Το μεγάλο horror movie του φετινού καλοκαιριού, προτού δουν όλοι οι υπόλοιποι τεράστια τρύπα στον τρομο-προγραμματισμό της εποχής και χωθούν να την καλύψουν όπως ξαναματάπαμε, ήταν το Hostel: Part II (2007) στην Αμερική. Στα χαρτιά τουλάχιστο, αφού στα ταμεία δε κατάφερε να κόψει συνολικά ούτε τα $19μισι εκατομμύρια του πρώτου σαββατοκύριακου του πρώτου μέρους, που είχε ανοίξει και Γενάρη πέρσι. Με συνέπεια, ο Eli Roth να ανακοινώσει το τέλος του τρόμου για ενηλίκους, κατηγορώντας όποιον έβρισκε μπροστά του και κυρίως τη πειρατεία και τους κριτικούς (αφού όλοι όσοι πέρασαν τα δεκα- χρόνια τους, και ειδικά οι κριτικοί που δε μπορούν να τις δουν πουθενά αλλού, ξημεροβραδιάζονται στα διαδίχτυα κατεβάζοντας ταινίες). Με αποκορύφωμα ένα θέμα στο blog του που φαίνεται να κατέβασε μετά. Ακολούθησε, στη βιομηχανία, συζήτηση-φωτιά όπου έβαλε ο καθένας τον κώλο του (όπως θα 'λεγε ο cinemad), λαδωμένη από τα $20 μύρια ανοίγματος του PG-13 1408 (2007). Με μόνο πρακτικό αποτέλεσμα, η Fox ως γνήσιο κομματάκι της αχόρταγης αυτοκρατορίας του Murdoch και υπεύθυνη για την καρακαταλληλότητα των δεύτερων Τεσσάρων Φανταστικών και των τέταρτων Φανταστικών Σκληρών να σπεύσει, κατά τα φαινόμενα, να ευνουχίσει το ατίθασο τέκνο της, θεωρώντας ότι τα $48 εκατομμύρια εισπράξεων και τα με διαφορά περισσότερα φετινά εύσημα του χώρου των 28 Βδομάδων Μετά (2007) δεν είναι αρκετά για να κρατήσει την Fox Atomic μακριά από τη μεγάλη πίτα του χαρτζιλικιού των τινέιτζερς.

Η ειρωνεία είναι ότι η ρίζα του κακού (ψόφου του σοβαρού εμπορικού τρόμου) είχε και καλή δημιουργική βάση να στηριχτεί αυτή τη φορά αλλά και εξαιρετικό προχωρημένο marketing, ακριβώς όπως το Grindhouse (2007) που ακολούθησε στον πάτο του μποξόφη. Τα πόστερ (ενορχηστρωμένα από τον brilliant συμπρόεδρο marketing της Lionsgate, Tim Palen) έσπρωξαν τα όρια της MPAA παίζοντας με το τι μπορεί να δει όποιος έχει.. ευδιάθετη φαντασία, τα τρέιλερ το παίζαν τι είδε ο Γερμανός τουρίστας αφήνοντας τα υπονοούμενά τους για την ηθη-κή καθυστέρηση της ηπείρου στην οποία σκόνταψε ο Κολόμβος, και ο Eli Roth έβγαλε την αλά Ben Stiller χαμογελαστή φάτσα του και την τεράστια παλαμάρα του σε όλα τα media και τα σαλόνια. Και λέω ειρωνεία γιατί, όπως είχα γράψει αναλυτικά πριν πάνω από ένα χρόνο και είναι φανερό από ατάκες τύπου "the masterpiece of our times" που λείπουν τώρα από την προώθηση και έχουν γίνει επαναλαμβανόμενο ανέκδοτο στα σχόλια όλων των σελίδων του χοντρού που τις ξεστόμισε, το (δεύτερο) φιλμ πλήρωσε τις αμαρτίες του πρώτου. Δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τόσους συνέχεια, και ειδικά σε ένα χώρο που γενικά έχει τόση νοημοσύνη και ανοιχτομυαλιά όση λείπει από αυτούς που τον περιφρονούν ή (νομίζουν ότι) τον χειραγωγούν.

