Παρόλο που ο Joker είχε αποχαιρετήσει το κοινό του μέχρι το Δεκέμβριο, o Batman (βλ. Christian Bale) δε μπορούσε να παραβρεθεί λόγω γυρισμάτων, ο Chris Nolan δεν είναι και τόσο φαν του San Diego (έχοντας προβλέψει ίσως ότι θα εξελιχθεί σε οικογενειακό πανηγύρι) και η Warner είχε ανακοινώσει ότι δε πρόκειται να εμφανιστεί ούτε σκιά νυχτερίδας πάνω από τη Comicon, τελικά κάποιος βρήκε εκεί γύρω, σύμφωνα με.. τον μύθο, ένα δολάριο με τον George Washington βαμμένο με κραγιόν και το "one dollar" να λέει "WhySoSerious". Αμέσως εκατομμύρια πολίτες του διαδιχτύου έτρεξαν στο WhySoSerious.com για να ανταποκριθούν στο κάλεσμα να γίνουν τσιράκια του ανθρώπου με το μόνιμο μεγάλο χαμόγελο, να λύσουν τα σχετικά μυστήρια και να ανταμειφτούν με διάφορα καλούδια όπως μια φωτογραφία από τη ταινία και ένα κάποιο βίντεο με το σήμα της νυχτερίδας να φωτίζεται σα να το έχει ανακαλύψει ο Agent Mulder μετά από τουλάχιστο δυο σεζόν ψαξίματος.

Με άλλα λόγια το καλύτερο που βγήκε (και) από αυτόν τον θόρυβο είναι το ειρωνικό (σε βαθμό να χτυπιέσαι από τα γέλια) "I wasnt a batman obsessed fan until i saw this teaser" που γράφεται στα φόρα των παθιασμένων με τον νυχτεριδάνθρωπο. Και οι πέρα από τα όρια της ψύχωσης συζητήσεις που ξέσπασαν με αφορμή τη πρώτη επίσημη φωτογραφία του νέου Joker σε δράση που αποκαλύπτει ότι φοράει make-up (βλ. δεν έχει πέσει στο καζάνι με τα χημικά να γίνει ένα με τη μάσκα του, όπως.. συνηθίζονταν μέχρι τώρα). Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι αν έχεις και κάποια επαφή αλλά δε κυκλοφορείς τα βράδια με μαύρες κάπες, καλύτερα να περιμένεις μέχρι τον Δεκέμβρη (ή ίσως για τη Wizard World του Chicago, όπου και τα γυρίσματα) για πιο βάσιμες ενδείξεις για το πως οι αδερφοί Nolan σκοπεύουν να χειριστούν Joker και Two-Face για τα επόμενα δύο (κατά πάσα πιθανότητα) φιλμ. Αν και ότι για πρώτη φορά δε βλέπεις πουθενά Batman στον τίτλο, κάτι πρέπει να σου λέει.

Τη παράσταση στη φετινή Comicon που ξεκινάει αυτές τις ώρες στο San Diego, έκλεψε αρχικά η Paramount ξεκινώντας.. από χτες τις παρουσιάσεις της, με σπαθί το Beowulf (2007) του Robert Zemeckis. Βασισμένη στον θρύλο που η παγανιστική παναρχαιότητά του τον κάνει ψιλο-ακινηματογράφητο όπως φάνηκε και στο Beowulf & Grendel (2005) και ωθώντας στα όρια το animation και τις δυο διαστάσεις, η πολυαναμενόμενη μεταφορά προβλήθηκε για είκοσι λεπτά τόσο σε RealD όσο και ParadosiakoD προτού ο προπομπός της αποβιβαστεί στα διαδίκτυα μέσω του apple.com. Αλλά παρόμοια με το Polar Express (2004) και το Monster House (2006) η ανθρωποποίηση της σχεδιοκίνησης ξένισε περισσότερο παρά εντυπωσίασε με τη λεπτομέρειά της.

Jimmy Skodras, who has been working on the Beowulf production states, “Beowulf will be the largest 3D release of all time! It will be shown in IMAX 3D, RealD, and traditional 2D. At the Comic Con festival, we screened two of the Beowulf trailers and twenty minutes of footage, both in Real D. We were stunned by the results. Film making technology just keeps getting better and better.”

“Beowulf was written by one of the brains responsible for Pulp Fiction and directed by a man who has been Back To The Future! One can only imagine what to expect.”

Jimmy is also one of the producers and co-hosts of The Official Beowulf Podcast. “We will be interviewing cast & crew members of the production which will include writers Roger Avary & Neil Gaiman, production designer Doug Chiang, executive producer Steve Starkey, and director Robert Zemeckis, to name a few. We are very excited to be working with them and look forward to hearing their stories about how they turned Beowulf into a reality."

