Με μόνη παραφωνία την επικράτηση του Sean Penn επί του Mickey Rourke στην κατηγορία του Α’ Ανδρικού (και επιβεβαίωση της, νεόκοπης νομίζω κατάρας των Indie Spirits που κάποιοι λιβάνιζαν χθες), τα φετινά Όσκαρ κυλίστηκαν για άλλη μια χρονιά στο βούρκο της ανιαρής προβλεψιμότητας και η φετινή ήταν, μάλλον χωρίς αμφιβολία, η χειρότερη χρονιά που θα μπορούσαν να το κάνουν, δεδομένων των υποψηφιοτήτων. Αλλά, εδώ που τα λέμε, δεδομένων των υποψηφιοτήτων, δεν θα κέρδιζαν και τίποτα ακόμα κι αν έδιναν όλα τα βραβεία σε όλα τα outsider όλων των κατηγοριών.

Σε περίπτωση που τώρα βγήκες απ’ το πιθάρι, ο Slumdog Millionaire, φυσικά, μάζεψε όλες τις κατηγορίες που είχε υποψηφιότητες, πλην του sound editing, που για κάποιο λόγο κέρδισε ο Σκοτεινός Ιππότης (ο οποίος, παραδόξως, το άξιζε κιόλας), κλείνοντας τη βραδιά με οκτώ καραφλά αγαλματάκια, για Ταινία, Σκηνοθεσία, Μοντάζ, Διασκευασμένο Σενάριο, Φωτογραφία, Μουσική, Τραγούδι (για το Jai Ho) και Μιξάζ. Ο Benjamin Button ακολούθησε με τα τρία του, που τα πήρε μόνο σε όσες κατηγορίες δεν είχαν μέσα και το Slumdog, ο Σκοτεινός Ιππότης και το Milk πήραν από δύο (Β’ Ανδρικό για τον Heath Ledger και Sound Editing το πρώτο, Α’ Ανδρικό και πρωτότυπο σενάριο το δεύτερο, το οποίο, αν θυμάσαι κι απ' την κριτική του cinemad, δεν έχει και τόσο μεγάλη πρωτοτυπία) και βέβαια η Kate Winslet, με το Όσκαρ Α’ Γυναικείου, έδωσε μια νίκη και στο The Reader, το οποίο γνώρισε, αναπάντεχα, την καλύτερή του στιγμή στην χθεσινοβραδινή τελετή, όταν γελούσαν μαζί του ο James Franco κι ο Seth Rogen, βάζοντάς το ιδιοφυώς στο μοντάζ των κωμωδιών της χρονιάς. Ε κι η Penelope Cruz, πήρε το Β’ Γυναικείο για το Vicky Cristina Δραπετσώνα Barcelona, όπως όφειλε, ως φαβορί στη μόνη ψιλοανοιχτή κατηγορία της χρονιάς.

Κατά τα άλλα, το μόνο ενδιαφέρον χθες, όπως αναμενόταν, το είχε η ίδια η τελετή, με τις ευρεσιτεχνίες της, για τις οποίες, σημειώνει ο Roger Ebert, πως ο καινούριος τρόπος παρουσίασης των υποψηφιοτήτων των ερμηνειών, δούλεψε ωραία, κι ο Hugh Jacman ήταν γοητευτικότατος. Με τα οποία θα συμφωνήσω, σημειώνοντας και τις φήμες που κυκλοφόρησαν για την παρουσίαση πολλαπλών κατηγοριών από τους ίδιους αστέρες, η οποία, λένε, προέκυψε όχι τόσο σαν ιδέα να κυλάει πιο γρήγορα ο χρόνος (που σαν τέτοια, επίσης μου φάνηκε πετυχημένη), αλλά μάλλον από ανάγκη να καλυφθούν τα κενά που προέκυψαν από τις αρνήσεις μεγάλων αστέρων να παρουσιάσουν. Όπως και να ‘χει, οι παραγωγοσκηνοθέτες της βραδιάς κατάφεραν να δώσουν στην τελετή μια ενδιαφέρουσα δομή (ενδεικτική, κιόλας, της διαδικασίας παραγωγής μιας ταινίας), που έλειπε τις προηγούμενες χρονιές.

