Στα 43 του ο Jean-Dominique Bauby, δημοσιογράφος και εκδότης του γαλλικού ELLE, έπαθε εγκεφαλικό που τον άφησε εντελώς παράλυτο. Παρολαυτά, το βιβλίο για την ιστορία το κυκλοφόρησε.Αν όχι τιποτάλλο τρελά και κάπου προκλητικά (αν κάτσεις να σκέφτεσαι ποιους βάζει να του κάνουν τι) εφευρετικός, πίσω από την κάμερα εδώ και μια δεκαετία όσο και μπροστά στον καμβά στα 80s, ο Julian Schnabel καταπιάνεται μετά τον Jean-Michel Basquiat (Basquiat (1996)) και τον Reinaldo Arenas (Before Night Falls (2000)) με έναν ακόμα δημιουργό που παλεύει να εκφραστεί. Και μάλλον βάζει τελεία, αφού για να ξεπεράσει τον αγώνα καταπαράλυτου που κουνάει μόνο το αριστερό του μάτι θα πρέπει να στραφεί στη μετεμψύχωσή του σε γκαβό σαλιγκάρι με αρθριτικά. Και επιπλέον γιατί θα πρέπει να προσπαθήσει ακόμα περισσότερο για να ξεπεράσει μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και πιο φρέσκιες της δεκαετίας.

Με τη συνηθισμένη του υπερβολική αυτοπεποίθηση που αποπνέει από το ότι τις περισσότερες φορές ξέρει τι κάνει και κάποιες μεγαλουργεί, ο δημιουργός (λεξούλα που σπάνια έχει τόση βαρύτητα όταν τη πιπιλάμε στις Μάζες) φορτώνει με χρώματα την ξεθωριασμένη παλέτα του καταβραβευμένου διευθυντή φωτογραφίας του Spielberg, Janusz Kaminski, κάνει χαοτικό πάρτι με τις εικόνες που η φτωχή φαντασία του σεναριογράφου του Πιανίστα (2002) τολμάει να συνθέσει, τρίβει ασυμβίβαστα τον ρεαλισμό την πικρή ευθυμία και την ιλουστρασιόν κοφτή αφήγηση του ήρωά του σε χολιγουντιανά και μη δράματα καθυστερημένων παραπληγικών, και σου γεμίζει την οθόνη με δροσερά παιχνιδιάρικα σέξι γκόμενες που θα 'θελες να τις βλέπεις μερικούς μήνες τουλάχιστο να σου κουνάνε γραμματοκαρτέλες και να σου βγάζουν τη γλώσσα στο μάτι. Ο Schnabel έμαθε Γαλλικά για να μπορέσει να γυρίσει στη γλώσσα αλλά η πραγματική του φιλμ είναι οπτική, ειδικά στη πρώτη πράξη όπου αγγίζει σχεδόν τον βικιπαιδευμένο ορισμό του σκοπού της τέχνης του, "να δημιουργήσει μια συναισθηματική κατάσταση στην οποία μπορείς κυριολεκτικά να περπατήσεις και να σε καταπιεί", με σκηνές αποκλειστικά από τη σκοπιά του δεξιού ματιού σου, μέχρι που στο ράβει ο κακούργος χειρούργος. Το άλλο στο αφήνει ανοιχτό να το καταβροχθίσει η καθημερινότητα του Bauby, κουβάρι τυχαίων αναμνήσεων από το παρελθόν, ονειρικών επιθυμιών από το παρόν και κατάφωτων πυλών στον ουρανό από το μέλλον.

Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα πήραν βραβείο σκηνοθεσίας και τεχνικό μεγάλο βραβείο φωτογραφίας στις Κάνες. Αδικήθηκαν λοιπόν.

