Το πρωί στέλεχος, το βράδυ μάνα, η ζωή της Kate Reddy δεν έχει ποτέ πληκτική στιγμή, ακόμα και όταν το προσπαθεί. Η ζωή.

Η ταινία που, με τα αποκαλυπτήριά της στο Sundance τον περασμένο Γενάρη, έγινε αφορμή για να σημειωθεί το τέλος όποιας ελπίδας μπορεί να έτρεφες για επαναφορά του Kevin Smith σε κάπως πιο εχέφρωνα λημέρια της ποπ κουλτούρας σου, κάνει απόψε την πρώτη και μάλλον τελευταία της προβολή σε ελληνική αίθουσα, στα πλαίσια των Νυχτών Πρεμιέρας. Κι όπως καταλαβαίνεις, προσκλήσεις υπάρχουν.

Με trailer που κυκλοφόρησε ξημερώματα Τρίτης διαδιχτυακά, ο J Edgar (2011) του Clint Eastwood δηλώνει συμμετοχή στη φετινή οσκαρική κούρσα από θέση φαβορί, παρόλο που παρέκαμψε ουσιαστικά όλα τα φθινοπωρινά φεστιβάλ. Το δύσκολο είναι να διακρίνεις αν η παραγωγή είχε ποντάρει σε αυτόν τον συγχρονισμό, αν η Warner είχε την αίσθηση από νωρίτερα ότι η κούρσα θα είναι ακέφαλη σε αυτό το σημείο, ή αν απλά υπερίσχυσαν τα συνήθεια του γέρο-Clint, που δε τις συμπαθεί τις.. πολλές φανφάρες στιλ Hereafter (2010) πέρσι.

Δεδομένα, το φεστιβάλ του Toronto που έληξε το σαββατοκύριακο, έβγαλε φαβορί για.. το ξενόγλωσσο Όσκαρ, τάση που επισημοποίησαν κάπως και τα βραβεία κοινού του, επιβεβαιώνοντας και την αίσθηση που είχε από νωρίτερα η ανεξάρτητη διανομή, ότι τα βαριά χαρτιά του Χόλιγουντ φέτος τείνουν προς crowd pleasers. Στιλ The Help (2011) που από τη ταμειακή πορεία του και μόνο θα το έπαιρνε το χρυσό αγαλματάκι άμα αυτό είχε απονεμηθεί τη Κυριακή, ή στιλ Moneyball (2011) που θα παίρνει όλα τα αγαλματάκια κοινού αυτό το σαββατοκύριακο με ατραξιόν τον Brad Pitt, όπως τα 'παιρνε ας πούμε το Blind Side (2009) για τη Sandra Bullock. Σε τέτοιο σκηνικό, οι προβλέψεις, κομπλέ με αποδόσεις από τους bookies, επικεντρώνονται στα χαρτιά των στούντιο, χαρτιά σα το Yound Adult (2011) του Jason Reitman, που η Paramount δε φαίνεται να σκοπεύει να αποκαλύψει πριν τον Δεκέμβριο. Ή χαρτιά σα το Extremely Loud and Incredibly Close (2011) του Stephen Daldry, του.. μεγαλύτερου σκηνοθέτη της προηγούμενης δεκαετίας (σύμφωνα με τις επιλογές της αμερικάνικης ακαδημίας τουλάχιστο), στο οποίο η Warner επιφυλάσσει ακόμα πιο κουκουλωμένη πορεία, άνοιγμα τα Χριστούγεννα για οσκαρική συμπερίληψη, και διανομή από το Γενάρη του 2012.

Η Warner, στούντιο που όπως και τα περισσότερα τελευταία, μετράει τα εκατομμύριά του στις καμπάνιες για τα αγαλματάκια, φέτος κατεβάζει και τρίτο άλογο στη κούρσα της καλύτερης ταινίας, τον ακροτελεύτιο Harry Potter, και σε αυτό το σκηνικό, το σιγουρότερο που μπορείς να πεις για τον J Edgar με βάση τις πρώτες σκηνές του, είναι ότι.. ταιριάζει. Το φιλμ φαίνεται να στέκεται κάπου ανάμεσα στο Changeling (2008) και το Invictus (2009), με όλη αυτή τη λεπτομέρεια της εποχής και τα σκοτεινά ως σκοτεινο-ιπποτικά χρώματα από τη μια, και όλη τη.. ψυχοτόνωση κομπλέ με ατάκες και μονολόγους από την άλλη. Και έτσι κάπως θα παίζει κιόλας (το φιλμ), σε τρία acts που να πιάνουν τον ήρωα από ελπίδα του έθνους και να τον παραδίδουν ενάντια σε όλους (παραδομένο στους δαίμονές του βέβαια), ακουμπώντας την ομοφυλοφιλία του στο.. χέρι. Το τελευταίο, ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του προηγούμενου αιώνα, μπορείς πλέον να το διαπιστώσεις και μόνος σου στο trailer, ήτανε όμως κοινή γνώση, μαζί με τη γενικότερη αφηγηματική δομή, από τον περσινό χειμώνα, όταν άρχισαν οι διαρροές του σεναρίου του Dustin Lance Black. Από τότε, ο Black και ο Eastwood δηλώνανε πως η 40χρονη σχέση του J Edgar Hoover με τον Clyde Tolson καταγράφεται μεν στην ταινία, αλλά τόσο διακριτικά όσο περίπου και στη δημόσια εικόνα της, το ίδιο επαναλαμβάνουνε τώρα και στη διάρκεια της προώθησης, πιο χαρακτηριστικά στην κοινή τους συνέντευξη στο GQ του Οκτωβρίου. Η Warner οριστικοποίησε στις αρχές Αυγούστου την ημερομηνία εξόδου της ταινίας (αρχές Νοεμβρίου, με πρεμιέρα στο φεστιβάλ του AFI εκείνες τις μέρες), τότε το μόνο δεδομένο ήτανε πως μοντάζ και εφέ δε προλάβαιναν να ολοκληρωθούν μέχρι τις αρχές του Σεπτέμβρη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είχανε ξεφύγει από τη συνηθισμένη, σφιχτή σε ημερομηνίες, εργασιακή αξιοπιστία του Eastwood.

