Το αταίριαστο δίδυμο αυτή τη φορά τα βάζει με κινέζικες Τριάδες. Στο Παρίσι.Οι τρίτοι Αλεξίσφαιροι Ντετέκτιβ, όπως περίπου και το τέταρτο T4xi (2007), είναι από τις ταινίες ενός είδους καταδικασμένου σε εξαφάνιση όσο και η αγελαδοαλεπού η πλατυποδάρα. Η αμερικάνικη προσπάθεια είναι ακόμα πιο κουρασμένη και προσβλητική κι αν ψάχνεις κι αφορμή να αρπαχτείς βλέπεις ας πούμε ότι ο Chris Tucker έχει κάνει λεφτά και για τα εγγόνια του ταξιδεύοντας τρεις φορές από τη μακρινή χώρα των μαύρων στριγκλιάρηδων γουρλομάτηδων όπου έχει αποσυρθεί τη τελευταία δεκαετία για να εισπράξει $25 εκατομμύρια μόνο για το τελειωτικό (όσο ζεις ελπίζεις) χτύπημα. Ή ότι οι Ευρωπαίοι ιθαγενείς που επιλέχτηκαν να συμμετέχουν, Max von Sydow και Roman Polanski(!), είναι πιο γνωστοί στον μέσο Αμερικάνο για τη πραγματική ή όχι και τόσο λατρεία τους για τον ανήλικο πληθυσμό του πλανήτη. Ή ότι οι έτσι κι αλλιώς ψηλομύτηδες Κινέζοι τα πήραν τόσο που απαγόρεψαν η ταινία να αντιγραφεί από πανάρχαιο κινητό και να πουληθεί από πλανόδιους στη χώρα τους. Ή ότι οι συμπατριώτες του Brett Ratner στράβωσαν άσχημα, κατά τη διάρκεια της προώθησης, όταν υπονοήθηκε ότι έχει τη δυνατότητα να γυρνάει ταινίες που μπορεί και να μην ενοχλούν έστω κάποιο από τα ζώα και φυτά που εξαφανίστηκαν με τους Παγετώνες. Κι αν οι προηγούμενες προσπάθειες είχαν κάποια στοιχεία που τις κάναν υποφερτές, σ' αυτή εδώ ο Jackie Chan είναι πιο γερασμένος απ' όσες φορές έχεις ακούσει ότι είναι πιο γερασμένος από ποτέ, και προφανώς έχει βάλει όρο ο συμπρωταγωνιστής του να βρίσκεται σε απόσταση ασφαλείας από εκτοξευόμενα σάλια (οπότε και η περίφημη χημεία τους εντοπίζεται μόνο στις σκηνές των credits τέλους όπου ο καθένας προσπαθεί να πει τις ατάκες του απέναντι σε κάτι που μοιάζει με φουσκωτό ομοίωμα του άλλου).

Στην Κόλαση όπου μετακόμισε θα υποδέχεται πια τους φίλους του ο μεγάλος καταραμένος του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Νίκος Νικολαΐδης, κουβαλώντας απέναντι σε θεούς και δαίμονες ταινίες που γίναν θρύλος, παρασύνθημα σε συγκεντρώσεις και σύνθημα σε τοίχους, έδωσε στα 68 του την τελευταία του μάχη με τον καρκίνο μέχρι και σήμερα το πρωί.

Γεννημένος 25 Οκτωβρίου 1939 στα Εξάρχεια ο Νικολαΐδης δήλωνε και ήταν παιδί της Κατοχής, ιδεολόγος, αντιδραστικός, ρομαντικός, σκοτεινός, παρανοϊκός Σκορπιός. Στη Θεσσαλονίκη τον γιούχαραν και τον βράβευαν, του τη πέφταν στον εξώστη ενώ χειροκρόταγε η πλατεία (αυτόν ή το πέσιμο, άγνωστο) και ανάποδα, στα διεθνή φεστιβάλ έβρισκε ένα σωρό λόγους και προφάσεις να μη πάει και όταν το 'κανε ήταν από τη μια πολύ μπροστά απ' την Ελλάδα και από την άλλη πολύ πίσω (όντας) απ' την Ελλάδα, τις ταινίες του τις έκανε πάντα μόνος για να έχει τον έλεγχο και να μη τις πουλάει σε κανέναν (αλλά να τις αντιγράφει τζάμπα άμα τύχαινε), το κοινό του λες και το απόφευγε μπερδεύοντάς το με ταινίες διαφορετικές στη σειρά και τριλογίες που κλείναν εκτός τόπου και χρόνου, τα λεφτά του τα έβγαλε μάλλον από τα σύντομα κλιπάκια ανάμεσα στο τηλεοπτικό πρόγραμμα και τα συνθήματα στους τοίχους ήταν από τους πρώτους που τα έκαναν (βλ. τα χρησιμοποίησαν ως) διαφήμιση, απαγορευμένος από τη Δεξιά με κομμουνιστικό σκεπτικό ήταν πολύ πιθανά πιο κοντά από κάθε Έλληνα σκηνοθέτη στο πραγματικό αντιδραστικό και λούμπεν περιθώριο και σίγουρα ο πιο cult τέτοιος (Έλληνας σκηνοθέτης) έξω από τα σύνορά μας.