Ανακοινώθηκε το πρωί το πρόγραμμα της 64ης κινηματογραφικής Μόστρα που κλείνει 75 χρόνια ιστορίας (ξεκίνησε το 1932) και θα διαρκέσει από 29 Αυγούστου μέχρι 8 Σεπτεμβρίου.

Φέτος κρατήθηκε επίσημα θέση για το κινέζικο φιλμ έκπληξη που θα προβληθεί μετά τα μεσάνυχτα χωρίς να το δει κανένας και θα πάρει το Χρυσό Λιοντάρι (όπως πέρσι, ξέρεις). Επιπλέον, τα εφτά (7) αγγλόφωνα φιλμ του περσινού διαγωνιστικού αυξήθηκαν σε δέκα (10) και συνολικά έχουν σκορ 22 στα 57 στο επίσημο line-up, με τον τύπο να καλοβλέπει την κίνηση και τον πρόεδρο του φεστιβάλ, Marco Mueller, να το θεωρεί φυσιολογικό αφού "αυτές οι χώρες συνεχίζουν να ρισκάρουν τα πάντα όταν χρειαστεί" (σε αντίθεση με τις φετινές Κάνες, ξέρεις).

Οι περισσότερες από τις συμμετοχές του διαγωνιστικού είναι ήδη γνωστές, όχι μόνο γιατί είναι.. ήδη γνωστές (i.e. είχαν προαναγγελθεί) αλλά και επειδή έρχονται από συνήθεις υπόπτους, όπως ο προπέρσινος νικητής Ang Lee, και η παραγωγή τους έχει ολοκληρωθεί εδώ και καιρό (i.e. έχουμε πήξει στα trailer τους), πράγμα που ο Mueller θεωρεί απόδειξη ότι όλοι οι μεγάλοι τον εμπιστεύονται κι εσύ μπορείς να το αποδώσεις όπου θες. Ανάμεσα στα σχετικά φρέσκα φρούτα, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα και ότι τρώγονται, είναι οι δεύτερες ταινίες δυο Ιταλών, του Paolo Franchi και του Vincenzo Marra, οι νιοστές δύο Γάλλων, του Eric Rohmer και του Claude Chabrol (εκτός διαγωνιστικού), και η δεύτερη στη σειρά συμμετοχή του Brian De Palma μετά το περσινό (και μη φαγώσιμο που λέγαμε) opener The Black Dahlia (2006).

Αναλυτικά το διαγωνιστικό:

Opening Film

Joe WRIGHT

Atonement

2h03

Wes ANDERSON	The Darjeeling Limited		1h31
Kenneth BRANAGH	Sleuth		1h26
Youssef CHAHINE	Heya fawda (Le Chaos)		2h02
Brian DE PALMA	Redacted		1h30
Andrew DOMINIK	The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford		2h35
Paolo FRANCHI	Nessuna qualità agli eroi		1h42
Tony GILROY	Michael Clayton		1h49
Peter GREENAWAY	Nightwatching		2h14
Jose Luis GUERIN	En la ciudad de Sylvia		1h30
Paul HAGGIS	In the Valley of Elah		2h00
Todd HAYNES	I’m not There		2h15
JIANG Wen	Taiyang zhaochang shenqi (The Sun Also Rises)		1h56
LEE Kang Sheng	Bangbang wo aishen (Help Me Eros)		1h47
Ang LEE	Se, jie (Lust, Caution)		2h15
Ken LOACH	It’s a Free World...		1h36
Vincenzo MARRA	L’ora di punta		1h36
MIIKE Takashi	Sukiyaki Western Django		2h01
Nikita MIKHALKOV	12		2h33
Andrea PORPORATI	Il dolce e l’amaro		1h38
Eric ROHMER	Les Amours d’Astrée et Céladon		1h49

Closing Film

Alexi TAN

Tian tang kou (Blood Brothers)

Out of Competition

Φέτος το τμήμα "μυστική ιστορία του [εθνικού] κινηματογράφου" θα είναι αφιερωμένο στα ιταλικά spaghetti western, σε επιμέλεια Quentin Tarantino, που πριν πατήσει το πόδι του στη Βενετία έχει προλάβει να πλακωθεί με όλη την ιταλική βιομηχανία (και όχι μόνο).