Απο ‘κει και πέρα, μια στάση αξίζει στο βραβείο ξενόγλωσσης ταινίας, κατηγορία στην οποία θα μπορούσε να πει κανείς (ή, εγώ μόνο και κανείς άλλος) ότι τα τελευταία χρόνια οι Ακαδημαϊκοί την έχουν δει φεστιβαλικοί από μόνοι τους και το ’χουν πάρει πάνω τους να αναδείξουν ξενόγλωσσες που δεν έχει δει κανένας άλλος (εις βάρος αυτών που έχει δει και αναδείξει όλος ο υπόλοιπος πλανήτης), ενώ (ολοι οι) άλλοι θα μπορούσαν απλά να πουν ότι οι ψηφοφόροι είναι ξεμωραμένοι. Απ’ όπου κι αν το πιάσεις όμως, κάποιοι γέλαγαν χθες βράδι όταν τους έλεγα ότι προχθές είχα ποντάρει κάνα κατοστάρικο στο γιαπωνέζικο Departures, αλλά όταν ξέρεις πως το Entre les Murs και το Waltz with Bashir είχαν μπει στην πεντάδα απ’ την πίσω πόρτα της δεύτερης επιτροπής (που συγκροτήθηκε φέτος ακριβώς για να βάζει στην πεντάδα ταινίες που θα τους έκραζαν αν έλειπαν), ε κι εκεί τ’ αποτελέσματα γίνονται κάπως πιο ξεκάθαρα κι όχι τόσο απροσδόκητα.(UPDATE: η ακρίβεια των στοιχείων της παραγράφου έχει αποδειχθεί αμφίβολη, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει)

Για να κλείσω πάντως, ανεξάρτητα με το αν έπιασαν στα ratings οι αλλαγές στην διαδικασία της τελετής και το μοστράρισμα σταρλετίτσων με κοινό στα νεανικά κοινά, η φετινή τελετή ήταν (όπως φαινόταν απ’ τις υποψηφιότητες) η ταφόπλακα που χάραζε εδώ και βδομάδες ο cheaplog και που θα κρατήσει τα Όσκαρ μια διαδικασία διαδικαστική για ‘μας τους γραφιάδες της κι εξίσου αναμενόμενη κι επιβεβαιωτική και για σένα, αν είσαι απ' αυτούς που κάνουν τον κόπο να διαβάζουν κι αυτά τα γράμματα που βάζουμε ανάμεσα στις φωτογραφίες.

Απροετοίμαστος, αυθεντικός, ασυγκράτητος, μετρημένος, κατασυγκινητικός όπως σε κάθε εμφάνισή του στη περίοδο των βραβείων, ο Mickey Rourke πρωταγωνίστησε και στη πιο λαμπρή βραδιά, τουλάχιστο από το 2006 που μοιράζονταν τους υποψήφιους με τα Oscar® και πολύ πιθανά ever, των πιο λαμπρών ανεξάρτητων αγαλματιδίων. Τα Indie Spirits τίμησαν φυσικά και τον Darren Aronofsky που παρέλαβε το βραβείο καλύτερης ταινίας για τον Παλαιστή του, αλλά και τη κινηματογραφίστριά του, Maryse Alberti.

Στη παραδοσιακή τέντα στη παραλία της Santa Monica, όσο ο σκηνοθέτης που έντεκα χρόνια πριν είχε κάνει το Sundance να παραληρεί για το π (1998) του δήλωνε ξαφνιασμένος με την υπερυπεραριθμία των φαν που ο πρωταγωνιστής του έκρυβε τόσα χρόνια στη ντουλάπα, η Melissa Leo, η πρωταγωνίστρια του Frozen River, της μεγαλύτερης ταινίας του περσινού μεγαλύτερου ανεξάρτητου φεστιβάλ, σήκωνε το ασημένιο φτερωτό πρώτου γυναικείου. Η Heather Rae πήρε και Piaget Award για τη παραγωγή, ενώ το Ballast, δεύτερο στην αγάπη του Sundance και των κριτικών όλο το 2008, έφυγε με άδεια χέρια παρά τις έξι (6) και σημαντικές υποψηφιότητες. Τόσα πολλά (i.e μηδέν) με τόσες υποψηφιότητες, πήρε και η καλλιτεχνιά ονόματι Rachel Getting Married που άφησε έξω από σκηνοθεσία και καλύτερη ταινία το Milk. Αντίθετα, η βιογραφία του Harvey Milk από τον Gus Van Sant, και από τις ελάχιστες σημαντικές παραγωγές του 2008, μάζεψε δεύτερου αντρικού για τον James Franco και πρώτου σεναρίου για τον Dustin Lance Black, με τον τελευταίο να ετοιμάζεται και για οσκαρικές απονομές, παρόλο που το σενάριο του δεν ήταν ούτε τόσο πρωτότυπο ούτε ακριβώς το ισχυρότερο χαρτί του φιλμ.

