Κινούμενο πιο κοντά στο αιματοπαπάρωμα του Haute Tension (2003), παρά στο κλειστοφοβικό παύλα ψυχολογικό του Ils (2006), το A l' Interieur (2007) δείχνει να είναι η νέα πολύτιμη λίθος που εκτοξεύτηκε απ' τις φοβερές πρόσφατες εκρήξεις της horror γαλλικής σκηνής. Το film των πρωτάρηδων Alexandre Bustillo και Julien Maury, είχε κάνει μαζί με το El Orfanato (2007) τις γύρες του στο market του Βερολίνου, απ' όπου το τσίμπησαν οι Weinsteins για αγγλόφωνη διανομή --και το πληρώσαν ακριβά, οπότε κάτι θα πρέπει να αξίζει--, αλλά όπως ο Ισπανός συνταξιδιώτης του, το ματωμένο θρίλερ προβλήθηκε και στην Εβδομάδα Κριτικής των Κανών, όπου και χαρακτηρίστηκε το πιο σοκαριστικό πράγμα του προγράμματος.

Το γιατί, το υποθέτεις απ' το στόρι, που μιλά για μια μυστήρια γκοθού που θέλει να κλέψει το βρέφος απ' την κοιλιά μιας ετοιμόγεννης, ξεσκίζοντάς την. Το αν χρειάζεται το μωρό για να φτιάξει τα dumplings της νεότητας κατά τη συνταγή του Fruit Chan στις Τρεις Ακρότητες (2004), μένει ασαφές. Aλλά μια σχέση "ο θάνατός σου, η ζωή μου", την αφήνει να εννοηθεί το poster, που επελέγη δια δημοψηφίσματος και είναι μάλλον το χειρότερο απ' όσα κυκλοφόρησαν (και όχι μόνο γι' αυτά που θυμίζει). Το ότι στην πορεία θα υπάρξουν αίμα, πτώματα και χορταστικά σαδιστικοί θάνατοι, με μεταλλικά αντικείμενα να βρίσκουν εισόδους σε ζεστή, μαλακή σάρκα, το φαντάζεσαι βλέπεις. Και το ότι την γκοθού παίζει η Beatrice Dalle και την ετοιμόγεννη η Alysson Paradis (αδερφή της Vanesssa), ανεβάζει κι άλλο το ενδιαφέρον του concept του γυναικείου hard-gore. Οι Γάλλοι θα το δουν στις αίθουσές τους την Τετάρτη, αλλά εδώ μάλλον θα πρέπει να περιμένεις τις Νύχτες Πρεμιέρας, και μέχρι τότε οι σκηνοθέτες μπορεί να 'χουν κλείσει κάνα-δυο remake στην Αμερική. Οπότε για την ώρα κρατήσου στο trailer, ρίξε μια ματιά στη μια ντουζίνα άρθρα του twitch που το ανακάλυψε από νωρίς, και δες και το πιο συγκρατημένο αμερικάνικο teaser αν δεν βγάζεις άκρη με τους γαλλικούς μεσότιτλους.

Ικανές να απειλήσουν την απόλυτη τρομοκαθεδρία των 28 Βδομάδων Μετά (2007) φέτος, φαίνονται οι 30 Μέρες Νύχτας (2007) που προαναγγέλθηκαν επίσημα σήμερα με σελίδα στη Sony και (περίπου) τρέιλερ στο IGN.

Όπως ξέρει κάθε φιλόδοξος σκηνοθέτης εδώ και δεκαετίες στον προχωρημένο κόσμο (και σχετικά πρόσφατα στην Ελλάδα μετά τους αδερφούς Νούσια) ο πιο προσφερόμενος χώρος για να κάνεις κινηματογραφικό ξεκίνημα, με λίγα χρήματα και μεγάλο ακομπλεξάριστο φανατικό κοινό, είναι αυτός του τρόμου --αρκεί να μη τυποποιηθείς. Από εκεί ξεκίνησε ο παραγωγός των Ημερόνυχτων Sam Raimi και εκεί απευθύνεται, σε ασυνήθιστα ανάποδο trend, ο σκηνοθέτης του Hard Candy (2005). Με άψογα στη πρώτη ματιά αποτελέσματα, παρά το κουρασμένο πια γαλάζωμα του σκοταδιού (δικαιολογημένο κάπως από τις φυσικές τοποθεσίες). Και πιο ενθαρρυντικά τα σχόλια από τα πρώτα test screenings που μιλάνε για πιστή μεταφορά της βουτηγμένης στο αίμα μίνι (αρχικά) σειράς κόμικ.