Φονιάς σε τέσσερις τροχούς με προτίμηση στο ασθενές φύλο βρίσκει το δάσκαλό του από τρελό chicks παρεάκι που γεννήθηκε για την καταστροφή... στο τιμόνι!Τι μπορείς να πεις για την κάθε νέα ταινία του Quentin Tarantino; Τα έχεις ήδη γράψει από πριν. Ένα και μόνο κείμενο θαυμασμού, με τον γενικό τίτλο "Nobody does it better!", θα έφτανε μια για πάντα, έτσι ώστε ν' αποφύγουμε την επανάληψη. Παγίδα στην οποία δεν πέφτει ποτέ ο δημιουργός, όσο κι αν τον κατηγορούν μερικοί για το στάνταρ copy/paste σε b-trash και exploitation (με έμφαση στα 70's), είδη τα οποία λουστράρει τόσο λατρευτικά για να τα μεταπουλήσει σαν vintage κομψοτεχνήματα σε πελάτες που στην πλειοψηφία τους δεν θα διανοούνταν να προσανατολιστούν ποτέ προς το original διότι, απλούστατα, θα ξερνούσαν! Ο Tarantino, τόσα χρόνια μετά το Reservoir Dogs (1992), εξακολουθεί να βελτιώνει την τέχνη του στην κλεψιτυπία, συνεχίζει το έργο του from the top (ή ακόμη και over the top, αν προτιμάτε) και βρίσκεται στο απυρόβλητο γιατί κάνει ακριβώς αυτό που μισούν οι περισσότεροι κριτικοί κινηματογράφου, οι οποίοι νομίζουν πως... τρώει τις σκόνες τους με το παθητικό τους "θάψιμο": αγαπάει τον κινηματογράφο! Και μεγαλύτερο θράσος από το ν' αγαπάς το σινεμά και να καταφέρνεις να το κάνεις ακόμη καλύτερα, πιστέψτε με, δεν υπάρχει...

Το Death Proof, εκ της επεισοδιακής, σιαμαίας περιπτωσάρας - φόρο τιμής στις αθλιότερες αίθουσες (κάτι σαν τα δικά μας... δύο έργα όλη μέρα, καράτε - σεξ - ψύξη - δροσιά) του disaster στο αμερικανικό box-office με τον κοινό τίτλο Grindhouse (το "αδελφάκι" του Robert Rodriguez, το Planet Terror, έπεται τον Σεπτέμβρη), στηρίζεται πάνω σε ένα στοιχειώδες story ολίγων αράδων, εμπλουτίζεται από τη μαστοριά του pop trivia ταραντινικού διαλόγου και σου πατάει ένα γκάζι καύλας με αντίπαλο την αντοχή σου στο ξέφρενο fun, ειδικά από τη στιγμή που το θηλυκό τρίο της χαράς αισθανθεί το νόημα της αυτοδικίας να βράζει... φεμινιστικά στο χειρόφρενο του δεύτερου μέρους. Τελεία. Κλείσαμε. Τα λόγια είναι περιττά. Το οδόστρωμα σας περιμένει στην αίθουσα.

Αντί επιλόγου, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι παράδοξα σαρκαστικό που συμβαίνει, πέρα από τις προθέσεις του Tarantino, και υποδηλώνει με έναν ελαφρώς μακάβριο τρόπο το τέλος της κινηματογραφικής αίθουσας γενικότερα. Ο παραλληλισμός ήταν αναπόφευκτος. Η γενιά του '70 με το Death Proof θα θυμηθεί, θα σιχτιρίσει ή θα νοσταλγήσει όλη εκείνη τη φτήνια του παρελθόντος, τα "σκουπίδια" που ξεπρόβαλαν από τη μηχανή προβολής, τις φθαρμένες κόπιες, μέχρι και τα καθίσματα, τη γύρω πλέμπα θεατών και τον "επικίνδυνο" κόσμο των αποχωρητηρίων. Η σημερινή γενιά θα αδιαφορήσει μπροστά στις ψευδο-φθορές του φιλμ, συνηθισμένη από τα pixels των downloaded ταινιών, την κακοποιημένη από τις κάμερες των επίδοξων "πειρατών" εικόνα που εξισώνει ένα έργο τέχνης με τη χειρότερη σαβούρα multiplex-ικής κατανάλωσης. Καθαρή ειρωνεία. Αυτό που πενθεί ο Tarantino και ο Rodriguez μέσα από το project του Grindhouse, γιορτάζεται εκσυγχρονιστικά στη διπλανή σου πόρτα από παιδιά που μετέτρεψαν το φτηνό σε τσάμπα και το δωμάτιό τους (με μια ταχύτατη σύνδεση στο Internet, πάντοτε) σε... κινηματογραφικό ναό. "Γράμματα, χασάπη;", είπατε; Να σας προτείνω ένα καλό site για υποτίτλους...

