Μερικές μέρες πριν κυκλοφορήσει επίσημα στην επίσημη σελίδα του φιλμ, το δεύτερο trailer του REPO! (2008) εμφανίστηκε στο καναδέζικο MSN, στα πλαίσια της προώθησης του φετινού Fantasia, του μεγαλύτερου και παλιότερου βορειοαμερικάνικου ειδικού φεστιβάλ, σύμφωνα με όχι κανέναν άλλον αλλά τον φίλο μας τον Todd Brown που συμμετείχε στον προγραμματισμό του.

Η Γενετική Όπερα θα παίξει στο Montréal στις 18 Ιουλίου πρώτη φορά ανοικτά για το κοινό λοιπόν, όμως από τις αρχές Μαρτίου όταν και άρχισε τις επαφές με τους κριτικούς σε σκοτεινές αίθουσες, έχει εξασφαλίσει status ανάλογο του Rocky Horror Picture Show (1975). Στο (ακόμα) πιο σεξοαιματηροβιομηχανικό, αφού τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Darren Lynn Bousman, συνεχιστής του franchise του SAW (2004). Η ιδέα, της επανάκτησης.. μεταμοσχευμένων οργάνων όταν οι κάτοχοί τους δε πληρώνουν τις δόσεις τους, ανήκει στους Darren Smith και Terrance Zdunich που είχαν προσλάβει τον Bousman, το 2002 όταν ήταν παγκοσμίως άγνωστος, για το πρώτο ανέβασμα της πρώτης μεγάλου μήκους (είχαν γράψει και.. δεκάλεπτη) οπερατικής υλοποίησής της. Το οπερατικό της υλοποίησης σημαίνει βέβαια ότι κανένας δε μιλάει, ούτε στο σανίδι ούτε στο πανί, και σε συνδυασμό με τη κακή περίοδο για τον τρομοχώρο και την ακόμα χειρότερη για τις μικρομεσαίες ανεξάρτητες παραγωγές, σε μια αγορά κορεσμένη μιας οικονομίας στα όρια της ύφεσης, θα οδηγούσε στη μαρμάγκα που έφαγε και την άλλη παραγωγή της Twisted Pictures, το Trick 'r Treat (2009?). Αν όλοι δε τη πέφταν στη Lionsgate, πολύ πιο χοντρά απ' ότι για το θάψιμο του Midnight Meat Train (2008), με αποτέλεσμα η εταιρεία να ορίσει ημερομηνία εξόδου για το φιλμ, στις 8 Αυγούστου, και να κανονίσει και τα σχετικά για προβολή στη Comicon (στις 24 Ιουλίου, σύμφωνα με τον Bousman). Για να 'χεις εναλλακτικό στο Mamma Mia! (2008) που πέρασε αυτή τη βδομάδα από το Λαγονήσι και θα σου σκοτίζει τα αυτιά από την Πέμπτη σε Ελλάδα και Αγγλία.

Ένα ακόμα επεισόδιο του Όσο Κοιμάσαι ξεκινάει, κι απόψε είμαστε, κάμερα και ατρόμητη ρεπόρτερ, στον πυροσβεστικό σταθμό του δήμου σου και ελπίζουμε να τηλεφωνήσει κανείς που ψάχνει το σκυλί του.Τράνταξε το κοινό στο Sitges και άδειασε τις αίθουσες στη Βενετία. Αλλά το [REC] είναι ακόμα καλύτερο από όσο ακούγεται, και ότι θα 'θελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν οι σχετικές προσπάθειες από The Blair Witch Project (1999), μέχρι The Zombie Diaries (2006), Diary of the Dead (2007) ή Cloverfield (2008).

