάφειες κάπου να σε εκνευρίσουν, όμως απέναντι σε προσπάθειες σα το Little Children (2006), το Reservation Road (2007) ή το Bug (2006) από την άλλη, αυτά τα καζάνια της κόλασης είναι ανακουφιστικά δροσιστική καταιγίδα.

Οι νεκροί ξυπνούν κι ομάδα φοιτητών κινηματογράφου ηγούμενη από φέρελπι ντοκιμαντερίστα καταγράφει τις προσπάθειές της να επιβιώσει.Ζορίζοντας τα όρια της λογικής, ο Romero θέλει οι ήρωές του να βρίσκονται συγχρόνως και στην εποχή του YouTube και των 3G κινητών, αλλά και στην εποχή της πρώτης του ταινίας, που δεν είχαν ακόμη τεθεί οι κανόνες επιβίωσης από επίθεση ζόμπι, για να δικαιολογείται έτσι το γεγονός ότι φοιτητές κινηματογράφου δεν αναγνωρίζουν αυτομάτως ότι παίζουν σε ταινία τρόμου και δεν μπαίνουν σε αυτόματο πιλότο δοκιμής των συμβάσεών της, για να δικαιούνται περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης απ' τους μαστούρηδες του Scream (1996). Αφού συνηθίσεις πάντως το κούνημα της κάμερας στον ώμο του οπερατέρ που σου τα δείχνει σε FPS (ή POV αν προτιμάς) οπτική, θα εκτιμήσεις σίγουρα την ικανότητα ενός μαέστρου να χτίζει στιβαρό σπασπένς και διαρκή ένταση χωρίς να χρειάζεται ηχητικά δεκανίκια κι εύκολα τρομάγματα για να σε κρατήσει στην άκρη του καθίσματος, και παίζει το για πόσην ώρα θα αντέξεις να σου τρίβει στη μούρη το κομματάκι τεχνοφοβικό, ή απλά μηδενιστικό ηθικό δίδαγμα, ότι όποιος έχει μια σύνδεση στο internet δεν χρειάζεται να το παίζει και δαιμόνιος Πίκος Απίκος, γιατί όσο πιο πολλές φωνές υπάρχουν, λέει, τόσο μεγαλύτερη η διαστρέβλωση, λέει, και στο τέλος όλα είναι μια μεγάλη πορδή. Αν και σε στιγμές ασήκωτα αφοριστική πάντως, η μαύρη του σάτιρα της μανίας της καταγραφής και της έξαρσής της σαν αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης, έχει ένα ενδιαφέρον στον βαθμό που επιζητά το σημείο κάμψης της ικανότητάς μας να ξεχωρίζουμε τη βια πίσω απ' την οθόνη από τη βία παντού γύρω μας, αντί να προσπαθεί να γενικεύσει την δίψα για υστεροφημία που εμποτίζει στους ήρωές του, οι ιδιότητες των οποίων είναι ούτως ή άλλως συνυφασμένες μ' αυτήν.

