Ένας έμπορος τέχνης μαθαίνει σε δείπνο με φίλους ότι κανένας δε πρόκειται να πατήσει στην κηδεία του. Και στοιχηματίζει ότι σε δέκα μέρες θα παρουσιάσει τον επίτιμο καλεσμένο της τελετής.Ο πατέρας των καρα-επιτυχημένων (στη Γαλλία, στα 70s) κωμικών Φίλων για Πάντα που τους ξαναμάζεψε πέρσι για ένα τελευταίο tour de force, είναι πιο γνωστός παντού για τα πιο αρτίστικα και το ίδιο μπλαμπλάδικα πιο δραματικά του, από τον Κύριο Υρ (1989) και τον Εραστή της Κομμώτριας (1990), μέσω του οσκαρο-υποψήφιου Ridicule (1996), και μέχρι τον Άνθρωπο του Τρένου (2002) και τις Εξομολογήσεις Πολύ Προσωπικές (2004). Αλλά πια δε θέλει να κάνει υπερβολικά σοβαρές ταινίες, όπως δηλώνει με την ευκαιρία της (περιορισμένης) εξόδου του Κολλητού Mου (2006) στην Αμερική αυτή τη βδομάδα και την τριπλέτα των προετοιμαζόμενων χολιγουντιανών ριμέικ που συμπληρώνει μαζί με τις δυο προηγούμενες. Ριμέικ που παρ' όλη την επικέντρωσή τους σε ιστορίες και όχι σε χαρακτήρες δεν εκπλήσσουν και κανέναν, μιας και η τάση του δημιουργού για.. τηλεοπτισμό είναι δεδομένη και τον έχει φέρει ήδη κατηγορούμενο από την κριτική της πατρίδας του.

Αυτό που υποτίθεται καταλαβαίνεις από την υπερσυμπιεσμένη παρουσίαση της προϊστορίας του, είναι ότι ο κολλητός ΜΟΥ ισορροπεί σε σχοινί που εύκολα μπορείς να κάνεις να εξαφανιστεί κάτω απ' τα πόδια του με ένα χασμουρητό υπερβολικής ευφυίας ή έλλειψης τέτοιας. Προσπαθώντας να φέρει γαλλική φινέτσα σε προϊόν που κορυφώνεται στα πλατό του Εκατομμυριούχου, ζητούμενο από τον γαλλικό κινηματογράφο έμμεσα ή άμεσα εδώ και αρκετά χρόνια. Και τα καταφέρνει αγκαλιάζοντας διακριτικά τους χαρακτήρες του, από τη μια τον Daniel Auteuil πιο ασυγκράτητο στο επίσης διεθνές La Doublure (2006), και από την άλλη τον Dany Boon της γαλλικής stand-up κωμωδίας που κανείς (εκτός.. από τον ίδιο) δεν είχε καταφέρει να χωρέσει σε πρωταγωνιστικό κινηματογραφικό ρόλο. Παραδίνοντας τελικά μια ταινία σεμνή και οικεία που προορίζεται να αγαπηθεί από πιο έξυπνο μεγάλο ακροατήριο όπως αυτό του περσινού Τορόντο που της έδωσε τη δεύτερη θέση στη καρδιά του.