Υπεραγαπημένος των κριτικών ο Visitor του Thomas McCarthy του έφερε τελικά μια διάκριση για τη σκηνοθεσία του, χωρίς απολύτως καμία κριτική στήριξη ο Woody Allen τσίμπησε ένα (πολλοστό) σενάριο από τον πραγματικό δικαιούχο Charlie Kaufman που περιορίστηκε σε πρώτη σκηνοθεσία για το Synecdoche, New York, ενώ είχε ήδη και το συνολικό Robert Altman Award από την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων. Η Vicky Cristina Barcelona (του Allen) μπήκε στους πολυνίκες της βραδιάς χάρη στο β' γυναικείο της Penélope Cruz, το Ανάμεσα στους Τοίχους πήρε το ξενόγλωσσο, το Man on Wire το ντοκιμαντέρ, το τελευταίο συγκεντρώνει συγκριτικά τις περισσότερες πιθανότητες (από τα τρία) να κάνει repeat απόψε και μπορείς να στηρίζεσαι στα ξεμωραμένα της Ακαδημίας να το διαψεύσουν.

Όπως και πέρσι, τα τρία των Χρυσών Βατόμουρων μοιράστηκαν ισορροπημένα ανάμεσα στα δύο φύλα, έχοντας ουσιαστικά προαναγγελθεί από την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων τους. Η Paris Hilton και ο Mike Myers ισοφάρισαν πανάξια τα ρεκόρ της Lindsay Lohan και του Eddie Murphy από το 2008, αλλά αυτή τη φορά δικαίωμα σε βαρύτιμο επίχρυσο έπαθλο απέκτησαν και ο Uwe Boll με τον Pierce Brosnan, αφού οι κατηγορίες ψιλοεπεκτάθηκαν για να χωρέσουν το.. μεγαλείο της χρονιάς.

Η μη κληρονόμος της περιουσίας της οικογένειας των ξενοδοχείων πρωταγωνίστησε στο The Hottie & the Nottie που ακριβώς ένα χρόνο πριν δεν σάρωσε τα ταμεία, με μέσο όρο εισπράξεων $81 και τίποτα ανά αίθουσα. Από την αφίσα ακόμα της ταινίας μπορείς να καταλάβεις γιατί πήρε και το βατόμουρο ντουέτου, ενώ μάλλον σα μόνιμη καλεσμένη της τελετής η Paris τσίμπησε και την ανυπόφορη δεύτερη ερμηνεία για τα μάλλον υποφερτά τσιριχτά της στο Repo! The Genetic Opera. Υποφερτά μόνο από σεβασμό στο κουράγιο του να αντέξει το ρεζιλίκι τους ήταν τα φωνητικά του Brosnan στο Mamma Mia! με αποτέλεσμα (χωρίς πλάκα) οι φίλοι του να διαβάζουν τα "clutching at notes [..] like a man trying to catch flies on a windy day" των κριτικών σαν αποθέωση της ερμηνείας του. Αποθέωση of sorts για τον Boll ήταν και το πρώτο RAZZIE® καριέρας που απονεμήθηκε μετά το 1987 για να συνοδέψει το επιπλέον (RAZZIE®) της σκηνοθεσίας του σε Postal (2007), In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007) και Tunnel Rats παρόλο που έβγαλε και ακόμα καλύτερα μέσα στο 2008. Η μεγάλη έκπληξη of sorts στο Barnsdall Theatre, ήρθε όταν ανακοινώθηκε ο τέταρτος Indiana Jones σα "χειρότερο sequel, prequel, και τα λοιπά", αφήνοντας τα μεγα-υποψήφια Meet the Spartans (5 υποψηφιότητες) και Disaster Movie (6) χωρίς το ξινό βατόμουρό τους.