Όπως συνήθως, πρώτα στο σχετικό feed του apple.com, και πραγματικά μετά από ώρες στη σελίδα που έδειχνε, εμφανίστηκε η πρώτη ματιά στη ζωή του τελευταίου ανθρώπου στη γη που τυχαίνει να μοιάζει διαβολικά με τον μεγαλύτερο αστέρο του πλανήτη.

Η τρίτη μεταφορά της νουβέλας του Richard Matheson στη μεγάλη έρημη οθόνη, είναι και η πρώτη που είχε τη δυνατότητα εξελιγμένων ψηφιακών σβησμάτων κάθε ενοχλητικής κίνησης στο φιλμ, και το αποτέλεσμα είναι εντελώς μόνο του. Βέβαια, όπως θα περίμενες από τον σκηνοθέτη του Constantine (2005) τα πλάνα είναι όλα καλοδουλεμένα στην αντιγραφή πρωτότυπων παρόμοιων σκηνών, η φωτογραφία υιοθετεί χρωματική συμβατότητα με το εμπορικό σήμα των 28 Days/Weeks Later, και το σενάριο του Akiva Goldsman πρέπει να ανήκεις σε είδος υπό έκλειψη για να περιμένεις να ξεφεύγει από τη χρυσοφόρα μετριότητα που είναι ο κανόνας της δουλειάς του.

Από το project έχουν περάσει ονόματα σα του Arnold Schwarzenegger και του Ridley Scott ή του Tom Cruise και του Michael Bay αφού ήταν καμιά δεκαπενταριά χρόνια σε σχεδιασμό από τη Warner που έχει τα δικαιώματα του βιβλίου από, ακόμα παλιότερα, το 1970. Τα βαμπιροζόμπι του Matheson που θα πρέπει να περιμένεις το τρέιλερ (ή να παγώσεις τη τελική σκηνή του τίζερ και να της βάλεις άπειρη φωτεινότητα και φαντασία) για να τα δεις, επηρρέασαν φυσικά άπειρα φιλμ, με πρώτο να θεωρείται το The World, the Flesh and the Devil (1959), πιο επίσημα με συμμετοχή του συγγραφέα αλλά και αποκηρυγμένα από τον ίδιο στη συνέχεια τα The Last Man on Earth (1964) και The Omega Man (1971), και πιο σημαδιακό το ασπρόμαυρο ανεξάρτητο πρώτο φιλμάκι ενός κάποιου George Romero.

Πολύ νωρίς άρχισε φέτος η οσκαρική περίοδος, τα ξημερώματα στο Yahoo! Movies, με το trailer της νέας συνεργασίας των Ridley Scott και Russell Crowe που περιμέναμε από τη περσινή τους να τα γαμήσουν όλα. Στα ασήκωτα credits πρόσθεσε άλλη μια διαφαινόμενη ασήκωτη ερμηνεία από τον Academy Award® Winner Denzel Washington. Και αν σκεφτείς ότι η περασμένη εποχή οσκαρικού κυνηγιού ξεκίνησε με τον υποτονικό προπομπό του The Departed (2006) που αποδείχτηκε τελικά η πιο επικεντρωμένη όλων επαναφέροντας τις αντρικές ταινίες σε αντρική θέση, τότε πολύ πιθανά βλέπεις ήδη τη καλύτερη ταινία της χρονιάς που θα εξαργυρώσει το χρυσάφι της με άλλο τόσο στην αποτίμηση.