Οι ταινίες του ξεκίνησαν από την Κόλαση (φυσικά) και τον αριθμό του αυτοκινήτου του με την Ευριδίκη ΒΑ 2037 (1975) που του έφερε και το πρώτο από τα τέσσερα (4) βραβεία σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979) και η Γλυκιά Συμμορία (1983), κόντρα στην ηθική, την εικόνα, την γεύση, τις μαζικές προσδοκίες μιας χώρας που αρχίζει να βολεύεται και να μικροαστίζει και μιας θεωρητικοκρατικά ελεγχόμενης βιομηχανίας που όλοι θέλουν πια να ξεχάσουν, δημιουργούν και εδραιώνουν τον μύθο του και κόβουν εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια. Ο Νικολαΐδης φυσικά κόβει απότομα το τιμόνι και πάει μέχρι το κάποτε Φανταστικό Avoriaz με τη Πρωινή Περίπολο (1987) και κορυφώνει τη καριέρα του σερβίροντας το πιο εκρηκτικό κοκτέιλ του ελληνικού κινηματογράφου, το Singapore Sling (1990), στα μεγαλύτερα φεστιβάλ και σε λογοκρισίες και bootleggers. Ακολούθησαν Θα Σε Δω στην Κόλαση Αγάπη μου (1999), Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα (2002), The Zero Years (2005) που κλείσαν χρωστούμενα, τριλογίες και το τελευταίο σχεδόν επίσημα και τη καριέρα του πρόπερσι στη Θεσσαλονίκη.

Η Rosebud σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί 2 Μέρες στο Παρίσι. Την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου στις 7 το απόγευμα στο Odeon Kosmopolis, στο Μαρούσι.

Η καινούρια ταινία του Takashi Miike που κάνει τον γύρο των φεστιβάλ, παίζοντας απόψε για τους δημοσιογράφους κι αύριο μετά τα μεσάνυχτα στη Sala Grande στη Βενετία και την άλλη βδομάδα στο Midnight Madness του Τορόντο, δεν είναι από τις συνηθισμένες ακραίες του που περνάνε τα σύνορα της Ιαπωνίας, όπως καταλαβαίνεις από τον τίτλο ακόμα. Τοποθετημένο χρονικά σε ένα εναλλακτικό.. παρελθόν, "εκατοντάδες χρόνια μετά τη μάχη του Dan-no-ura", όπου οι clans των Genji και των Heike συνεχίζουν να μάχονται μάλλον για τίποτα κοπάδια αντί για τον αυτοκρατορικό θρόνο, το Sukiyaki Western: Django (2007) είναι προφανώς sukiyaki western (i.e. το ιαπωνικό αντίστοιχο των ιταλικών spaghetti στην μίμηση τoυ αμερικάνικου είδους) και ριμέικ του θρυλικού και χιλιοκακομιμημένου άμα τη προβολή του Django (1966).

Αν βάλεις ότι η παραγωγή του Sergio Corbucci "επηρεάστηκε" από το Για Μια Χούφτα Δολάρια (1964) που "εμπνεύστηκε" από το Yojibo (1961) που παραμένει αμφισβητούμενο από ποια μυθιστορήματα του Dashiell Hammett "δανείστηκε" στοιχεία, καταλαβαίνεις γιατί ο Miike αποδέχεται τις συγκρίσεις με τον Tarantino παρόλο που κάνει συνήθως σε ένα χρόνο όσες ταινίες ο τελευταίος σε όλη του τη καριέρα (μετρώντας του και τις κομμένες στη μέση και τις μισές που τεντώθηκαν). Αφού και οι δυο ανακυκλώνουν και αναμιγνύουν υπέργηρα είδη και ποπ αναφορές, και μάλλον προσφυώς ο Tarantino αντιμετωπίζεται εξίσου σαν τρελάρας στην Ιαπωνία με τον Miike στη Δύση. Έτσι ο Γιαπωνέζος, νομίζοντας μάλλον ότι συμμετείχε σε ταινία του Αμερικάνου εμφανιζόμενος στο Hostel (2005), του φύλαξε και μια θέση στη δικιά του (στο ρόλο του Ringo φυσικά), όπως μπορείς να δεις στο trailer. Κι αν προσέξεις θα παρατηρήσεις ότι η προαναγγελία της ανταποδοτικής εμφάνισης είναι μάλλον από καμιά απωανατολίτικη διαφήμιση, από αυτές που ενίσχυσαν το προφίλ του (Tarantino) ως πυροβολημένου που πουλάει καθαριστικά τουαλέτας με καουμπόικο ντύσιμο, αφού οι σκηνές του δεν είχαν ακόμα γυριστεί.