Το κατόρθωμα του Myers έμεινε ακατανόμαστο όλο το 2008 στις Μάζες και δεν άλλαξε κάτι φυσικά όταν μπήκε το 2009. Το κατόρθωμα της Kim Kardashian να είναι υποψήφια με τη πρώτη της κιόλας εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη, το υποδέχτηκε η ίδια με τρακ πολύ μικρότερο από αυτό που πόζαρε με ένα μεγάλο παπάρι στο στόμα στη πρώτη της εμφάνιση στο home video, οπότε οι Μάζες αγαπάνε την κωλάρα της περισσότερο και περιμένουν να ακολουθήσει τα βήματα της πρώτης διδάξασας και στην ασπρόμαυρη φωτογραφία με τη πρασινοπορτοκαλί στάμπα.

Περισσότερα στο δελτίο τύπου "RAZZIE® Voters Love [..], Go Gaga Over Paris & Uwe Boll"

Το φιλμ που θα σώσει το ισπανικό box office, τουλάχιστο μέχρι να βγει η Agora (2009) του Amenábar, και αν πιάσει τουλάχιστο το ⅓ των 4,3 εκατομμυρίων θεατών του El Orfanato (2007) σα το Volver (2006) ή έστω το ¼ σα το Vicky Cristina Barcelona (2008), το Los Abrazos Rotos (2009) με ημερομηνία εξόδου 18 Μαρτίου, απέκτησε teaser που πλημμύρισε τα γιουτούμπια και τα διαδίχτυα της πατρίδας του Almodóvar, από τη Τετάρτη που έσκασε μύτη online, κι ενώ έπαιζε ήδη στις αίθουσες.

Θριλεροδραμωδία αλά noir 50s τοποθετημένη στα 90s σύμφωνα με τον δημιουργό της, η ιστορία ενός σκηνοθέτη που θυμάται τη σχέση του με μια πρωταγωνίστρια 14 χρόνια μετά το δυστύχημα που τον άφησε τυφλό σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη, ευκαιρία για την Penélope Cruz να αλλάξει χτένισμα σύμφωνα με το μπερδεμένο blog του σκηνοθέτη που σκηνοθετεί τον σκηνοθέτη και τη πρωταγωνίστρια που υποδύεται τη πρωταγωνίστρια, κουβαλώντας όλη τη κομπανία πρόσφατων αγαπημένων με τη προσθήκη του Dani Martín και την υπόσχεση για σημαντικότερο ρόλο των αντρικών ρόλων (ή τουλάχιστο των χεριών τους σε δουλειά βαστάζου για τις ανάγκες του τίτλου), οι Αθετημένες Αγκαλιές, εμπνευσμένες από μια φωτογραφία ζευγαριού του προηγούμενου αιώνα στη παραλία του Lanzarote, φωτογραφημένες από τον Rodrigo Prieto στη θέση του José Luis Alcaine (που ήταν προφανώς απασχολημένος να περιφέρεται σε ελληνικά Ερείπια (2009)), έχουν τόσο σίγουρο το ταξίδι στις Κάνες όσο και το νησί των Καναρίων τα ταξίδια των τουριστών (και) με αφορμή αυτές (τις Κάνες, τις Αγκαλιές, και τις Αγκαλιές στις Κάνες), και μέχρι τότε ίσως η παραγωγή να έχει πάρει χαμπάρι ότι δεν ήταν τα τοπία της Βαρκελώνης, οι μουσικούλες, και τα κλικ της κάμερας που πούλησαν το πρώτο, μαγιάτικο, τρέιλερ πέρσι για τον Alwoodyallèn.

