Ο Spider-Man είναι ο νέος ροκ-σταρ της Νέας Υόρκης και η πόλη των πόλεων τον λατρεύει (η τέχνη μιμείται τη ζωή – η ζωή μιμείται την τέχνη), μέχρι που ένας συμβιωτικός οργανισμός απ' το διάστημα του μαυρίζει τα ήδη φουσκωμένα μυαλά, και φέρνει τον Peter Parker αντιμέτωπο με το σκοτάδι του εαυτού του, την ώρα που πιο απτές απειλές όπως ο Sandman, ο Venom κι ο νέος, μαύρος Goblin τού ετοιμάζουν το φέρετρο, κι η Mary-Jane θέλει να μείνει μόνη να σκεφτεί.Έχει πλάκα το πώς, αν και απ' τη μέρα που το Spider-Man 2 (2004) αποδείχθηκε το καλύτερο υπερ-sequel όλων των εποχών η μεγαλύτερη αγωνία όλων ήταν αν η ομάδα που κερδίζει δεν θα αλλάξει, κανενός το βλέμμα δεν ταράχθηκε όταν τη θέση τριών απ' τους τέσσερις συνσεναριογράφους πήρε ο αδερφός του σκηνοθέτη, (δρ.) Ivan Raimi, που ουσιαστική σχέση με σενάριο είχε μόνο, τι ειρωνεία, στο προηγούμενο threequel του Sam, το Army of Darkness πριν μιάμιση δεκαετία. Όχι πως σε ένα sequel $350 εκατομμυρίων της SONY (εννιά φορές το Sin City (2005) και έξι φορές το 300 (2007) δηλαδή) ο οποιοσδήποτε σεναριογράφος έχει μεγαλύτερο βάρος απ' τους παραγωγούς που "αφουγκράζονται" τις απαιτήσεις του κοινού και καθοδηγούν το franchise για να τις καλύψει. Κάπου μέσα σ' αυτή τη βαβούρα, ο Raimi ξεχνάει πως για να πετύχει το καλύτερο υπερ-sequel όλων των εποχών, έπρεπε να φτιάξει ένα συμπυκνωμένο σύνολο με γνώση των κανόνων του σεναρίου, με στιβαρούς στην κόμικ ανεμελιά τους χαρακτήρες, και μια οπερετική εξέλιξη που θα κορυφωνόταν στην ανάδειξη του ήρωα στην εικονική φιγούρα που ο σκηνοθέτης είχε ξανασχεδιάσει με αγάπη, πάθος και διακριτικές νότες pop ποιητικότητας.

Κι έτσι έρχεται το χειρότερο. Ο Raimi αφήνει έξω απ' την πόρτα το σεβασμό του όχι μόνο στη μυθολογία που μεταλλάσσει, αλλά κυρίως, τη μυθολογία που ο ίδιος έχει δημιουργήσει με τις δυο προηγούμενες ταινίες του, και ξαναγράφει την Ιστορία κατά πώς τον βολεύει, νερώνοντάς τη με ίσες δόσεις ανωριμότητας και μασημένης προσβασιμότητας, για χάρη των πελατών του merchandise. Κάπου εκεί, ο Venom, ένας χαρακτήρας με τεράστια fantasy δυναμική, υποβιβάζεται σε αβάσταχτα σχηματική απεικόνιση του κακού για όσους το αναγνωρίζουν μόνο απ' το πόσο μαύρο είναι βαμμένο, ο Sandman και τα τέλεια σχεδιασμένα πετραδάκια που σχηματίζουν το σώμα του και μαζί του μια larger than life εκδοχή της εύθραυστης φύσης της ανθρώπινης καλοσύνης αντιμέτωπη με επικίνδυνα διλήμματα, χάνεται πίσω απ' τις επιπέδου δημοτικού αλληγορικές αντοχές του σεναρίου, ο Harry Osborn, ο διχασμένος ανάμεσα στο καθήκον της εκδίκησης και της φιλίας Dark Goblin, μεταμορφώνεται σε κραυγαλέο plot device των σεναριογράφων, με την βολική αμνησία του και τον μυστικοπαθή του butler, κι ο Peter Parker ντύνεται γλοιώδης ζιγκολό για να περάσει στη Ζώνη του Λυκόφωτος και να παλέψει με τον εαυτό του, σε ένα musical ιντερλούδιο που μοιάζει να ξέφυγε απ' τα λημέρια παρωδίας του Evil Dead (1981), και σου λιώνει το μυαλό θέτοντας υποψηφιότητα για το πιο αλλόκοτο μοντάζ στην ιστορία του είδους.