Η Βενετία έχει φέτος αφιέρωμα στα spaghetti western επιμέλειας.. Quentin Tarantino, όπως ξαναματάπαμε. Η γλώσσα που ακούς στο trailer να μιλάνε σαν καθυστερημένοι επιτιθέμενοι σε γλωσσοδέτη είναι.. Αγγλική και μάλιστα αναμένεται να αυξήσει και την εμπορικότητα του φιλμ στην.. Ιαπωνία. Στην επίσημη σελίδα κυκλοφόρησαν δυο teaser και ίσως και το trailer και μετά κατέβηκαν και αντικαταστάθηκαν από ένα πιο σύντομο απ' όλα που βαφτίστηκε "trailer", με ένα κάποιο "teaser"(!) να είναι.. "coming soon". Το εικονικό φέρετρο (με την σουπερπυροβολάρα μέσα) της πρωτότυπης (λέμε τώρα) ταινίας, παίζει φυσικά και στο remake και έχει πρώτο πλάνο στα παλιά teaser. Μπορείς να το δεις και στο video clip του rework του πρώτου θέματος από τον Saburō Kitajima που έβαλα κάτω από το trailer όχι μόνο γιατί περιέχει και τις περισσότερες σκηνές από την ταινία αλλά για να ολοκληρώσει και τον ποπ κατακλυσμό της ανάρτησης. Αν παρ' ελπίδα δε πνίγηκες ακόμα, δες και τα ιταλικά credits, κομπλέ με φέρετρο και επικά βηταδιαλογίστικα διαπολιτισμικά μελοδραματικό θέμα, στο YouTube.

Πριν από μερικούς μήνες έφτασε στα χέρια μου ένα DVD με ένα preview trailer. Στο εξώφυλλο έγραφε μονάχα τον τίτλο της ταινίας: Ιστορία 52. Ελληνική ταινία; Έστειλαν σε μένα trailer ελληνικής ταινίας για να παίξει στην εκπομπή; "Τι ανόητοι", είπα μέσα μου. Δεν ξέρουν πως συνήθως ξερνάω όταν ακούω αυτές τις δύο λέξεις μαζί (μάντεψε...);

Έβαλα το DVD στο player. Πάτησα play. Μερικά λεπτά αργότερα, φώναζα σε όσους βρίσκονταν στα γύρω μοντάζ ή γραφεία να έρθουν να το δουν κι αυτοί! Μέχρι να καταφέρω να δω ένα πρώτο, ολοκληρωμένο cut της ταινίας, αρκετοί ήταν εκείνοι που με ρωτούσαν με αφέλεια: "Τι ήταν εκείνο το trailer που έπαιξες πριν από καιρό στην εκπομπή; Ποιος το γύρισε; Πότε βγαίνει;" και πολλές ακόμη ατάκες ενθουσιασμού, περιέργειας και ασυνήθιστου ενδιαφέροντος για... ελληνική ταινία!

Ιδού μερικές απαντήσεις: H Ιστορία 52 πρόκειται για το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Αλέξη Αλεξίου (σενάριο, σκηνοθεσία). Ο σκηνοθέτης λέει πως είναι "η ιστορία ενός άνδρα που, κόντρα στις δυνάμεις της λογικής, προσπαθεί να αλλάξει το πεπρωμένο, το εξαρχής προδιαγεγραμμένο τέλος μίας σχέσης". Με δικά μου λόγια, η Ιστορία 52 είναι ένα ψυχολογικό δράμα-θρίλερ "δωματίου" που στριφογυρίζει στο μυαλό του κεντρικού ήρωα σαν ένα ασταμάτητο loop μέσα στο χρόνο, προσπαθώντας να κάνει διορθωτικές κινήσεις στην τροχιά μιας τελειωμένης σχέσης. Συνέβησαν αυτά που βλέπουμε; Υπήρξε ποτέ η Πηνελόπη; Ζει εκεί έξω ή σ’ ένα λάκκο κάπου στην εξοχή; Πόσες αλήθειες, πόσες ενοχές, πόσα λάθη και πόσα φαντάσματα ερωτικά κρύβει αυτό το διαμέρισμα 52;

Μετά το trailer (νέα, βελτιωμένη εκδοχή του preview σε διαδικτυακή πρεμιέρα), θα τη φας μια μικρή φρίκη στο περίμενε για να περάσεις κι εσύ το κατώφλι του...

