Όταν οι Ισλανδοί δεν μεθάνε σε σημείο αυτοκτονίας, μεθάνε σε σημείο να πλακώνονται μεταξύ τους και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Γενική παραδοχή που κάνει μεσήλικα επιθεωρητή να υποθέτει ότι πίσω από φρέσκια υπόθεση δολοφονίας δεν κρύβεται τίποτα περισσότερο από περιστασιακή διαμάχη που πήγε λίγο πιο μακριά απ' όσο έπρεπε. Μόνο που όπως γίνεται συνήθως σε film-noir περιπτώσεις, διάφορα ασύνδετα στοιχεία δεν του κάθονται καλά.

Κάπως έτσι στήνει ο Baltasar Kormákur του 101 Reykjavic (2000), τον σκελετό του αστυνομικού του θρίλερ, που απ' ότι λέει ο Van Hoeij στο europeanfilms.net, εκτός από υποδειγματικό στα θριλεροατμοσφαιρικά και σεναριακά του, καταφέρνει να λειτουργήσει και ως ψυχογράφημα μιας χώρας πολύ ακριβές και εύστοχο στην αναπαράστασή του, και πολύ εύπεπτο για τους αλλοδαπούς θεατές, καταλήγοντας τελικά σε ένα όχι who, αλλά whydunnit κυνηγητό απαντήσεων. Όλο αυτό το επίτευγμα, μεταφράστηκε σε φοβερές επιδόσεις στα ταμεία της χώρας του όταν βγήκε στις αίθουσες, και την Κρυστάλλινη Σφαίρα καλύτερης ταινίας χθες βράδυ, στο κλείσιμο του 42ου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Karlovy Vary. Μαζί με το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης, ο Kormákur πήρε και το βραβείο Δον Κιχώτη της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κύκλων, που φέτος γιόρτασε 60 χρόνια "οργανώνοντας τις κινηματογραφικές κοινότητες του κόσμου", σε περίπτωση που δεν είχες νιώσει οργανωμένος ακόμα. Όλα αυτά αμέσως μετά την τιμητική βράβευση του Danny DeVito για την συνολική του συνεισφορά στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Στ'αλήθεια!

Με τη συμμετοχή εκατοντάδων καλλιτεχνών σε 9 συναυλίες και στις 7 ηπείρους κορυφώθηκε χτες η προσπάθεια του Al Gore να σώσει τον πλανήτη απ' όσους δε δίνουν δεκάρα. Στους τελευταίους βάλε και τα περισσότερα media που με εξαιρέσεις όπως τον γερμανικό τύπο ή την NBC Universal (που χειρίστηκε το event περίπου σαν Ολυμπιακούς για να μην επαναληφθεί η καταστροφική κάλυψη του Live 8 από το MTV) και κανόνα τα ελληνικά παρατράγουδα, αδιαφόρησαν πλήρως ή προτίμησαν να επικεντρωθούν στα κουτσομπολοειδή (σαν τις αντι-οικολογικές επενδύσεις της Madonna).

Όπως είχε κάνει και στην απονομή των φετινών Oscar® όπου το An Inconvenient Truth (2006) πήρε καλύτερο ντοκιμαντέρ και τραγούδι (χωρίς να παιχτεί ποτέ, ως περιττό, στην Ελλάδα της οικολογικής και οικο-φιλικής χλίδας), ο Leonardo DiCaprio παρουσίασε τον Al Gore στο ξεκίνημα της συναυλίας στην Νέα Υόρκη. Και αυτός με τη σειρά του δε ξέχασε να αναφέρει το τρίτο συνεχόμενο οικο-ντοκιμαντέρ παραγωγή του, πράσινου εδώ και χρόνια και νούμερο δύο κατά πως φαίνεται πια στη συγκεκριμένη προσπάθεια, Leo. Που για να το προωθήσει πάγωσε προχτές τη σελίδα του στο MySpace, κάνοντας και την πρεμιέρα του trailer, με προσωπική του εισαγωγή.

Όπως κατάλαβες, η 11η Ώρα δεν είναι φιλμάκι-παρουσίαση σαν τα προηγούμενα που παίζουν στις επίσημες σελίδες του καρδιο- και βραβείο- κατακτητή ιταλογερμανοαμερικανού. Αλλά μια παραγωγή που ξεκίνησε το 2005, με τους ίδιους συντελεστές, να μιλήσει με μερικούς από τους σημαντικότερους οικο-ήρωες του πλανήτη (Wangari Maathai, David Suzuki, Paul Hawken, William McDonough, και βάλε) και εμβληματικές φιγούρες σα τον Stephen Hawking και τον Mikhail Gorbachev. Για να πει με τον πιο σοβαρό τρόπο ότι δεν υπάρχει αναγνωρισμένο επιστημονικό σύγγραμα εδώ και τουλάχιστο είκοσι χρόνια που να αρνείται την επιταχυνόμενη κατάρρευση του οικοσυστήματος του πλανήτη. Ή πράγματα πιο.. επιχειρηματικά, όπως την υπολογιζόμενη στα $35 τρισεκατομμύρια το χρόνο αξία της φύσης (σε υπηρεσίες όπως η απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα και η παραγωγή οξυγόνου) όταν το παγκόσμιο ανθρώπινο προϊόν δεν περνάει τα $18 τρις στην ίδια περίοδο. Και να εξετάσει πόσο δυνατό είναι να σωθεί ο πλανήτης την τελευταία στιγμή.

