Λίγο απó George Lucas στα νιάτα του, κάτι από Stanley Kubrick στα φευγάτα του, μια τζούρα από David Cronenberg στα ατμοσφαιρικά του και μπόλικο από Tarkovsky στα διαστημικά του, το trailer του Beyond the Black Rainbow, με το ελληνικό άρωμα στο επώνυμο του δημιουργού του, Panos Cosmatos, το είχαμε σταμπάρει όταν το ‘χαν ανακαλύψει τα καλόπαιδα του QuietEarth. Αλλά οι υπνωτιστικές ρετροβιζιονιστικές εικόνες του, παρέμεναν κρυπτικές μέχρι το περασμένο τετραήμερο, που η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στην Tribeca, αποκαλύπτοντας την πλοκή για μυστηριώδη επιστήμονα που κρατά κλειδωμένη σε γυάλινη πυραμίδα μια πιτσιρίκα με υπερφυσικές δυνάμεις που ελπίζει να κάνει δικές του.

Στρατιώτης ξυπνάει στο σώμα ενός άλλου και σε τρένο που θα ανατιναχτεί σε 8 λεπτά. Και μετά ξαναξυπνάει.

Συμπαθητικούλης παντρεμένος και ο Hangover-ο-SNL-ικός ομοιοπαθής κολλητός του, παίρνουν και οι δυο εβδομαδιαία άδεια από τις γυναίκες τους να τις απατήσουν, εφόσον το επιθυμούν διακαώς. Και εφόσον το μπορούν βέβαια.

Βρετανοί κωμικοί βγάζουν και μετράνε τα εγώ τους στη διάρκεια γαστριμαργικής τουρνέ των εξοχών της Αγγλίας.

Μέλη του θιάσου της Pina Bausch εκτελούν κομμάτια του ρεπερτορίου μιας απ’ τις σημαντικότερες χορογράφους της σύγχρονης εποχής.

Κάποιες φορές όλοι αισθανόμαστε λίγο πειναλέοι, κάποτε σοφοί, λίγο απαισιόδοξοι ή πολύ τολμηροί. Εκεί πάνω, χάνει ο Γκαρής την ουρά του.

The Help (2011) λέγεται το φιλμ που θα γεμίσει φέτος το αυγουστιάτικο slot γκομενοταινιών βασισμένων σε γκομενοβιβλία, slot εμπορικής επιτυχίας το οποίο χάραξε η Sony με τα Julie & Julia (2009) και Eat Pray Love (2010), αλλά πρόλαβε φέτος να το γεμίσει η Disney, με μια παραγωγή της Dreamworks. Το φιλμ έκανε τα επίσημα αποκαλυπτήριά του ξημερώματα χτες με trailer στο Moviefone, το οποίο πολύ πιθανά θα συνοδεύει στις αίθουσες από τη Παρασκευή τη νέα καθυστερημένη καθυστέρηση του Tyler Perry, απευθυνόμενο και στο κοινό της. Το ομώνυμο βιβλίο πέρασε τη προηγούμενη βδομάδα σε δέσιμο με μαλακό εξώφυλλο (i.e. trade paperback) στην αμερικάνική του έκδοση, αφού πρώτα ξόδεψε πάνω από δυο χρόνια στα σκληρά best sellers των NY Times, σε μια πορεία "τρελής δημοφιλίας" που είχε προβλέψει η εφημερίδα από τη κριτική της.

Πίσω στον παλιό καιρό που τα βαμπίρ δεν ήταν χορτοφάγα και δε λαμπύριζαν για ινδιάνες, επιστρέφει από τη Παρασκευή στην Αμερική, σε VOD και κάποιες αίθουσες, ένα φιλμ που τιτλοφορείται κατάλληλα Stake Land (2010), και κέρδισε το βραβείο κοινού στο μεταμεσονύχτιο τμήμα του περσινού φεστιβάλ του Toronto.