Φουτουριστικοί στρατιώτες συναντούν έφιππο ιππότη στα δάση κάπου, ψάχνοντας γιατρικό για ιό θεριστή που θα αφανίσει την ανθρωπότητα.Αφού σου πετάξει στη μούρη μερικές απανωτές εισαγωγές για ηλίθιους που σου εξηγούν δυοτρείς φορές ότι υπάρχει πρόβλημα, άλλες τόσες ότι είναι αποτέλεσμα κυβερνητικό της κλασικής ποικιλίας της υπεροπτικής απληστίας, και σε όλες αυτές ότι η Rhona Mitra είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί, όχι μόνο για τους λόγους που φαντάζεσαι όταν χαζεύεις από πίσω το μαύρο της κολάν, ο Marshall αναθέτει σε στρατιώτες τόσο άριστα εκπαιδευμένους που τρέχουν στη μέση του δρόμου για να σταματήσουν και να φωνάξουν "φαίνεται εντάξει", την Απόδραση απ' το Μεσαιωνικό Εδιμβούργο του Μέλλοντος, το οποίο διευθύνουν οι άγριοι του Mad Max (1979), με S/M περιβολές και γούστο για μιούζικαλ και μισοψημένο ανθρώπινο κρέας σε σισίτια τύπου show των Hollywood Studios. Αν δεν το κατάλαβες, με budget αρκετές φορές αυτό που είχε την πρώτη του φορά στο Dog Soldiers (2002), ο Marshall ξανακάνει αυτό που είχε κάνει στο Dog Soldiers (2002) κι αργότερα στο The Descent (2005), φτιάχνοντας μια ανελέητη κι αναπολογητική μπιμουβιά, τίγκα στο πιστολίδι, το αίμα, τις εκρήξεις, και τη μονταζιέρα που χτυπάει τα δευτερόλεπτα. Κι αν και τα καδραρίσματά του αρκετές φορές δεν είναι πάνω από δυο κλικ από 'κείνα του Uwe Boll, ο βαθμός που βασίζεται στη μουσική για να βγάλει ένταση είναι στα όρια του εκκωφαντικού και το σφίξιμο των κοντινών του στις σώμα με σώμα αναμετρήσεις κάνει τα μάτια σου να πονάνε, αν έχεις ικανή ποσότητα ανθρακικού στο αίμα σου, του τη δίνεις μια παράταση του Marshall για τη μέρα της δικής του κρίσης και χαζεύεις μια σπηντάτη ψευτοκαλτιά, που ό,τι υπόσχεται στο δίνει απλόχερα. Αν το κολάν της Mitra ήταν άσπρο βέβαια, θα μιλούσαμε σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Ένας άντρας, μια γυναίκα, ένα παιδί, όχι ακριβώς μια οικογένεια, και η πόλη της Αθήνας σαν περιβάλλον.Αυτό είναι το concept της ταινίας όπως σου το παρουσιάζει ο ίδιος ο Αναστόπουλος στη σχετική συνέντευξη, και πάνω σ' αυτό το τρίπτυχο του άστεγου, της οικογένειας και της Αθήνας, στήνει το όχι και τόσο ευανάγνωστο πρώτο αφηγηματικό επίπεδο της δεύτερης ταινίας του, που εντυπωσιάζει απ' το καλημέρα, με την τεχνική και αισθητική του ανωτερότητα. Ανωτερότητα όχι μόνο απέναντι σε ό,τι άλλο ελληνικό μπορείς να πετύχεις συνήθως στις αίθουσες (και στα δισκάκια), αλλά και πολλών ευρωπαϊκών και παγκόσμιων παραγωγών, αποσαφηνίζοντας αν μη τι άλλο, ότι ο Αναστόπουλος ξέρει τι να κάνει με τα εργαλεία του. Δημιουργεί με σταθερό κι επίμονο βλέμμα μια αποπνυκτική, απαιτητική, τύπου φιλμ νουάρ επιφάνεια, και με αφήγηση κρυπτική προκαλεί σασπένς που δεν εξαργυρώνεται με λύτρωση γιατί η λύτρωση δεν υπάρχει, ικανοποιώντας την πρόθεση του σκηνοθέτη να σου τονίσει τη ματαιότητα της (σε μεγάλο μέρος ασαφούς για τον θεατή) προσπάθειας του ήρωα που παρακολουθεί και περισσότερο ακόμα, το βάρος της ματαιότητας αυτής. Παράλληλα όμως, κινδυνεύοντας με την αλά Haneke οπτική στον τρόπο που σε εισάγει και σε τοποθετεί απέναντι στο δράμα, να καταπιεί τον ιδιότυπο σαρκασμό της ταινίας, που θα έπρεπε να δίνει ανάσες στη βαριά δραματουργία, για να μη σου σπάσει τα νεύρα με το κυνήγι του θησαυρού που δεν ξέρεις ποιός είναι και αν θα τον βρεις, και σε κλειδώσει έτσι έξω απ' το ζουμερό υπογάστριο της ταινίας. Εκεί που κρατά λεπτές κι επικίνδυνες ισορροπίες, λειτουργώντας ως η καταδίκη του εθνικισμού που θεωρείς λογικό να δεις στην εξίσωση του άλλοτε σημαιοφόρου της ξενοφοβίας, Σημαιοφορίδη (τυχαία άραγε η καταγωγή που προδίδει η κατάληξη του επιθέτου;) με τους αλλοδαπούς που κάποτε μισούσε και τώρα βράζει στο ίδιο καζάνι, αλλά και ως ο λαϊκός ορθόδοξος συναγερμός που μπορείς με την ίδια, αν όχι και με μεγαλύτερη ευκολία, να δεις, να καλεί τους χαριεντιζόμενους με παρελάσεις κι επιτάφιους Έλληνες να ξυπνήσουν, και να πάρουν τα μέτρα τους απέναντι σε μια ξένη κοινωνία ολόκληρη, που οργανώνεται σε σοκάκια και υπόγεια, τρώγοντάς του τώρα το ψωμί, για να του κλέψει και το οξυγόνο αργότερα.

Χοντρο-loser τύπος απομαγνητίζει όλο το stock συνοικιακού video club και, για να μη βάλει λουκέτο το μαγαζί, αντικαθιστά τα πραγματικά φιλμ με handmade versions που, έξαφνα, γίνονται ανάρπαστες σε ολόκληρη τη Νέα Υόρκη!Ένα έξυπνο σεναριακό εύρημα, ένα trailer που μας άνοιξε την όρεξη για πολλά γέλια και... απροσδόκητα μη αστείο το αποτέλεσμα, που, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αποδεικνύει την αδυναμία του Michel Gondry να ελέγξει το ιδιαίτερο σύμπαν των εικόνων του όταν η ιστορία δε μπορεί να υποστηρίξει κινηματογραφικό εγχείρημα μεγάλης διάρκειας. Το στοιχειό από την παρελθούσα και πολύχρονη εμπειρία του στα music videos επιτρέπει κάποιες αναλαμπές, που, όμως, κι αυτές μοιάζουν με αναμασημένη τροφή για τους fans (πάρτε το μικρό ποτ-πουρί από τα σουρεάλ remakes τα οποία τραβάει ο Jack Black και ο Mos Def κι ύστερα ρίξτε μια ματιά στο clip του "Lucas with the Lid Off" από τα μέσα της δεκαετίας του '90, για ν' ανακαλύψετε πως εκτός από το déjà vu, εκείνο ήταν και καλύτερο...). Όταν στοιχεία μελό και κοινωνικά μηνύματα αλά people have the power προστίθενται για να καλύψουν τις τρύπες του σεναρίου, οι όποιες απόπειρες κωμικού timing έχουν εγκαταλείψει τα εγκόσμια και... Ανάσταση δεν θα δεις ούτε με το αγνό στην ψυχή φινάλε της δημόσιας προβολής που συσπειρώνει κάθε πλευρά της ιστορίας. Την επόμενη φορά ας θυμηθείτε πως ένα music promo δεν αντέχει 101 λεπτά στο ξεχείλωμα, αγαπητέ κύριε Gondry...