Το πουλί φλογοβόλο, ο πρωταθλητής της αγωνιστικής ταχυφαγίας, κι ο καλλιτέχνης ταριχευτής, τρεις γενιές μιας οικογένειας, σε πάνε ταξίδι στο πιο ανατριχιαστικά όμορφο είδος σωματικού τρόμου που μπορείς να πετύχεις.Όπως αναφέρει και το Variety, το Taxidermia είναι η πιο φυσική επιλογή που μπορεί να κάνει ένα φεστιβάλ για τις μεταμεσονύχτιες προβολές του, κι είναι ενθαρρυντικό κι αξιέπαινο για την ντόπια εταιρία που ρισκάρει να το βγάλει σε "κανονική" διανομή. Γιατί ακόμη κι αν σε πείσω να πας να το δεις, επαινώντας την εξωπραγματική σκηνοθετική του ευρηματικότητα, με την εντυπωσιακή οικονομία κι αποτελεσματικότητα στη χρήση ψηφιακών βοηθημάτων, το αναζωογονητικό οπτικό στυλ και τον μεθυστικό εσωτερικό ρυθμό που καταφέρνει και βρίσκει ο Palfi (που ίσως θυμάσαι απ' το βραβευμένο στο Sundance, Hukkle (2002)) δίνοντας ζωντάνια και νόημα στα Béla-Tarr-ικά του traveling και τις διαδρομές τους στο χωροχρόνο, ακόμα κι αν σε ψήσω για τον τρόπο που βρίσκει ομορφιά στην αηδία και την υπογραμμίζει με το ξεκαρδιστικό αρρωστημένο χιούμορ του και την ασυγκράτητη σάτιρα για το human condition, και σου κρεμάσω πάνω απ' το αίμα, το σπέρμα και τον ανθρώπινο εσωτερικό πλούτο του (της ποικιλίας του χασάπικου) τον τίτλο υβριδίου Cronenberg και Monty Python που σαν μεταλλαγμένος κοριός ροκανίζει τις βασικές ορμές και τις λαίμαργες τάσεις που μας κλειδώνουν στην αποξένωση και τη μοναξιά, πάντα υπάρχει περίπτωση να ξεπεράσεις το φόβο σου στη λέξη "αλληγορία", να πας να το δεις, και να ξερνάς στους διαδρόμους, όπως ο cinemad, και να με πεις και παπάρα με το δίκιο σου. Γιατί το Taxidermia, αν είναι κάτι, είναι ο ορισμός της ταινίας που διχάζει, ακραία. Κι αν είναι κάτι άλλο, είναι ό,τι πιο κοντινό έχω να σου προτείνω στον ορισμό της κινηματογραφικής εμπειρίας.

Βαμπίρ ανακαλύπτουν πόλη που βυθίζεται στο σκοτάδι για 30 μέρες και στήνουν μπουφέ.Τα πιο ζόμπικα βαμπίρ, πολλoύς κουβάδες αίμα, και γρήγορο βούτηγμα των δοντιών του στο ψαχνό σου μέσα στο ημίφως της αίθουσας πριν προλάβεις να κατεβάσεις τις πρώτες γουλιές του ανθρακούχου σου, μπορείς να περιμένεις και να φχαριστηθείς απ' το follow up του David Slade στο αγαπημένο των κριτικών Hard Candy (2005). Αλλά όχι και πολλά περισσότερα, από ένα άνισο θρίλερ που μπαλατζάρει ανάμεσα στη μπιμουβιάρικη αναπολογητικότητά του και τη μπαντμουβιάρικη εκτέλεσή του, και δίχως να μπορεί να αναπαραστήσει πειστικά την κομικίστικη αισθητική της πηγής έμπνευσής του, παραπατάει με επιλογές που του προκύπτουν κατά λάθος κωμικές, και ξενερώνουν και τις πιο αγνές προθέσεις σου. Ακόμα και να μη θες να το κατηγορήσεις που στηρίζεται σε δεκανίκια έντασης με τη μορφή καδραρισμάτων και μονταρισμάτων απ' το 28 Μέρες Μετά... (2002), οι ήρωές του που σου προκύπτουν απελπιστικά μπούφοι, και οι εφιαλτικοί τους αντίπαλοι, που από τα εν δυνάμει πιο κουλ βαμπίρια που είδες ποτέ, πολύ σύντομα σού γίνονται ασθματικοί χάνοι ευνοούμενοι από σεναριακά ταχυδακτυλουργικά, κάνα δυο ρόγχους απογοήτευσης θα τους βγάλεις, αν γλιτώσεις το νευρικό γέλιο. Και μπορεί να του αφαιρέσεις και το μισό αστεράκι που του χάρισα για την προσπάθεια.