Μιας και δε το πρόσεξες φαρδύ πλατύ και σε αργή επέκταση στο trailer που το κυκλοφόρησε με την αφορμή η IFC πρώτα στο IMDb, ξαναδιάβασε πως ο παλιομαζοφίλος ο Todd Brown στο Twitch, έβγαλε τη ταινία καλύτερη αμερικάνικη χοροριά της περσινής χρονιάς, πράγμα για το οποίο δε μπορείς να πεις ότι δεν είχε προειδοποιήσει κανέναν όταν είδε το promo της παραγωγής στο American Film Market του 2009. Πέρα από τις συνηθισμένα εμπεριστατωμένα οπαδικές υπερβολές του Todd που έκοβε από τότε το φιλμ σα το πιο συναρπαστικό μετά το Låt den Rätte Komma In (2008), εγγύηση εκείνη την εποχή για το Stake Land ήταν βέβαια το όνομα του Larry Fessenden, του οποίου η Glass Eye Pix είχε ξεκινήσει συνεργασία με τη Dark Sky Films για να εξασφαλίζει μια κάποια διανομή, είχε βγάλει με σχετική επιτυχία το House of the Devil (2009), και τσίμπαγε για τη συνέχεια έναν υποσχόμενο σκηνοθέτη, τον Jim Mickle του no budget Mulberry Street (2007). Ο σύγχρονος Roger Corman σύμφωνα με τη φήμη του που έφτασε πια μέχρι τους NY Times, ήταν όπως φαίνεται και αυτός που κράτησε τον τόνο στο έργο, έβαλε τον Mickle να το ξανασχεδιάσει όταν ξέφυγε από τις διαστάσεις του, έβγαλε ένα φιλμ που σύμφωνα με όλες τις κριτικές δε στοχεύει να εντυπωσιάσει με τρικ αλλά με τα.. παραδοσιακά του Fessenden, μεράκι, ήθος και δουλειά.

Από το σκηνοθέτη του Iron Man (2008) και μάλλον το τελευταίο φιλμ που προέκυψε από τη πιο πρόσφατη εισβολή εξωγήινων στο Hollywood, το Cowboys & Aliens (2011) έχει, από το σαββατοκύριακο που πέρασε, ολοκληρωμένο trailer να παίζει στις αίθουσες και στα δίχτυα, αφού πρώτα έκανε πρεμιέρα στη διάρκεια του American Idol.

Το πρώτο που παρατηρείς στο trailer, σε περίπτωση που είχες χάσει το μισοπειραχτήρικο (i.e. teaser) του Νοεμβρίου, και αμέσως μετά το credit στον Jon Favreau που σε προϊδεάζει για το αντίθετο, είναι τον Daniel Craig να σουφροχειλιάζει πιο πολύ και από την εποχή που έπρεπε να πείσει και τη τελευταία Κατίνα στο δίχτυο πως είναι ο καταλληλότερος για το ρόλο αυτού του πράκτορα που συστήνεται σα Pierce, Pierce Brosnan. Αυτή η υστερικά σοβαρή ποζερικότητα, καραμπάμ σε όλες τις μέχρι τώρα σκηνές του φιλμ, και σε όσες έπαιξαν στη Wondercon όπου αποκαλύφτηκαν και οι χελωνοκέφαλοι aliens, είναι βέβαια και το μεγάλο στοίχημα της παραγωγής, το φιλμ θα ζήσει ή θα πεθάνει στο μπλοκμπαστερικό mortal kombat του καλοκαιριού, ανάλογα με την ανταπόκριση που θα έχει ο τόνος του στα ακροατήρια, ανάλογα με το αν οι αγριοάγριες αγριεμένες αγριοματιές που ανταλλάσει ο Craig με τον Harisson Ford σε κάνουν να γελάς με το σωστό ή το λάθος τρόπο, και ανάλογα φυσικά με το πόσο θα συμπληρώνει η δράση το όποιο γέλιο.

Πιο καυτή ταλεντάρα στον πλανήτη αυτή την εποχή, η Jennifer Lawrence είναι από τη Πέμπτη επίσημη προσκεκλημένη του Thierry Frémaux να πυρπολήσει την Croisette τον Μάιο, ενώ παράλληλα φιγουράρει με τα εσωρουχάκια της στις διαδιχτυακές σελίδες του GQ, φωτογραφημένη για το τεύχος του ίδιου μήνα του περιοδικού.

Στο ίδιο χρονοδιάγραμμα με την περσινή ανακοίνωση, έγινε χθες η αποκάλυψη των τίτλων που θα μαζέψουν τις ουρές έξω απ’ τις αίθουσες του Palais des Festivals τον ερχόμενο Μάη, σε μια συνέντευξη Τύπου τόσο μακρόσυρτη, που ανάγκασε τα γαλλικά κανάλια που την μετέδιδαν, να την παρατήσουν κάπου στη μέση και να ρίξουν διαφημίσεις. Η ίδια η φουρνιά των ταινιών, πάντως, αναμένεται πιο ζωηρή, αν πιστέψεις τουλάχιστον τον καλλιτεχνικό διευθυντή των Κανών, Thierry Fremaux, ο οποίος χαρακτήρισε την επιλογή των 49 ταινιών του προγράμματός του (απ’ τις 1715 που είχαν υποβληθεί) ως «λιγότερο σκοτεινή, ίσως ακόμα κι ελαφρύτερη απ’ ότι συνήθως».

