Απ' όσα δυνητικά οσκαρικά φιλμ διάλεξαν να πάνε φέτος στο μεγαλύτερο φεστιβάλ του πλανήτη, ζήτημα φτιαξίματος / θαψίματος υπάρχει μάλλον μόνο για τα "οχήματα" στιλ The Brave One για τη Jodie Foster και Michael Clayton για τον George Clooney. Για κάποια άλλα όπως το Rendition και το In the Valley of Elah που είναι σίγουρο ότι δε μυρίζουν το ίδιο σε όλους τους κριτικούς, η δημοσιότητα φάνηκε προφανώς καλή, ενώ κλασικά υπάρχουν και οι υποχρεωτικές συμμετοχές είτε λόγω εθνικότητας (βλ. Eastern Promises) είτε για πιάσιμο από τα μαλλιά (π.χ. Across the Universe).

Στη πρώτη κατηγορία ανήκει και το sequel του Elizabeth (1998) που προβάλλεται σήμερα στο Roy Thompson Hall και κανένας δε ξέρει γιατί ακριβώς φτιάχτηκε (πιθανά η Working Title πέτυχε τη μαμά Universal σε μέρα με καλή διάθεση και λεφτά στη τσέπη), αν και ο Shekhar Kapur που σκηνοθετεί και πάλι, οραματίζονταν τριλογία από την αρχή (και υπόσχεται το τρίτο μέρος σε καμιά δεκαριά χρόνια). Το trademark της πρώτης ταινίας, τα πλάνα με απέραντη γωνία που στη στιγμή γίνονται πολύ προσωπικά συνεχίζει να ισχύει, όπως και οι ιστορικές ανακρίβειες που εξαγριώνουν όσους εξαγριώνονται με αυτές (ο Sir Francis Drake δεν εμφανίζεται πουθενά σε μια ταινία με κύριο θέμα την καταστροφή της Ισπανικής Αρμάδας, για παράδειγμα) αλλά και η διανομή του πρωταγωνιστικού ρόλου στην Cate Blanchett που το '99 έχασε άδικα το Όσκαρ για πολλούς (αν και αυτό μπορείς να το πεις για οποιαδήποτε ταινία την έχει στα credits φυσικά). Η συμμετοχή του Clive Owen σα το καινούριο (και πάντα απαραίτητο) αίσθημα, η αρματωσιά(!) στιλ Jeanne d'Arc και τα αρκετά CGI σε μια παραγωγή πιο πλούσια και με σαφώς μεγαλύτερη αίσθηση του επικού είναι τα νέα στοιχεία, όπως τα βλέπεις, όλα, και μόνος σου. Κι αν μπορείς να σκεφτείς και χειρότερες οσκαρο-υποψήφιες δεν είσαι μόνος σου.

All over the place και πουθενά συγκεκριμένα ανεβοκατεβαίνει το τρέιλερ της υπόσχεσης αιματοχυσίας του Paul Thomas Anderson, που παίζει από χτες πριν το 3:10 to Yuma (2007) στις αμερικάνικες αίθουσες, οπότε ανταποδίδουμε ένα ακόμα λινκ στη ξετρυπωτρούλα φίλη μας τη Marina του Mad About Movies.

Το φιλμ δε πήγε στη Βενετία όπως είχε υποσχεθεί, και ούτε πρόκειται να προβληθεί στο Τορόντο αφού ο σκηνοθέτης, γνωστός για την τελειομανία του, ακόμα το ετοιμάζει. Αλλά ένα εικοσάλεπτο απόσπασμα προβλήθηκε στο Telluride ενισχύοντας το buzz, που φτάνει πλέον σε κατάσταση παροξυσμού των φαν με το τρέιλερ. Τρέιλερ που όπως και το τίζερ δεν έχει επίσημη παρουσία πουθενά, ενώ ακόμα και η επίσημη σελίδα είναι τόσο ντροπαλή που κρύβεται τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Και αν προσθέσεις ότι το homage, αυτή τη φορά, στον Terrence Malick είναι πια σκοτωμένο όσο και ο Jesse James από τον Κατρουλιάρη Robert Ford, έχεις ένα φιλμ που έχει ανακηρυχτεί κατεξαιρετικότατο πριν το δει κανένας, με πολλά από τα ατού του καμένα από την καθυστέρηση, και με μια αλλοπρόσαλλη πολιτική προώθησης για τόσο μεγάλες εταιρείες (Paramount / Miramax) που εξίσου αλλοπρόσαλλα καταφέρνει να αποτρελαίνει κόσμο συντηρώντας τον θόρυβο. Το στοίχημα είναι αν θα τα καταφέρουν όλοι μέχρι τα τέλη Δεκέμβρη Νοέμβρη Δεκέμβρη που προγραμμάτισαν έξοδο στις αίθουσες, όταν φέτος ο Οκτώβρης είναι ο νέος Δεκέμβρης στην οσκαρική κούρσα.