Στην Ελλάδα, όπου τέτοια κύματα φτάνουν με καθυστέρηση χρόοονων και οι περισσότερες προωθήσεις ξέρουν ότι δίκτυο είναι αυτό το πράμα που στέλνει γρήγορα γράμματα και συχνάζουν πιτσιρίκια αντί για τα ουφάδικα, το σίγουρο είναι ότι τα κρέατα που τάισαν τους πεινασμένους για εικόνες της και αποτελούν το ένα από τα τρία επίσημα πρόσωπά της, είναι εδώ απαράδεκτα εντόσθια, και η ταινία έχει σταυρό την "Συνέχεια της Παράνοιας" στην ετικέτα και μια Κοκκινοσκουφίτσα απέναντι σε σέξι Λύκο στο περιτύλιγμα. Τώρα αν οι σταυροφόροι της έχουν υπόψη τι λόφο έχει ήδη ανεβεί και σε τι ιθαγενείς τη φέρουν, παραμένει αδιευκρίνιστο. Κρίνοντας από την αποστειρωμένη.. παράνοια, το κοινό-στόχος είναι είτε λάθος είτε ηθελημένα λάθος. Είτε και αποδεδειγμένα ηλίθιο ίσως, όρκο δε παίρνω.

O David Cronenberg έχει πατήσει τα 64. Και έχει να κάνει ταινία που να βλέπεται - χωρίς να θέλεις να βάλεις τα γέλια ή να τα πάρεις στον εγκέφαλο αλά Scanners (1981) - από το 1996 (τσέκαρε τη φιλμογραφία του ΤΩΡΑ!). Πολλοί θα διαφωνήσουν. Με την ίδια λογική, ο καθένας από εμάς έχει στόμα και κώλο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα της ημερός...

Το νέο του πόνημα, που πρόκειται να κάνει την φεστιβαλική του πρεμιέρα στο Toronto στα μέσα του Σεπτέμβρη, έχει για τίτλο το Eastern Promises, αλλά, βλέποντας το trailer, το μόνο για το οποίο μπορεί να υπόσχεται είναι η «βρόμα» από Dirty Pretty Things (2002), εξαιτίας σεναριογράφου (Steven Knight) και location (Λονδίνο). Τα τατουάζ που, προφανώς, παίζουν κάποιο ρόλο κλειδί στην ταινία είναι το μοναδικό στοιχείο από την παλαιότερη εμμονή του Cronenberg με τη «γεωγραφία» του σώματος, ενώ ο Viggo Mortensen με ρωσική αξάν δίνει νέα διάσταση στο άκουσμα διαλόγου ως γαργάρα (μια μέρα θα τον δούμε και σε ταινία του Αγγελόπουλου, να μου το θυμηθείτε...). Οι περισσότερο δύσπιστοι και φιλικά προσκείμενοι προς το σινεμά του Καναδού ψυχάκια ας ρίξουν και μια ματιά στο τρίλεπτο φιλμάκι που υπέγραψε για τα 60 χρόνια του Φεστιβάλ των Καννών φέτος, από τη σειρά Chacun son Cinéma (με τον ελάχιστα πομπώδη τίτλο... At the Suicide of the Last Jew in the World in the Last Cinema in the World) και ας προσευχηθούν γι’ αυτόν.