Δεν ξέρω πώς μπορεί να δει κανείς ελαφρύ ένα πρόγραμμα που έχει Aki Kaurismäki, Nuri Bilge Ceylan, αδερφούς Dardenne, κι ακόμα και Terrence Mallick στους headliners του, αλλά κοντά-σιμά είν’ τα Γιάννενα για το φεστιβάλ που θα σηκώσει την αυλαία του στις 11 του Μάη, με τον Woody Allen να φέρνει στο μεγάλο χαλί της Κρουαζέτ τον Owen Wilson, τη Rachel McAdams, τη Marion Cotillard και τον Adrien Brody για την επίσημη παγκόσμια πρώτη του Midnight in Paris, που θα ανοίξει στις Κάνες την ίδια ώρα με τις πρώτες προβολές του στους παριζιάνικους κινηματογράφους. Άγνωστο παραμένει αν την προβολή θα τιμήσει και η Carla Bruni που βάζει την αύρα της στο κουλέρ λοκάλ της ταινίας του Allen, ο σύζυγός της, πάντως, Nicolas Sarkozy, πιθανότατα θα απέχει από ένα φεστιβάλ που στους εκτός συναγωνισμού τίτλους του, δεν αμέλησε να συμπεριλάβει το La Conquête του Xavier Durringer, μια βιογραφία του Γάλλου προέδρου, που ήδη έχει προκαλέσει σούσουρο στη Γαλλία. Επίσης στις εκτός διαγωνιστικού επιλογές που θα δώσουν και λίγο ψωμάκι στους φωτογράφους, το Pirates of the Carribean: On Stranger Tides, αλλά και το The Beaver της Jodie Foster, με τον Mel Gibson και τη μαριονέτα του, ενώ βαβουριάρικα ονόματα έχει μαζέψει και το Un Certain Regard, που ανοίγει με Gus Van Sant, κι έχει στις λίστες του από Robert Guidiguian και Bruno Dumont, μέχρι Kim Ki-duk.

Πιτσιρίκι τελειώνει το δημοτικό με αριστεία κι όνειρα, κι ως το λύκειο έχει γίνει κομμάτι του εφηβικού τρόμου των προαστιακών περιοχών της Γλασκόβης.

Ο Καουμπόης κι ο Ινδιάνος αποφασίζουν να φτιάξουν τούρτα-έκπληξη για το Άλογο, όμως στην πορεία καταφέρνουν να του ισοπεδώσουν το σπίτι.

Κυνικός πενηντάρης Νεοϋορκέζος μουσικός αναλαμβάνει να νομιμοποιήσει δια γάμου ερωτευμένη νεαρή Σέρβα, και στο επακόλουθο ταξίδι του βρίσκεται αντιμέτωπος λίγο πολύ με μια διαφορετική κοσμοθεώρηση.

Στη δεκαετή επέτειο του μακελειού του Woodsboro, οι επιζώντες της πρώτης (και της δεύτερης και της τρίτης) αιματοχυσίας μαζεύονται για να γίνουν θεατές και υποψήφια θύματα στη νέα επιστροφή του φαντασματούλη με το κουζινομάχαιρο.

Πάνω που αναλαμβάνει να συνεχίσει τη μεγάλη παράδοση παράδοσης πασχαλινών αυγών στη πιτσιρικαρία του πλανήτη, λαγουδάκι το σκάει από το νησί του Πάσχα για να γίνει ροκ σταρ στο LA.

Πιο γνωστό μέχρι τώρα σα το φιλμ όπου η Megan Fox βγάζει φτερά, το Passion Play (2010) του Mitch Glazer είναι από τη Δευτέρα και αυτό όπου ο Mickey Rourke έχει πάρει Oscar®, τουλάχιστο σύμφωνα με τη πρώτη εκδοχή του trailer που έδωσε η διανομή του για αποκλειστική παρουσίαση στο Entertainment Tonight.

Η διανομή του Passion Play γίνεται από την Image Entertainment, μια από αυτές τις μικρές αμερικάνικες που βολόδερναν με τη κρίση και την αγόρασε στις αρχές του 2010 η εταιρεία επενδύσεων JH Partners. Η Image ξόδεψε εφταψήφιο ποσό για να αποκτήσει τα δικαιώματα μετά τη προβολή του φιλμ στο περσινό Τορόντο, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν είχε τα λεφτά που χρειάζονταν και για να το σώσει, αφού από το Φεβρουάριο έχει ήδη ανακοινώσει τη κυκλοφορία του σε DVD στα τέλη Μαΐου. Το εικοσάχρονο project πάθους για τον Glazer χρειάζονταν σώσιμο γιατί παρά τη.. μακραίωνη ανάπτυξή του, ή πολύ πιθανά και εξαιτίας της, είχε πάει μισοτελειωμένο στο μεγαλύτερο φεστιβάλ του πλανήτη, με score από άλλες ταινίες και εφέ επιπέδου Birdemic (2008), μαζεύοντας άπειρα φτυαρίσματα που αναπαρήγαγαν φυσικά όλα τα κουτσομπολίστικα.