Με τις περισσότερες οσκαροδολωματικές παραγωγές του 2007 να μη μοιάζουν και πολύ δυνατές, ένα well-reviewed σενάριο που μυρίζει 3ωρη διάρκεια, μια φωτογραφία που παίζει μπάλα επιπέδου με το φυσικό φως, τον Daniel Day-Lewis να φαίνεται να παραδίδει τη πρώτη μεγάλη ερμηνεία της χρονιάς, και μουσική από τον Jonny Greenwood (των Radiohead), το There Will Be Blood (2007) μπορεί και να αποτελέσει τη τρίτη ματοβαμμένη οσκαρική ταινία, μετά το American Gangster (2007) και το No Country for Old Men (2007). Δηλαδή σίγουρα μοιάζει μεγάλη ταινία όμως οι άλλες είναι πιο μεγάλες και σίγουρες εδώ και καιρό.

Ο Δελτίος Τύπου που είχε (ξανα)φορτώσει προκαταβολικά με χρυσά λιοντάρια το Se Jie του Ang Lee εδώ και μήνες, αποδείχτηκε και η πιο αξιόπιστη πηγή προγνωστικών απόψε στη Βενετία. Σε μια ακόμα απρόσμενη απονομή, όχι τόσο βέβαια όσο η περσινή, τα φαβορί La Graine et le Mulet και I'm Not There περιορίστηκαν σε "ειδικό" βραβείο από την επιτροπή των σκηνοθετών, αφού αυτοί προφανώς δε μπορούσαν να συμφωνήσουν ανάμεσα στο γαλλικό δράμα του Τυνήσιου Abdellatif Kechiche που ήταν και η αποκάλυψη της διοργάνωσης και την ανατρεπτική βιογραφία του Bob Dylan από τον Todd Haynes, κλείνοντας ιδανικά ένα πετυχημένο φεστιβάλ γεμάτο αμφιλεγόμενες ταινίες.Το πιο βαθιά διχαστικό απ' όλα, όχι τόσο για τη θεματολογία βιασμού και δολοφονίας μιας 14χρονης Ιρακινής από τα αμερικάνικα στρατεύματα κατοχής όσο για τη συρραφή footage από ένα σωρό διαφορετικές πηγές, το Redacted του Brian De Palma, έφερε στο σκηνοθέτη το πιο σημαντικό βραβείο της σαραντάχρονης καριέρας του, το Ασημένιο Λιοντάρι σκηνοθεσίας. Εξίσου σημαντικό για τη καριέρα του αλλά και εντελώς απρόσμενο, αφού οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ακόμα και στην ίδια τη ταινία δεν έχει την καλύτερη ερμηνεία, είναι το βραβείο αντρικού ρόλου στον Brad Pitt για το The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007). Βραβείο γυναικείας ερμηνείας σε αντρικό ρόλο πήρε η Cate Blanchett του I'm Not There που μοναδική της φιλοδοξία θα πρέπει να είναι πια να βραβευτεί για ταινία που την ευχαριστούν στα credits τέλους. Ενώ φυσικά η φωτογραφία πήγε στον Rodrigo Prieto όπως φαίνονταν από το τρέιλερ του Se Jie ακόμα, και το σενάριο στον μακρόχρονο συνεργάτη του Ken Loach, Paul Laverty, για το It's a Free World...