Οι υπεύθυνοι, Jaume Balagueró και Paco Plaza, έχουν, ανεξάρτητα, παρελθόν σε άψογα εκτελεσμένες βητοπαραγωγές του είδους, και μια.. τρομαχτική αίσθηση όλων των λειτουργικών συμβάσεων που.. λειτουργούν, τόσο για τα τρομοφίλμ (από τα πιο αρχετυπικά μέχρι τα πιο σαβούρικα) όσο και για τα τρομογκέιμ (πρωτοπροσωπικά ή μη). Και τις αραδιάζουν, έτσι όπως δε τις έχεις ξαναδεί παρά μόνο στους εφιάλτες σου. Ο καμεραμάν έχει πιστευτό λόγο να μαγνητοσκοπεί τα πάντα σα να παλεύει για τη ζωή του (γιατί είναι ο καμεραμάν και παλεύει για τη ζωή του), τα θύματα είναι χοντρές γριές με νυχτικιές, η πρωταγωνίστρια αρκετά άγνωστη και τυπικά βλαμένη, όλοι γυρνάνε πανικόβλητοι γιατί είναι πανικόβλητοι (στα γυρίσματα οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς δε ξέρανε τι θα συμβεί σε κάθε σκηνή), το αίμα τρέχει όπως το περιμένεις εκεί που δε το περιμένεις, και η ιστορία γίνεται πιο ξέφρενη (χωρίς να ξεχνάει τις αναφορές της) όσο σε κλείνει στον κόσμο της και κλείνει τον κόσμο της. Σχεδόν απόλυτα κυνικό και ιδανικά ψευτορεαλιστικό, με περιττό λίπος μόνο γύρω από τα εντόσθια που λερώνουν το φακό, το μόνο μειονέκτημα του φιλμ είναι ότι δε μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να ξεπαστρέψεις, από φυσικά αίτια και από το πρώτο τέταρτο, τόσο τη γιαγιά σου που αγωνιά στα ρεπορτάζ από τη λαϊκή όσο και το ανιψάκι σου που γυρνάει με μάσκα του χόκεϊ και μαχαίρα μεγαλύτερη από το μπόι του, αν δε μιλάνε Ισπανικά (και θα τους ψιλοαποσπάνε οι υπότιτλοι).

Ερωτικό τρίγωνο σπάει όταν η μια κορυφή του απομακρύνεται, κι ο άντρας του τριολέ βρίσκει παρηγοριά για τη θλίψη του, στην αγκαλιά γραμμωμένου, άτριχου, ξανθού πιτσιρικά.Η γαλλικότερη των γαλλικών ταινιών που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και καιρό, τα Τραγούδια της Αγάπης που κέρδισαν το κοινό και το βραβείο του, στο τελευταίο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας, αποτελούν λόγο ικανό ο εμπνευστής τους να ανακυρηχθεί προστάτης και πρέσβης των προϊδεασμών ημών των υπολοίπων Ευρω-πέων, περί της παριζιάνικης σεξουαλικότητας, και της ανοιχτόσκελης δεκτικότητάς της. Σοκαριστικό όχι για την τόλμη των εικόνων, ή των ιδεών του, αλλά γιατί κατεβάζει τη διαστημική απιθανότητα του να βρεθεί σοκολατούχο γάλα στον Άρη, και σου τη σερβίρει με αυγά και μπέικον, λες και το πιο ανορθόδοξο πράγμα σ' αυτό, είναι ότι το σταυρόλεξο στην πρωινή εφημερίδα είναι τυπωμένο ανάποδα, το φετινό γράμμα του Honoré προς τους θαυμαστές του για να τους πει ότι είναι καλά και τους αγαπάει (όπως θεωρεί πάνω-κάτω όλες τις ταινίες του, απ' ότι μας είχε πει), είναι τόσο επιστημονική φαντασία, όσο και screwball κωμωδία (ή μπλαζέ ειρωνία προς την πέρα απ' τον Ατλαντικό μουσικοχορευτική πανδαισία, αν προτιμάς), και συνάμα ένα γράμμα ερωτικό προς ό,τι μπορεί ένας φυσιολογικός άνθρωπος (με την καλή έννοια) να θεωρεί όμορφο. Όμορφο Παρίσι, όμορφα σπίτια, όμορφα ρούχα, όμορφοι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι που δεν τους νοιάζει σε ποια τρύπα θα βάλουν την όμορφη ανάγκη τους να ξεφύγουν απ' το όμορφα δραματικό πένθος τους, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι όμορφη, το όμορφο musical που δεν είναι ακριβώς όμορφο musical --ή τουλάχιστον όχι το musical που πιθανότατα περιμένεις--, δροσερό κι ανάλαφρο (κι αισθητικά κολάσιμο που σου στερεί τη Ludivine χωρίς τύψεις), βρίθει ρομαντικής λυρικότητας στην δραματουργία και την εικονογράφηση, και μπορεί να σε κερδίσει με την καλή του παιχνιδιάρικη διάθεση και μόνο, αρκεί να μην του κακιώσεις που δεν νοιάζεται για τη δική σου κοινή λογική (που βέβαια δεν είναι και τόσο κοινή, όπως ξέρεις ελπίζω), αλλά ποντάρει (ενδεχομένως εκβιαστικά) στην καλή σου πρόθεση να ποντάρεις κι εσύ στη (μη-)λογική της αγάπης που τραγουδάει.