Συνεπής στο ραντεβού του με το Πάσχα, και μάλλον και σε αυτό με τις Κάνες, δυο χρόνια αφότου αυτοπροσδιορίστηκε Αντίχριστος (2009), ο Lars von Trier φέρνει και τη συντέλεια του κόσμου, στο trailer της Μελαγχολίας (2011) που κυκλοφόρησε η Zentropa στα τέλη της προηγούμενης βδομάδας. Η παραγωγή έχει πουληθεί από τη TrustNordisk σε πάνω από 20 χώρες, βγαίνει τον Μάιο στις αίθουσες του ευρωπαϊκού βορρά, και αγοράστηκε από τη Magnolia για τον αμερικάνικο, στη βάση υποθέτεις της πρώτης εμφάνισης του Jack Bauer μετά το 24. Έτσι, ο πρώην δογμα-τικός Δανός έχει ήδη εξασφαλίσει χρηματοδότηση και για το τρίτο μέρος της αποκαλυπτικής του δημιουργίας, που θα τιτλοφορείται Νυμφομανής, και θα ασχολείται λογικά με τη δευτέρα παρουσία, πιθανά ως ανακάλυψη των πολλαπλών οργασμών από τη μετα-καταθλιπτική τριεροπερσόνα.

Σε περίπτωση που έχεις χάσει επεισόδια, ο Von Trier, ή απλά Von για τους φίλους του, πέρασε πριν κάποια χρόνια μια αρκετά δημοσιοποιημένη, πραγματική ή μη, κατάθλιψη, και από τότε κάνει project κυρίως, ή και μόνο, για να βάζει τον τίτλο τους δίπλα στο όνομά του. Επιπλέον, ο Andrei Tarkovsky πέθανε το 1986 από καρκίνο του πνεύμονα, ο ψυχρός πόλεμος τέλειωσε στο εντωμεταξύ, και από τότε, οι συντέλειες του κόσμου σα φόντο υπαρξιακών αναζητήσεων, χρησιμοποιούνται σε φοιτητικά project, για να δίνουν τον προχειρότερο των δραματικών τόνων σε απλοϊκά σενάρια. Έτσι η Lars von Trier Melancholia δεν είχε και πολλές ελπίδες να αποδειχτεί τίποτα παραπάνω από μια 55 εκατομμυρίων δανικών κορωνών κολεγιακή εργασία που λέει και το Twitter, με τον υπεύθυνο να εξετάζει ερασιτεχνικά τις διπολικές διαταραχές, μέσω δυο ακόμα συμπληρωματικά αντίθετων χαρακτήρων, και με βάση ότι κατάλαβε όσο ξάπλωνε στον καναπέ του ψυχαναλυτή του. Και το trailer ενισχύει αυτή την εντύπωση, εκεί που θα περίμενες τουλάχιστο μια βλαχομίμηση ρώσικου sci-fi σα συνέχεια της ελεεινής ασιατικής τρομάρας του Αντίχριστου, εκεί σε χτυπάει μια από τα ίδια, με τη Kirsten Dunst να παριστάνει τη γεννήτρια Van de Graaff για να προσθέσει μια επιστημονικοφάνεια τύπου Young Frankenstein (1974).

Πιο γνωστός στη γενιά του IMDb σαν ο σκηνοθέτης των 12 Ενόρκων (1957) και πιο λατρεμένος από τους ηθοποιούς ανάμεσα στους δημιουργούς της δικής του γενιάς, ο Sidney Lumet πέθανε χτες στο σπίτι του στο Manhattan, σε ηλικία 86 χρονών, από λέμφωμα, όπως δήλωσε η θετή του κόρη Leslie Gimbel. Επικεντρωμένος στις ηθικές αρχές όπως αναφέρει και ο τίτλος της νεκρολογίας του από τους NY Times, o Lumet κορύφωσε τους κοινωνικούς του προβληματισμούς κάπου εκεί στις αρχές των 70s ξεκινώντας με το Serpico (1973), και ακολούθησε τον αμερικάνικο κινηματογράφο στην ανεξαρτησία, κλείνοντας 50 ακριβώς χρόνια δουλειάς, με το Before the Devil Knows You're Dead (2007).