Εργένης παίχτης του αμερικάνικου ποδόσφαιρου ανοίγει τη πόρτα του σε οχτάχρονη που φιλοδοξεί να φορέσει φούστα μπαλαρίνας στο μπουλντόγκ του. Για αρχή.Τυπικότατη ταινία της Disney, γράφεις γι' αυτή κριτική από την αφίσα ακόμα, ο Μπαμπάς για Γκολ έχει τόση σχέση με κάτι που θα σε ενδιέφερε όση και οι (ανύπαρκτοι) Boston Rebels με το NFL (που απουσιάζει επιδεικτικά από μια παραγωγή πήχτρα στη μαύρη διαφήμιση). Ο Dwayne "The Rock" Johnson καταδιασκεδάζει τη συμμετοχή του σα προφανώς στρατηγική (όσο και του Hulk Hogan με tutu) επιλογή καριέρας, σκηνοθεσία και μοντάζ έχουν εξίσου διαλέξει να κάνουν, με το αζημίωτο, το ταλέντο τους μηχανή που κόβει δολάρια για τον οίκο του πόντικα. Ο χαρισματικός Σαμοανός παραδίδει με διαφορά όγκου τη καλύτερη ερμηνεία όμως, τόσο που όταν χρειάζεται να δακρύσει δεν είσαι σίγουρος αν είναι ψηφιακό εφέ ή τον φτάσαν μέχρι εκεί οι υπόλοιποι, το σενάριο φαίνεται να το 'χουν γράψει οι παραγωγοί με ψευδώνυμα, και οι ίδιοι φαντάζεσαι ήταν αυτοί που επέμεναν στα καλοκαιρινά γυρίσματα για υποθετικά χειμωνιάτικη ιστορία και στον άπειρο χρόνο που ξοδεύεται για να διαπιστώσεις πόσο πραγματικά σπαστικά χαζοχαρούμενη ή απλά σπαστική είναι η πιτσιρίκα που διάλεξαν για πρωταγωνίστρια. Καλύτερα να βάζαν νάνο να τη παριστάνει, να κόλλαγε και κάνας σχετικός τίτλος Άτομο με Ειδικές Υψομετρικές Ανάγκες για Κλωτσιές.

Χωρίς λεπτομέρειες, ο ατζέντης του ανακοίνωσε σήμερα στο Λονδίνο τον θάνατο του Anthony Minghella, "συγγραφέα που τύχαινε να σκηνοθετεί" σύμφωνα με τον προ βδομάδας αυτοχαρακτηρισμό του που μετέφερε στους δημοσιογράφους ο φίλος του David Puttnam.

Η estelle με αρκετή παιδεία και υπομονή για να εκτιμήσει τον χαμηλότονο, μυθιστορηματικό, ελλειπτικό, σοβαρά καλλιτεχνικό τρόπο αφήγησής του, τον αποχαιρετά με την αίσθηση ότι δε ξεδίπλωσε κάθε πτυχή του, ακόμα συνεπαρμένη από τη σκηνή που ο Almásy σκίζει το φόρεμα της Katharine μετά το χαστούκι της:

Ο σκηνοθέτης του Άγγλου Ασθενή (1996), της συγκινητικής μεταφοράς του μυθιστορήματος του Michael Ondaatje που έχαιρε μυθικού status ήδη πριν την έξοδό της στις αίθουσες, λόγω ατέλειωτων γυρισμάτων, διακοπών χρηματοδοτήσεων και άλλων τινών και τελικά σάρωσε τα Oscar® δικαιολογώντας το όλο σούσουρο (και παίρνοντας 9 συνολικά, συμπεριλαμβανομένων αυτών της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας), έφυγε αθόρυβα πριν προλάβει να ασθενήσει μακροχρόνια και βασανιστικά, όπως ο ήρωάς του. Ο Anthony Minghella, που πέντε μήνες πριν υποδεχόταν ακμαίος τους καλεσμένους του 51st London Film Festival ως πρόεδρος του BFI και όντας μεταξύ γυρισμάτων για το δικό του κομμάτι του New York, I Love You (2008) και προετοιμασίας νέων project, αποφάσισε να μετοικήσει εν τόπω χλοερώ σε ηλικία μόλις 54 ετών σοκάροντας ανεπανόρθωτα εμάς και ολόκληρη την κινηματογραφική κοινότητα.

