Το μεγαλύτερο λάθος του, σύμφωνα με τον Lars Von Trier, διόρθωσε τα ξημερώματα ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης μετά την εφεύρεση της κινηματογραφικής κάμερας σύμφωνα με τον Woody Allen (και όχι μόνο). Όπως ανακοίνωσε η κόρη του Eva και επίσημα το Σουηδικό Βασιλικό Δραματικό Θέατρο, ο 89χρονος Ingmar Bergman πέθανε ήσυχα σήμερα, Δευτέρα, στο σπίτι του στο νησί Fårö της Βαλτικής.

Η estelle που πάγια πια αποχαιρετά για λογαριασμό των Μαζών όσους σκηνοθέτες αγάπησαν τις γυναίκες και συγκρούστηκαν με τη θρησκεία (ως ειδωλολάτρες προφανώς) αναλαμβάνει να το κάνει και γι' αυτόν που στα 70s βιογραφούνταν όσο όλοι οι υπόλοιποι μαζί.

Ο Bergman, όνομα συνώνυμο με τον (αμφίσημο) όρο art cinema, ξεκίνησε από το θέατρο, είτε σκηνοθετώντας γνωστά έργα ρεπερτορίου, είτε γράφοντας τα δικά του και συνέχισε την παράλληλη αυτή πορεία, έχοντας μάλιστα και το δικό του θίασο, συνδυάζοντάς την κάποτε με τη κινηματογραφική του όπως στο Μετά την Πρόβα (1984). Στις συνεργασίες του υπήρξε αφοσιωμένος, όχι μόνο επειδή με την κάθε πρωταγωνίστριά του αριθμεί αρκετές ταινίες, αλλά ενίοτε και τέκνα. Οι αψεγάδιαστες (σε εμφάνιση και τεχνική) Bibi Anderson, Liv Ullmann, Ingrid Thulin εμφανίζονται κατά κανόνα στις ταινίες του, όπως και ο Max von Sydow, ο Ιππότης που έπαιξε σκάκι με το Χάρο στην Έβδομη Σφραγίδα (1957), και ο Erland Josephson. Αυτή η στενή γνωριμία και σχέση με το έμψυχο υλικό του, του επέτρεπαν πιο άνετα να ζητάει τον αυτοσχεδιασμό, όπως συνήθιζε.

Οι σχέσεις με το άλλο φύλο και γενικότερα η γυναικεία ψυχολογία αποτέλεσαν για τον Bergman μεγάλο γρίφο, και φιλότιμα προσπάθησε να γίνει ανατόμος τους. Ταινίες όπως Καλοκαίρι με τη Μόνικα (1953), Κραυγές και Ψίθυροι (1973), Φθινοπωρινή Σονάτα (1978), Σκηνές από ένα Γάμο (1973) και η πιο avant-garde ταινία του ever, Persona (1966), αφοσιώνονται στην παρατήρηση των πολύπλοκων διαπροσωπικών σχέσεων των δύο φύλων ή των γυναικών μεταξύ τους, που, σημειωτέον, πάντα καταλήγουν σε φιάσκο. Η αυτοβιογραφική ταινία Φάνι και Αλέξανδρος (1982), που περιγράφει σπαρακτικά τη ζωή των δυο παιδιών του τίτλου ήταν από τους τελευταίους του θριάμβους και από τις πιο συγκινητικές στιγμές του έργου του, τολμώντας μια παρομοίωση της ζωής με παιχνίδι σκιάς και φωτός της Lanterna Magica –-όπως τιτλοφορείται και η αυτοβιογραφία του-- πάνω στον τοίχο. Χωρίς να συμμερίζεται την καχυποψία για την τηλεόραση, και δουλεύοντας πάντα με προϋπολογισμούς στα όριά της, καταδέχτηκε να σκηνοθετήσει γι' αυτή πολλές μεταφορές θεατρικών και άλλα έργα, μέχρι το Saraband (2003) που είναι και το τελευταίο του.