Στα χαρτιά το this year's little miss departed μοιάζει περισσότερο με σπουδή χαρακτήρων, κάτι σα Goodfellas (1990), αφού το σενάριο του Academy Award® Winner Steven Zaillian βασίστηκε σε άρθρο του New York Magazine για τον Frank "Superfly" Lucas που στα 70s διακινούσε ηρωίνη μέσα στα φέρετρα των Αμερικάνων στρατιωτών από το Βιετνάμ. Αλλά όπως κάνει μπαμ και στο βίντεο, ο "μεγαλύτερος, επικινδυνότερος" βαρώνος του Χάρλεμ δεν είχε πρόβλημα να εκτελεί, με συνοπτικές διαδικασίες αλά Πληροφοροδιότη, μέσα σε πλήθος εκατοντάδων. Απέναντί του, σε ένα ρόλο ντετέκτιβ που αρχικά θα περιορίζονταν στο να σπάει με τη παρουσία του ειρωνικά τις ατάκες του αρχιμαφιόζου, χωράει ο τεράστιος Academy Award® Winner Crowe που έφερε μαζί του, φυσικά, ο νέος σκηνοθέτης ενός project ξεκινημένου σε πιο χαλεπούς καιρούς για τη Universal. To Tru Blu όπως λέγονταν αρχικά η $100 μυρίων παραγωγή του Academy Award® Winner Brian Grazer απέκτησε πέρα από χρυσαφένιους πρωταγωνιστές, τίτλο για σκοτωμό (βλ. αυτόματο κόφτη εισιτηρίων) και καστ του σκοτωμού με ένα κάρο ράπερ και αξιόλογα ονόματα να προσπαθούν να αποφύγουν τον σκουπιδοτενεκέ του editing room.

Η εμφάνιση του τρέιλερ τώρα, και όχι τον Αύγουστο πριν το The Bourne Ultimatum (2007) όπως αναμένονταν, δείχνει ότι το editing της παραγωγής που είχε κλείσει από τον Νοέμβρη και αρχίσει τα test screenings εδώ και μήνες, βρίσκεται σε σημείο εμπιστοσύνης. Και ο Ridley Scott μάλλον προβάρει πως θα ακούγεται το Academy Award® Winner δίπλα στο Sir του.

Ο Danny Ocean ξαναμαζεύει τη συμμορία του, για να στήσουν ένα πολύπλοκο σχέδιο με στόχο αυτή τη φορά όχι να κλέψουν τα χρήματα, αλλά να πάρουν εκδίκηση από έναν ασεβή και κακόγουστο καινούριο καρχαρία του Vegas. Και να του κλέψουν και τα χρήματα.Το δεύτερο sequel ενός franchise που προέκυψε από ένα remake, μοιάζει σε μια συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά, πολύ περισσότερο απ' όσο κατάφερε ποτέ η κανονική κινηματογραφική της μεταφορά, με τη γνωστή παρέα απατεώνων να αφήνουν μονάχα τις πλαστικές μάσκες έξω απ' τα αλά Mission Impossible κόλπα της επιστροφής τους, για να αποδείξουν ότι το νούμερο 13 μπορεί να είναι τουλάχιστον λιγότερο γρουσούζικο από το 12. Στο δεύτερο κομμάτι των one-two χτυπημάτων του απ' το ποιοτικό στο εμπορικό, ο Soderbergh ελίσσεται με φοβερή ευκολία ανάμεσα στα λασπώδη κομμάτια της σεναριακής ευκρίνειας μικρής οθόνης που κουβαλάν επάνω τους οι γραφιάδες ταινιών όπως το Rounders (1998) και το Runaway Jury (2003), σα να γλιστράει ανάμεσα στους βαρετούς καλεσμένους σε cocktail party για να φτάσει στους φίλους του απ' το λύκειο να το αναστατώσουν με λίγο χοντρό αντρικό χαβαλέ. Και μόλις η πλοκή γίνει αρκετά φλύαρη για να σου ζαλίσει το κομμάτι του εγκεφάλου που θα έπρεπε να ασχοληθεί να βγάλει νόημα, ο Soderbergh αρχίζει να σολάρει, με τζαζάτο κόψιμο, ρυθμό που ο Sinatra θα έκανε πλατίνα, γωνίες λήψης που κάνουν το ποτήρι του martini να μοιάζει με την Ugly Betty, και οπτικό στυλ που σε στέλνει τόσο πολύ, που αμφιβάλλω αν στο τέλος θα θυμάσαι να αναρωτηθείς τι διάολο ρόλο παίζαν εκείνοι οι μεσότιτλοι που εμφανίστηκαν δυο-τρεις φορές στο άσχετο, κι αν η συμμορία αποτελούνταν όντως από δεκατρείς, ή τρεις και δέκα ξέμπαρκους.