Μόλις μια εβδομάδα πριν δήλωνε ότι εμπιστεύεται κυρίως τη συγγραφική και όχι τη σκηνοθετική του ικανότητα, και ξεκίνησε την καριέρα του πράγματι από την ενασχόληση με τις λέξεις και όχι τις εικόνες. Με πανεπιστημιακά credits σε English and Drama, το θέατρο ήταν το πρώτο από τους κλάδους της show-biz που τον διεκδίκησε. Με πιο γνωστά θεατρικά του το Whale Music και κυρίως το Living in Bangkok, στράφηκε αργότερα στη σκηνοθεσία και στη συγγραφή για την αγγλική και την αμερικάνικη τηλεόραση. Κάπως έτσι, ξώφαλτσα, έκανε και την πρώτη του ταινία Truly, Madly, Deeply (1990) που προοριζόταν αρχικά για τηλεταινία και ανέδειξε το ταλέντο του για πλάσιμο χαρακτήρων με βάθος και υπόσταση, ταλέντο που επιβεβαιώθηκε και στην επόμενη δουλειά του με το Matt Dillon στο Mr. Wonderful (1993). Ο θρίαμβος του Άγγλου Ασθενή με τον καυτό έρωτα του Ralph Fiennes για τη Kristin Scott Thomas να γίνεται θέμα εξιστόρησης προς την υπομονετική νοσοκόμα Juliette Binoche, έφερε ζηλευτές χολιγουντιανές παραγωγές στα πόδια του, The Talented Mr. Ripley (1999) και Cold Mountain (2003) με πρωταγωνιστές διαμετρήματος (ή έστω λάμψης) Jude Law, Philip Seymour Hoffman, Gwyneth Paltrow, Nicole Kidman. Το Breaking and Entering (2006) με τη Juliette Binoche ως μετανάστρια ράφτρα από τα Βαλκάνια μένει τελικά (δυστυχώς) ως το κύκνειο άσμα του στο πανί. Οι φίλοι της όπερας θα τον θυμούνται για την, βραβευμένη με Olivier Award, εκδοχή της Madam Butterfly που σκηνοθέτησε στο London Coliseum για λογαριασμό της ENO.

Χειμαρρώδης όσο και η ταινία του αλλά στο πιο εύγλωττο, ο Θάνος Αναστόπουλος είναι ένας απ' τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους να έχεις απέναντί σου να σου μιλάει, ειδικά αν το θέμα είναι ο ελληνικός κινηματογράφος. Γι' αυτό και η συνέντευξη ξεκίνησε μέρα και τελείωσε νύχτα, όπως μπορείς να δεις στο βίντεο, στο οποίο ελπίζουμε να εκιτμήσεις τη χρήση φυσικών φωτισμών, και να συγχωρέσεις την αγωνία του stams, που αποσύνδεσε στα μισά την ψείρα, γιατι ο ήχος τού "ακουγόταν υπερβολικά καλός". Χρόνια μέσα και δίπλα στα κυκλώματα από διάφορες θέσεις και τελευταία ως υπεύθυνος του ελληνικού τμήματος του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Αναστόπουλος διαγωνίστηκε στο διεθνές τμήμα του Φεστιβάλ τον περασμένο Νοέμβριο, και ένα βράδυ μετά την εκεί βράβευσή του για ένα σενάριο που ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ πριν το τελευταίο cut, μάζεψε και στα Κρατικά ό,τι περίσσευε απ' τον τυφλοσούρτη του El Greco (2007), και το "στουντιακό" ας-το-πούμε-ανίψι της Δέσποινας Μουζάκη, την Uranya (2006). Έχοντας ήδη παιχτεί στο Βερολίνο και με αρκετά ακόμη ταξίδια στο εξωτερικό στην ατζέντα της, συμπεριλαμβανομένης μιας στάσης στο MoMA της Νέας Υόρκης, για να σημειώσει μαζί με το Valse Sentimentale (2007) της Κωνσταντίνας Βούλγαρη την παρθενική εμφάνιση ντουέτου ελληνικών ταινιών στο πρόγραμμα νέων δημιουργών του μουράτου Lincoln Center, και με Κρατικά Βραβεία τρίτης καλύτερης ταινίας, σεναρίου και πρώτης ανδρικής ερμηνείας, τα οποία δεν θα δεις πουθενά στην προώθηση (αν δεις πουθενά την προώθηση), η διόρθωση βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, ελπίζοντας να διορθώσει την παθογένεια του ντόπιου κινηματογραφικού τοπίου που στερείται ταινιών μεσαίου βεληνεκούς, κι ελπίζοντας βέβαια, να βοηθήσει τον δημιουργό της να αντέξει τα επιτόκια που φορτώθηκε για χάρη της. Κοινού θέλοντος.

Η Rosebud και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Première του θρίλερ Funny Games. Την Κυριακή 23 Μαρτίου στις 2 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

“A feature film is twenty-four lies per second.” — Michael Haneke, Cannes (2005)

Πάντα ψάχνοντας την διαπλοκή κοινού και media, του ζωντανού και της εικόνας του, και της παρηγοριάς που δίνει το ψεύτικο στον άρρωστο απ' το αληθινό (και τον άρρωστο για το ψεύτικο), ο Haneke έκανε πριν δέκα χρόνια το πέρασμά του από πειραγμένο μαύρο πρόβατο της Βιεννέζικης διανόησης της τέχνης, σε τεχνίτη του προχωρημένου, κοφτερού Ευρωπαϊκού κινηματογράφου, με το Funny Games (1997) του, την κορύφωση του ελέγχου του στα όρια του θεατή και του θεάματός του. Μια pop προβοκάτσια της αφηγηματικότητας, που καταργεί την ασφάλεια που σου προσφέρει η γνώση σου ότι αυτό που βλέπεις είναι απλά μια ταινία, με ένα (τότε) ολότελα αναπάντεχο μέσα στη μουδιαστική ένταση που σου είχε δημιουργήσει, κλείσιμο του ματιού. Ένα συμβολικό και κυριολεκτικό παιχνιδιάρικο πείραγμα, που σου ξεκαθαρίζει ότι, πολύ απλά, το ξέρει κι η ίδια η ταινία, ότι είναι απλά μια ταινία. Άρα, είναι, τότε, απλά μια ταινία; Και τί κάνουν αυτοί οι τύποι με τα άσπρα που γυρνάνε και σου μιλάνε;