Λίγο μετά τη διαρροή του στα γιουτούμπια από καμεροφόρο θεατή του Rue Morgue Festival of Fear του Toronto, η Myriad Pictures κυκλοφόρησε και επίσημα το (αντίστοιχης χάλια ποιότητας δυστυχώς) αμερικάνικο και πλήρες trailer για την πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Dario Argento, που είναι βέβαια πολυαναμενόμενη όχι μόνο γιατί είναι η νέα του. Η Τρίτη Μητέρα (2007), ή αλλιώς η Μητέρα των Δακρύων, έρχεται μετά τη Μητέρα των Στεναγμών και τη Μητέρα των Σκιών, για να ολοκληρώσει μια τριλογία που άνοιξε ο Argento πριν από τρεις ολόκληρες δεκαετίες και είχε αφήσει ημιτελή, προκαλώντας ιδρώτα αγωνίας στους fans όσο ο Ιταλός maestro κόντευε να εβδομηνταρίσει. Ίσως περίμενε να μεγαλώσει αρκετά η κόρη του για να ανοίξει την κρύπτη με τη ρόμπα, τα αγαλματάκια, το μαχαίρι και τις στάχτες της και να αναγκάσει την εν λόγω Μητέρα να ανέβει απ' την κόλαση. Ο Άκης Καπράνος του Ταχυδρόμου και του Auto Focus (μεταξύ άλλων) και επιφανής της σέκτας των φανατικών Αρτζεντολόγων, μάς αναλύει:

Το 1976 ο Dario Argento παρουσίασε το Suspiria, βασισμένος τόσο στις παραισθήσεις του Thomas De Quincey όσο και στις μαρτυρίες της συντρόφου του, της Daria Nicolodi (που, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, είχε γιαγιά μάγισσα). Σε εκκωφαντικό peak εμπνεύσεως, ο Ιταλός κινηματογραφιστής έπλασε χαρμάνι καμωμένο από τα χρώματα του Walt Disney, την αφηγηματική ελαφράδα του Lewis Caroll και την εθιστικά γοτθική ματιά του Mario Bava. Οι κριτικοί τη μνημονεύουν, τα ταμεία σπάνε και το ελλειπτικό (όσο και απλά αλλόκοτο) Inferno ακολουθεί, τέσσερα χρόνια αργότερα.

Το τρίτο μέρος όμως δεν ερχόταν ποτέ. Βλέπεις, η όλη θεματολογία περιστρέφεται γύρω από τις Τρεις Μητέρες, τις μάγισσες που έβλεπε ο κοκαλωμένος από το όπιο De Quincey και που διοικούσαν τον κόσμο με στεναγμούς (Mater Suspiriorum - Suspiria), σκοτάδια (Mater Tenebrarum - Inferno) και... δάκρυα.

Μετά από είκοσι επτά χρόνια, με την παραφιλολογία για το "λειψό" της τριλογίας να δίνει και να παίρνει (κυκλοφορεί ακόμη η φήμη ότι ο Argento μπήκε στο στόχαστρο σοβαρότατης σέκτας αλχημιστών με το Inferno) και μετά τη δυνατή εμπορικά πορεία της προηγούμενής του ταινίας (το Il Cartaio (2004) μέτρησε τέσσερα εκατομμύρια δολαριάκια μονάχα στην Ιταλία, τις πρώτες δυο εβδομάδες προβολής του), ο Dario έρχεται να επαναδιεκδικήσει το στέμμα του. Θα τα καταφέρει; Η κορούλα του, Asia, πρωταγωνιστεί και τα ονόματα των σεναριογράφων δεν "ψήνουν" ιδιαίτερα, αλλά, θα μου πείτε, από πότε αρχίσαμε να γυρεύουμε καλογραμμένα scripts στο σινεμά του; Αν μη τι άλλο, το αμερικανικό trailer γαμεί και δέρνει.

Η ταινία κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της αυτήν την Πέμπτη στο πρόγραμμα Midnight Madness του φεστιβάλ του Toronto, σε ζέσταμα για το οποίο, αποκαλύφθηκε και το trailer, μια μέρα πριν γίνει το ίδιο με μερικές σκηνές του Diary of the Dead (2007) του George A. Romerο, που επίσης θα κάνει τα αποκαλυπτήρια του στο Toronto. Αν θες να κάνεις όρεξη, δες και τους δύο μάστορες του τρόμου να μοιράζονται ένα σχετικό πάνελ.

Μετά το poster και μερικά clips στην περασμένη Comic-Con, αποκαλύφθηκε σήμερα και το trailer της επόμενης κινηματογραφικής μεταφοράς του Stephen King, δια χειρός μάλιστα του μάλλον καλύτερου μεταφραστή του --αν κρίνεις απ' τις επιδόσεις των The Shawshank Redemption (1994) και The Green Mile (1999) σε βραβεία και ταμεία τουλάχιστον--, Frank Darabond.

Απ' το trailer δεν μένει και πολύ πλοκή να περιμένεις, κάτι δικαιολογημένο θεωρητικά, αφού το βιβλίο είναι απ' τα πιο αγαπητά των fans απ' ό,τι καταλαβαίνω, γεγονός που μάλλον εξηγεί και όλη αυτή την οργή που έχει ξεχυθεί στα φόρα τους. Κυρίως γιατί, ο Darabond, που κατάφερε να βγάλει το project απ' τις καταψύξεις κι έγραψε και το σενάριο, έφερε για το φιλμάρισμα διευθυντή φωτογραφίας και οπερατέρ απ' το τηλεοπτικό Τhe Shield, ελπίζοντας να πετύχει μια σινεμαβεριτέ κατάσταση για να αναδείξει τον αληθινό τρόμο, που απ' ό,τι φαίνεται θα ψάξει να τον βρει περισσότερο στους ανθρώπους που βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στο σουπερμάρκετ, παρά στην ομίχλη με τα τέρατα που τους εγκλωβίζει εκεί. Και βέβαια υπάρχει και η μόνιμη (και δικαιολογημένη) γκρίνια γι' αυτήν την καινούρια μόδα να βγαίνουν τα trailer με μισοτελειωμένα τα ψηφιακά.