Μια σαιζόν μετά την πρεμιέρα του και την περιορισμένη κυκλοφορία του σχεδόν αποκλειστικά σε φεστιβαλικά πλαίσια, και κάποιες διάσπαρτες αίθουσες κυρίως στον Καναδά και την Αμερική που υπογράφουν και την καταγωγή του, το Hobo with a Shotgun ετοιμάζεται απόψε για την πρώτη και πιθανότατα τελευταία του προβολή σε ελληνικές αίθουσες, στα πλαίσια των Νυχτών Πρεμιέρας, με μερικές διπλές προσκλήσεις για δώσιμο απ' τις Μάζες.

Καημπόηδες. Και εξωγήινοι.

Κάτι σε.. γενεαλογική στιγμή σύμφωνα με το blurb, άνθρωποι κάπου εκεί κοντά στα 30 και στην αμερικάνικη πρωτεύουσα, προσπαθούν να βρούνε την αγάπη σαν άνθρωποι, και όχι σαν πρωταγωνιστές σε Escher-ικές φαντασιωσάρες.

Τρεις τραυματισμένοι εγκληματίες καταφεύγουν στο υπό νέα ιδιοκτησία παλιο τους πατρικό, κι όταν όλα πάνε στραβά, έρχεται να βάλει τάξη η μαμά τους.

Ηλικιωμένος δημιουργός comics ξυπνάει έπειτα από λιποθυμία, ανακαλύπτει ότι είναι και πάλι έφηβος και αποφασίζει να αλλάξει το δυσοίωνο μέλλον της οικογένειάς του.

Ζευγάρι χωρίζει όταν ο άντρας κάνει σχέση με άλλη, επειδή η γυναίκα του έχει πάψει να ενδιαφέρεται για τη σχέση τους και τον εαυτό της, σε αξιολύπητο βαθμό. Αυτή όμως, θα καταφέρει να βρει ξανά τον αυτοσεβασμό και τη προσωπικότητά της, και μετά θα ζητήσει συγγνώμη για το φταίξιμό της και θα κάνει τα πάντα για να τον ξανακερδίσει πίσω, αυτόν που ήτανε πάντα ο άντρας των ονείρων της.

Απονέμοντας το Χρυσό Λιοντάρι του στον Faust (2011) του Aleksandr Sokurov, το αρχαιότερο φεστιβάλ του πλανήτη, έκανε το Σάββατο, στο Lido, μια κάποια από τις συχνές πυκνές στροφές του προς το διανοουμενισμό, όπως παρατήρησε ο Hollywood Reporter και αναπαρήγαγε το Reuters. Χαλαρά βασισμένη στο έργο του Goethe φυσικά, η ταινία συνέχισε, κλείνοντάς τες, τις διάσπαρτες προσωπογραφίες στιλ Molokh (1999), Telets (2001) και Solntse (2005) στο έργο του Ρώσου σκηνοθέτη, ένα έργο που γενικά εξερευνάει τα όρια της σοβαρότητας ξεχειλώνοντας κι άλλο τον auteur-ισμό προηγούμενων δεκαετιών, και βρήκε φυσικά λίγους αλλά πωρωμένους θαυμαστές φέτος στη Βενετία.

Ο πλανήτης Μελαγχολία αποφασίζει να βάλει πλώρη για τη Γη και να μας βγάλει μια και καλή απ’ τη μπουρζουά μιζέρια μας.

Γαλάζια πλασματάκια ζουν χαρούμενα στο μανιταροχωριό τους, αλλά κακιασμένος μαύρος μάγος θέλει να τα αποστάξει για να γεμίσει τη μπαταρία του ραβδιού του. Έτσι καταλήγουν στη Νέα Υόρκη, όπως γίνεται σε όλα τα παραμύθια.