Ένας καθηγητής και εγκληματολόγος ψυχίατρος μαθαίνει ότι έχει 88 λεπτά ζωής, τη μέρα που ένας δολοφόνος που καταδίκασε με την κατάθεσή του παίρνει σειρά για καταναγκαστικά θυμαράκια.Όπως ξέρεις από πέρσι, όταν ακόμα οι Μάζες είχαν τη πολυτέλεια να κυκλοφορούν στα διαδίχτυα τρέιλερ κάτω από τη μύτη όλων των ενδιαφερομένων, τα 88 Λεπτά δεν είναι και τόσο φρέσκα όσο υπονοεί το 2007 που τα συνοδεύει ως χρονιά επίσημης παρουσίασης. Άλλη μια υπογραφή του Avi Lerner και της Millenium (που προσπαθεί να σοβαρέψει την επική ιστορία straight-to-DVD παραγωγών της με αστέρους μεγέθους Van Damme και Seagal όπως ξαναματάπαμε), αυτή τη φορά μαζεύει τον Al Pacino από το επίπεδο του Gigli (2003) για να τον ρίξει ακόμα παρακάτω. Προς τιμή του ο τελευταίος στέκεται πάνω από το ύψος των περιστάσεων, έστω κι αν χρειάζεται να προσθέσει είκοσι πόντους μαλλί για να παίζει όντας 60φευγάρης τον πάρτι- και σεξ- άνιμαλ δίπλα σε ένα μπουκέτο γκομενάρες που όχι μόνο βιολογικά αλλά και σεναριακά, μετά από σαρωτικές αλλαγές και επαναληπτικά γυρίσματα, δε ξέρουν τι θέλουν, τι κάνουν, ποιον σημαδεύουν, και ποιος τις σημαδεύει με μαχαίρια σφαγείου όσο είναι κρεμασμένες ανάποδα από το ταβάνι. Όπως ξέρεις βέβαια και από την πρεμιέρα, όλος αυτός ο προκλητικά προσβλητικός αχταρμάς (με εξαίρεση κάποιες σκηνές του τέλους που προήλθαν από τον δεύτερο γύρο προφανώς, και τη σκηνή της αρχής με την Leah Cairns που είναι όλα τα λεφτά προφανέστερα) λειτουργεί ικανοποιητικά σε ακροατήριο που δε το απασχολεί η νοητική και νοηματική συνέπεια όλων των thrills που περιμένει ανά minute (οπότε δεν ξενίζει η διανομή που κατάφερε τελικά να βρει φέτος στις Κάνες).

Μέσα στον ορυμαγδό από family-friendly trailer που ανταγωνίζονται για μια θέση πριν τη τελευταία μεγάλη οικογενειακή ταινία του καλοκαιριού, τον πέμπτο Χάρι Πότερ, η Warner παρέδωσε στο MSN(!) τον ανιχνευτή της επίλεκτης μονάδας της στη φετινή οσκαρική μάχη.

Ανιχνευτή που ψάχνει το δολοφόνο ενός στρατιώτη που γύρισε από το Ιράκ όπως μπορείς να δεις και μόνος σου, αν δε τυφλώθηκες από το χρυσάφι του καρέ των Academy Award® Winners που κουβαλάει. Και τον ψάχνει εδώ και δυο εβδομάδες στις αμερικάνικες αίθουσες, με το λόγο για τον οποίο η προώθηση διάλεξε τη σημερινή μέρα για τη διχτυακή του πρεμιέρα να παραμένει άγνωστος, όσο και ο δολοφόνος, προς το παρόν. Οι εταιρείες προσπαθούν ακόμα να προσαρμοστούν σε μια οσκαρική περίοδο που δε ξεκινάει πια το Δεκέμβρη όπως χώνεψαν μετά το σοκ και δέος δυο απανωτών απονομών, και από την άλλη να μη κάψουν τα χαρτιά τους με υπερ-έκθεσή τους. Έκθεση από την οποία έφαγε όλο το δίκτυο η Focus για να προστατέψει το Lust Caution (2007) για παράδειγμα, και απέναντι στην οποία φαίνεται να στέκεται ατρόμητο μόνο το κανε-ικό κοενικό No Country for Old Men (2007).

Με το τελευταίο η Κοιλάδα μοιράζεται περίπου το μισό καστ, ξεκινώντας από τον Tommy Lee Jones σε ένα ρόλο που ο Haggis ξεκίνησε να γράφει για τον Clint Eastwood, και σα δεύτερο κακό οιωνό πρόσθεσε και το θέμα από τη Ζωή του Ντέιβιντ Γκέιλ (2003) που μοιράζεται το trailer με αυτό του World Trade Center (2006). Από κει και πέρα οι περισσότεροι συμφωνούν ότι φέτος είναι η χρονιά των πολεμο-συνδεδεμένων δραμάτων, μετά τις διδυμοπυργο-συνδεδεμένες προσπάθειες του 2006 που δε φτούρισαν και πολύ (με αποτέλεσμα να φάει η μαρμάγκα και το Against All Enemies που δούλευε ο σεναριογραφο-σκηνοθέτης), το μαγικό ραβδάκι του Haggis που μεταμορφώνει σε ηθοποιάρες ακόμα και πρωταγωνιστές λαϊκών τηλεκωμωδιών φαίνεται να πιάνει μέχρι και στον James Franco, και τα σκοτεινά σερνάμενα υποβλητικά in your face πλάνα του είναι ξανά εδώ. Κι αν εξακολουθείς να νομίζεις ότι τα βραβεία του Crash (2004) ήταν άδικα, καιρός να αλλάζεις τροπάρι.