Ο John McClane επιστρέφει, για να σώσει την Αμερική από έναν απολυμένο δημόσιο υπάλληλο που έχει χακέψει τα συστήματα που άλλοτε προσπαθούσε να ενισχύσει. Πίσω του σέρνει τον πιτσιρικά απ' τις διαφημίσεις των Mac.
Δώδεκα χρόνια έχουν περάσει απ' την τελευταία δημόσια περιπέτεια toy McClane, και τίποτα δεν έχει αλλάξει στον εκτελεστικό κλάδο της Αμερικής: όσοι άνθρωποι του Νόμου είναι αρκετά υψηλόβαθμοι για να ξέρουν κάτι χρήσιμο, είναι και αρκετά ηλίθιοι ώστε να μην ξέρουν ότι αν το χρησιμοποιήσουν, θα λύσουν μια ολόκληρη τρομοκρατική απειλή μεγέθους Αρμαγεδώνα στο πρώτο μισάωρο, χωρίς να χρειαστεί να βάλουν τον σκληροτράχηλο ντετέκτιβ να θυμάται τις εποχές που είχε δυο τρίχες παραπάνω στο κεφάλι του. Όχι πως έχει ανάγκη δηλαδή, ούτε ο McClane, ούτε ο Willis, που στα 52 κρατιέται όσο καλά χρειάζεται, για να μην έχει κανένα φόβο ντροπιαστικών κυνηγητών με την αρθρίτιδα, τύπου Firewall (2006) και The Sentinel (2006). Με επίγνωση της μυθολογίας του και της θέσης του στο φιλμικό γίγνεσθαι, συγκρατημένες φιλοδοξίες, συγκινητικές προσπάθειες για πολιτικό σχόλιο και μερικές ζορισμένες αναφορές στο παρελθόν του ήρωα, το σενάριο του Mark Bomback δίνει στον Wiseman όση πλοκή χρειάζεται για να επιδείξει τις (ανατριχιαστικά σπουδαίες) ικανότητές του στον Michael-Bay-σμό (κομπλέ με τις υστερικές εξάρσεις στη δράση) και να γεμίσει δύο ώρες και κάτι με αγνή διασκέδαση της ποικιλίας του λούνα παρκ, με ασταμάτητο ρυθμό, δυνατή δράση χαριτωμένο χιούμορ και αμερικάνικη αντρίλα, αναβιώνοντας επάξια έναν θρύλο της αμερικάνικης δράσης, χωρίς όμως να τον πηγαίνει και πουθενά παραπέρα. Καταφέρνει πάντως να αποσαφηνίσει, ότι σε μια μάχη John McClane εναντίων Jack Bauer, θα κέρδιζε με άνεση ο πρώτος, γιατί έχει καλύτερες ατάκες να πει μετά. Έστω κι αν δεν τα πηγαίνει πολύ καλά με τα ψηφιακά.

Πάντοτε ύποπτος για τις Αρχές σε σχέση με τη μυστηριώδη δολοφονία της γυναίκας του, ο Alexandre βλέπει τον εφιάλτη να ζωντανεύει ξανά, οκτώ χρόνια μετά, καθώς τα πτώματα πληθαίνουν ξαφνικά στο φάκελό του. Περισσότερο οδυνηρά, όμως, θα είναι τα e-mails που λαμβάνει στον υπολογιστή του από... εκείνη! Είναι δυνατόν να ζει; Γιατί κρύβεται; Ποιους φοβάται ακόμη περισσότερο κι από τον... θάνατό της;Προφανέστατα, δεν πρόκειται να πω τίποτε παραπάνω σε κανέναν, παρά να δώσω κι εγώ τις ευλογίες μου για αυτό το αρκούντως μεστό σε πλοκή και twists θρίλερ του ηθοποιού Guillaume Canet, που κάπου καταφέρνει ν’ ασκήσει και κριτική στην υποκρισία της γαλλικής μπουρζουαζίας, ενώ παράλληλα τρέχει με χίλια για ν’ αποδείξει την αθωότητά του. Μεγάλη γκάμα υποστηρικτικών β’ ρόλων, ένας σεναριακός σκελετός που δεν δύναται να καταρρεύσει (κι ας υπερ-φορτώνεται από λεπτομέρειες όταν πρέπει να πει όλη την αλήθεια), φινέτσα και επαγγελματισμός στη σκηνοθεσία που ξεπερνούν τα όρια της όχι και τόσο ανταγωνιστικής στο είδος Ευρώπης, προσεγμένη ηχητική μπάντα κι ένας François Cluzet ως ηγετική φιγούρα που μεταπηδά με απίστευτη ευκολία από την τραγωδία της ερωτικής απουσίας σε μαραθώνιους ζωής και θανάτου, είναι μερικά από τα ατού που θα σε κάνουν να θέλεις να μοιραστείς το Ne le Dis à Personne με το μαζικό, mainstream κοινό. Η αμηχανία του Canet στο πως πρέπει να κλείσει το φιλμ, με αλληλοσυγκρουόμενα flashback και μελό νότες που σέρνουν τη συνολική του διάρκεια στο πλήρες δίωρο, είναι το μπούμερανγκ. Όπως και να’ χει, απόλαυσέ το τώρα και... φοβού το αμερικανικό remake!