Νταβατζής μπλέκει άσχημα, όταν νεοστρατολογηθείσα λολίτα και παλιά καραβάνα του, κάνουν ζημιά σε μεγάλο του πελάτη και μετά το σκάνε.Φωτισμένο απ' τα πέντε αστέρια του Peter Bradshaw στον Guardian που φυλάει τα αστέρια του πολύ προσεκτικά ως γνωστόν, το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Paul Andrew Williams είναι λίγο-πολύ βασισμένο στο μικρού μήκους του, Royalty (2001), αντλώντας ιστορία, χαρακτήρες και βέβαια πρωταγωνιστές, απ' την ταινία που τού είχε ανοίξει και πόρτες για στρατόπεδο συγκέντρωσης ταλέντων της Fox, και το μεγάλου μήκους που προέκυψε απ' την επιθυμία του να δουλέψει ξανά με ανθρώπους και story που γούσταρε την πρώτη φορά, χαιρετήθηκε απ' την πλειοψηφία του βρετανικού τύπου, ως η σωτηρία του κινηματογράφου τους. Κι όχι ότι δεν έχει πράγματα να θαυμάσεις αυτή η no budget βουτιά στις λάσπες του Λονδίνου, απ' την ατμοσφαιρική φωτογραφία της έντονης επ' ώμου κινηματογράφησης, μέχρι τους αξιοσημείωτα ντεγκλαμουραρισμένους, καταδικασμένους μέσα στα ελαφρυντικά τους, χαρακτήρες και τους ημιερασιτέχνες που τους υποδύονται, αλλά ως συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις, η ιστορία ξεμένει νωρίς από καύσιμο, μετατρέπεται σε ασήμαντο ανθρωποκυνηγητό με σαπουνοπεραριζέ διαλείμματα, η εξερεύνηση των (αντι)ηρώων δεν πάει και πολύ μακριά απ' την επιφάνεια, και τα παιχνίδια του Williams στα μπρος-πίσω της αφήγησης για να σου φτιάξει σασπένς, δεν κάνουν τίποτε άλλο απ' το να σου τονίζουν πως είναι κατασκευασμένο. Όπως και τα διάφορα βραβεία που μάζεψε η ταινία του, δεν κάνουν τίποτε άλλο απ' το να υποδεικνύουν την ανάγκη για ποικιλία, σε μια χώρα με Mike Leigh και ξερό ψωμί. Όχι πως το ψωμί του Williams είναι και πολύ διαφορετικό, απλώς είναι λίγο πιο... ζουμερό, ας πούμε, χάρη σε διάφορα σωματικά υγρά που θα μπορούσαν να τον κάνουν Guy Ritchie για κουλτουριάρηδες.