Το θάνατο πάντα τον αντιμετώπιζε ψύχραιμα, στο έργο και τη ζωή του. "It's like a light that is extinguished. Not very much to make a fuss about.", είπε κάποτε σε σχετική ερώτηση.

Ακολουθώντας τη φετινή τάση να προβάλλεται στη Comicon footage που παίζει ήδη στις αίθουσες και αμέσως μετά να ξεμυτάει και online για να κάνει τα νεύρα κουρέλια όσων περιμένουν υπομονετικά στις ουρές για κάθε panel, το τρέιλερ του τρίτου κινηματογραφικού Resident Evil παίζει στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το I Know Who Killed Me (2007) από τη Παρασκευή, παρουσιάστηκε στο συνέδριο του San Diego ξημερώματα, και αμέσως μετά έσκασε μύτη και στο Yahoo! Movies.

Εκτός από μια ακόμα παραπλανητική αρχή, το trailer προσθέτει στο υλικό από το teaser που κάνει φυσικά την επανεμφάνισή του, καλύτερη ματιά στα νέα ψιλοχάλια CGI και τα ψιλοκαλύτερα σούπερ ζόμπι, τα υποχρεωτικά μολυσμένα σκυλιά, και ψήγματα ιστορίας που φέρνει τους επιζώντες του Racoon City να διασχίζουν την έρημο της Νεβάδας. Η ιστορία, που έχει ήδη κυκλοφορήσει νουβελαρισμένη, δεν έχει φυσικά και πολύ σχέση με αυτή των παιχνιδιών που φτάνει στον 5ο τίτλο (στην κύρια σειρά) το 2008 και η Capcom εξακολουθεί να προστατεύει, παρόλο που αφήνει κάποιους χαρακτήρες της να κάνουν.. guest εμφανίσεις στο πανί. Ε και μη περιμένεις να έχει και πολύ σχέση με οτιδήποτε, αφού η πρόθεση του β' διαλογής σκηνοθέτη Russell Mulcahy να κάνει κάτι σε mad max spaghetti horror έδωσε ένα αποτέλεσμα που περιλαμβάνει και αναφορές σε όποια άλλη ταινία έχει δει, οπότε να ελπίζεις να μην έχει πολλά πέρα από τα Πουλιά (1963) στη λίστα με τα νοικιασμένα.

Πάντως η red-band εκδοχή του τρέιλερ στην επίσημη σελίδα φαντάζει καλύτερη και τουλάχιστο να είσαι ζόμπι στα γυρίσματα είχε περισσότερη φάση όπως φαίνεται από την απομνημόνευση στο YouTube. Α και μη ψάχνεις να βρεις το κομματάκι που μίλαγε για "last and final installment" στην επίσημη σύνοψη πια.

Παρόλο που ο Joker είχε αποχαιρετήσει το κοινό του μέχρι το Δεκέμβριο, o Batman (βλ. Christian Bale) δε μπορούσε να παραβρεθεί λόγω γυρισμάτων, ο Chris Nolan δεν είναι και τόσο φαν του San Diego (έχοντας προβλέψει ίσως ότι θα εξελιχθεί σε οικογενειακό πανηγύρι) και η Warner είχε ανακοινώσει ότι δε πρόκειται να εμφανιστεί ούτε σκιά νυχτερίδας πάνω από τη Comicon, τελικά κάποιος βρήκε εκεί γύρω, σύμφωνα με.. τον μύθο, ένα δολάριο με τον George Washington βαμμένο με κραγιόν και το "one dollar" να λέει "WhySoSerious". Αμέσως εκατομμύρια πολίτες του διαδιχτύου έτρεξαν στο WhySoSerious.com για να ανταποκριθούν στο κάλεσμα να γίνουν τσιράκια του ανθρώπου με το μόνιμο μεγάλο χαμόγελο, να λύσουν τα σχετικά μυστήρια και να ανταμειφτούν με διάφορα καλούδια όπως μια φωτογραφία από τη ταινία και ένα κάποιο βίντεο με το σήμα της νυχτερίδας να φωτίζεται σα να το έχει ανακαλύψει ο Agent Mulder μετά από τουλάχιστο δυο σεζόν ψαξίματος.