Τα εισιτήρια βέβαια θα τα κόψει λέει η δράση, ε και η δράση είναι, αναμενόμενα, ακόμα πιο τέλεια σχεδιασμένη να σου τεντώνει τα σαγόνια και να σου αλλάζει ρυθμό στην αναπνοή. Αλλά με τα ενδιάμεσα δραματικά διαλείμματα που είναι για κλοτσιές, να τσακίζουν το ρυθμό, και με τρεις νέους εχθρούς που στερούνται κέντρου βάρους και όλοι μαζί δεν φτάνουν μια ενιαία απειλή του επιπέδου του Doc Ock ας πούμε (κάτι βγαλμένο απ' τα προσχέδια του Schumacher για το Batman Forever (1995) ίσως να ήταν περισσότερο της κατηγορίας τους), αυτή η δράση με τα σποραδικά campy ξεσπάσματά της που τη φέρνουν στα όρια του γελοίου, μοιάζει περισσότερο με θορυβώδη προσπάθεια να ξεχάσεις την πλοκή, που ψάχνοντας κάπου να πιαστεί, εκτοξεύει περισσότερα σεναριακά νήματα κι απ' το Traffic (2000). Κι ύστερα με κωλοτούμπες σαπουνόπερας, μπλέκεται μόνη της στο σκορποχώρι του ιστού της. Η απελπισμένη νότα αυτοσυγχαρητηρίων όπως ξεστομίζεται από ένα δεκάχρονο στην ταινία, είναι ίσως το πιο ενδεικτικό μετα-σχόλιό της. Ε και βέβαια δε θα μπορούσε να λείπει η ατάκα "μη σε νοιάζουν οι κριτικοί", που είναι πάντα μια καλή συμβουλή σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ένα κορίτσι βρίσκεται νεκρό όπως φαντάζομαι φαντάζεσαι (για την ακρίβεια κατασφαγμένο), και αναστατώνει τις --κατά τα άλλα άσχετες μεταξύ τους-- ζωές άλλων έξι κοριτσιών διαφόρων ηλικιών και επιπέδων, οι ιστορίες των οποίων βγαίνουν σε σπονδυλωτό.Όπως επίσης μπορείς φαντάζομαι να φανταστείς, δεν πρόκειται για κυνήγι μανιακού δολοφόνου (αν και προκύπτει κι αυτός στην πορεία), αλλά για ταινία με αυξημένο γυναικείο ενδιαφέρον, και γιατί μιλάει για γυναίκες, και γιατί είναι φτιαγμένο από γυναίκα, και γιατί ασχολείται με όλα αυτά τα θέματα της περμανάντ μοναξιάς, της απώλειας, του φόβου και της απελπισίας, που συγκινούν και τις γυναίκες. Όχι ότι ρίχνει κάποιο εξωπραγματικά αποκαλυπτικό φως που δεν μπορείς να ζήσεις αν δεν το δεις --για την ακρίβεια είναι όλα αρκετά soft-core λες και δεν θέλουν να σημαδέψουν κανέναν αν δεν είναι ήδη σημαδεμένος--, αλλά ακόμη κι αν οι αρχές και τα τέλη (και μια-δυο περιπτώσεις και το ενδιάμεσο) των ιστοριών είναι συζητήσιμα ικανοποιητικά, ξεδιπλώνονται με τρόπο συνεπή κι αξιοπρεπή, ή τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους αρκετά σκοτεινό και ενδιαφέρον για να σε κρατήσουν ξύπνιο. Στο τελευταίο βοηθάν κι οι άλφα-άλφα ερμηνείες, του εκλεκτού πολυπληθούς (γυναικείου κι αντρικού) cast, που κάνουν ο καθένας ό,τι περνάει απ' το χέρι του για να δικαιολογήσει το χρόνο του.