Άκου τώρα τι καινούριο θα σου πω, βλέπω το θάνατό σου.

Τη γλώσσα στην παράδοση της διοργάνωσης που διαφημίζει, φαίνεται να βγάζει φέτος η αφίσα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x, που στην 17η επέτειό του, από τις 14 έως τις 25 Σεπτέμβρη σε Αττικόν, Απόλλων, Δαναούς και Άστορ για πρώτη φορά, θα παρουσιάσει το λιγότερο πρεμιερίστικο πρόγραμμα της πρόσφατης μνήμης. Εδραιωμένες ως το απόλυτο ραντεβού πρώτων συστάσεων με τους μεγάλους τίτλους του χειμώνα που υποδέχονται, οι Νύχτες Πρεμιέρας είχαν ανθίσει σερβίροντας σε εθνική και διασυνοριακή πρώτη προβολή τις ταινίες που οι διανομείς θα άπλωναν στη διάρκεια της σαιζόν που ακολουθούσε. Αυτό τους το υπερατού, τα τελευταία χρόνια είχε εκφυλιστεί σε πρεμιέρες τίτλων που έβγαιναν... την άλλη βδομάδα, όπως θα’χες προσέξει, οπότε δεδομένης και της δυσκολίας των εποχών, αλλά και του home cinema που έχεις ανοίξει στον υπολογιστή σου, ετούτη η φετινή (μάλλον επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων) στροφή σε πιο ανεξάρτητους στόχους, μπορεί να δώσει στη διοργάνωση την ευκαιρία να επανεφευρεθεί με μια πιο ευέλικτη και φεστιβαλικά διευρευνητική ταυτότητα.

Το τρίτο χτύπημα της βρετανικής σκηνής στο βάθρο με τα λιονταράκια, αποκαλύφθηκε το πρωί με τη δημοσιογραφική προβολή της κινηματογραφικής εκδοχής του θρυλικού δακρύβρεχτου μυθιστορήματος της Emily Bronte από το θρυλικό ρεαλιστικό βλέμμα της Andrea Arnold, η οποία κλείνει σήμερα το τριήμερο σερί παρουσίας των πατριωτών της, μετά τις προβολές του Shame, που ανέβασε τον Steve McQueen μερικές θέσεις στους υποψήφιους για σκηνοθετικά βραβεία, και το Tinker, Tailor, Soldier, Spy του Tomas Alfredson, με τον Garry Oldman να χτυπάει ευθύβολα την πληθωρική ερμηνευτική κυριαρχία του Michael Fassbender των A Dangerous Method και Shame πάλι.

Μαζί με τις Άλπεις (2011) του Γιώργου Λάνθιμου που από τη χτεσινή δημοσιογραφική τους βάλανε υποψηφιότητα για Χρυσό Λιοντάρι, το Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα (2011) της Marjane Satrapi συμπληρώνει απόψε το εκ των πραγμάτων λαμπρότερο δίδυμο έργων από παιδιά των Κανών που βρεθήκανε φέτος στη Βενετία. Η Satrapi έχει κλείσει τη Sala Grande των επίσημων προβολών αρκετές ώρες νωρίτερα από τον Λάνθιμο, αλλά τη στάμπα Venezia 68 (που σημαίνει συμμετοχή στο διαγωνιστικό) την έχει και αυτή, και η μέρα είναι πάγια η πιο πολύβουη στο Lido τα τελευταία χρόνια που ο Marco Müller αντιπαραθέτει, θέλοντας και μη, το πρόγραμμά του σε αυτά του Telluride και του Toronto από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Η Satrapi είχε.. εκραγεί στη κόμικ σκηνή στις αρχές του αιώνα με την αυτοβιογραφία της, και με τον ίδιο θριαμβευτικό τρόπο έσκασε και στο διαγωνιστικό των Κανών όταν τη μετέφερε (την αυτοβιογραφία) στην οθόνη με τον ίδιο τίτλο, Περσέπολη (2007), και με το ίδιο στιλ, γλυκιά ειλικρίνεια, πικρή ιστορική βάση και α-ρεαλιστικό σκιτσάρισμα. Αλλά παρόλο που στη συνέχεια ωρίμασε, τόσο αφηγηματικά σε βαθμό να αποφεύγει τις ευκολίες στη παρουσίαση των χαρακτήρων, όσο και στην όλο και περισσότερο απατηλή απλότητα στα σχέδιά της, δε μπορείς να πεις ότι ξανασυγκλόνισε τον κόσμο έκτοτε στην ένατη τέχνη, και έτσι η καινούρια της ταινία φαντάζει στοίχημα δημιουργικής επιβίωσης.

Βοηθός ιατροδικαστή βλεφαρίζει απολυμένη αρτίστα στο απέναντι σπιτικό, στη Χιλή λίγο πριν και λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 1973.