Το φεστιβάλ που πάντα ένιωθε τη καυτή ανάσα του Τορόντο και από πέρσι βρίσκεται σε βαρύ ανταγωνισμό και με το Roma FilmFest, γιόρτασε φέτος τα 75 του χρόνια στην 64η διοργάνωσή του σε βροχερό καιρό, συνεχίζοντας τη πολιτική των αποκλειστικών πρεμιερών για το διαγωνιστικό τμήμα, μαζεύοντας ακόμα περισσότερους αμερικάνους σταρ στο Lido και εγκαινιάζοντας μάλλον και τη πρακτική να τους βραβεύει αν φέρνουν και τις γυναίκες τους. Η θητεία του πολυφωτισμένου καλλιτεχνικού διευθυντή του Marco Müller λήγει φέτος χωρίς κανείς να ξέρει αν θα θελήσει να την ανανεώσει ή αν θα ανανεωθεί φυσικά.

Διαρροή στρατιωτικού χημικού όπλου μετατρέπει τους κατοίκους μιας μικρής πόλης του Τέξας σε ζόμπι. Και, όπως παραδοσιακά επιβάλλεται, μια ανεκδιήγητη ντουζίνα αμόλυντων αναζητά τρόπους διαφυγής.Το αδελφάκι του ταραντινικού Death Proof (2007), εκ του παρανοϊκού project του Grindhouse, προκαλεί τόσο γέλιο που παραλύει το σαγόνι, αρκεί ν' ανήκεις στην ευγενή μερίδα θεατών η οποία αρέσκεται στη σπλατεριά β΄ διαλογής. Ύμνος κανονικός στο genre, με την απέχθεια να γράφεται απ' άκρη σε άκρη στην οθόνη και τα ευρήματα να σου πετάγονται από παντού τυλιγμένα στ' άντερα, το Planet Terror φέρνει στο μυαλό από Τα Ζόμπι δεν Είναι Χορτοφάγα μέχρι τα πλείστα όσα ακατονόμαστα που ούτε οι μανάδες των μπάσταρδων σκηνοθετών τους δε θέλουν να ενθυμούνται και δε σέβεται καν τη στοιχειώδη σεναριακή του συνοχή όταν, μέσα στον όλο πανικό, κάνει ένα σάλτο προς τη επόμενη μπομπίνα, έχοντας στείλει μυαλά και δευτερεύοντες ρόλους στα κάγκελα!

Στο πλαίσιο του fun, η ταινία του Robert Rodriguez... δέρνει τον αδόξαστο! Επί της ουσίας (λέγε με και καλλιτεχνικό επίπεδο, για να μην παρεξηγηθούμε), όμως, το κομμάτι του Tarantino υπερτερεί. Ο πρώτος νοιάζεται αποκλειστικά για το στιλάκι, ο δεύτερος έχει το ταλέντο και τα κότσια να γεννά το στιλ. Γι' αυτό και ο Rodriguez δε διστάζει να σου πάρει και τους... όρχεις (κυριολεκτικά!), ώστε να μη σου αφήσει περιθώρια για παράπονα. Και, πιστέψτε με, από την πρώτη στιγμή που θα δείτε τη Rose McGowan σε pole-dancing κουνήματα και με μαύρο δάκρυ ασορτί, μέχρι την ένθεση του οπλοπολυβόλου αντί για κάτω άκρο, η μετάβαση μοιάζει με τυφλοσούρτη προς τον παράδεισο της ένοχης απόλαυσης. "No more dead bodies for daddy tonight"; Ρε, άιντε σπίτι σου κι άσε μας να το χαρούμε!

Το αληθινό... παρασκήνιο γύρω από έναν serial killer που σκότωσε κάμποσο κοσμάκη στο Σαν Φρανσίσκο των 70's και δεν συνελήφθη ποτέ.Η πρώτη παρατήρηση που έχω να κάνω για τούτη την ταινία αφορά στα logos των στούντιο που θα δείτε να εμφανίζονται στο ξεκίνημά της: είναι πανομοιότυπα με εκείνα που χρησιμοποιούσε η Warner και η Paramount στα 1969! Υπό άλλες συνθήκες, θα επρόκειτο απλά για μια χαριτωμένη λεπτομέρεια. Σε μια ταινία του David Fincher με κεντρικό άξονα την εμμονή, όμως, μεταφράζεται σε... κάτι αρρωστημένο.