Με άλλα λόγια το καλύτερο που βγήκε (και) από αυτόν τον θόρυβο είναι το ειρωνικό (σε βαθμό να χτυπιέσαι από τα γέλια) "I wasnt a batman obsessed fan until i saw this teaser" που γράφεται στα φόρα των παθιασμένων με τον νυχτεριδάνθρωπο. Και οι πέρα από τα όρια της ψύχωσης συζητήσεις που ξέσπασαν με αφορμή τη πρώτη επίσημη φωτογραφία του νέου Joker σε δράση που αποκαλύπτει ότι φοράει make-up (βλ. δεν έχει πέσει στο καζάνι με τα χημικά να γίνει ένα με τη μάσκα του, όπως.. συνηθίζονταν μέχρι τώρα). Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι αν έχεις και κάποια επαφή αλλά δε κυκλοφορείς τα βράδια με μαύρες κάπες, καλύτερα να περιμένεις μέχρι τον Δεκέμβρη (ή ίσως για τη Wizard World του Chicago, όπου και τα γυρίσματα) για πιο βάσιμες ενδείξεις για το πως οι αδερφοί Nolan σκοπεύουν να χειριστούν Joker και Two-Face για τα επόμενα δύο (κατά πάσα πιθανότητα) φιλμ. Αν και ότι για πρώτη φορά δε βλέπεις πουθενά Batman στον τίτλο, κάτι πρέπει να σου λέει.

Τη παράσταση στη φετινή Comicon που ξεκινάει αυτές τις ώρες στο San Diego, έκλεψε αρχικά η Paramount ξεκινώντας.. από χτες τις παρουσιάσεις της, με σπαθί το Beowulf (2007) του Robert Zemeckis. Βασισμένη στον θρύλο που η παγανιστική παναρχαιότητά του τον κάνει ψιλο-ακινηματογράφητο όπως φάνηκε και στο Beowulf & Grendel (2005) και ωθώντας στα όρια το animation και τις δυο διαστάσεις, η πολυαναμενόμενη μεταφορά προβλήθηκε για είκοσι λεπτά τόσο σε RealD όσο και ParadosiakoD προτού ο προπομπός της αποβιβαστεί στα διαδίκτυα μέσω του apple.com. Αλλά παρόμοια με το Polar Express (2004) και το Monster House (2006) η ανθρωποποίηση της σχεδιοκίνησης ξένισε περισσότερο παρά εντυπωσίασε με τη λεπτομέρειά της.

Jimmy Skodras, who has been working on the Beowulf production states, “Beowulf will be the largest 3D release of all time! It will be shown in IMAX 3D, RealD, and traditional 2D. At the Comic Con festival, we screened two of the Beowulf trailers and twenty minutes of footage, both in Real D. We were stunned by the results. Film making technology just keeps getting better and better.”

“Beowulf was written by one of the brains responsible for Pulp Fiction and directed by a man who has been Back To The Future! One can only imagine what to expect.”

Jimmy is also one of the producers and co-hosts of The Official Beowulf Podcast. “We will be interviewing cast & crew members of the production which will include writers Roger Avary & Neil Gaiman, production designer Doug Chiang, executive producer Steve Starkey, and director Robert Zemeckis, to name a few. We are very excited to be working with them and look forward to hearing their stories about how they turned Beowulf into a reality."

Ανακοινώθηκε το πρωί το πρόγραμμα της 64ης κινηματογραφικής Μόστρα που κλείνει 75 χρόνια ιστορίας (ξεκίνησε το 1932) και θα διαρκέσει από 29 Αυγούστου μέχρι 8 Σεπτεμβρίου.