Στις 20 Ιουλίου του 1944 σημειώθηκε η μεγαλύτερη και πιο καλά οργανωμένη απόπειρα της γερμανικής αντίστασης όχι μόνο να σκοτώσει τον Adolf Hitler αλλά και να καταλάβει την εξουσία στη συνέχεια χρησιμοποιώντας ένα σχέδιο επιχειρήσεων εφέδρων σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Το σχέδιο ονομάζονταν Unternehmen Walküre.Η Επιχείρηση Βαλκυρία (2009) είναι μια ταινία για το καλοκαίρι. Χωρίς να φτάνει την απόκοσμη γραφικότητα του Defiance (2008), το σενάριο του κολλητού του σκηνοθέτη Christopher McQuarrie και του βοηθού του Nathan Alexander (που πήρε προφανώς προαγωγή) δεν πολυασχολείται με την ιστορική συγκυρία, αφήνει τα γλωσσοδετικά ονόματα των πολυάριθμων χαρακτήρων στην άκρη, θεωρεί δεδομένο ότι και η μάνα του Hitler προσπάθησε να τον πνίξει μόλις γεννήθηκε με αυτό το γελοίο μουστάκι (και οι κακοί του είναι ουσιαστικά όσοι αμφιταλαντεύονται), παίζει την εξαιρετική πραγματική ιστορία σα δραματικό θρίλερ παρά την προδιαγεγραμμένη κατάληξη, κρατάει το ζήτημα τιμής που αυτή (η ιστορία) πραγματικά ήταν για το οπερατικό τέλος. Και ο Bryan Singer παραμένει αφοσιωμένος στη κληρονομιά του Όπου Τολμούν οι Αετοί (1968) και της Μεγάλης Απόδρασης (1963), με πανοραμικές απόψεις κάθε τεράστιας σβάστικας και κλειστοφοβικά περιτριγυρίσματα κάθε ασφυκτικά γεμάτου υποφωτισμένου δωματίου, με άψογη εναλλαγή ρυθμού και κλίματος στις συνεχείς μεταπτώσεις από μεγάλη ελπίδα σε απογοητευτική διάψευση, με σχετικές απλωτές στην γνωριμία σου με τους ήρωες και ξέφρενες αναφορές σε χιτσκοκικούς ορισμούς της έντασης όσο περνάει η ώρα.

Η Επιχείρηση Βαλκυρία είναι μια ταινία για τη περηφάνια. Ένα Mission: Impossible για τον Tom Cruise μέσα κι έξω από το πλατό. Στοίχημα επιβίωσης για τη United Artists που έστησε μπαίνοντας μπροστά στην ομάδα όσων φίλων του απέμειναν. Στοίχημα επιβίωσης για τη Γερμανία της ομάδας αξιωματικών που βρήκε στον Von Stauffenberg την αποφασιστικότητα και τη γρήγορη σκέψη που χρειάζονταν. Ένα thrill ride στην εξέλιξή της και στην κινηματογράφησή της, θα 'χε πιθανά αισιότερο τέλος αν έβγαινε αυτές τις μέρες σε μια Αμερική που φαίνεται να χρυσοπληρώνει κάθε υποψία παροχής κλασικής ψυχαγωγίας, όσο και οι ήρωές της αν η μπόμπα κάτω από το επιχειρησιακό τραπέζι στο Wolfsschanze δεν είχε μετακινηθεί κατά τύχη. Αλλά επέλεξε τον Δεκέμβρη με την ίδια αξιοπρέπεια που ο πρωταγωνιστής της εκφέρει τα απανωτά ET phone home του σεναρίου μέσα σε ένα βρετανικό υποστηρικτικό καστ προδιαγραφών που απειλεί να τον φάει ζωντανό. Και για μια στιγμή μάζευε πάνω από $80 μύρια στο υπερατλαντικό box office και φαίνονταν να ελέγχει το Βερολίνο όσο και στην οθόνη.

Νεαρός λαθρομετανάστης προσπαθεί να πάει απ’ την Κρήτη στο Παρίσι, ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή, μέσα στο καπέλο ενός μάγου.Η πιο προσωπική του ταινία, λέει ο Γαβράς πως είναι αυτή, που είναι και η πρώτη ελληνική, λέει η παραγωγή, τουλάχιστον σε κεφάλαια, τα οποία, όπως φαίνεται, όταν είναι σε χέρια ικανά, δεν δείχνουν την εθνικότητά τους. Η προσωπικότητα του Γαβρά, ωστόσο, βγάζει τη μυτούλα της, ή τουλάχιστον το ρομαντικά παιγνιώδες κομμάτι της, μέσα από την ιστορία του λαθρομετανάστη που αφήνει χωρίς ταυτότητα και χώρα προέλευσης, επιδιώκοντας στην καθολικότητα της Οδύσσειας του ήρωα, να απεικονίσει μέρος και της δικής του.