Όταν βρέχει ρίχνει κατακλυσμό την εποχή των μπλοκμπάστερ. Αυτή τη φορά ένα βυτίο νερό στο κεφάλι σου, αδειάζει το τρέιλερ του τρίτου Rush Hour. Αν κι αυτό είχε προαναγγελθεί για τη Παρασκευή του αραχνοχαμού, έσκασε μύτη, μυτούλα, στα κλιπάκια της (ολοκαίνουριας) κατηγορίας "καλύτερη καλοκαιρινή ταινία που δεν έχεις δει ακόμα" των φετινών MTV Movie Awards, που αναγγείλανε αργά χτες τις υποψηφιότητές τους.

Μέχρι να βρεις όλες τις κατηγορίες που είναι υποψήφιοι οι 300 και να τους χιλιοψηφίσεις, θα κοιτάξω να βρω και περισσότερα για το τελευταίο τρέιλερ σχετικά μεγάλης ταινίας του καλοκαιριού.

Ολόκληρη τη πρώτη της σελίδα αφιερώνει εδώ και λίγες ώρες η Disney στον Παριζιάνο πόντικα που λατρεύει το καλό φαγητό. Ο Brad Bird που λατρεύει ανυποχώρητα το καλό animation και θέλει να παρακολουθήσεις τη καινούρια του δουλειά στο φυσικό της χώρο, τη σκοτεινή αίθουσα, κάνει μια υποχώρηση αν είναι να σε πείσει ότι αξίζει τον κόπο. Και σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, προλογίζει εννιά (9) λεπτά από την αρχή της.

Το βίντεο δεν περιέχει spoilers, παρουσιάζοντας ολόκληρες κάποιες σκηνές που ήδη είναι γνωστές από τα τρέιλερ. Οπότε δες το και τα ξαναλέμε.

Από το πουθενά εμφανίστηκε πριν λίγο ένας ασημένιος τύπος πάνω σε μια ιπτάμενη σανίδα για να επιβεβαιώσει τις χειμωνιάτικες φήμες προειδοποιώντας τους γήινους ότι οι διακοπές του ξεκινάνε στα μέσα Ιουνίου και φέτος προορισμός του, για αναψυχή και τα περαιτέρω φαγοπότια, θα είναι ο πλανήτης τους. Το μήνυμα δημοσιεύτηκε στην Apple.

Και πολλά μπορείς να πεις γι' αυτό, αλλά το κυριότερο είναι "ενδιάμεσο" (που θα το έβαζα και στην μαρκίζα αν είχε χώρο) μιας και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα είναι και το τελικό. Το περιμέναμε δυοτρείς βδομάδες νωρίτερα, πριν το Disturbia (2007), και μετά δυοτρείς μέρες αργότερα, πριν το Spider-Man 3 (2007). Το γιατί έσκασε μύτη τώρα και στο δίκτυο παραμένει αδιευκρίνιστο, όπως και το τι θα γίνει τελικά με τον Galactus που ναι μεν θα είναι σίγουρα στη ταινία αλλά ούτε τον έχει δει ούτε ακούσει κανένας. Και ο Laurence Fishburne που όλοι υπέθεσαν ότι θα είναι η φωνή του όταν διέρρευσε η συμμετοχή του στο project, θα φτύνει τις ατάκες του προαγγέλου του τελικά.

Με άλλα λόγια, σημείωσε ότι η φωνή του ασημένιου κυματοδρόμου που ακούγεται στο βίντεο είναι προσωρινή, και σαπουνοπερική επειδή του κόψαν τα μεγαλοπρεπή παπάρια του μετά την αποκάλυψή τους στο τίζερ. Και η Jessica Alba πιθανά θα είναι τελικά ακόμα πιο άσπρη πιο γαλανομάτα και πιο αχυρομαλλοξανθιά, αφού όλο το μπαστάρδεμα που έχει φάει μέχρι τώρα περισσότερο κάνει τους, εξαγριωμένους από το look της στη πρώτη ταινία, φανατικούς να καγχάζουν παρά να τη συγκρίνουν με τη Susan Storm των ονείρων τους. Και ο Doom θα έχει κι άλλες διαφορετικές εμφανίσεις πέρα από τη.. σκονένια του τρέιλερ αλλά δεν είναι ο υπεύθυνος του μπερδέματος των υπερδυνάμεων των Τεσσάρων όπως αρκετές φορές στις διάφορες κόμικ (και τιβί) εκδοχές τους. Και ότι παρολαυτά το τρέιλερ καταφέρνει να είναι εντυπωσιακό στα περισσότερα σημεία.