Φέτος κρατήθηκε επίσημα θέση για το κινέζικο φιλμ έκπληξη που θα προβληθεί μετά τα μεσάνυχτα χωρίς να το δει κανένας και θα πάρει το Χρυσό Λιοντάρι (όπως πέρσι, ξέρεις). Επιπλέον, τα εφτά (7) αγγλόφωνα φιλμ του περσινού διαγωνιστικού αυξήθηκαν σε δέκα (10) και συνολικά έχουν σκορ 22 στα 57 στο επίσημο line-up, με τον τύπο να καλοβλέπει την κίνηση και τον πρόεδρο του φεστιβάλ, Marco Mueller, να το θεωρεί φυσιολογικό αφού "αυτές οι χώρες συνεχίζουν να ρισκάρουν τα πάντα όταν χρειαστεί" (σε αντίθεση με τις φετινές Κάνες, ξέρεις).

Οι περισσότερες από τις συμμετοχές του διαγωνιστικού είναι ήδη γνωστές, όχι μόνο γιατί είναι.. ήδη γνωστές (i.e. είχαν προαναγγελθεί) αλλά και επειδή έρχονται από συνήθεις υπόπτους, όπως ο προπέρσινος νικητής Ang Lee, και η παραγωγή τους έχει ολοκληρωθεί εδώ και καιρό (i.e. έχουμε πήξει στα trailer τους), πράγμα που ο Mueller θεωρεί απόδειξη ότι όλοι οι μεγάλοι τον εμπιστεύονται κι εσύ μπορείς να το αποδώσεις όπου θες. Ανάμεσα στα σχετικά φρέσκα φρούτα, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα και ότι τρώγονται, είναι οι δεύτερες ταινίες δυο Ιταλών, του Paolo Franchi και του Vincenzo Marra, οι νιοστές δύο Γάλλων, του Eric Rohmer και του Claude Chabrol (εκτός διαγωνιστικού), και η δεύτερη στη σειρά συμμετοχή του Brian De Palma μετά το περσινό (και μη φαγώσιμο που λέγαμε) opener The Black Dahlia (2006).

Αναλυτικά το διαγωνιστικό:

Opening Film

Joe WRIGHT

Atonement

2h03

Wes ANDERSON	The Darjeeling Limited		1h31
Kenneth BRANAGH	Sleuth		1h26
Youssef CHAHINE	Heya fawda (Le Chaos)		2h02
Brian DE PALMA	Redacted		1h30
Andrew DOMINIK	The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford		2h35
Paolo FRANCHI	Nessuna qualità agli eroi		1h42
Tony GILROY	Michael Clayton		1h49
Peter GREENAWAY	Nightwatching		2h14
Jose Luis GUERIN	En la ciudad de Sylvia		1h30
Paul HAGGIS	In the Valley of Elah		2h00
Todd HAYNES	I’m not There		2h15
JIANG Wen	Taiyang zhaochang shenqi (The Sun Also Rises)		1h56
LEE Kang Sheng	Bangbang wo aishen (Help Me Eros)		1h47
Ang LEE	Se, jie (Lust, Caution)		2h15
Ken LOACH	It’s a Free World...		1h36
Vincenzo MARRA	L’ora di punta		1h36
MIIKE Takashi	Sukiyaki Western Django		2h01
Nikita MIKHALKOV	12		2h33
Andrea PORPORATI	Il dolce e l’amaro		1h38
Eric ROHMER	Les Amours d’Astrée et Céladon		1h49

Closing Film

Alexi TAN

Tian tang kou (Blood Brothers)

Out of Competition

Φέτος το τμήμα "μυστική ιστορία του [εθνικού] κινηματογράφου" θα είναι αφιερωμένο στα ιταλικά spaghetti western, σε επιμέλεια Quentin Tarantino, που πριν πατήσει το πόδι του στη Βενετία έχει προλάβει να πλακωθεί με όλη την ιταλική βιομηχανία (και όχι μόνο).