Λογιστής που το πιο συναρπαστικό στη ζωή του είναι να βλέπει progress bars στις μεταφορές ποσών, συναντά δικηγόρο που το πιο συναρπαστικό στη ζωή του είναι να βλέπει progress bars στις μεταφορές ποσών στο λογαριασμό του. Ακολουθεί περιήγηση σε πολυτελή sex clubs.Η Αποπλάνηση είναι τυπικά (αν και όχι ακριβώς) το δεύτερο προϊόν της Seed Productions, εταιρείας που έστησε ο Hugh Jackman με τη γυναίκα του και έναν βοηθό (του ενίοτε) σε διάφορες παραγωγές. Το πρώτο (προϊόν) ήταν το τηλεοπτικό Viva Laughlin που το CBS κατέβασε μετά από δύο (2) επεισόδια στον αέρα. Και η απειρία (της παραγωγής) φαίνεται και στο δεύτερο. Ιστορία που θα ήταν hot property στα 80s, pitchable στα 90s, και μπορεί να έπαιζε και στα 00s αν το σενάριο δεν ήταν του τυπικά υπερβλακωτή Mark Bomback (Θεόσταλτος (2004), Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει 4.0 (2007)). Πρωταγωνιστές σε κόντρα ρόλους, που οι ίδιοι ονειρεύονται και οι άλλοι δε τους αφήνουν να παίξουν για κάποιο λόγο: ο Jackman υπερβάλλει τόσο στις εκφράσεις που βλέπεις το μουστάκι που λείπει, ο Ewan McGregor ξεφορτώνει όλες τις πρόβες που 'χε κάνει για Peter Parker. Σκηνοθέτης από το χώρο της διαφήμισης που θέλει να γίνει De Palma και να γυρίσει σε φιλμ, φωτογράφος μεταξύ άλλων του Mann στα 90s με όρεξη να τον ακολουθήσει στα παιχνίδια με τη Genesis (τελικά γύρισαν τις βραδυνές σκηνές ψηφιακά με παλιούς φακούς, και τις άλλες σε φιλμ με Prima). Αποτέλεσμα, σχετικά γλασέ και συμπαθητικό όταν εμφανίζεται η Michelle Williams, το οποίο στην Αμερική δε θα 'παιζε στις αίθουσες αν η Fox δεν είχε τον Wolverine (2009) να έρχεται (για να κάνει τα χατήρια του πρωταγωνιστή του). Σε πιο καθυστερημένες αγορές (βλ. Ελλάδα) κολλάει καλύτερα (στη πρεμιέρα για τις Μάζες έγινε ψιλοπατημός), και στο DVD θα σκίσει παντού.

Κάποια teaser, όπως αυτό του Cloverfield (2008), εύχεσαι να μην είχαν γίνει ποτέ trailer, πολύ περισσότερο ταινία. Όμως αυτό του Eagle Eye (2008), που έπαιζε πριν τον πρόσφατο Indiana Jones, είχε κοπεί παραπλανητικά για να αποσπάσει τη προσοχή σου από κάτι πενήντα φορές μεγαλύτερο, τουλάχιστο σύμφωνα με τη μεγάλη του συνέχεια που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies.

Βιομηχανίες, βραβεία και παουερλίστες, όλα μοιάζουν όλο και πιο ασήμαντα μπροστά στον Steven Spielberg που υπογράφει τη συγκεκριμένη παραγωγή και θα μπλέκονταν από πιο κοντά αν είχε προλάβει. Ο άνθρωπος(?) ψάχνει καναδυο δις μετρητά, έτσι γιατί μπορεί να του 'ρθει καμιά καλή ιδέα, και την άλλη μέρα του 'χουν δώσει τα μισά, μαζί με καναδυο χώρες μπόνους (για σύγκριση αν κάτι Rothman και Gianopuloi ψάχναν το ένα δέκατο με τις ίδιες συνθήκες, θα ψόφαγε όλος ο πλανήτης για δέκα μέρες). Οπότε, το ότι βρήκε έναν πιτσιρικά και τον συμπάθησε και είπε να τον κάνει διαγαλαξιακό αστέρα, περνάει στα ψιλά. Όπως και το ότι αυτή η δουλειά, που την προόριζε για 8/8/8, του βγήκε λίγο καθυστερημένη --απλά θα ανακαλύψει και το φθινοπωρινό μπλοκμπάστερ, έστω και με μεσαίο προϋπολογισμό.