Όταν οι Ισλανδοί δεν μεθάνε σε σημείο αυτοκτονίας, μεθάνε σε σημείο να πλακώνονται μεταξύ τους και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Γενική παραδοχή που κάνει μεσήλικα επιθεωρητή να υποθέτει ότι πίσω από φρέσκια υπόθεση δολοφονίας δεν κρύβεται τίποτα περισσότερο από περιστασιακή διαμάχη που πήγε λίγο πιο μακριά απ' όσο έπρεπε. Μόνο που όπως γίνεται συνήθως σε film-noir περιπτώσεις, διάφορα ασύνδετα στοιχεία δεν του κάθονται καλά.

Κάπως έτσι στήνει ο Baltasar Kormákur του 101 Reykjavic (2000), τον σκελετό του αστυνομικού του θρίλερ, που απ' ότι λέει ο Van Hoeij στο europeanfilms.net, εκτός από υποδειγματικό στα θριλεροατμοσφαιρικά και σεναριακά του, καταφέρνει να λειτουργήσει και ως ψυχογράφημα μιας χώρας πολύ ακριβές και εύστοχο στην αναπαράστασή του, και πολύ εύπεπτο για τους αλλοδαπούς θεατές, καταλήγοντας τελικά σε ένα όχι who, αλλά whydunnit κυνηγητό απαντήσεων. Όλο αυτό το επίτευγμα, μεταφράστηκε σε φοβερές επιδόσεις στα ταμεία της χώρας του όταν βγήκε στις αίθουσες, και την Κρυστάλλινη Σφαίρα καλύτερης ταινίας χθες βράδυ, στο κλείσιμο του 42ου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Karlovy Vary. Μαζί με το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης, ο Kormákur πήρε και το βραβείο Δον Κιχώτη της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κύκλων, που φέτος γιόρτασε 60 χρόνια "οργανώνοντας τις κινηματογραφικές κοινότητες του κόσμου", σε περίπτωση που δεν είχες νιώσει οργανωμένος ακόμα. Όλα αυτά αμέσως μετά την τιμητική βράβευση του Danny DeVito για την συνολική του συνεισφορά στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Στ'αλήθεια!

Με τη συμμετοχή εκατοντάδων καλλιτεχνών σε 9 συναυλίες και στις 7 ηπείρους κορυφώθηκε χτες η προσπάθεια του Al Gore να σώσει τον πλανήτη απ' όσους δε δίνουν δεκάρα. Στους τελευταίους βάλε και τα περισσότερα media που με εξαιρέσεις όπως τον γερμανικό τύπο ή την NBC Universal (που χειρίστηκε το event περίπου σαν Ολυμπιακούς για να μην επαναληφθεί η καταστροφική κάλυψη του Live 8 από το MTV) και κανόνα τα ελληνικά παρατράγουδα, αδιαφόρησαν πλήρως ή προτίμησαν να επικεντρωθούν στα κουτσομπολοειδή (σαν τις αντι-οικολογικές επενδύσεις της Madonna).

Όπως είχε κάνει και στην απονομή των φετινών Oscar® όπου το An Inconvenient Truth (2006) πήρε καλύτερο ντοκιμαντέρ και τραγούδι (χωρίς να παιχτεί ποτέ, ως περιττό, στην Ελλάδα της οικολογικής και οικο-φιλικής χλίδας), ο Leonardo DiCaprio παρουσίασε τον Al Gore στο ξεκίνημα της συναυλίας στην Νέα Υόρκη. Και αυτός με τη σειρά του δε ξέχασε να αναφέρει το τρίτο συνεχόμενο οικο-ντοκιμαντέρ παραγωγή του, πράσινου εδώ και χρόνια και νούμερο δύο κατά πως φαίνεται πια στη συγκεκριμένη προσπάθεια, Leo. Που για να το προωθήσει πάγωσε προχτές τη σελίδα του στο MySpace, κάνοντας και την πρεμιέρα του trailer, με προσωπική του εισαγωγή.