Η κεντρική διαμάχη που προκύπτει πάντως, είναι ανάμεσα στη θρησκεία (που θέλει θυσία του Αβραάμ) και τον ορθολογισμό (που φέρνει θυσία του μαύρου), η οποία χωρίζει τους εγκλωβισμένους σε δυο στρατόπεδα με κοφτερά μαχαίρια. Κι όλα αυτά είναι ωραία στο χαρτί (ή τα κάνει ωραία ο King συνήθως), αλλά στην οθόνη ίσως χρειαστεί να δούμε και κάτι παραπάνω από υπερμεγέθεις μύγες, δεινοσαυράκια με φτερά και πλοκάμια στην ομίχλη, για να δικαιολογηθούν όλα αυτά τα περί αληθινού τρόμου που αναφέρουν οι συντελεστές, και το R-rating που λέει ο σκηνοθέτης ότι θα πάρει. Αλλά πάλι, το συγκεκριμένο του King δεν το έχω πιάσει στα χέρια μου, οπότε αν ξέρεις τίποτε περισσότερο για το πού είναι το ζουμί, μη διστάσεις να το μοιραστείς.

Μπορεί ακόμα εκατοντάδες κάθε βδομάδα να ανακαλύπτουν τα βυζιά της Monica Belluci στο κόκκινο χαλί της Ρώμης (αφού είναι πρώτο αποτέλεσμα στο Google) αλλά η Βενετία επιμένει και φέτος, όπως και πέρσι, σε εικοσάρες. Και η Keira Knightley, πιο αδύνατη από ποτέ, στήθηκε για τα φλας και στο photo call και στο κόκκινο χαλί της διπλής πρεμιέρας του Atonement (2007) και του γηραιότερου κινηματογραφικού φεστιβάλ του πλανήτη.

Το φιλμ ενθουσίασε λιγότερο τους Ιταλούς και περισσότερο τους υπόλοιπους που ψοφάνε για δράματα εποχής, όπως λέει ο φίλος μας ο Boyd van Hoeij και κάθε ανταπόκριση από το Lido. Και σε αυτά (τα εποχής, ξέρεις) φαίνεται να ειδικεύεται, δυστυχώς, το πιο αυθάδικα σέξι μουτράκι των δύο (και βάλε) ημισφαιρίων. Με εξαίρεση κάτι αναλαμπές στιλ The Jacket (2005) και Domino (2005), η Κίρα πάει από εποχή σε εποχή, και φέτος πρωταγωνιστεί και στο (το μάντεψες) εποχιακό δράμα Silk (2007) ενώ για του χρόνου ετοιμάζει την δραματικά εποχιακή The Duchess (2008) για μια δούκισα του 18ου αιώνα και πρόγονη της Diana, λέει. Τουλάχιστο μπορείς να ελπίζεις στο The Edge of Love (2008) που βασίζεται σε κομμάτια από τη ζωή του, μόλις πενήντα χρόνια πεθαμένου, Dylan Thomas και για το οποίο τα κουτσομπολιά επιμένουν για μήνες ότι είναι πήχτρα στα λεσβιακά όργια, της σέξι κοκαλιάρας με την Lindsay Lohan αρχικά και με τη Sienna Miller όταν η προηγούμενη πήρε πόδι από την παραγωγή (ή για άλλους αποσύρθηκε για να μην ενισχύσει το καλά κρυμμένο στα εξώφυλλα πολυσεξουαλικό προφίλ της). Τα κουτσομπολιά και οι φαντασιώσεις οργιάζουν βέβαια παρά τα όσα λέει η σεναριογράφος Sharman Macdonald που είναι και λίγο, εδώ και 22 χρόνια, μάνα της πρωταγωνίστριας.

Όσο για την ανορεξία, όπως αναφέρει και η Daily Mail, η Keira πυροβολάει τις φήμες εδώ και κάνα χρόνο, χωρίς να κάνει και τίποτα, πέρα από ρετουσαρίσματα, για να τις διαψεύσει.