Το πιο χαρακτηριστικό του φετινού Tribeca, πέρα από το πορτοφολάδικο, είναι ότι γέμισε το πρόγραμμά του με ταινίες που οι δημιουργοί τους έχουν τις βαριές περγαμηνές να είναι.. γνωστές φάτσες. Eva Mendes, Julie Delpy, Julia Stiles, Rosario Dawson και Mary Stuart Masterson πέρασαν από τη πασαρέλα σα.. σκηνοθέτριες, ενώ το αξιολογότερο ίσως παραγέμισμα του κόκκινου χαλιού, με συμμετοχή και στο διαγωνιστικό, έγινε τη Παρασκευή με τη πρεμιέρα μιας ταινίας παραγωγής Leonardo DiCaprio και σκηνοθετημένης από τον Kevin Connoly του Entourage.

Ο Dark Tyler είδε μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο της σειράς και ότι έχει κάνει ο σκηνοθέτης (not much) και αναλαμβάνει να πει τίποτα αξιόλογο σε μέρες χωρίς νέα.

O υποψήφιος για βραβείο SAG ηθοποιός Kevin Connolly ζει τη δική του, real-life εκδοχή του Entourage. Στην κωμωδία του ΗΒΟ παίζει έναν τυπάκο που χωρίς να έχει πολυιδρώσει μπορεί και ζει την πλούσια ζωή στο Hollywood χάρη στο star status του κολλητού του. Στη πραγματικότητα είναι κολλητός πρωτοκλασάτων ονομάτων σαν τον Tobey Maguire και τον Leonardo DiCaprio, και κατάφερε να βρεθεί στη σκηνοθετική καρέκλα του δράματος Gardener of Eden (2007) (παραγωγής, όλως τυχαίως, DiCaprio) όπου πρωταγωνιστεί ο επίσης φίλος του, Lukas Haas, και το οποίο έκανε πρεμιέρα στο φετινό φεστιβάλ της Tribeca εν μέσω αρκετών θετικών σχολίων.

Κηπουρός της Εδέμ είναι ένας νεαρός (φυσικά ονομάζεται... Adam) που του πάνε όλα στραβά μέχρι που από σπόντα σταματά έναν κατά συρροή βιαστή και γίνεται κάτι σαν λαϊκός ήρωας. Σε αντίθεση όμως με ό,τι θα περίμενες από μια δουλειά του σεναριογράφου του Just Friends (2005), η συνέχεια είναι πιο σκοτεινή καθώς ο Adam παθιάζεται τόσο πολύ με αυτή την επανεφεύρεση του εαυτού του σε Καλό Σαμαρείτη, που χάνει κάθε έλεγχο της κατάστασης αλλά και της ζωής του.

Ο Gardener αποτελεί μόλις τη δεύτερη φορά που ο Connolly βρίσκεται πίσω από την κάμερα, και πρώτη για μεγάλου μήκους ταινία. Το μοναδικό του άλλο δείγμα γραφής είναι το ευχάριστα καταθλιπτικό 20λεπτο φιλμάκι Whatever We Do (2003) παραγωγής Tobey Maguire, όπου η ιστορία του Nick Cassavetes μπορεί να είναι κλισεδιάρικη αλλά η αίσθηση ρυθμού του Connolly με κάνει να ελπίζω πως όλο και κάτι καλό μπορεί να προκύψει από την ενδιαφέρουσα και απαιτητική ιστορία που επέλεξε να πει στη συνέχεια. Εξάλλου, φαίνεται πως αρέσκεται στο να διηγείται ιστορίες προβληματικών χαρακτήρων που καθίστανται ανίκανοι να ξεφύγουν από διαφορετικές μορφές εθισμού: στην Εδέμ ο Αδάμ θα χαθεί στην αποστολή που ανέθεσε στον εαυτό του ως αντικατάστατο μιας ζωής που δεν έζησε, ενώ στο Whatever We Do η προσκόλληση των τριών φίλων στις αμαρτίες του παρελθόντος απειλεί να καταστρέψει το παρόν τους.