Με την απόφαση 1718/2006/EC του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου υιοθετήθηκε το πρόγραμμα MEDIA 2007 με προϋπολογισμό €755 εκατομμύρια και ορίζοντα εφτά (2007-2013) χρόνων για να συνεχίσει τα MEDIA II (1996-2000) και MEDIA Plus/MEDIA Training (2001-2006) στη χρηματοδότηση διανομής και προώθησης ευρωπαϊκών ταινιών, που φέραν και 9 στις 10 κοινοτικές παραγωγές στην αίθουσα κοντά στο σπίτι σου, σύμφωνα με τα στοιχεία τους. Με την ευκαιρία και με εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ετοιμάστηκαν κάποια κλιπάκια με εύγλωττους τίτλους, Χαρά, Θλίψη, Αγάπη και.. Αγάπη 2. Μοντάζ σκηνών από ταινίες υποστηριγμένες από το πρόγραμμα που λάβαν "πολυάριθμα διεθνή βραβεία", τα βίντεο προβλήθηκαν στη Berlinale, στη σελίδα του MEDIA στο EUROPA, στις Κάνες, και στο YouTube (από τις 14 Ιουνίου).

Στις 29 Ιουνίου, τη προηγούμενη βδομάδα, έγινε η επίσημη παρουσίαση του καναλιού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο site που έφερε το βίντεο στις διαδιχτυακές μάζες, με τον προφανή και γι' αυτό πανέξυπνο τίτλο eutube. Για να διαπιστώσουν όλοι ότι το δημοφιλέστερο φιλμάκι του δεν είχε κράχτη που να λέει Road safety is everyone's business αλλά Film lovers will love this!, και υπόκρουση όχι καμπάνες του ΚΟΚ αλλά βογγητά. Αν και κάποιοι προσπάθησαν να αλιεύσουν αντιδράσεις και να κάνουν θέμα, μόνο γραφικοί εθνικιστές σα τον Maciej Giertych σοκαρίστηκαν ανεπανόρθωτα από τα πισωκολλητά του La Mala Educación (2004) ενώ κάτι (κατά πάσα πιθανότητα αγάμητοι) Βρετανοί κάναν δηλώσεις για προβλήματα σπατάλης και παρωχημένης δημόσιας εικόνας.

Η Αγάπη 2, σήμα κατατεθέν, έτσι ακριβώς, του ευρωπαϊκού κινηματογράφου για δεκαετίες, είχε ένα, δύο και τώρα τρία μύρια θεάσεις στο ΕσυΚουτί. Κόστισε 350 ευρώ και 3 χιλιάδες χρόνια σέξι πολιτισμού. Η χαρτογιακάδικη δημοσιότητά της ξεκίνησε τη Κυριακή με ένα άρθρο των Sunday Times και έκλεισε (μάλλον) χτες με ένα θέμα του Variety.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere του θρίλερ 88 Λεπτά. Την Τρίτη 10 Ιουλίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity, στο Νέο Κόσμο.

Φρεσκοαποφυλακισμένη μητέρα προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με την αναστολή και να ξανάρθει κοντά στην μικρή της κόρη, έστω κι αν χρειαστεί να πηδήξει το μισό μετασωφρονιστικό σύστημα της Αμερικής για να τα καταφέρει.Οι σπουδές χαρακτήρων που προσπαθούν να βγάλουν τη ζωή τους απ' τη χέστρα και να την επαναφέρουν σε κάτι σαν κανονικότητα, όταν δεν είναι τραβηγμένες ρομαντικές μπούρδες, είναι τόσο καλές όσο ο χαρακτήρας που μελετούν κι ο ηθοποιός που τον ερμηνεύει. Κι η πρωτάρα σε φιξιόν Laurie Collyer είναι αρκετά τυχερή ώστε να έχει την Magggie Gyllenhaal, την σημαντικότερη ερμηνεύτρια της γενιάς της τουλάχιστον, να παίζει με ανατριχιαστική ακρίβεια έναν διακριτικά αμφιλεγόμενο χαρακτήρα, στο δράμα της που μπορεί να μην έχει καμιά πρωτοτυπία να επιδείξει, αλλά σε κερδίζει με τον τρόπο που κρατά υπό έλεγχο την τραγικότητα που πάντα κουβαλούν οι ιστορίες μητέρων σε τροχιά επανόρθωσης, μ' ένα σωρό εμπόδια να τους κόβουν το δρόμο. Σκηνοθέτης, πρωταγωνίστρια, κι ένα εξαιρετικό περιφερειακό cast, σου σερβίρουν μια φέτα της αμερικάνικης κοινωνίας που μπορεί να την έχεις ξαναδοκιμάσει, αλλά σπάνια θα την βρεις τόσο καλομαγειρεμένη ώστε όλα τα απανωτά χαστούκια που τρώει η ηρωίδα, παλιά και καινούρια, να αφήνουν ευπρόσδεκτα σημάδια στο δικό σου μάγουλο, η ανηφόρα της να κόβει και τη δική σου ανάσα, ο αγώνας της να γίνεται αγωνία σου και τα αναπόφευκτα παραστρατήματά της εύλογα και δικαιολογημένα όσο κι αναμενόμενα, χωρίς στιγμή να αμφιβάλλεις για την ειλικρίνεια των εικόνων που βλέπεις, ή των συναισθημάτων που σου προκαλούν.