Τα ξημερώματα της 5ης Ιουνίου του 1968, στο ξενοδοχείο Ambassador του Los Angeles, ο τότε Γερουσιαστής των ΗΠΑ, Robert F. Kennedy, δολοφονήθηκε. Αυτή είναι η ιστορία 22 ανθρώπων που ήταν εκεί, και άλλαξε η ζωή τους.
Υπάρχει ένα αξιόλογο εύρημα σε τούτο το ηρωικό μανιφέστο των Δημοκρατικών, το οποίο σκηνοθέτησε ο Emilio Estevez (της «δηλωμένης» οικογενείας ψηφοφόρων των Penn): ο Robert F. Kennedy απέχει σχεδόν ολοκληρωτικά από το φιλμ, κι ας το έχει βαπτίσει ως το τιμώμενο πρόσωπο! Πέραν της αρχικής σύλληψης, που σε απομακρύνει άμεσα από το να δεις την ταινία ως βιογραφία, ο Estevez καταφέρνει να περάσει υπογείως και εμπνευσμένα το αλληγορικό μήνυμα της μη εξουσίας, της απουσίας ενός καθοδηγητή ο οποίος θα ενώσει την Αμερική σα μια πατρίδα και θα αποβάλλει από τους πολίτες της το αίσθημα του όποιου φόβου. Εννοώντας πως αυτό δεν αφορά μονάχα στα 1968...

Ξεχνώντας τον μυθικό... απόντα, το Bobby μπορεί να ειδωθεί σαν ένα μωσαϊκό εποχής και χαρακτήρων (ούτε λίγο ούτε πολύ, μιλάμε για 22 πρόσωπα!) που αναπολεί τα χρόνια της αμφισβήτησης και μιας Αμερικής περισσότερο ακτιβιστικής, κάνοντας διαρκώς παραλληλισμούς με επίκαιρα προβλήματα (από τους πολέμους της... εξωτερικής πολιτικής μέχρι την οικολογική απειλή και την εκμετάλλευση των παράνομων μεταναστών του Μεξικό) τα οποία δεν έχουν βρει επίλυση σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα. Ο σκοπός αγιάζει, προφανώς. Αλλά εδώ είναι σινεμά και όχι leaflet γεμάτο με προεκλογικές υποσχέσεις. Μέσα στο δίωρό τους, οι περισσότεροι από αυτό το ναρκισσιστικό ensemble καστ υπολειτουργούν ή ασφυκτιούν στην προσπάθειά τους ν’ αποκτήσουν στοιχειώδη οντότητα αλλά και να σχολιάσουν από τη δική τους ταξική προέλευση τα αίτια του αποπροσανατολισμού μιας ολόκληρης χώρας. Οι ρόλοι μετατρέπονται σε cameo - έρμαια που θυμίζουν τους επιβάτες του οποιουδήποτε Airport (1970) (για πόσους μπορεί να νοιαστεί το πλήρωμα καμπίνας, δηλαδή... εσύ;), αφήνοντας μονάχα το περιθώριο να αναμένουμε την προαναγγελθείσα (από την Ιστορία) καταστροφή του φινάλε δίχως κάποια συγκινησιακή συμμετοχή.

Οι φίλοι του ρετρό θα βιώσουν τη σχετική ανάταση, νύχια, μαλλιά και make-up φλερτάρουν ακόλαστα με το διαχρονικό camp και, αν το Bobby μιλούσε για το σήμερα, πιθανότατα να έκλεινε με κονσέρτο της Barbra Streisand υπέρ του προεκλογικού οβολού της κυρίας Hillary. Σε περίπτωση απόπειρας δολοφονίας της, δηλαδή, σας έχω έτοιμο το σενάριο!