Φονιάς σε τέσσερις τροχούς με προτίμηση στο ασθενές φύλο βρίσκει το δάσκαλό του από τρελό chicks παρεάκι που γεννήθηκε για την καταστροφή... στο τιμόνι!Τι μπορείς να πεις για την κάθε νέα ταινία του Quentin Tarantino; Τα έχεις ήδη γράψει από πριν. Ένα και μόνο κείμενο θαυμασμού, με τον γενικό τίτλο "Nobody does it better!", θα έφτανε μια για πάντα, έτσι ώστε ν' αποφύγουμε την επανάληψη. Παγίδα στην οποία δεν πέφτει ποτέ ο δημιουργός, όσο κι αν τον κατηγορούν μερικοί για το στάνταρ copy/paste σε b-trash και exploitation (με έμφαση στα 70's), είδη τα οποία λουστράρει τόσο λατρευτικά για να τα μεταπουλήσει σαν vintage κομψοτεχνήματα σε πελάτες που στην πλειοψηφία τους δεν θα διανοούνταν να προσανατολιστούν ποτέ προς το original διότι, απλούστατα, θα ξερνούσαν! Ο Tarantino, τόσα χρόνια μετά το Reservoir Dogs (1992), εξακολουθεί να βελτιώνει την τέχνη του στην κλεψιτυπία, συνεχίζει το έργο του from the top (ή ακόμη και over the top, αν προτιμάτε) και βρίσκεται στο απυρόβλητο γιατί κάνει ακριβώς αυτό που μισούν οι περισσότεροι κριτικοί κινηματογράφου, οι οποίοι νομίζουν πως... τρώει τις σκόνες τους με το παθητικό τους "θάψιμο": αγαπάει τον κινηματογράφο! Και μεγαλύτερο θράσος από το ν' αγαπάς το σινεμά και να καταφέρνεις να το κάνεις ακόμη καλύτερα, πιστέψτε με, δεν υπάρχει...

Το Death Proof, εκ της επεισοδιακής, σιαμαίας περιπτωσάρας - φόρο τιμής στις αθλιότερες αίθουσες (κάτι σαν τα δικά μας... δύο έργα όλη μέρα, καράτε - σεξ - ψύξη - δροσιά) του disaster στο αμερικανικό box-office με τον κοινό τίτλο Grindhouse (το "αδελφάκι" του Robert Rodriguez, το Planet Terror, έπεται τον Σεπτέμβρη), στηρίζεται πάνω σε ένα στοιχειώδες story ολίγων αράδων, εμπλουτίζεται από τη μαστοριά του pop trivia ταραντινικού διαλόγου και σου πατάει ένα γκάζι καύλας με αντίπαλο την αντοχή σου στο ξέφρενο fun, ειδικά από τη στιγμή που το θηλυκό τρίο της χαράς αισθανθεί το νόημα της αυτοδικίας να βράζει... φεμινιστικά στο χειρόφρενο του δεύτερου μέρους. Τελεία. Κλείσαμε. Τα λόγια είναι περιττά. Το οδόστρωμα σας περιμένει στην αίθουσα.