Ο Homer καταφέρνει όλο το Springfield να μπει από την κυβέρνηση σε απομόνωση, εξαιτίας του.Είκοσι (20) χρόνια και καμιά τετρακοσαριά (400) επεισόδια μετά, είναι δύσκολο να περιγράψεις τι paradigm shift ήταν οι Simpsons, για όλο τον πλανήτη, σε κάποιον που δεν είδε Thundercats να παίζουν βραδινές, ακατάλληλες για ανηλίκους, ώρες στην ελληνική τιβί. Αλλά είναι και αποδεδειγμένα αργά πια για μια από τις σημαντικότερες σειρές του 20ου αιώνα να κάνει σημαδιακό το πέρασμά της στη μεγάλη οθόνη. Πριν ακουστεί το πρώτο αστείο με μπρατσάκια, στο μακροβούτι της οικογένειας στο πανί, με τον Homer να ρωτάει ποιος πάει να δει στο σινεμά ότι βλέπει τζάμπα στην τηλεόραση (και η απάντηση να είναι κωλοδάχτυλο στους άπιστους ή αυτοπαρωδία, ανάλογα με τον απολογισμό του μποξόφη), η Ταινία μαγειρεύονταν καμιά δεκαριά χρόνια, είχε σπάσει τα κοντέρ στα σεναριακά credits με δεκαπέντε (15) ονόματα, και σταμάτησε στο 166ο draft μάλλον γιατί καταλάβανε όλοι ότι ούτε το 666ο θα καταφέρει να βγάλει αστείο που να μεγαλώσει γενιές. Έτσι το αποτέλεσμα περιορίζει τις φιλοδοξίες του σε επεισόδιο μακράς διαρκείας με δουλεμένα στο μικροσκόπιο και καταδικασμένα να κρατάνε όσο.. η διάρκειά τους αστεία, σε μια σκυταλοδρομία όπου οι στόχοι είναι μεγάλοι και εύκολοι (περιβάλλον, κυβέρνηση, d'oh) και ο στόχος χάνεται όσο ο καθένας (σεναριογράφος) τρέχει το κομμάτι του.

Μ' άλλα λόγια από τη μυστικοπάθεια της προώθησης μέχρι το προσεγμένα συνηθισμένο animation οι κινηματογραφικοί Simpsons έχουν ακονιστεί, με μεράκι κάπου, μόνο για να κόψουν εισιτήρια χωρίς να κόψουν το κέφι κανενός. Και φυσικά θα γελάς όσο οι παραγωγοί γελάνε στο δρόμο για τη τράπεζα, αλλά δε θα περίμενες περισσότερες θερμίδες στην XXL συσκευασία, από την zero του Bart να ζηλεύει μια ώρα τους Flanders?

Σοβαρός δημοσιογράφος συναντά σταρ σαπουνόπερας για συνέντευξη που εξ' ορισμού είναι προσβλητική και για τους δυο.Ο Ολλανδός Theo Van Gogh γύρισε πρόχειρα το Interview (2003) στο διαμέρισμα της πραγματικής τηλεστάρ Katja Schuurman για να αναδείξει το.. μεγάλο ταλέντο της. Αργότερα είχε συμφωνήσει να είναι το πρώτο από τα τρία φιλμ του που θα ξαναγύριζε στην Αμερική, λίγο πριν δολοφονηθεί από φανατικό μουσουλμάνο στο Amsterdam. Ο Steve Buscemi που θα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ανέλαβε έτσι και τη σκηνοθεσία σε μια παραγωγή στη μνήμη του που πέρασε φέτος (και) ως τέτοια από Sundance, Βερολίνο και άλλα φεστιβάλ.

Από τα λίγα που μπορείς να βρεις για την πρώτη εκδοχή, βγάζεις ένα συμπέρασμα ότι το remake τις ελευθερίες του τις πήρε και, όσο ερασιτεχνικό και να ήταν το πρωτότυπο, η φρεσκάδα της σύλληψης έχει πάει περίπατο μαζί με την όποια επίφαση ρεαλισμού σε σημεία της πλοκής που δύσκολα χωνεύονται και ακόμα πιο δύσκολα περιγράφονται χωρίς spoilers (αφού δεν έχουν σχέση με τη Τροία ή τον Μεγαλέξανδρο). Όχι ότι το υπόλοιπο, κάτι σα κόμικ σε θεατρική σκηνή, μπορεί εύκολα να περιγραφεί συμβατικά κινηματογραφικά δηλαδή. Στα πιο καθαρά, ο Buscemi διατηρεί τις ψηφιακές κάμερες του Van Gogh και σπάει τη θεατρικότητα ζουμάροντας συνεχώς στα πρόσωπα, προσθέτοντας μια σπάνια και γι' αυτό εξαιρετική χρήση του χώρου σαν σκηνικά (και όχι σαν σκηνή). Στα πιο ειδικά, η ιστορία ξεκινάει σα δράμα, περνάει από μαύρη κωμωδία και καταλήγει ψυχολογικό θρίλερ, στο θεμέλιο του αφορισμού (που θα περίμενες από τον προκλητικό μέχρι θανάτου συμπατριώτη του Verhoeven) ότι στις σχέσεις δεν υπάρχει ισότητα αλλά κερδισμένος και λούουουζερ. Και στις ερμηνείες η Miller είναι ασυνήθιστα λαχταριστά ανθρώπινη και στρουμπουλή ενώ ο Buscemi συνηθισμένα επαγγελματικά γλοιώδης και αναιμικός.