Νιόπαντρος που πιστεύει πως βρήκε τη γυναίκα της ζωής του, συλλαμβάνει το μέγεθος του λάθους του στο ταξίδι του μέλιτος, όπου γνωρίζει και το ιδανικό του ταίρι! Μάλλον...Οι "ευαίσθητοι" θεατές μπορούν να απέχουν όχι μόνο από την αίθουσα αλλά και από την ανάγνωση αυτής της κριτικής! Μιλάμε για την καινούρια ταινία των αδελφών Farrelly, ένα ελαφρώς κλωνοποιημένο Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη (1998), που στέκει ως έκλαμψη στη φιλμογραφία τους εδώ και κάμποσα χρόνια. Ίσως επειδή ο σεναριακός σκελετός καλύπτει μια ιδέα την οποία τσαλαπατούν με... μεστότητα και ανατρεπτική συνέπεια. Εάν τότε είχαμε τις πολλαπλές μορφές της έννοιας "politically correct", σήμερα στο σημάδι βρίσκεται ο θεσμός του γάμου... από τη ρίζα του κακού μέχρι το "βίον ανθόσπαρτον"! Η κλασική χυδαιότητα των Farrelly αποδεκατίζει τα βέλη του έρωτος και μας ρίχνει στεγνά και πιστευτά το ηθικό δίδαγμα: δεν είναι η αγάπη η κινητήρια δύναμη, είναι η λαγνεία (για να μη χρησιμοποιήσω περισσότερο μπανάλ ή προκλητικές εκφράσεις...).

Μέχρι τέλους, τη διδακτέα τους ύλη τη σκίζουνε στα δύο, αλλά στο δρόμο βρίσκουν και μερικούς σκοπέλους που εμποδίζουν την επιθυμητή απογείωση. Αρχικά, το σενάριο έχει δουλευτεί πάνω σε διασκευή του Neil Simon από τα 1972, το οποίο δεν κάνει το καλύτερο πάντρεμα με τη φαιδρότητα στα γκαγκ των αδελφών. Οι δεύτεροι ρόλοι (έξω από το σόι του Ben Stiller) περιορίζονται σαν αποσπασματικές φιγούρες κι εξυπηρετούν ως background στα κωμικά καταστασιακά. Και ο ρυθμός ενίοτε πλατειάζει στο γεμάτο δίωρο, χωρίς, όμως, να πλήττει ολέθρια τον παράγοντα διασκέδαση. Τα παραδοσιακά βρωμερά αστεία δίνουν το παρών και ανταγωνίζονται με σθένος τα παρελθόντα ρεκόρ κακού γούστου (βλέπε τις σκηνές ερωτικών περιπτύξεων των νιόπαντρων μέχρι την αποθεωτική λεπτομέρεια με το "γουνάκι") από τα φιλμ των Farrelly, ενώ η σεκάνς της λαθραίας φυγής από το Μεξικό αποτελεί στιγμή ανθολογίας. Προσωπικά, θα αποκάλυπτα πως κόντεψα να φύγω από το κάθισμα μόλις άκουσα το ring tone της κλήσης από τη σύζυγο στο κινητό του Rob Corddry, αλλά είναι τόσο trivia η έμπνευση που δεν τολμώ να σας υποχρεώσω σε επιπλέον σινεφίλ πονοκεφάλους. Απλά, αφήστε πίσω σας κάθε σκοτούρα και... γυναίκες. Το Επτά Μέρες Φαγούρα είναι το απόλυτο anti-chick movie! Και για το θράσος του αυτό, αξίζει ενός στοιχειώδους επαίνου.