Όπως κατάλαβες, η 11η Ώρα δεν είναι φιλμάκι-παρουσίαση σαν τα προηγούμενα που παίζουν στις επίσημες σελίδες του καρδιο- και βραβείο- κατακτητή ιταλογερμανοαμερικανού. Αλλά μια παραγωγή που ξεκίνησε το 2005, με τους ίδιους συντελεστές, να μιλήσει με μερικούς από τους σημαντικότερους οικο-ήρωες του πλανήτη (Wangari Maathai, David Suzuki, Paul Hawken, William McDonough, και βάλε) και εμβληματικές φιγούρες σα τον Stephen Hawking και τον Mikhail Gorbachev. Για να πει με τον πιο σοβαρό τρόπο ότι δεν υπάρχει αναγνωρισμένο επιστημονικό σύγγραμα εδώ και τουλάχιστο είκοσι χρόνια που να αρνείται την επιταχυνόμενη κατάρρευση του οικοσυστήματος του πλανήτη. Ή πράγματα πιο.. επιχειρηματικά, όπως την υπολογιζόμενη στα $35 τρισεκατομμύρια το χρόνο αξία της φύσης (σε υπηρεσίες όπως η απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα και η παραγωγή οξυγόνου) όταν το παγκόσμιο ανθρώπινο προϊόν δεν περνάει τα $18 τρις στην ίδια περίοδο. Και να εξετάσει πόσο δυνατό είναι να σωθεί ο πλανήτης την τελευταία στιγμή.

Με την απόφαση 1718/2006/EC του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου υιοθετήθηκε το πρόγραμμα MEDIA 2007 με προϋπολογισμό €755 εκατομμύρια και ορίζοντα εφτά (2007-2013) χρόνων για να συνεχίσει τα MEDIA II (1996-2000) και MEDIA Plus/MEDIA Training (2001-2006) στη χρηματοδότηση διανομής και προώθησης ευρωπαϊκών ταινιών, που φέραν και 9 στις 10 κοινοτικές παραγωγές στην αίθουσα κοντά στο σπίτι σου, σύμφωνα με τα στοιχεία τους. Με την ευκαιρία και με εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ετοιμάστηκαν κάποια κλιπάκια με εύγλωττους τίτλους, Χαρά, Θλίψη, Αγάπη και.. Αγάπη 2. Μοντάζ σκηνών από ταινίες υποστηριγμένες από το πρόγραμμα που λάβαν "πολυάριθμα διεθνή βραβεία", τα βίντεο προβλήθηκαν στη Berlinale, στη σελίδα του MEDIA στο EUROPA, στις Κάνες, και στο YouTube (από τις 14 Ιουνίου).

Στις 29 Ιουνίου, τη προηγούμενη βδομάδα, έγινε η επίσημη παρουσίαση του καναλιού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο site που έφερε το βίντεο στις διαδιχτυακές μάζες, με τον προφανή και γι' αυτό πανέξυπνο τίτλο eutube. Για να διαπιστώσουν όλοι ότι το δημοφιλέστερο φιλμάκι του δεν είχε κράχτη που να λέει Road safety is everyone's business αλλά Film lovers will love this!, και υπόκρουση όχι καμπάνες του ΚΟΚ αλλά βογγητά. Αν και κάποιοι προσπάθησαν να αλιεύσουν αντιδράσεις και να κάνουν θέμα, μόνο γραφικοί εθνικιστές σα τον Maciej Giertych σοκαρίστηκαν ανεπανόρθωτα από τα πισωκολλητά του La Mala Educación (2004) ενώ κάτι (κατά πάσα πιθανότητα αγάμητοι) Βρετανοί κάναν δηλώσεις για προβλήματα σπατάλης και παρωχημένης δημόσιας εικόνας.

Η Αγάπη 2, σήμα κατατεθέν, έτσι ακριβώς, του ευρωπαϊκού κινηματογράφου για δεκαετίες, είχε ένα, δύο και τώρα τρία μύρια θεάσεις στο ΕσυΚουτί. Κόστισε 350 ευρώ και 3 χιλιάδες χρόνια σέξι πολιτισμού. Η χαρτογιακάδικη δημοσιότητά της ξεκίνησε τη Κυριακή με ένα άρθρο των Sunday Times και έκλεισε (μάλλον) χτες με ένα θέμα του Variety.