Αντί επιλόγου, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι παράδοξα σαρκαστικό που συμβαίνει, πέρα από τις προθέσεις του Tarantino, και υποδηλώνει με έναν ελαφρώς μακάβριο τρόπο το τέλος της κινηματογραφικής αίθουσας γενικότερα. Ο παραλληλισμός ήταν αναπόφευκτος. Η γενιά του '70 με το Death Proof θα θυμηθεί, θα σιχτιρίσει ή θα νοσταλγήσει όλη εκείνη τη φτήνια του παρελθόντος, τα "σκουπίδια" που ξεπρόβαλαν από τη μηχανή προβολής, τις φθαρμένες κόπιες, μέχρι και τα καθίσματα, τη γύρω πλέμπα θεατών και τον "επικίνδυνο" κόσμο των αποχωρητηρίων. Η σημερινή γενιά θα αδιαφορήσει μπροστά στις ψευδο-φθορές του φιλμ, συνηθισμένη από τα pixels των downloaded ταινιών, την κακοποιημένη από τις κάμερες των επίδοξων "πειρατών" εικόνα που εξισώνει ένα έργο τέχνης με τη χειρότερη σαβούρα multiplex-ικής κατανάλωσης. Καθαρή ειρωνεία. Αυτό που πενθεί ο Tarantino και ο Rodriguez μέσα από το project του Grindhouse, γιορτάζεται εκσυγχρονιστικά στη διπλανή σου πόρτα από παιδιά που μετέτρεψαν το φτηνό σε τσάμπα και το δωμάτιό τους (με μια ταχύτατη σύνδεση στο Internet, πάντοτε) σε... κινηματογραφικό ναό. "Γράμματα, χασάπη;", είπατε; Να σας προτείνω ένα καλό site για υποτίτλους...

Δίδυμοι συντηρούνται οικονομικά από τον ξαναπαντρεμένο πατέρα τους και μένουν με τη χωρισμένη μητέρα τους σε φάρμα. Και δεν ενθουσιάζονται όταν αρχίζει να σκέφτεται να την πουλήσει.Όπως θα περίμενες από γεννημένο σε χώρα που μιλάει δυο γλώσσες, οι δίδυμοι του Βέλγου δημιουργού δε μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους, παρόλο που τους ρόλους τους έχει αναθέσει σε πραγματικούς αδερφούς. Σε κλασική αντίθεση, η αυθαίρετη εξωτερίκευση των συναισθημάτων του ενός οδηγεί στην απόσυρση αυτών του άλλου. Και σε αντιστοιχία, παρόλο που ζουν κάτω από την ίδια "στέγη" και μιλάνε για τα ίδια θέματα, ο νεαρούτσικος Joachim Lafosse απέχει από τους γηραλέους αδερφούς Dardenne το ίδιο αντιδραστικά. Στήνει τη κάμερά του μακριά από τους ήρωές του και την αφήνει ακούνητη, πιθανά και για το γύρισμα της επόμενης μέρας, να τους καταπιέζει συμβολικά όχι ταξικά αλλά κοινωνικά στα όρια των συμβατικών υποχρεώσεων και επιθυμιών τους. Όμοια αυστηρά απογυμνωτικά επίμονα παρατηρητικό το σενάριο, καταγράφει όλες αυτές τις μικρές διαφορές που συσσωρεύονται ανεπαίσθητα μέχρι να φτάσουν βαθμό κακουργήματος, αλλά και τον εξίσου αργό έμμεσο τρόπο με τον οποίο επιλύονται οι μεγάλες (διαφορές), στις οικογενειακές σχέσεις. Και κάνει εξαίρεση μόνο για να τονίσει, προκλητικά, τον τρόπο με τον οποίο η (καρακατασυγκρατημένη αν δε το κατάλαβες ακόμα) φόρμα υπηρετεί το περιεχόμενο, σε σκηνές όπως αυτή της αρχής με την, μοναδική Γαλλίδα του καστ και σεσημασμένη ασυμμάζευτη σεξουλιάρα στους ρόλους της, Isabelle Huppert να τσεκάρει αν έχει στητά βυζιά και κώλο στον καθρέφτη, μπροστά στους γιους της, όχι μόνο σα να μη συμβαίνει τίποτα αλλά χωρίς και να συμβαίνει τίποτα.

Στα λίγα λεπτά του τέλους βέβαια, η φόρμα εξακολουθεί να υπηρετεί το περιεχόμενο με μουσική υπόκρουση και αγχωμένες κινήσεις για πρώτη φορά, εφόσο, όπως καταλαβαίνεις, πέφτει και μια μικρή υπερδραματοποίηση για να μη βρεθεί η ταινία στο αδιέξοδο στο οποίο καταλήγουν συνήθως οι σχέσεις που περιγράφει.