Χαρακτηρισμένο ως άσκηση αντοχής που πρέπει να υποστείς για να μπορέσεις να περάσεις στο πολύ σημαντικότερο επόμενο στάδιο που είναι το να το συζητήσεις, το Funny Games σε φέρνει αντιμέτωπο με την ικανότητά σου να διαχειριστείς μια ανελέητα ρεαλιστική (στην πραγματικότητα μη-) απεικόνιση πόνου και τρόμου που σκοπό έχει απλά και ολοφάνερα να συνταράξει τα βασικότερα ένστικτα της επιβίωσής σου και να σε βοηθήσει να αντλήσεις απ' αυτά την απόλαυση της εμπειρίας, αλλά την ίδια ώρα αυτοαναιρεί την ρεαλιστική βάση της σπάζοντας τον διάφανο τέταρτο τοίχο της οθόνης, για να σε κάνει συνένοχο των πηγών της διέγερσής σου, και εξίσου κυριολεκτικά να σε καλέσει να πάρεις θέση ανάμεσα στους επί της οθόνης θυτών ή θυμάτων. Ή, καλύτερα, να αποδεχτείς την θέση που ήδη έχεις πάρει. Στην επανασκόπηση, το συμπέρασμα μπορεί να σου φανεί απλό και προφανές, και δέκα χρόνια μετά την πρώτη του προβολή στη συγκεκριμένη του μορφή, το παράδοξο να έχει ξανατεθεί κι απαντηθεί πολλάκις και ποικιλοτρόπως. Όμως, και μάλιστα ακόμα περισσότερο σ' αυτήν την πρώτη σκηνή αποκάλυψης του ψέματος της αφήγησης, που ο ντυμένος στα λευκά της αθώας περιστεράς και του πράου αμνού λύκος, σε κοιτά στα μάτια και σου χαμογελά, απ' ότι αργότερα στην περιβόητη παρακινδυνευμένη δραματουργική αλχημεία του τηλεκοντρόλ που παίρνει το alter ego σου στα χέρια του εφαρμόζοντας τη δική σου πρόθεση να φτάσεις στην κόλαση το ζευγάρι που τρομοκρατεί και μακελεύει για να φχαριστηθείς τη βία, ο ύπουλος, τσουχτερός κι αμείλικτος τρόπος που σου το θέτει ο Haneke, είναι τόσο ζωντανός και ζουμερός σήμερα, όσο και η ερώτηση που σου κάνει: τί κάθεσαι και βλέπεις για να τη βρεις, και πιο είναι πραγματικά το αποτέλεσμα που θα σε φτιάξει. Το γιατί, είναι μια άλλη ιστορία.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Première του θρίλερ Doomsday. Την Τετάρτη 19 Μαρτίου στις 9 το βράδυ στo Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Εντελώς ευθύ, αφού αρκετό καιρό κρύφτηκε, είναι το teaser προς trailer του Incredible Hulk (2008) που έκανε πρεμιέρα ξημερώματα χτες σε όλα τα δίκτυα του MTV και στην επίσημη σελίδα της Marvel. Διάφορα γίνονται, και στο τέλος πλακώνονται ο Hulk με τον Abomination. Και στο φιλμ το πρώτο πρασίνισμα του ματιού (i.e. η μεταμόρφωση) συμβαίνει 3' μετά την έναρξη, ενώ ο χαμός της λήξης διαρκεί 26', όπως αποκαλύπτει ο Louis Letterier στο Empire. Ο σκηνοθέτης προσθέτει ότι ήθελε αποτέλεσμα στα εφέ που να είναι ικανοποιητικά τελειωμένο πριν τη πρώτη δημόσια προβολή του. Κι αν δε το κατάλαβες όλα, κι ακόμα περισσότερα, είναι εξίσου σαφείς συγκρίσεις με τη προώθηση και το αποτέλεσμα του Hulk (2003) του Ang Lee, το οποίο προφανώς.. δε θα επαναληφθεί.

Ουδέν συνταρακτικό λοιπόν και δε ξέρω αν περίμενες τιποτάλλο. Η παραγωγή είναι ο καλοκαιρινός φτωχός συγγενής του Iron Man (2008) από τον προϋπολογισμό ακόμα. Και φαίνεται, αφού όσο και να βελτιωθούν τα CGI το σκηνικό θα εξακολουθεί να μένει ατάραχο (i.e. τα εφέ δεν έχουν βάρος) και να μοιάζει στη Yonge Street του Τορόντο (όπου γίνανε τα γυρίσματα). Ενώ το αναμφισβήτητα βαρύ καστ, μάλλον επιλογή κι αυτό του Edward Norton, δε φαίνεται να αισθάνεται και πολύ καλά υπό τον έλεγχο κατεξοχή ανάλαφρου και απροσεξιάρη σκηνοθέτη (Transporter 1 & 2, Unleashed). Κι αν δε το κατάλαβες όλα, κι ακόμα περισσότερα, είναι κατ' ευχή για τη Marvel που ενδιαφέρεται να διατηρήσει το franchise μέσω ψιλοριμπούτ, να έχει και τη guest εμφάνιση του Tony Stark, για να μεταφέρει σιγά σιγά το σύμπαν της στο πανί και να καταλήξει στους Avengers (2009). Όσο για τον Norton, ήταν αναγκαίο κακό (το αρχικό σενάριο του Zak Penn δεν ήταν αρκετά.. ευθύ, προφανώς), ότι επακολούθησε ("δημιουργικές διαφωνίες") στις σχέσεις του με τον Avi Arad και τους υπόλοιπους ήταν πασιφανές στις μάζες από την αρχή, και μάλλον δε πρόκειται να αλλάξει τίποτα (ότι και να θέλει να αλλάξει) -- στο American History X (1998) όπου πιο διαβόητα εξάσκησε τη δημιουργική του άποψη, είχε σύμμαχο την παραγωγή.