Δίδυμοι συντηρούνται οικονομικά από τον ξαναπαντρεμένο πατέρα τους και μένουν με τη χωρισμένη μητέρα τους σε φάρμα. Και δεν ενθουσιάζονται όταν αρχίζει να σκέφτεται να την πουλήσει.Όπως θα περίμενες από γεννημένο σε χώρα που μιλάει δυο γλώσσες, οι δίδυμοι του Βέλγου δημιουργού δε μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους, παρόλο που τους ρόλους τους έχει αναθέσει σε πραγματικούς αδερφούς. Σε κλασική αντίθεση, η αυθαίρετη εξωτερίκευση των συναισθημάτων του ενός οδηγεί στην απόσυρση αυτών του άλλου. Και σε αντιστοιχία, παρόλο που ζουν κάτω από την ίδια "στέγη" και μιλάνε για τα ίδια θέματα, ο νεαρούτσικος Joachim Lafosse απέχει από τους γηραλέους αδερφούς Dardenne το ίδιο αντιδραστικά. Στήνει τη κάμερά του μακριά από τους ήρωές του και την αφήνει ακούνητη, πιθανά και για το γύρισμα της επόμενης μέρας, να τους καταπιέζει συμβολικά όχι ταξικά αλλά κοινωνικά στα όρια των συμβατικών υποχρεώσεων και επιθυμιών τους. Όμοια αυστηρά απογυμνωτικά επίμονα παρατηρητικό το σενάριο, καταγράφει όλες αυτές τις μικρές διαφορές που συσσωρεύονται ανεπαίσθητα μέχρι να φτάσουν βαθμό κακουργήματος, αλλά και τον εξίσου αργό έμμεσο τρόπο με τον οποίο επιλύονται οι μεγάλες (διαφορές), στις οικογενειακές σχέσεις. Και κάνει εξαίρεση μόνο για να τονίσει, προκλητικά, τον τρόπο με τον οποίο η (καρακατασυγκρατημένη αν δε το κατάλαβες ακόμα) φόρμα υπηρετεί το περιεχόμενο, σε σκηνές όπως αυτή της αρχής με την, μοναδική Γαλλίδα του καστ και σεσημασμένη ασυμμάζευτη σεξουλιάρα στους ρόλους της, Isabelle Huppert να τσεκάρει αν έχει στητά βυζιά και κώλο στον καθρέφτη, μπροστά στους γιους της, όχι μόνο σα να μη συμβαίνει τίποτα αλλά χωρίς και να συμβαίνει τίποτα.

Στα λίγα λεπτά του τέλους βέβαια, η φόρμα εξακολουθεί να υπηρετεί το περιεχόμενο με μουσική υπόκρουση και αγχωμένες κινήσεις για πρώτη φορά, εφόσο, όπως καταλαβαίνεις, πέφτει και μια μικρή υπερδραματοποίηση για να μη βρεθεί η ταινία στο αδιέξοδο στο οποίο καταλήγουν συνήθως οι σχέσεις που περιγράφει.

Πυροσβέστης παντρεύεται πυροσβέστη για να εξασφαλίσει τα παιδιά του, αλλά πέφτει στα νύχια δημοτικού κομάντο που ψάχνει τα σκουπίδια τους για ενδείξεις στρεητίλας. Για να ξεφύγει προσλαμβάνει δικηγόρο ικανή να κάνει straight τον gay, ακόμη κι όταν δεν είναι ήδη (straight).Στη δεύτερη συνεργασία του με τον Sandler μετά το αηδιαστικά μεγαλειώδες Big Daddy (1999), ο Dugan επιστρέφει για να ξαναδείξει ότι ο ρόλος του σκηνοθέτη σε ταινία του Sandler είναι διακοσμητικός. Κι ακόμη κι αν η συγκεκριμένη δεν είναι ακριβώς ταινία Adam Sandler, το ότι η σκηνοθεσία είναι τόσο πολυεπίπεδη όσο αυτή των καμερών κυκλοφορίας στην Κηφισίας, πάω στοίχημα είναι το λιγότερο που θα προσέξεις μέσα στη σχιζοφρένεια που μαστίζει το υπόλοιπο συνολάκι. Το φοβερότερο είναι το ντουέτο του Sideways (2004) που συνεργάστηκε στο σενάριο με τον γραφιά του MiB II (2002), κι απ' αυτόν τον αλλόκοτο συνδυασμό προέκυψε μια περίεργη ισορροπία παιδιαριώδους χιούμορ και εύστοχης αν και σποραδικής σάτιρας, που στα ξαφνικά παρασέρνεται από μασκαρεμένα συντηρητικά αντανακλαστικά σε νάρκη ανίας, παρόμοια μ' αυτήν που φαίνεται να έχει πέσει ο Sandler, στην πιο αντισαντλερική του εμφάνιση εδώ και χρόνια --με το οποίο εννοώ ότι είναι σαν να τον έχουν τρομπάρει με υπνωτικά από 'κείνα που ρίχνουν κάτω αρκούδα για να μπορέσουν να τον συγκρατήσουν στην υπηρεσία κωμωδίας με concept και σενάριο, και τα σπασμωδικά του σαντλερικά μοιάζουν με ακίνδυνα ροχαλητά του κτήνους. (Ξέρω, οι περισσότεροι δεν θα εννοούν αυτό ακριβώς όταν λένε ότι είναι κακός.)

