Αν πιστεύεις πως οι κακές επιδόσεις των αμερικάνικων ταμείων και η γενικότερη οικονομική εξαθλίωση του πλανήτη, αναγκάσανε τη Paramount να ξεκινάει τη χρονιά με εξορκισμό, μπορεί να μην έχεις και τόσο άδικο, στη πραγματικότητα όλα τα χολιγουντιανά στούντιο κάνουν πια παραγωγές με μικρο-προϋπολογισμούς, και το Devil Inside (2012), που ανακοινώνει την έξοδό του στις 6 Ιανουαρίου με κοκκινοκόρδελο τρέιλερ, είναι μια από αυτές.

Χωρίς, ελπίζεις, να προορίζεται να αυτοκαταστραφεί σε 60 δευτερόλεπτα, το θάρρος της Paula Patton να στηθεί δημόσια σε επικίνδυνες πόζες, γεμίζει όλο το Δεκέμβρη το μάτι σου, στα διαδίχτυα και στα περίπτερα, στη φωτογράφιση για το πιο μαύρο και αποφασισμένο στα γούστα του Complex (Δεκεμβρίου 2011/Ιανουρίου 2012) αρχικά, και στο πιο ποπ και φλου GQ (Ιανουαρίου 2012) αυτές τις μέρες.

Hollywood 1927: Ο George Valentin, αστέρας του βωβού που αγωνιά αν η άφιξη του ήχου θα τον ξεθωριάσει μέχρι λήθης, και η Peppy Miller, φιλόδοξη ηθοποιός με ταμπεραμέντο που τη καταδικάζει στην επιτυχία, τρίβονται τυχαία, και οι σπίθες θα φωτίζουν τον ουρανό αιώνια.

Πρώην πρωταθλητής κολύμβησης και νυν συντηρητής πισίνας θερέτρου του σύγχρονου Chad, χάνει τη δουλειά από το γιο του, τον οποίο παραδίδει στα καθεστωτικά στρατεύματα ως προσφορά για τον αγώνα κατά των ανταρτών, για να τον τιμωρίσει για τον κοινωνικό εξευτελισμό στον οποίο υποβλήθηκε.

Παπουτσωμένος γάτος συναντά παντελομένο αυγό και παρέα με αλανιάρα γάτα ξεκινούν να βρουν τη γιγάντια φασολιά που θα τους οδηγήσει στη χήνα που κάνει τα χρυσά αυγά.

Στο σήμερα (πέντε χρόνια μετά!), ο Μπάμπης, ο Άγης και η Αφροδίτη εκτίουν τις ποινές τους. Η μοίρα τα φέρνει έτσι που δύο μόλις ημέρες πριν την αποφυλάκιση, Μπάμπης και Αφροδίτη, γίνονται κατά λάθος μάρτυρες της εξομολόγησης ενός ετοιμοθάνατου βαρυποινίτη στον παπά Λάμπρο.

Χωρίς ίχνος του Johnny Depp και πάλι, αλλά με τη λεξούλα που φαίνεται ότι απαγορεύεται ακόμα και στα ακατάλληλα για ανήλικους αμερικάνικα προωθητικά σποτάκια, το διεθνές τρέιλερ του 21 Jump Street (2012), προστέθηκε από προχτές στα μυριάδες χριστουγεννιάτικα, και για αλλαγή είχε και λόγο να το κάνει, η παραγωγή είναι από αυτές τις παραδοσιακές μισο-μπλοκμπαστεριές της άνοιξης που παραδοσιακά ψάχνουνε κοινό τέτοια εποχή, πριν τον παραδοσιακό υπνάκο του μποξόφη Γενάρη-Φλεβάρη.

Επιχειρώντας να ολοκληρώσει το preview όλου του 2012 που παίζει αυτές τις βδομάδες στις αίθουσες και στα δίχτυα, η Warner διανέμει από τα ξημερώματα, ξεκινώντας από την επίσημη σελίδα του, το τρέιλερ του Hobbit: An Unexpected Journey (2012), του πρώτου μέρους της διλογίας $500 εκατομμυρίων που γύρισε ο Peter Jackson για να συνεχίσει, πιάνοντας την αρχή της, τη περίφημή του τριλογία των Δαχτυλιδιών, που πριν καμιά δεκαριά χρόνια σκούπιζε δισεκατομμύρια δολάρια στα ταμεία και δεκάδες αγαλματάκια στα OSCAR®. Το βασικό ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει το υπερεκτεταμένο για ανακοινωτικό βίντεο, το θέτει κατά συνέπεια το FORBES®, μπορεί ο Σμάουγκ ο Μεγαλοπρεπής να σώσει τις τρισδιάστατες ταινίες?

Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, η συνέχεια του Clash of the Titans (2010) όχι μόνο θα βγει στις αίθουσες τον ερχόμενο Μάρτιο, αλλά δεν αποκλείεται να είναι και η πραγματική, από άποψη γαμηστερότητας, συνέχεια του 300 (2007) που ψάχνει το μισό, αν όχι όλο το Χόλιγουντ από τότε. Την εκπληκτική αυτή αποκάλυψη, την.. έθαψε χτες στα δίχτυα η Warner, πετώντας το τρέιλερ του Wrath of the Titans (2012) μέσα στον ορυμαγδό γι' αυτό του Dark Knight Rises (2012), του οποίου τα μπιτ είχανε αρχίσει να αναβοσβήνουνε λίγο νωρίτερα στην ίδια σελίδα με σήμα το δαγκιασμένο μήλο.

Πιάνοντας τα πράγματα από τα μαλλιά, στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, το στούντιο με σήμα κατατεθέν το μισοφαγωμένο καρότο, είχε την εκπληκτική διορατικότητα να αγοράσει τα δικαιώματα μιας αρχαιοελληνιάς του '81, απο τις πολλές εκείνης της δεκαετίας που εξετάζανε τους μύθους υπό το πρίσμα της Cinecittà, και στο πιο τσινετσιτάδικο ακόμα. Μόνη χρησιμότητα των δικαιωμάτων ήτανε φυσικά οι Titans στον τίτλο, ισχυρότατος κράχτης σε εποχές που οι Θεοί και οι Ολύμπιοι πρωταγωνιστούν μονίμως σε γκέι τσόντες, όπως αποδείχτηκε καμιά δεκαπενταριά χρόνια αργότερα, όταν οι Τιτάνες που λέγονταν Μέδουσα και.. Κράκεν, σκούπισαν καμιά $500αριά εκατομμύρια παγκόσμια για λογαριασμό του στούντιο, παρόλο που δε βλέπονταν κιόλας, όπως είχε αναλύσει διεξοδικά εξαρχής ο verbal. Στον απολογισμό, στις (πολλές) κομμένες σκηνές και στο εναλλακτικό τέλος του DVD, φάνηκε καθαρότερα πως η παραγωγή είχε ξεκινήσει όχι μόνο με περιορισμένο προϋπολογισμό και μπολιγουντιανό σχεδιασμό παραγωγής, αλλά και με ένα σενάριο για παρωδία και με μια πρωταγωνίστρια για κλάματα, πράγματα που ανάγκασαν τον Louis Leterrier να κόψει κάθε πλάνο όπου.. μίλαγε κάποιος, και να βάλει τον Περσέα του Sam Worthington να καταλήγει με μια Ιώ που υποδύονταν η Gemma Arterton για να γεμίζουνε τα πλάνα γκόμενες. Ο Leterrier επέστρεψε στη διεύθυνση της παραγωγής για το σίκουελ, και αν όχι τιποτάλλο τα σεναριογραφικά credits περιλαμβάνουν αυτή τη φορά μια οσκαρική υποψηφιότητα, τον Steven Knight, αντί για τους υπεύθυνους του Æon Flux (2005), ενώ οι Dan Mazeau και David Johnson που μάλλον κάνανε τη περισσότερη δουλειά, έχουνε ήδη προσληφθεί και για το τελευταίο μέρος της τριλογίας. Η παραγωγή είναι και φανερά σοβαρότερη και μεγαλύτερη αυτή τη φορά, έχει φανερά την επίγνωση πως οι πρασινοθόνες και οι τρισδιαστατοσύνες είναι λαστ γίαρ, ξεφτισμένες χάντρες, υπεύθυνος για τη σκηνοθεσία ο Jonathan Liebesman actually αποφάσισε να παρατήσει το S3D για να 'χει το φιλμ του αυτή τη παραδοσιακή τραχύτητα του.. φιλμ, και το αποπροσανατολιστικό στο Battle: Los Angeles (2011) στιλάκι του, φαίνεται το καταλληλότερο για να δέσει σκηνές ακαθόριστου χωροχρόνου.