Τρεις Αμερικανίδες που φοιτούν σε Σχολή Καλών Τεχνών στη Ρώμη αποφασίζουν να το ρίξουν έξω με προορισμό την Πράγα, αλλά αντ’ αυτού καταλήγουν σε σλοβάκικο ξενώνα και γίνονται στόχος ντόπιου και πανίσχυρου δικτύου το οποίο εμπορεύεται την... ανθρωποκτονία! Déjà vu τρελό; Ακριβώς. Το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει ο Eli Roth στο sequel του Hostel (2005) είναι τα φύλα. Μαζί με έναν γλυκά παράλογο αποχαιρετισμό σε οτιδήποτε αθώο...Ζυγίζοντας συγκριτικά τις δύο ταινίες (αναπόφευκτη επιλογή του πιο ενημερωμένου και gore freak θεατή), μπορούμε να δούμε με ευκολία πως ο Roth χάνει σε αρκετά και διαφορετικά μεταξύ τους σημεία, ώσπου να πετύχει μια ισορροπία που θα εξασφαλίσει και σε τούτο το Hostel τη σταθερή αξία των... τριών αστέρων. Το πρώτο ημίωρο είναι πιο μεστό και λιγότερο ανόητο από τις σεξο-ονειρώξεις των πρωταγωνιστών του 2005, οι λεσβιακοί υπαινιγμοί είναι αρκούντως προφανείς και διασκεδαστικοί, το αίσθημα της απειλής στάζει γνήσιο σαδισμό και το σχόλιο με τη σεκάνς του διαδικτυακού "πλειστηριασμού" για τα τρία μελλοντικά θύματα ξύνει πιο βαθιά την πληγή της ταξικής αλαζονείας. Στη μέση του φιλμ, το σασπένς χωλαίνει εξαιτίας της απουσίας του στοιχείου της έκπληξης, τα πάντα δείχνουν γνώριμα (κι ας έχουν μασκαρευτεί λιγότερο φτηνιάρικα από άποψης καλλιτεχνικής διεύθυνσης) και μέχρι να φτάσουμε στη μαύρη κι άραχνη υπόγα όπου θα λάβουν χώρα τα βασανιστήρια - εκτελέσεις, φτύνουμε αίμα με το ανατολικοευρωπαϊκό "κουλέρ λοκάλ" εξαθλίωσης που έχει κλείσει σπίτια και τουριστικά πακέτα για τις επόμενες δύο δεκαετίες τουλάχιστον... Το ζουμερό τρίτο μέρος παίζει με καλύτερα κρυφά χαρτιά και μπαλαντέρ ανατροπών απ' ότι το πρώτο Hostel, έχοντας επεξεργαστεί με μεγαλύτερη φροντίδα σεναριακά τους δύο βασικούς πλειοδότες (εξ Αμερικής, παρακαλώ). Ο καυλωμένος businessman που βγήκε για κυνήγι και το ανθρωπάκι που τρέμει τη σύζυγό του θα ξεγυμνωθούν απόλυτα την ώρα που θα πρέπει να διαλέξουν τα φονικά τους εργαλεία ή θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη θέα του αίματος που ρέει ζεστό ακόμη. Εκεί κερδίζει καλύτερα και πιο παιχνιδιάρικα από ποτέ ο Eli Roth, με ένα σατιρικό κλείσιμο του ματιού πάνω στην απανθρωπιά της εποχής και έναν επίλογο που μας διδάσκει πως τα πάντα έχουν την τιμή τους - πλην της ανθρώπινης συνείδησης, η οποία μας έχει αφήσει χρόνους προ πολλού.

Αν και καλύτερο στα σημεία (με έμφαση σε σενάριο και σκηνοθεσία), τούτο το sequel αδυνατεί να πάρει κεφάλι-α και να ζητωκραυγάσει για τα κατορθώματά του, καθώς οι σκηνές δέλεαρ στερούνται originality και οφθαλμολάγνου κανιβαλισμού, με εξαίρεση ένα κλου που θα πονέσει και θα σφάξει το άρρεν κοινό σε... ευαίσθητη ανατομικά περιοχή! Αλλά... την κράτηση να την κάνετε. Και να μας ξανάρθετε, μη σας χάσουμε από πελάτες!