Κατά τα άλλα, το Αετίσιο Μάτι ακόμα θυμίζει σε κάποιους τη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων (1959), μάλλον γιατί το Disturbia (2007), πάλι με D.J. Caruso στη τελειομανή σκηνοθεσία και Shia LaBeouf στη τελειοκοινή υποκριτική, ανακύκλωνε την ιδέα του Σιωπηλού Μάρτυρα (1954). Και σε πολλούς (ακόμα θυμίζει) το πρώτο Matrix, μάλλον γιατί δεν έχουν δει άλλη ταινία και νομίζουν ότι οι Wachowskis ανακάλυψαν το τηλέφωνο. Το σενάριο πάντως θέλει Syriana (2005) εναντίον WarGames (1983), το trailer το κόβω προς The Game (1997), και η σχετική βαλίτσα πάει πολύ μακριά. Ο Spielberg λέει ότι η ιδέα είναι πρωτότυπη (όσο γίνεται στη τέχνη) και δικιά του, όπως και η τελεία.

Πολλά τρέιλερ με ενδιαφέρον βλέπουμε τελευταία, σαν τις ταινίες που αρέσουν στο κοινό και στον τύπο απ' ότι μαθαίνουμε στην Αμερική αλλά και όλο τον κόσμο. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι αυτό για το Disaster Movie (2008). Πρόκειται για τη νέα παραγωγή του διδύμου Jason Friedberg και Aaron Seltzer, υπεύθυνων για επιτυχίες όπως Date Movie (2006), Epic Movie (2007) και Σπαρτιάτες για Κλάματα (2008). Και όπως παρατηρούμε κάνανε μια ταινία τη χρονιά αλλά φέτος αποφάσισαν να κάνουν δύο!

Ένα άλλο που παρατηρούμε είναι ότι αυτή δεν είναι μια ταινία της Fox που είναι μια μεγάλη χολιγουντιανή εταιρεία αλλά γράφει Lionsgate που είναι η μεγάλη της αδερφή όπως δείχνει και το όνομα (Αλεπού - Λιοντάρι). Και οι δαιμόνιοι σεναριογράφοι όχι μόνο βλέπουν πάρα πολλές ταινίες όπως ξέρουμε, αλλά και πρώτοι από όλους. Γιατί ο Hancock (2008) που τον βλέπουμε να πετάει και μετά να χτυπάει στον στύλο της ΔΕΗ και μετά να πέφτει κάτω είναι καινούριος και δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει. Και άλλες είναι πολύ καινούριες!

Τα αστεία στο τρέιλερ έχουν πολύ σκέψη από πίσω και μάλλον θα χρειαστεί να δούμε και την ταινία για να τα καταλάβουμε, όπως αυτό με τη Hannah Montana που φαίνεται να πεθαίνει και λέει να αγοράσουμε τον δίσκο της. Τι να εννοεί άραγε?

Η θεματολογία της ταινίας μπορεί να είναι οι ταινίες καταστροφής όπως Iron Man (2008), Ο Απίθανος Χουλκ (2008), The Simpsons: Η Ταινία (2007), Η Μαγεμένη (2007) και Sex and the City (2008). Αλλά επειδή ήταν κανονικά να έχει αστεία από το Superbad (2007) και το Με την Πρώτη (2007) και άλλες κωμωδίες, και αυτά συμβαίνουν στις καλές ταινίες, θα πρέπει να περιμένουμε να τη δούμε για να πούμε με τι ασχολείται.