Το Zodiac μας μιλά για την αληθινή περίπτωση ενός ψυχωτικού serial killer που έγινε έμμονη ιδέα για έναν ψυχωτικό σκιτσογράφο εφημερίδας και μετατράπηκε σε ευαγγέλιο της σημασίας στη λεπτομέρεια από έναν ψυχωτικό δημιουργό! Ως σύλληψη, οι συνειρμοί λειτουργούν. Στο αποτέλεσμα, όμως, το φιλμ βγάζει αυθάδικα της γλώσσα της αδιαφορίας απέναντι στο θεατή και θαυμάζει εαυτόν ως κατόρθωμα, αναζητώντας πιθανούς καθρέφτες στο σκοτάδι. Αδυνατώντας να εμβαθύνει στην ψυχολογία ενός κατά συρροή φονιά που παίζει περίτεχνα με τα media, την αστυνομία και την ανάγκη του να δικαιωθεί ως "καλλιτέχνης", κυρίως διότι η παρουσία του δολοφόνου στην ταινία είναι σχεδόν... αόρατη (υποχρεώνοντας οριακά και σε ένα μη φινάλε, καθώς η ταυτότητα του πραγματικού ενόχου ποτέ δεν αποκαλύφθηκε), ο Fincher περιορίζει εαυτόν στη φιλαρέσκεια μέσω μιας κατασκευής που εξυμνεί τη μεθοδολογία. Με λίγα λόγια, το Zodiac είναι τόσο διασκεδαστικό όσο μια νεκροψία! Το "πτώμα", βέβαια, σε προκαλεί να χαζέψεις. Η αναπαράσταση εποχής ξεπερνά τη λογική, η δουλειά του Harris Savides στη φωτογραφία ανεβάζει επικίνδυνα τα στάνταρ του high-definition και το καστ, με ηγέτη τον Robert Downey Jr., δείχνει να γεννήθηκε γι' αυτό που κάνει.

Δυστυχώς, δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε κάποιες σκιές του παρελθόντος που βαραίνουν άσχημα πάνω από την τεχνοκρατική μεγαλομανία του Fincher. Ως απάντηση, λοιπόν, σ' εκείνους που από σήμερα κιόλας αποδίδουν στο Zodiac βαρύγδουπους τίτλους όπως "instant american classic", θα αντιπρότεινα να στρέψουν πρώτα το βλέμμα τους, να επαναπροσδιορίσουν ή και να μη ντραπούν ανακαλύπτοντας... παρθενικά τη σημασία "συγγενικών" έργων σαν τη Συνομιλία (1974) του Coppola και το Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (1976) του Pakula. Ταινίες που στερούν από το εγχείρημα του Fincher την όποια αυθεντικότητα. Τουλάχιστον...

Τουρκοκύπριος βοσκός που μεγαλώνει σαν παραγιός στο σπίτι Ελληνοκύπριου, ερωτεύεται την κόρη του σωτήρα του, έρωτας που αντιμετωπίζεται σαν ύβρις.Χρησιμοποιώντας μια δυνατή ιστορία απαγορευμένου έρωτα σαν συναισθηματικό πυρήνα, ο Πανίκος Χρυσάνθου στήνει γύρω του την εικόνα μιας χώρας καταραμένης στον διχασμό, ξεκινώντας πριν ακόμη την εποχή του αντιστασιακού αγώνα ενάντια στους Εγγλέζους άποικους, και φτάνοντας μέχρι μετά την τελική διχοτόμηση από τον Τουρκικό στρατό και την επιβολή της ανταλλαγής πληθυσμών. Και το κάνει αρκετά καλά για να καλύπτει τις ατέλειές του (τις ανεπάρκειες σε σκηνές δράσης και σωματικής βίας ας πούμε), και μέχρι αργά στο δεύτερο μισό που ξαφνικά η μονταζιέρα δείχνει να χάνει τον έλεγχο κάνοντας ρετάλια την αφήγηση για να ανεβάσει την ένταση, η ταινία υπερβαίνει την καταγωγή της, τα όποια προβλήματα συνεπάγεται αυτό στην παραγωγή της, και τις όποιες προσδοκίες λανθάνουσας κωμωδίας προκαλούν η προφορά της, τα φολκλόρ κοστούμια και το άθλιο trailer της. Τόσο ώστε να δικαιολογεί κι ένα αστεράκι παραπάνω, ή παρακάτω, ανάλογα σε ποια μεριά μπορεί να στέκεσαι στην απλουστευμένη, αφελώς ουμανιστική πολιτική της τοποθέτηση.