Ημιαποτυχημένος μουσικός συναντά τη γυναίκα των ονείρων του στα όνειρά του, και προσπαθεί να μάθει πώς να τα διαχειρίζεται για να κρατάνε περισσότερο και να περνάει καλύτερα. Μέχρι που καταλαβαίνει ότι η ζωή είναι πολύ μικρή κι ωραία, για να την περνάς στο κρεβάτι. Μόνος.Ο Jake Paltrow (της γνωστής οικογενείας) στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, χάνει πολύ νωρίς τη δροσιά και τη φρεσκάδα του, παραδίδοντας μια ταινία που ασθμαίνει ψάχνοντας τον ρυθμό της, για να πάθει σύντομα ασφυξία όταν γίνεται σαφές ότι πρέπει να τη βγάλει απ' τη μέση και μετά με ένα σενάριο που δεν πηγαίνει πουθενά. Δανειζόμενος στοιχεία απ' τα οποία ο Richard Linklater έχει βγάλει ολόκληρη ταινία με το Waking Life (2001) και τεχνικές που ο Michel Gondry ξέρει ακριβώς πώς και γιατί τις χρησιμοποιεί, ο Paltrow χώνει μέσα και τυπική καρδιά ρομαντικής ιστορίας, για να φτιάξει ένα φρανκεσταϊνικό κολάζ, που σε κάνει σχεδόν να το συμπαθήσεις, κυρίως χάρη στην ερμηνεία του Martin Freeman στο ρόλο του απελπιστικά loser Εγγλέζου που ψάχνει να βρει τον εαυτό του στη Νέα Υόρκη.

Ένας υπουργός κάνει διάφορα υπουργικά όσο είναι υπουργός και μετά αναγκάζεται σε παραίτηση από την υπουργική καρέκλα (ο υπουργός). Και παίζει κι ένας γέρος που κάνει τη γριά. Στη πραγματικότητα είναι γέρος αλλά στη ταινία είναι γριά δηλαδή. Χαχα.Περίπου συνομήλικος και περίπου συμμαθητευόμενος του Tarkovsky και του Konchalovsky ο Γεωργιανός Otar Iosseliani τους ακολούθησε στην εξορία και τα φώτα της δημοσιότητας την εποχή της ΕΣΣΔ αλλά δεν ανταπέδωσε ποτέ τα κομπλιμέντα του πρώτου ούτε τα δέχτηκε από το Χόλιγουντ σα τον δεύτερο. Καταδικάστηκε έτσι, γεροπαράξενος, να παίζει μετά τα μεσάνυχτα στην κρατική τηλεόραση και να του κάνει ρετροσπεκτίβα το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το τελευταίο από τα σπάνια πονήματά του έχει όλα τα χαρακτηριστικά της δουλειάς του, ειδικά αυτής στη Γαλλία όπου κατέφυγε. Λατρεία (στα λόγια τουλάχιστο) για τον Tati και τις κοινωνίες που καταστρέφει η τεχνολογία, απέχθεια για τον Stanislavsky και τους μιαρούς ηθοποιούς που μπορεί να αναπτύξουν άποψη, γκόμενες γκόμενες και ξανά γκόμενες σα τις σκνίπες να περιτριγυρίζουν τη λαμπρή διάνοια, και ενίοτε (όπως εδώ) μια διεστραμμένη (από την τοποθέτησή της και μόνο) αντίληψη της κοινωνικής κριτικής του Buñuel ως φόντο. Αν σε ενδιαφέρει τι παίζει στα περιφερειακά φεστιβάλ του πλανήτη ή θεωρείσαι μετενσάρκωση μεγάλου (ή και μεγάλων, τσιγκουνιές θα κάνουμε?) auteur, μπορείς και χειρότερα, υποθέτω. Αλλιώς το τρέιλερ σκέτο είναι πολύ καλύτερη επιλογή, και μη νομίσεις ότι ο Piccoli σα γριά έχει και πολύ χρόνο ή ενδιαφέρον.

Όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψεις, ο Hannibal Lecter ήταν κάποτε παιδί. Κι ύστερα έφηβος. Και πάντα πειραγμένος.Σε βοηθούν να το εμπεδώσεις, τα συνεχή flashbacks των ίδιων και των ίδιων πραγμάτων, προφανώς σχεδιασμένα έτσι για να καλύψουν όσους δεν έχουν προσωρινή μνήμη ανώτερη του πενταλέπτου, οι οποίοι μάλλον είναι και το κύριο target group της ταινίας. Πιθανότατα δεν θα έχουν ιδέα ποιος είναι ο Hannibal Lecter, και ούτε θα τους ενδιαφέρει να μάθουν, αφού ο Webber μαζί με τον αυτοκανιβαλιστή Thomas Harris φροντίζουν να μακελέψουν έναν απ' τους πιο εικονικούς χαρακτήρες της μυθολογίας του τρόμου του αιώνα μας, και να τον υποβιβάσουν σε έναν ακόμη φονιά μιας οποιασδήποτε τυχαίας slasher ταινίας, με προσχηματικό σενάριο και ψόφια σκηνοθεσία. Το ότι ο Gaspard Ulliel τον κάνει να φαίνεται περισσότερο φλούφλης σε υπερβολική δόση ζάχαρης, παρά διεστραμμένος ανθρωπόμορφος διάολος, είναι απλά παράπλευρη απώλεια: ο τύπος είναι θαύμα που καταφέρνει να πει τις ατάκες του. Όπως πάνω κάτω κι ολόκληρο το cast βέβαια, μ' αυτές τις ηλίθιες προφορές που τους έχουν φορέσει, σε μια ταινία που ζέχνει από ηλιθιότητες, και δεν έχει καν αρκετό gore για να την κάνει έστω αποδεκτό τρόπο να σκοτώσεις δυο ώρες και να τις φας μετά.