Η καλοσύνη, η ανθρωπιά κι η αξιοπρέπεια των ξένων είναι αυτό που ψάχνει, βρίσκει κι αναδεικνύει απ’ τους ανθρώπους των λαών της Ευρώπης που συναντά ο ήρωάς του από την Ελλάδα στην Ιταλία, μετά στη Γερμανία και τέλος στο Παρίσι, τουλάχιστον όπως προκύπτει απ’ την αντίθεσή τους με τους κατά τόπους ένστολους και τις άτεγκτες οδηγίες τους. Και με την τρυφερή, λίγο παραμυθένια, λίγο ονειρική ιστορία του, την τουριστική αισιοδιοξία της οποίας, φροντίζει να κρατά δεμένη στη γη ο Ricardo Scarmacio με την μεθυστική, σχεδόν βουβή ερμηνεία του, ο Γαβράς σου ζεσταίνει την καρδιά με μαεστρία στην επεισοδιακή αφήγηση, έστω κι αν βαλτώνει κομματάκι στο πρώτο μέρος, χωλαίνει κατά καιρούς σε δευτερότριτες ερμηνείες (κυρίως από Έλληνες ερμηνευτές) και προβληματίζει με την άνεση που προσπερνά πολιτικοινωνικά ζητήματα που αγγίζει, χωρίς διάθεση να πασπατέψει. Εν τέλει όμως, η αξία της Οδύσσειάς του παραμένει, έστω και ως δροσερό κι αστείο crowd pleaser με ψυχούλα και τη γλώσσα έτοιμη να σου τη βγάλει όταν χρειαστεί.

Η Rachel παντρεύεται. Με κάποιο μακρινό, πιθανά αριστοκρατικό, απόγονο τζαζοχαβανοτζαμαϊκανοϊνδικού πολιτισμού.Η Rachel είναι σαν υποκριτική υπερφίαλη υπερφλύαρη σημαιοστολισμένη καλεσμένη σε γάμο που δηλώνει ότι έριξε κάτι πάνω της και ήρθε όσο ο μισομεθυσμένος γκόμενός της και οι φίλοι του βιντεοσκοπούν με τα κινητά προσπαθώντας να τη βγάλουν αξιοπρεπώς φρεσκαρισμένη καλλιτεχνιάρα: λυπάσαι τον μονταζιέρη που θα πρέπει να ετοιμάσει το DVD της τελετής. Το περίεργο είναι ότι τα μισοκαταφέρνει (ο μονταζιέρης), ειδικά αν είσαι υποχρεωμένος να κάτσεις να το δεις (το DVD, ως συγγενής), βρίσκοντας το κολάι στο δρόμο, χωρίς γενικά πλάνα και με αλλαγές κατευθύνσεων που ξεπερνάνε τις 90 μοίρες. Και η Anne Hathaway καταφέρνει επίσης να μοιάζει με τη καβλιάρικη αδερφή της Liza Minelli, όσο χτυπιέται από το σενάριο με καπνούς αποτοξίνωσης, νερά αδερφοκτονίας, μπουνιές στο μάτι αερόσακων, χαστούκια άπονης απόμακρης αποχωρισμένης ανεύθυνης μάνας, εξωγήινους που στη μέση του μανικιούρ αποκαλύπτουν τη σατανική προσποίηση σεξουαλικής κακοποίησης με την οποία εξυπηρέτησε την ανάγκη της για ανώνυμη εξιλέωση με ανώνυμο τρόπο στα ανώνυμα μάτια ανώνυμων τοξικομανών, και βάλε. Ο Jonathan Demme ως συνήθως αδιαφορεί για το πως και ποιους εκθέτει όσο ελπίζει ότι κάτι αλτμανικό θα προκύψει στα μάτια των κριτικών, χωρίς να αδικείται από το αποτέλεσμα.