Όπως βλέπεις, και ήτανε κάπως γνωστούτσικο, ο Liebesman έριξε στη λέρα τον Sam Worthington σε βαθμό να μοιάζει επικίνδυνα με τον βρομιάρη αδερφό του Danny McBride, και μάλλον είναι ο πρώτος στην ιστορία σκηνοθέτης που καταφέρνει να κάνει ξανθιά γκόμενα, και μάλιστα του σπιτώσιμου είδους της Rosamund Pike, να μοιάζει αξιόμαχα τσιριάρα, λεπτομέρεια που δίνει τον τόνο της παραγωγής μάλλον καλύτερα και από την κυριολεκτικά ηφαιστιακή έκρηξη κακουργίας στο τέλος του τρέιλερ. Η προώθηση του Wrath βρέθηκε συμπιεσμένη, στη μια άκρη από τους Immortals (2011) που κρατάγανε την αποκλειστικότητα της χλαμύδας για μήνες, και στην άλλη από τα Hunger Games (2012) της Lionsgate που ψάχνανε επιθετικά ημερομηνία να δικαιώσει τις μπλοκμπαστερικές προσδοκίες τους και επέμειναν πεισματικά να προηγηθούν στις αίθουσες, έτσι οι παραδοσιακές αρχαιοελληνικές γκοθροκιές του τρέιλερ, παραμένει άγνωστο κατά πόσο θα λειτουργήσουν, μέσα σε συμπληγάδες κι αυτές, από τη μια ο δεύτερος Sherlock Holmes (που.. συνοδεύει το τρέιλερ των δεύτερων Titans στις προβολές) δεν είχε τις αναμενόμενες ταμειακές επιδόσεις, από την άλλη ένας κάποιος καλοκαιρινός Σκοτεινός Ιππότης μαζεύει από τώρα όλα τα φώτα όπως είπαμε.

Αν χρειάζεσαι λόγο να περιμένεις την οριστική συνέχεια της μεγαλύτερης ταινίας του αιώνα, η Warner κυκλοφόρησε χτες και για τα διαδίχτυα, το πρώτο κανονικό τίζερ του Dark Knight Rises (2012), μετά το ανακοινωτικό του Ιουλίου, και κάνα μήνα μόλις μετά το τέλος των γυρισμάτων. Παρά τους αμέτρητους που προσποιούνται εδώ και κάνα χρόνο πως έχουνε τις λεπτομέρειες του σεναρίου, μπας και καταφέρουνε να κερδίσουνε καμιά στοματική εξυπηρέτηση, λίγα πράγματα είναι γνωστά για το αφηγηματικό τόξο της ταινίας, εκτός από το ότι ο Christopher Nolan είχε πειστεί πως άξιζε τον κόπο πριν καταπιαστεί με το Inception (2010), και το τίζερ φυσικά κρατάει κλειστά τα περισσότερα χαρτιά της παραγωγής, ο στόχος είναι να σου δώσει μια αίσθηση, και όχι λεπτομέρειες της πλοκής, να παρουσιάσει την Anne Hathaway και τον Tom Hardy να προβάρουν τις στολές της Catwoman και του Bane, και να σε αφήσει τόσο εμβρόντητο όσο τον Christian Bale στις σχετικές σκηνές.

Από τα tentpoles του 2012 που σύσσωμα αλληλοκατασπαράζονται για εναδυό λεπτά από τη προσοχή σου στη χριστουγεννιάτικη περίοδο, βάσιμα το δυσκολότερο έργο έχει ο Δικτάτορας (2012) του Sacha Baron Cohen, δεν είναι μόνο το συνηθισμένο κακό γούστο, το artifice, και τα αστεία που προσβάλλουνε περισσότερους απ' όσους διασκεδάζουν (που είναι άλλωστε και τα ζητούμενα), είναι κυρίως που ο Brüno (2009) εξάντλησε τον κεραυνό σε μπουκάλι του Cohen, και το νέο, σεναριογραφημένο πια, project μοιάζει λίγο να το 'χει συλλάβει διανοητικά καθυστερημένος χαρακτήρας του Adam Sandler, οι Άραβες δικτάτορες είναι από τη μια εύκολος στόχος ειδικά τώρα που σοδομίζονται σιγά σιγά με μάχαιρες, και από την άλλη θέμα αρκετά πολιτικά λεπτό για να το χειριστείς με εκσκαφέα.

Με σκηνοθέτη τον 张艺谋, πρωταγωνιστή τον Christian Charles Philip Bale, προϋπολογισμό τον μεγαλύτερο στην ιστορία του έθνους και θέμα κοριτσάκια στη διάρκεια της πιο τραυματικής σφαγής του, τα κινέζικα Άνθη του Πολέμου (2011) κατά τον πιο πρόσφατο διεθνή τίτλο τους, άνοιξαν χτες στη χώρα τους, με τα φλας να ακτινοβολούν στα πρόσωπα αλλά και τις κάμερες να καταγράφουν το περιθώριο, και με κυριότερο στόχο να προβάλλουνε συγκεκριμένη εικόνα στον υπόλοιπο πλανήτη.