Εξηντάρης Τυνήσιος εργάτης καρνάγιου της Γαλίας, ωθείται σε υποχρεωτική συνταξιοδότηση και αρνούμενος να πεθάνει, αποφασίζει να ανοίξει εστιατόριο.Ξεκινώντας αργά και σταθερά να σε πηγαίνει σε κάτι που πιθανότατα θα σου θυμίσει όσο τίποτε άλλο την οικογενειακή σου συγκέντρωση γύρω απ' το τραπέζι του ταραμά την περασμένη Δευτέρα, το Σπόρι και το Κεφαλόπουλο που μάζεψε τέσσερα Cesar πριν τρεις βδομάδες στη Γαλλία χωρίς οσκαρικές υποψηφιότητες να το σπρώχνουν, αρχίζει σαν απολαυστικά ανάλαφρη εκδοχή του σινεμά των αδερφών Dardenne που βγάζει νόημα, με ολίγη απ' την επιμονή του Fatih Akin στους πολλούς διαπλεκόμενους χαρακτήρες με τη στιβαρή σιλουέτα αλλά χωρίς τις φολκλόρ εξάρσεις του Τουρκογερμανού (με τον οποίο συγκρίνουν οι Γάλλοι των Γαλοτυνήσιο Kechiche), και σου ανοίγει την όρεξη να μείνεις με τη φωνακλάδικη οικογένεια για ν' ακούσεις τις ιστορίες της που σε προϊδεάζει ότι θα είναι πολλές.

Και το κάνεις για πάνω από δυόμιση ώρες, με την απλή και καθαρή εικονογράφηση του Kechiche να μη σε αφήνει ούτε να κουραστείς ούτε να βαρεθείς, αλλά να νιώσεις τη θέση κακομοίρηδων μεροκαματιάρηδων μεταναστών που είχαν την κακή τύχη να ονειρευτούν κάτι μεγαλύτερο, κι είναι αναγκασμένοι να σκύβουν το κεφάλι σα πεινασμένα σκυλιά σε κάθε λογής χαρτογιακάδες, που πηδάνε παντοιοτρόπως, μεταφορικά και κυριολεκτικά, μια κοινωνική φέτα που προσπαθεί να ανασάνει κρύβοντας τη χαρά των μικρών στιγμών του σφιχτού της κουκουλιού, κάτω απ' το βάρος ενός ξενοφάγου κατεστημένου. Η ξενοφοβία κι η αποξένωση κι ο τρόπος που οδηγούν στην περιθωριοποίηση, την εσωστρέφεια και τη διαστρεβλωμένη αντίληψη της σημασίας της ενδοοικογενειακής αλληλοκάλυψης (μεταξύ άλλων διαστρεβλώσεων), σερβίρονται σχεδόν ύπουλα σε μια σειρά από πιάτα γλυκόπικρης οικογενειακής κωμωδίας ανεπανάληπτα πεντανόστιμης, και καταλήγουν σαν επιδόρπιο, στο ενδεχόμενο ενός ασήκωτα φαταλιστικού φινάλε, όπου η δυσοίωνη στασιμότητα απειλεί να ποδοπατήσει σα να 'τανε παιχνίδι, όλη αυτή την αχτίδα αισιοδοξίας που σου έχτιζε ο Kechiche με τον μελαγχολικό του ύμνο στην επίμονη καρτερικότητα τόσην ώρα, και σε στέλνει αδιάβαστο, κατορθώνοντας να σου χτίσει απ' το πουθενά, σασπένς πιο έντονο απ' όλα μαζί τα θρίλερ που έχεις δει φέτος. Θρίαμβος του σφιχτού σεναρίου με στόχο και άποψη και της απλής κινηματογράφισης με έμφαση στην ουσία της, το La Graine et le Mulet είναι εύκολα απ' τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Το μόνο χρειάζεται, είναι το θάρρος να μπεις στην αίθουσα, κι ασ' το πάνω της να σε κρατήσει εκεί.

Στην Αγγλία των Νέων Εργατικών, απολυμένη από εταιρεία απασχόλησης, στήνει τη δικιά της με τη συγκάτοικό της.Ο Ken Loach είναι ανίκανος να κάνει κακή ταινία εδώ και σαράντα χρόνια, και το πόσο σε εντυπωσιάζει το γεγονός ωχριά μπροστά στην υπερηρωική ακλόνητη σοσιαλιστική του ακεραιότητα που, μετά από θεούς και θάτσερους, δε μασάει ούτε μπροστά στη φυσική φθορά της ηλικίας. Έτσι ο "Ελεύθερος" Κόσμος του, ίσως η πιο διαβολεμένη σύλληψη της καριέρας του και σίγουρα σημείο επαφής ενός πλήρους κύκλου, μοιάζει μέχρι και χαμένη ευκαιρία στην αξιοποίησή της.