Ογδοντατέσσερα λεπτά με τον John Waters.Σχεδόν από την αρχή της καριέρας του ο δημιουργός των Pink Flamingos (1972) έδινε, λιγότερο αφοσιωμένα, παραστάσεις επί σκηνής κυρίως σε χώρους που.. τις άντεχαν, παρουσιάζοντας τις ταινίες του με τη συνοδεία της Divine. Όπως λέει ο θρύλος (βλ. οι σημειώσεις της παραγωγής), σε μια από αυτές, το 2005 στο Pittsburgh, τον πέτυχε, μόνο του πια, ο Ted Sarandos της Netflix και έπεισε τον σκηνοθέτη να τον κάνει movie star. Οι κάμερες δούλευαν για δυο βράδια του 2006 στο Harry De Jour Playhouse της Νέας Υόρκης, με τον Jeff Garlin (του Curb Your Enthusiasm) να ρίχνει κάνα βλέφαρο αν είναι ανοιχτές.

Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, το This Filthy World (2006) δεν είναι ταινία του John Waters, δεν είναι παράσταση κανενός επαγγελματία κωμικού και δεν ρισκάρει να κάνει ούτε ελαφρό ζουμ παραπέρα από το μέσο πλάνο (αν και καταγράφει μια στο τόσο το τρομοκρατημένο κοινό). Και δεν έχει, φυσιολογικά, τίποτα να το συστήνει για μεγάλη οθόνη πέρα από το πλήθος που θα πιάνει περισσότερα αστεία και ποπ αναφορές από σένα (βλ. θα σε βοηθάει να γελάς σα χαμένος). Αναφορές και ανέκδοτα που είναι εκπληκτικά ζωντανά, ειδικά αν σκεφτείς ότι τα περισσότερα κρατάνε χρόνια, παραγεμισμένα με λεπτομέρειες ενδιαφέρουσες ακόμα κι αν είσαι μεγαφάν, και με απόδοση άμεση που αναγνωρίζει ότι δεν είναι πια εξαιρετικά προκλητική, υιοθετώντας μια πιο διδαχτική στάση. Έτσι ο πατέρας της πολιτισμικής κιτς αναρχίας έχει ακόμα πολλά να σου πει, και σε περιμένει με το χαμόγελο στα χείλη, ειδικά άμα είσαι ανήλικος τον ξέρεις κι εσύ από το Hairspray (1988) που χρησιμοποιεί ακόμα σαν κράχτη στις αφίσες του show για να σου κάνει πλάκα (ειδικότερα άμα μπεις).

Μπάτσος κι ιδιοκτήτης club περνούν αδερφικό τσακωμό και μετά ενώνουν δυνάμεις για να εξουδετερώσουν Ρώσο μικρονονό.Σε μια βδομάδα πλούσια σε κινηματογραφικά déjà vu, το We Own the Night είναι το σκορσεζικό τέτοιο, με τον James Gray 13 χρόνια μετά το Little Odessa (1994) να επιστρέφει σε παρόμοια μονοπάτια, με το πρωταγωνιστικό δίδυμο του The Yards (2000) του, να σηκώνει στις πλάτες ψιλογκαγκστερικό ψιλοθρίλερ με ψιλοοικογενειακό ψιλοδράμα στην παράλληλη, χωρίς όμως να μπορεί να κάνει και πολλά με δυο χαρακτήρες που θα μπορούσαν άνετα να περάσουν αρκετό χρόνο ακόμα σε σκοτεινά συρτάρια, μπας και μπορέσουν να σκοτεινιάσουν αρκετά οι ίδιοι για να μεταμορφωθούν σε κάτι έστω ενδιαφέρον αν όχι διαφορετικό, ή τουλάχιστον μήπως και ξεχάσουμε οι απ' έξω τις ομοιότητές τους με τους μισοψημένους χαρακτήρες που βλέπουμε κάθε τόσο να προσπαθούν να γεμίσουν κακόφημους δρόμους. Και, εντάξει, μετράει η διάθεση του Gray για αναδόμηση των αναφορών του, κι ακόμα περισσότερο το ότι, σκηνοθετικά, του βγαίνει, αλλά σαν αυτοσκοπός δεν αρκεί, κι ούτε καλύπτει την αφόρητη προβλεψιμότητα του. Αλλά όταν ανοίγει με τον Phoenix να βάζει δάχτυλο στη Mendez, πώς να του κρατήσεις κακία;