Βάσιμα μπορείς να ισχυριστείς ότι ο Nicolas Cage γεννήθηκε Johnny Blaze, η φλογερή του κώμη είναι το πρώτο που σου 'ρχεται στο μυαλό όταν ο ρόλος απαιτεί αστραπιαία ανθρώπινη ανάφλεξη και/ή απειλητικό γρύλισμα προς τη γενικότερη κατεύθυνση γριούλας, και το ξανα-επιβεβαιώνει τον Φεβρουάριο, στο Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2012).

Στο σχετικό υπενθυμιστικό τρέιλερ, που το κυκλοφόρησε η Sony χτες για να παίζει από σήμερα στις αμερικάνικες αίθουσες, λείπει η σκηνή με τα πύρινα ούρα, που είχε σημαδέψει μάλλον αρνητικά τις αντιδράσεις για το αυγουστιάτικο τίζερ (στη πραγματικότητα το στούντιο μέχρι που φλίπαρε ορισμένες σκηνές μπας και σε πείσει ότι πρόκειται για άλλη ταινία, άμα παρατηρήσεις), αλλά περισσεύουν οι βρυχηθμοί, κομπλέ με φλεγόμενους σαλιαροποταμούς, να σου ανοίγουνε την όρεξη για περισσότερη καλτιά, και ανγκρίλα βεβαίως βεβαίως, και από το Drive Angry 3D (2011).

Στη θεωρία, και στην αφίσα, έχεις μια ταινία από το σκηνοθέτη του Up in the Air (2009) και τη σεναριογράφο της Juno (2007), που υπόσχεται να γκρεμίσει τις συμβάσεις, με μπουλντόζα τη κάτοχο συγκεκριμένου χρυσού αγαλματιδίου για την ερμηνεία της στο Monster (2003). Στη πράξη, η πορεία του Young Adult (2011) που ανοίγει σήμερα σε ευρεία διανομή στην Αμερική, κάθε άλλο παρά οσκαρική αποδείχτηκε, αν και η Charlize Theron βρέθηκε στις υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες που ανακοινώθηκαν χτες.

Ο Sawyer απ' το Lost καθαρίζει κακούς όσο ακόμα ίπταται σε επικίνδυνη αποστολή, και μετά πετυχαίνει γαλλική ξανθιά οπτασία σε σοκάκι. Όταν το μωρό τον εκτελέσει ψυχρά, και τον ξανα-εκτελέσει συμπονετικά, αρχίζει και η σοβαρή ταινία.

Στο επαρχιακό Ohio, συνεπής μετρημένος εργατικός οικογενειάρχης, παθαίνει αποκαλυπτικά οράματα, του είδους που δε ξέρεις αν θα έπρεπε να σε ανησυχεί περισσότερο το προοιωνιστικό ή το εξωφρενικό της πιθανότητάς τους.

Όλη η παλιοπαρέα πάει κρουαζιέρα χαλάρωσης πριν την επερχόμενη αποθέωση στα μουσικά βραβεία, και προτού φωνάξεις "Άαααααλβιιιιιιν" έχει καταλήξει ναυαγισμένη σε ερημονήσι.

Πάρε έναν από τους πλέον αγαπητούς στο κοινό Αμερικανούς ηθοποιούς, κλείσ' τον στον 106ο όροφο των Δίδυμων Πύργων την τελευταία μέρα που στέκονταν όρθιοι, βάλε απέναντι τη Sandra Bullock να βουρκώνει στο τηλέφωνο κι αμόλα ένα πιτσιρίκι να βρει στοιχεία και κλειδιά, κι έχεις το απαύγασμα της συναισθηματικής χειραγώγησης, με την υπογραφή ενός απ’ τους πλέον επιδερμικούς κι άλλο τόσο υπερκτιμημένους σκηνοθέτες της περασμένης δεκαετίας, να σου φωνάζει εξαιρετικά δυνατά κι από απίστευτα κοντά, όλα τα σημειώματα όσων fortune cookies έχει διαβάσει στη ζωή του. Οσκαρικά πράγματα.

Παραμονή Χριστουγέννων, ένας αδέξιος καλοπροαίρετος νεαρούλης διαβάζει γράμματα μικρών κοριτσιών που ζητάνε δώρα, όσο ο πατέρας του, ένας γούτσου γούτσου κοκκινοφορεμένος μουσάτος ηλικιωμένος, ετοιμάζεται για επαγγελματική έξοδο.