Το κείμενο είναι του cinemad αλλά δεν το υπογράφει γιατί του κάνει πόλεμο η ΔΕΗ.

Δυο αδερφάκια, αγοράκι και κοριτσάκι, ανακαλύπτουν μια μυστήρια συσκευή από το μέλλον. Σε βολική σεναριακή απόσταση υπάρχει τόσο δάσκαλος ταξιδεμένος στο Νεπάλ και φίλη του ειδικευμένη στη χειρομαντεία της δαλαϊκότητας, όσο και κυβερνητικός οργανισμός που μπουκάρει (αντι)τρομοκρατικά σε σπίτια και κατάσχει παιδιά και παιχνίδια.Μια ταινία που υπογράφει, σκηνοθετικά (και άρα παθιασμένα αφού το κάνει σπανιότατα, see?), ο (συν)ιδρυτής και (συμ)πρόεδρος της New Line δε θα μπορούσε φυσικά παρά να θέλει να είναι τουλάχιστο ο E.T. (1982) του 21ου αιώνα, με πρόσθετες δόσεις παραμυθιού, πνευματιστικής και πολιτικής. Αλλά δε καταφέρνει να είναι παρά κακέκτυπο, χωρίς συνοχή και στόχο που προσπαθεί να σου κρατήσει τη προσοχή μεταφέροντάς τη συνέχεια από δω κι από κει, ελπίζοντας ίσως να μην έχεις και αρκετό χρόνο να διακρίνεις τις επιρροές του (πέρα από το Mimsy were the Borogoves των Lewis Padgett). Η σκηνοθεσία είναι εντελώς επίπεδη, το product placement καραμπινάτο μέχρι ανυπόφορο, οι ερμηνείες στις περισσότερες σκηνές τραβηγμένες από τα μαλλιά, και τα εφέ το πολύ να πεις, για έτος 2007, ότι υπάρχουν. Το σύνολο μπορεί και να λειτουργεί για παιδιά, σα τα σχολικά αστεία τύπου πως λένε το τελευταίο μουνάκι που ήρθε από το μέλλον, ένα πράμα. Και σε σχέση με το μέσο επίπεδο του παιδικού φανταστικού δεν είναι και τόσο απογοητευτικό, υποθέτω.

Απελπιστικά ρομαντικός κερατωμένος, στέλνει τσουβάλια γράμματα κι ένα εισιτήριο στην παλιά του αγαπημένη, ελπίζοντας ότι θα έρθει στη Νέα Υόρκη να τον συναντήσει. Περιμένοντάς την, συναντά ομορφότερη, φρεσκοχωρισμένη, την οποία φτύνει γιατί είναι ξέρεις τι. Αλλά την έχει για rebound αν χρειαστεί. Θα χρειαστεί λες;
Τηλεοπτικής τεχνικής ερωτικοψυχοψαχτική λογοδιάρροια με επαναλαμβανόμενο μοτίβο και αμφιβόλου λειτουργικότητας μοντάζ, δεν θα σε ενοχλήσει αν την πετύχεις μπροστά σου να παίζει, αλλά αμφιβάλλω αν έχει τίποτε να σε πείσει να κινήσεις να την επισκεφτείς σε μεγάλη οθόνη. Στο ντεμπούτο του, ο Joachim Heden εκτός από θέση σκηνοθέτη, σεναριογράφου, μονταζιέρη και παραγωγού, έχει και τάσεις κλεπτομανίας από μισή ντουζίνα ταινίες με θέμα ρομαντική συνάντηση στο Empire State Building, χωρίς να μπορεί να βρει μια δική του εκδοχή αρκετά αυτάρκη για να υποστηρίξει τα δάνειά του, ή να βγάλει σπίθες απ' το ρομάντζο του για να προσφέρει παλμό στο νεκροζώντανο δράμα του. Έτσι, το μόνο που του μένει είναι μια σχεδόν γοητευτική απόσταση απ' την υστερία του μελοδράματος, αλλά όχι απ' το ίδιο το μελόδραμα, που αν και συμπαθητικά ήπιο, δεν παύει να είναι πνιγηρά κολλώδες.