Το σενάριο του Paul Laverty στηρίζει ένα φιλμ που βάζει καθημερινή Αγγλίδα, με λίγη αυθάδεια, πολλή επιθυμία για καλοπέραση, λίγη συμπόνοια, πολλή εμπειρία από σκληράδα, κόρη εργάτη και ανύπαντρη μάνα, απέναντι στη δύσμοιρη γενιά του ηλικιωμένου πατέρα της και αυτή των νέων μεταναστών που τη διαδέχτηκε. Για να δείξει ότι η διαφθορά και ο οπορτουνισμός δεν είναι προνόμιο των λίγων (αλλά, μαρξιστικά, της θέσης), οι καταπιεσμένοι πολύ εύκολα γίνονται καταπιεστές (ειδικά οι γυναίκες της.. φυσικής θρασυδειλίας). Και να κάνει ως συνήθως ένα απέραντο, σχεδόν ντοκιμενταρίστικο και θεωρητικά πάνοπλο σχόλιο στο πολύπλοκο πρόβλημα της οικονομικής μετανάστευσης. Ο κινηματογράφος του Loach δεν είναι ανοιχτός σε ερμηνείες (διάβαζε αρλουμπολογίες) εκ των υστέρων, ούτε προσποιήθηκε ποτέ ακατανόητες ακόμα και στον ίδιο εμπνεύσεις πάνω σε δημιουργικό αμόκ. Σε κοπανάει στο κεφάλι με το νόημα, σε περίληψη αν χρειαστεί για να πάει πιο γρήγορα παρακάτω. Προτιμάει πραγματική περσική οικογένεια να απαγγέλλει τις κακουχίες της, αντί για κάνα βαμμένο κομπάρσο, έστω κι αν το ιντερλούδιο βγαίνει μη μυθοπλαστικό. Κλισέ και μελόδραμα να γαμάει τον εργάτη όποιος μπορεί και όποιος λάχει? Συμβαίνει εντελώς, και το κυριότερο έτσι ακριβώς, κάπου αποτρόπαια ρεαλιστικά. Στη πραγματικότητα η ιδιοφυής ιστορία και η έμπειρη σκηνοθεσία δίνουν ένα αποτέλεσμα τόσο εκφοβιστικά οικείο και σαδιστικά μη λυτρωτικό, που.. φαίνεται ότι δε δουλεύτηκε αρκετά. Λείπει λίγο αυτό το πικρό χιούμορ και η μεγαλοπρεπής συμπάθεια για πιο συμβιβασμένους από αυτόν (i.e. όλους) του σκηνοθέτη, το Λονδίνο είναι περίεργα ηλιόλουστο, κάτι δραματικές υποκρούσεις πέφτουν σε ανεξήγητα σημεία, ο προϋπολογισμός δε βγαίνει. Δικαιολογημένα θα ήταν αυτά, κορωνίδα τα υπόλοιπα, για οποιονδήποτε άλλον.

Στις αρχές του 16ου αιώνα η οικογένεια του Thomas Boleyn κάνει τον νταβατζή ανάμεσα στις κόρες του και τον βασιλιά της Αγγλίας, σαν prequel του Elizabeth (1998).Από αγαπημένα κοινού και θείου Όσκαρ μέχρι που τέλειωσε η προηγούμενη χιλιετία, τα δράματα εποχής περνάνε στο περιθώριο με τον ίδιο ρυθμό που η Άλλη Ερωμένη του Βασιλιά (2008), σχεδόν αξιοπερίεργο δείγμα τους πια, προσπαθεί να συνοψίσει υλικό το οποίο ήδη έτυχε ατελείωτων ιστορικών μελετών και τροφοδότησε εξίσου ατελείωτες κινηματογραφικές μεταφορές και τηλεοπτικές μάξι σειρές. Οι όλο και πιο ξέφρενες ίντριγκες, όσο ο Ερρίκος ο 8ος προσπαθούσε να αποκτήσει διάδοχο, κυριολεκτικά άλλαξαν τον κόσμο (σε μια εποχή που οι κρατούντες αποκτούσαν πραγματικά σφαιρική αντίληψη της έκτασης της δύναμής τους) και η νουβέλα της Philippa Gregory πέτυχε να τους δώσει κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον με το να επικεντρωθεί στην (παρασκηνιακή και άρα ελεύθερη σε απόδοση) αντιπαλότητα των δυο αδερφών. Όμως η διασκευή της για το πανί μοιάζει με τηλεοπτική επανεπίσκεψη του Όσα Παίρνει ο Άνεμος (1939) σε ωριαίο επεισόδιο. Εξαιρετικός σχεδιασμός παραγωγής, χρώματα και κουστούμια από εξώφυλλο του Vanity Fair, γοργή σκηνοθεσία, υπερβολικό score, καλές ερμηνείες, αλλά τελικά χάρτινοι υπερσυμπιεσμένοι χαρακτήρες και ανύπαρκτη έστω και υπόγεια σεξουαλική έλξη. Που τυχαίνει να ήταν και τα ζητούμενα, με όλα τα υπόλοιπα, όπως η δημιουργία της Αγγλικανικής Εκκλησίας, να έχουν γίνει φόντο τους. Ο Peter Morgan που έβαλε μια κινούμενη κεφαλή να κάνει τον άνθρωπο στη Βασίλισσα (2006) περιμένοντας κανείς να μη το παρατηρήσει (και δε το παρατήρησε) και έκανε σχεδόν άνθρωπο τον Idi Amin στον Τελευταίο Βασιλιά της Σκωτίας (2006) περιμένοντας εύσημα (που πήρε), φυσιολογικά ξενερώνει εντελώς μια αφήγηση που παρέλαβε καυτή. Ίσως τον προσλάβαν να κάνει ακριβώς αυτό, βοηθάει και το χοροπηδηχτούλικο μοντάζ, το αποτέλεσμα είναι δυο ώρες που δε καταλαβαίνεις πως πέρασαν με απολύτως τίποτα. Αλλά το απολύτως τίποτα το καταλαβαίνεις.