Γραία επισκέπτεται το αγγόνι της που είναι αξιωματικός σε βάση της Τσετσενίας.Φλου ποετίκ στοχασμός στο ήθος του πολέμου μέσα απ' την αντιπαράθεση μιας γυναίκας δυο βήματα απ' το φυσικό θάνατο και μιας στρατιάς ανδρών που σερβίρουν τον πρόωρο απλόχερα όταν δεν τον αντικρίζουν οι ίδιοι, το τελευταίο πόνημα του Sokurov, μοιάζει περισσότερο με αντιπαράθεση του Αλτσχάιμερ κόντρα στη μιλιταριστική πειθαρχία. Κουρασμένος δημιουργικά και θεματικά, ο Sokurov προσφέρει μια φαφλατάδικη δοκιμή των ορίων της κατατονίας, με κρίσεις άνοιας που εκτός απ' την ηρωίδα φαίνεται να παθαίνει κι ο μονταζιέρης, σε μια απ' αυτές τις ταινίες που σου θυμίζουν πόσο πολύτιμη είναι η ζωή, υπογραμμίζοντας απλά ότι είναι πολύ μικρή για τους την χαραμίζεις.

Με μια μεγάλη μπάλα κατεδάφισης χωμένη σ' έναν τοίχο μπροστά απ' το Palazzo del Cinema περιμένοντας να το γκρεμίσει όταν χτιστούν οι πολυπόθητες νέες εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, και με το ψαλίδι για το κόψιμο της κορδέλας της έναρξης να βρίσκεται στα χέρια του νεότερου στην ιστορία του φεστιβάλ σκηνοθέτη που ανοίγει τη διοργάνωση, και με ένα καρααγγλόφωνο πρόγραμμα τίγκα στην παγκόσμια πρεμιέρα, ο διευθυντής της, Marco Mueller, τρίβει τα χέρια του περιμένοντας τις διάσημες πατούσες που θα περπατήσουν το κόκκινο χαλί της έκδοσης που αναμένεται ως η πιο λαμπερή της κινηματογραφικής Mostra.

Την 64η Biennale κινηματογράφου, ανοίγει απόψε το Atonement (2007), δράμα εποχής βασισμένο στην ομότιτλη νουβέλα του Ian McEwan για καταδικασμένο έρωτα στην Αγγλία του 1935, που αναζωπυρώνεται μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου, νουβέλα που το περιοδικό TIME συμπεριέλαβε το 2005 στη λίστα του των 100 καλύτερων βιβλίων όλων των εποχών. Η ταινία μπορεί να μην φτάσει τα ίδια ύψη (βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις), αλλά τουλάχιστον φαίνεται ικανή να εκτοξεύσει τον σκηνοθέτη της, Joe Wright, στην παγκόσμια αναγνώριση –-σε περίπτωση που είσαι απ' αυτούς που δεν κατάλαβαν προς τι το σούσουρο με την προπέρσινη εκδοχή της Περηφάνιας και Προκατάληψης (2005).

Αν πιστέψεις τις εκστατικές κριτικές που έχουν δημοσιευτεί μέχρι ώρας, το Atonement είναι ήδη απ' τις ταινίες της χρονιάς, με τουλάχιστον τις κατηγορίες κοστουμιών, σκηνικών και ερμηνειών στα Όσκαρ να την περιμένουν, τη σκηνή από το θαύμα του Dunkirk να μένει ως ό,τι πιο φιλόδοξο σε κλίμακα κι αισθητική έχει βγάλει ο βρετανικός κινηματογράφος, και την Keira Knightley με τον James McAvoy να έχουν εξασφαλίσει μια θέση στο πάνθεον των πιο ρομαντικών απ' τα ρομαντικά ζευγάρια. Αλλά και τίποτε απ' αυτά να μην ισχύει, τουλάχιστον μπορείς να την περιμένεις ως τη δεύτερη ευκαιρία σου (μετά το The Jacket (2005)) να χαζέψεις τις ρώγες της Knightley, στην περιβόητη σκηνή του σιντριβανιού (απ' όπου βασικά ξεκινά το όλο δράμα του καταραμένου έρωτα και) που μπορείς να δεις κάτω από το trailer, ευγενική χορηγία του GQ.