Ατολμία λοιπόν, απ' την εμπιστοσύνη στο μεγάλο όνομα της μαρκίζας, μέχρι το ίδιο το μήνυμα για την ανοχή της διαφορετικότητας. Δεν έχουν άδικο όσοι αποκαλούν αυτόν τον γάμο ανωριμότητας και συγκρατημένης επαναστατικότητας, ταινία για τα δικαιώματα των gay, φτιαγμένη για ομοφοβικούς ετεροφυλόφιλους. Γιατί όσο κι αν παλεύει να υπερασπιστεί την αποδοχή του αλλιώτικου δείχνοντας την μαλακή εκδοχή του πυροσβεστικού σώματος, πάντα υπάρχουν τα μαλακότερα βυζιά της Jessica Biel και η ανάγκη να μας τα επιδεικνύει για να μην ξεχάσουμε ότι στην πραγματικότητα είναι κρυφοστρέητ. Όχι ότι υπάρχει κανένα πρόβλημα να τα βλέπουμε δηλαδή...

Πέντε άντρες ξυπνούν κλειδωμένοι σε μια μεγάλη αποθήκη στη μέση του πουθενά και προσπαθούν να καταλάβουν πώς βρέθηκαν εκεί, την ώρα που μια γυναίκα με την αστυνομία προσπαθούν να πιάσουν τους απαγωγείς του άντρα της και του συνεργάτη του.Για κάποιο λόγο πολλοί συγκρίνουν το Unknown με το Saw (2004), προφανώς λόγω του concept των άγνωστων κλειδωμένων σ' ένα δωμάτιο, αλλά οι ομοιότητες σταματάνε εκεί, γιατί οι άγνωστοι δεν χρειάζεται να παίξουν κανένα περίεργο παιχνίδι για να βγουν, ούτε να πεθάνουν βασανιστικά για να φύγουν απ' το στόρι. Για κάποιον εξίσου ανεξήγητο λόγο, εμένα μου θύμισε περισσότερο τους Δέκα Μικρούς Νέγρους, μιας και έχει μια ομάδα ανθρώπων που ψάχνει να βρει τον έναν που δεν τους σκοτώνει ακριβώς, αλλά τους έφερε εκεί με τέτοιο σκοπό και προφανώς βρίσκεται ανάμεσά τους. Με τη μόνη διαφορά ότι πιθανότατα δεν είναι πια ούτε ακριβώς ένοχος, ούτε ακριβώς επικίνδυνος, αφού έχει ξεχάσει όχι μόνο ότι το έκανε, αλλά και το γιατί. Όλα αυτά βέβαια, λίγη σημασία έχουν, γιατί απ' τη σύλληψη ως την εκτέλεση, πολλά απ' την έμπνευση χάνονται πίσω από σκηνοθετικές αυθαιρεσίες προχειρότητας, ολέθρια ανισότητα στο casting ανάμεσα στους πρώτους και τους δεύτερους ρόλους, και αχρείαστες σεναριακές κωλοτούμπες που προσπαθούν να συγκρατήσουν twists βασισμένα σε τίποτε περισσότερο απ' το ότι ο χρόνος περνάει κι η ταινία πρέπει κάπως να τελειώσει. Μόνο που μέχρι να τελειώσει, το ποιος είναι ο ένοχος και ποιος ο αθώος έτσι ίδιοι που είναι όλοι με τον αμερικάνικο ύμνο να τους ενώνει και το καλό παιδί που κρύβουν κατά βάθος (δεν είναι και τυχαίο που ο εγκέφαλος της απαγωγής είναι Ιταλοαμερικάνος και τα τσιράκια του Πορτορικάνοι), ελάχιστο ενδιαφέρον έχει, ειδικά με τις απανωτές κοροϊδίες του φινάλε-απάτη.