Τρεις μικρές πράξεις δημοκρατικού λόγου και αρχών που τέμνονται μεταξύ τους, με κοινό σκοπό την αφύπνιση του μέσου Αμερικανού απέναντι σ’ έναν πόλεμο που κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί δεν έχει τελειώσει..."If you don't STAND for something, you might FALL for anything", λέει το tagline της μεγαλύτερης σκηνοθετικής ήττας του Robert Redford για τον κινηματογράφο μέχρι σήμερα. Δυστυχώς, η λανθάνουσα "τόλμη" του σημερινού Hollywood να φέρει τον... όποιο πόλεμο της Μέσης Ανατολής στην πατρίδα παγιδεύει τον τόσο δημοκράτη δημιουργό και τον μετατρέπει σε ιδεολογική ντουντούκα που ενίοτε αυτοαναιρείται από το πατριωτικό εμβατήριο, πάνω στο οποίο υποχρεώνεται να ισορροπήσει.

Σε αντίθεση με τους παλαιότερους πολέμους στους οποίους ενεπλάκη η Αμερική, προκαλώντας και το αντίστοιχο εθνικό τραύμα, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε έναν διχασμό απέναντι στον τρόπο προσέγγισης ενός προβλήματος που ολόκληρη η χώρα βιώνει δίχως να έχει συνειδητοποιήσει ακριβώς το γιατί! Και, ακόμη χειρότερα, χωρίς να έχει καταλάβει ποιος κέρδισε, για ποιο λόγο και αν έχει τελειώσει η αγωνία για την ασφάλεια στα δικά της σύνορα ή ο θρήνος για τα "παιδιά" της που έπεσαν στο βωμό μιας σύγκρουσης φημολογιών, δορυφόρων και πετρελαϊκών συμφερόντων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες κινηματογραφικές απόπειρες που δεν εμπλέκουν τα πάτρια εδάφη συμπληρώνουν το... χάος και την αμφισβήτηση με σαρκαστικές διαθέσεις, ενώ οτιδήποτε άλλο ακουμπάει την πατρίδα, μετατρέπεται σε θρίλερ πολιτικό ή αποτολμά να δικάσει τη συνείδηση του - Αμερικανού - θεατή, βάζοντάς τον μπρος σε ισχυρά διλήμματα... ελευθεριότητας. Να σου το κάνω λιανά αυτό το τελευταίο; Η σωστή "αντιπολεμική" ταινία του σήμερα είναι εκείνο το δράμα όπου ο σεναριογράφος παίρνει τις σωστές θέσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές, ζυγίζει καλά τα σωστά και τα άδικα του κάθε πολεμοχαρούς ή εισβολέα και προσπαθεί να αποδείξει πως από τη στιγμή που έμπλεξες σε τούτο το αδιέξοδο και κακό πράγμα το οποίο αποκαλούμε πόλεμο, έχεις φταίξει. Έτσι, ο θεατής σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν μια ταινία του δείχνει πως και ο εχθρός έχει ψυχή, ή όταν τα δικά τους κυβερνητικά παιχνίδια της συντήρησης δεν τα ξεπλένει ούτε ωκεανός...