Εργένης ετών 43 ψάχνει τρόπο να μείνει μόνος σε πείσμα του έκτακτου παραρτήματος για ζευγάρωμα που βγάζει η γυναικοκρατούμενη οικογένειά του για να τον ξεφορτωθεί.Ο εξαιρετικός Γάλλος κωμικός Alain Chabat μεταμορφώνεται λοιπόν σε νούμερο ένα μύτη Παρισιού και περιχώρων που για να γλιτώσει τη γκρίνια και να φτιάξει το αποσμητικό που όλοι περιμένουν με την ησυχία του, προσλαμβάνει δανεική νύφη, έναντι αδρής αμοιβής, την αδερφή του κολλητού του. Αλλά αρχίζει να την ερωτεύεται, τετριμμένη σεναριακή εξέλιξη για την οποία το καστ οφείλει να αποζημιώσει. Και τα καταφέρνει με το παραπάνω. Ως κωμωδία καταστάσεων και χαρακτήρων το Δώσε (Δάνεισέ) Μου το Χέρι Σου λειτουργεί περίφημα ακόμη και με υπότιτλους και η ομάδα των υστερικών γυναικών που πλαισιώνει τον αποφασισμένο Chabat δίχως να μυριστεί τα βρόμικα σχέδιά του, κυρίως η απολαυστική Bernadette Lafont σα μαμά, αποτελεί εγγύηση για ένα ανάλαφρο ρομαντικό διάλειμμα. Ο υποψήφιος για César πρωταγωνιστής έχει φοβερή πλάκα, κεντάει με άνεση το χαρακτήρα ανώριμου χαϊδεμένου μοναχογιού και η συνυποψήφια συμπρωταγωνίστριά του Charlotte Gainsbourg έχει ακόμη μεγαλύτερη (πλάκα) παίζοντας την ωραία μποέμ γκόμενα. Που κερδίζει τη συμβίωση με το χαρακτήρα και όχι την εξωτερική της εμφάνιση, όπως σημείωσε ο νεαρότατος σκηνοθέτης στο Γαλλόφωνο Φεστιβάλ μας, όπου η ταινία του πήρε το βραβείο κοινού.

Αγοράκι και κοριτσάκι σε κωμόπολη της Αμερικής, εφευρίσκουν στο δάσος μυστικό πέρασμα για μαγική χώρα, την οποία προσπαθούν να σώσουν τα απογεύματα που το σκάνε απ' τους γονείς τους.Σκέψου τη Γέφυρα στην Τεραμπίθια, σαν τον κόσμο του Harry Potter ή το Βασίλειο της Νάρνια, πριν οι συγγραφείς τους τα στολίσουν με όλα αυτά τα τόσο συγκεκριμένα, κατασταλαγμένα και γι' αυτό αληθοφανή πλάσματα και τοπωνύμια. Τότε που το μυθολογικό σύμπαν τους ήταν ακόμα γενικό και νερωμένο στο πίσω μέρος του μυαλού τους, και τα τέρατα κρύβονταν στις γωνίες της αυλής του σχολείου με αχτένιστα μαλλιά και ασουλούπωτα ρούχα. Αν και τα παιδιά θα χαρούν τη Γέφυρα γι' αυτό που είναι --μια ιστορία με άλλα παιδιά που βλέπουν πλασματάκια σ' ένα δικό τους κόσμο, την ίδια ώρα που οι γονείς τους τούς φορτώνουν αγκαρίες--, οι μεγαλύτεροι θεατές θα βρουν περισσότερο ενδιαφέρον στο πρώτο μισό, που λειτουργεί ως μια άσκηση να βγάλεις στην οθόνη την μαγεία που μπορεί να εντοπίσει στην πραγματικότητα, η παραμορφωμένη απ' τη φαντασία ματιά των παιδιών που τρέχουν για να ξεφύγουν απ' τις δυσκολίες του κόσμου που τους καταδιώκει. Κι αν όλα πάνε καλά, ακόμη κι αν η CGI μαγεία του δεύτερου κομματιού δεν τους εντυπωσιάσει, θα συγκινηθούν απ' τον συναισθηματικό πυρήνα που φροντίζει να αναδείξει ο Ούγγρος σκηνοθέτης, εκμεταλλευόμενος το ταλέντο που κρύβουν πίσω απ' τις χαριτωμένες φάτσες τους τα παιδιά-ηθοποιοί του.