Αν μη τι άλλο, καλοδεχούμενα απρόβλεπτες θεματικές για τον πρωταγωνιστή της πιο επιφανειακής-από-άποψη σειράς που παίζεται αυτή τη στιγμή.

Το κλιπάκι είναι από το σχετικό video story του Reuters.

Τον τρίτο Spider-Man ψάχνουν όλοι να βρουν στο δίκτυο, σύμφωνα με το Blockbuster Buzz των αναζητήσεων του Yahoo! που εκδόθηκε πριν λίγο. Πολύ πιθανό να είναι τα εκατομμύρια των Κινέζων που αγόρασαν ντιβιντί με αραχνιασμένα εξώφυλλα και βρήκαν μέσα οτιδήποτε από Ghost Rider (2007) μέχρι τρίχες του Nicolas Cage.Από αύριο πάντως και για ολόκληρη τη βδομάδα, όλο το Manhattan θα είναι μαυροφορεμένο αφού ο Δήμος της Νέας Υόρκης παρέδωσε τα κλειδιά της πόλης στη Sony στα πλαίσια της προσπάθειας που κάνει τελευταία να φέρει τουρίστες προς τα εκεί, υποθέτω (τους Κινέζους που είπαμε, προφανώς). Αύριο επίσης κλείνει και ο γύρος του κόσμου με πρεμιέρες της ταινίας που είχε ξεκινήσει από το Τόκιο πριν δυο βδομάδες. Και κλείνει με τη πιο επίσημη πρώτη στα πλαίσια του φεστιβάλ της Tribeca, που παρέδωσε κι αυτό γη και ύδωρ στους αραχνοκέφαλους, έχοντας ανακαλύψει εσχάτως ότι αποστολή του από την αρχή ήταν να βγάζει λεφτά (για την ανοικοδόμηση της περιοχής των Πύργων --που είχαν σβηστεί τελευταία στιγμή για τη δεύτερη έξοδο του Ανθρώπου-Αράχνη στις αίθουσες αν θυμάσαι).

Ξαναματαχιλιόπαμε ότι πραγματικά πρώτοι στο ενδιαφέρον των διχτυάνθρωπων, όπως βλέπουμε καθημερινά στις αναζητήσεις των Μαζών, είναι οι Transformers (2007) του Michael Bay (και του Steven Spielberg). Και μάλλον συγκυριακά βρέθηκαν στο #2 αφού ανοίγουν στις 4 Ιουλίου. Και είναι πραγματικά να απορείς γιατί μπαίνουν τόσοι στον κόπο να τους ψάξουν, αφού όποια μέρα και σε όποια σελίδα να προσγειωθείς στο δίκτυο όλο και κάτι για τους τεράστιους χαμαιλεοντικούς ρομποτοειδείς εξωγήινους θα διαβάσεις (για το πόσο φλογερά είναι τα χείλη τους και πόσο δεν θα είναι στη ταινία, για παράδειγμα).

Κατά τα άλλα οι τρίτοι Πειρατές της Καραϊβικής (#4) σίγουρα έχουν ενδιαφέρον, όπως ανακάλυψε μάλλον τυχαία η Disney μετά το πρώτο featurette που είχε βγεί στο νορβηγικό MSN για να το λινκάρουν όλα τα διαδίχτυα και να πνιγούν στη συνέχεια από παρόμοια που προβάλλει η ποντικοεταιρεία στα κανάλια της. Ενώ το Ρατατούι της (#19), παρόλο που φαίνεται παραπάνω από άψογο στις Μάζες, δεν έχει ούτε σαν τίτλος ούτε σαν (υπονομο)χαρακτήρας μεγάλη ανταπόκριση, όπως βαρεθήκαμε να το λέμε κι αυτό. Έτσι το 9λεπτο preview που πολυδιαφημίζεται ότι θα ανέβει τη Τρίτη, μόνο μια σύντομη αρχή στη προσπάθεια αντιστροφής του κλίματος μπορείς να το πεις. Και τι κάνει ο τέταρτος Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει στο #16 ενώ ακόμα μαζεύει θεατές και η Fox έχει χεστεί από την ανταπόκριση, και το DOA: Dead or Alive (2006) στο #10 ενώ όλοι έχουν κατεβάσει το ντιβιντί από το χειμώνα και οι Weinsteins αγωνίζονται να μη βάλουν λουκέτο, μη ρωτάς εμένα.