Ο Ακάμας είχε προκαλέσει διεθνές σούσουρο πέρσι στη Βενετία που προβλήθηκε, όταν τα ξένα Μέσα ανακάλυψαν ότι ο Χρυσάνθου αναγκάστηκε να σταθεί απέναντι στην κυβέρνησή του, η οποία του έκοψε τη χρηματοδότηση και απέσυρε την έγκρισή της για προβολή στην Κύπρο, επειδή ο σκηνοθέτης αρνήθηκε να αφαιρέσει-αλλάξει σκηνή εκτέλεσης προδότη από μέλη της ΕΟΚΑ μέσα σε εκκλησία. Ενδεικτικό της ζόρικης κατάστασης που, μεταξύ άλλων, φέρνει τους Κύπριους σκηνοθέτες να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στη χώρα μας. Αν μη τι άλλο, αξίζει και μια επιβράβευση παραπάνω στον Χρυσάνθου που έμεινε και το πάλεψε εκεί. Και να τα βλέπουν αυτά βέβαια οι Έλληνες δημιουργοί που λεν πως δεν υπάρχει έμπνευση Τζο, αλλά δεν κοιτάνε να την αντλήσουν κι απ' τον τόπο τους.

Ετοιμάζοντας τη διπλωματική της για τη βία στα οπτικοακουστικά μέσα, η Angela βρίσκεται μπλεγμένη σε κύκλωμα δημιουργών αληθινών ταινιών snuff, και πρέπει να βρει διέξοδο πριν την κάνουν πρωταγωνίστρια.Πολύ πριν αμερικανοποιηθεί αρκετά για να εντυπωσιάσει τα ταμεία με φρεσκοβαμμένες αντιγραφές του εαυτού του και καλογυαλισμένα δάνεια από μεταφυσικές παραδόσεις, ο Alejandro Amenabar είχε και οράματα και ικανότητες, όπως μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει απ' το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, μια φιλόδοξη απόπειρα σχολίου στη βία του μέσου που υπηρετεί, τον τρόπο που αυτή χρησιμοποιείται ως οπιούχο σκεύασμα, και έτσι για τον χαβαλέ, τον συμβολισμό του εργαλείου που κουβαλάει στον ώμο του (ως εργαλείο αποκάλυψης της αλήθειας, με περισσότερες από μία έννοιες). Με την ίδια ευκολία όμως, βλέπεις ότι δεν ήταν και ιδιαίτερα σίγουρος για το πώς να διαχειριστεί τα χαρίσματά του, για να κρατήσει υπό έλεγχο την πλοκή ενός θρίλερ με whodunit άξονα, που από το όλο υποσχέσεις πρώτο 50λεπτο με μια απ' τις πιο καλογυρισμένες σκηνές πεζής καταδίωξης και μια παράδοξα αναζωογονητική πλοκή, γιγαντώνεται σε κουβάρι κουραστικά ασυγκράτητων περιφορών του προβολέα της ενοχής από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, που δεν εξυπηρετούν τίποτα περισσότερο απ' το να ξεπεράσει η διάρκεια το αχρείαστο δίωρό της και δεν καταφέρνουν παρά να μετατρέψουν υπόπτους και μη σε εκνευριστικά αναποφάσιστες μαριονέτες, εγκλωβισμένες στην εκστατική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα των σφιχτών πλάνων.

Ασχέτως απ' αυτά πάντως, ο κινηματογράφος Δαναός κι η Strada Films, έχoυν δεσμευτεί να διαθέσουν όλα τα έσοδα από τις προβολές της ταινίας, στους πληγέντες των πυρκαγιών. Οπότε αξίζει τον κόπο να πας, κι ας κάνεις λίγη υπομονή με την ταινία.