Αντικοινωνικό πιτσιρίκι βρίσκει στην κάμαρη με τα μυστικά, σεντούκι με βιβλίο που ανοίγει τη ντουλάπα της Νάρνια.Μόνο που η Νάρνια αυτή τη φορά δεν είναι μαγικός τόπος μακρυά απ' τον δικό μας, αλλά παραμυθοχώρα που κρύβεται στον Αθέατο Κόσμο του Χαρδαβέλα, κι όπου, για να πάρεις μια ιδέα, εκτός του ότι κατοικούν τα γνωστά περίεργα ξωτικά, καταργούνται ακόμα κι οι πιο στέρεοι κανόνες της πεζής μας λογικής, όπως για παράδειγμα αυτός που λέει ότι όταν παρακολουθείς κακό δράκο στα 20 μέτρα, δεν αρχίζεις να γκαρίζεις, κι αν το κάνεις, τουλάχιστον νιώθεις μια σιγουριά ότι το άκουσε. Σ' αυτή τη χώρα καταργούνται επίσης οι διάλογοι διάρκειας άνω των 10 λέξεων --ή αν υπάρχουν, κρύβονται καλά-- κι η πλοκή άνω της παραγράφου, αφού οι σεναριογράφοι κρατούν την ιστορία των δύο βιβλίων που μεταφέρουν, στα βασικά ενός στρωτού κορμού χωρίς διακλαδώσεις ή ανατροπές, απογυμνώνοντας ακόμη και τον άξονα των δύο δίδυμων παιδιών σε ένα με καρό πουκάμισο και φλωροχτένισμα χαρακτήρα που εξαφανίζεται βολικά όταν χρειάζεται να φανεί το άλλο, το σχηματικά προβληματικό με το τσαγανό. Όπως για παράδειγμα στη σκηνή της τελικής κλιμάκωσης, που γίνεται νύχτα για να βολευτούν τα εφέ, λιγότερο εξώφθαλμα απ' τον τρόπο που βολεύεται η λύση του δράματος ωστόσο. Ο Mark Waters πάντως, που γύρισε στα παιδικότερα μετά από ένα γρήγορο πέρασμα στη ρομαντική κομεντί με το Just Like Heaven (2005), δίνει νεύρο και ένταση πιο κοφτερά απ' ότι θα περίμενες, σε άλλον έναν άτυχο φιλόδοξο μνηστήρα του επερχόμενου κενού του Harry Potter, που σου τρώει μιάμιση ώρα για να σε ταξιδέψει στο ασφαλές συμπέρασμα που είχε ψηλιαστεί στο πεντάλεπτο, ότι η πασιφισμός σαν χαρακτηριστικό του φλώρου, είναι επιλογή μη βιώσιμη, και το καλό για να επικρατήσει, πρέπει να βρει κακό να πολεμήσει και να κατατσακίσει.

Το 10.000 π.Χ. ένας άγριος γίνεται ήρωας ταπεινώνοντας ισχυρή ανεπτυγμένη μακρινή φυλή.Ή αλλιώς, ένα μάτσο κακομοίρηδες σέρνονται στην άμμο και τον ήλιο, σ' ένα φτηνό, πρόχειρο, αφελές και κακόγουστο δείγμα καραμπινάτης γεροντικής άνοιας του Emmerich, όπου πολεμοχαρείς αγριάνθρωποι ασχημάνθρωποι με αλλόκοτη γλώσσα, αλαζονεία ιμπεριαλιστικού τύπου και ιδέες καταγωγής απ' τους θεούς, περιφέρονται σε περιοχή με πολλές φυλές που παίρνουν για τσαρδί τους, και αρπάζουν φτηνό εργατικό δυναμικό για να το μεταφέρουν νοτιότερα στον παραποτάμιο τόπο τους, και να το βάλουν να τους χτίσει την πολιτισμένη πυραμιδωτή αυτοκρατορία. Μέχρι που οι γραμμωμένοι μορφονιοί υπόδουλοι με τις προφορές Ρώσων λιμενεργατών στη Νέα Υόρκη, ενώνονται και επαναστατούν δικαίως, σ' αυτήν την προϊστορική περιπέτεια με μπόλικη προϊστορική φαντασία, που παραπατά στις ψευδαισθήσεις έπους της, και ενδιαφέρον αποκτά μόνο αν δεις παραλληλισμούς με μια κάποια εικόνα των Βαλκανίων, αρκετά προπαγανδίστικη ώστε να βγάζει μάτι. Αν και ο χαρακτηρισμός μιας απ' τις φυλές ως "οι άνθρωποι που ζουν από'κει πέρα", θα μπορούσε ίσως να προωθηθεί και ως πρόταση για τη λύση το προβλήματος που αντιμετωπίζει η περιοχή το 2008 μ.Χ.