Στην περίπτωση του φιλμ του Redford, η αυτοκριτική είναι το ζητούμενο, παραδίπλα σε ένα αίσθημα αφύπνισης του πολίτη που πρέπει να συμμετέχει και να παλεύει γι’ αυτό που πιστεύει. Η Δημοκρατία είναι ένα μεγάλο αγαθό του αμερικανικού λαού, λοιπόν. Και για να το διαφημίσουμε καλύτερα, δεν αρκούν τα ντοκιμαντέρ εκείνου του γραφικού κυρίου Moore. Η Δημοκρατία είναι κτήμα των celebrities, του all star cast που αγγίζει τις μάζες καλύτερα από τους πολιτικούς. Αν οι τελευταίοι παρασύρουν τους ψηφοφόρους τους σαν τα πρόβατα, κρατώντας και από μια Βίβλο στο δεξί, γιατί να μη μπορούν και οι Cruise, Streep και Redford; Οι οποίοι δεν έχουν λόγο να κατεβούν σε εκλογές, το επάγγελμα που επέλεξαν, προφανώς, τους αμείβει καλύτερα και από τον πρωταθλητή της μίζας Γερουσιαστή και βάλε, την εξουσία τους στα media την έχουν στο τσεπάκι κι αν επιθυμούν να δώσουν και ένα επιπλέον πολιτικό στίγμα, φωνασκούν σε μια απονομή των Όσκαρ, ρίχνουν κανένα τροχάδην για σκοπό πανανθρώπινο κι οργώνουν τα talk shows με το εκάστοτε μήνυμά τους. Ή, δυστυχώς για εμάς, κάνουν κι από μια ταινία... δημοκρατικού χαρακτήρα.

Στην προκειμένη, το έγκλημα το οποίο πρέπει να υποστείς επί της οθόνης πλασάρεται σε ζεύγη τριών debate (η άκαμπτη δημοσιογράφος και γαλίφης πολιτικός, τα δύο φανταράκια που ξεμένουν ως στόχος των Ταλιμπάν στα όρη του Αφγανιστάν και ο πρώην καθηγητής τους που εκβιάζει σπουδαστή ζαμανφουτίστα) και σερβίρεται με μια θεατρινίστικης πλήξης στατικότητα δικάμερου, με τον διάλογο να χασμουριέται από τα στερεότυπα πολιτικού λόγου, μέχρι να χτυπήσει ντουβάρι από την ποσότητα των ερωτηματικών και μόνο. Και καλά, πες πως η μικρή του διάρκεια δε θα σου το μπήξει το μαχαίρι της υπομονής, πως Cruise και Streep κάνουν καλό παιχνίδι με το φακό κι ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Πάνω εκεί, λοιπόν, χτυπά η ολέθρια κατακλείδα στο επί του πρακτέου δράμα των δύο κομάντο και μαζί με κάτι πινελιές ενοχικές στο χαρακτήρα της Streep (βλέπε πλάνα στρατιωτικού νεκροταφείου...), υψώνεται το λάβαρο της αστερόεσσας και ο Redford χάνει πλήρως το μπούσουλα! 88 λεπτά αργότερα, εξέρχεσαι της αιθούσης με ένα βαθύ κενό (στο μυαλό και την τσέπη) και μια σίγουρη εντύπωση πως τούτο το σενάριο θα έστεκε καλύτερα σ’ ένα θεατράκι της πλέον off περιφέρειας. Εκτός κι αν είσαι πρόβατο...

Ψάρι μένει ορφανό, μετακομίζει σε ύφαλο, πιάνει παρέες και τις σώζει από ωραιοπαθή καρχαρία.Τετριμμένα gags κι αδύναμες υποπλοκές που εμφανίζονται κι εξαφανίζονται χωρίς συνοχή ή συνέπεια, προσπαθούν απεγνωσμένα να γεμίσουν τη διάρκεια ενός animation απάτη, σκανδαλωδώς βασισμένο στο στόρι του Shark Tale (2004) και το σουξέ του Finding Nemo (2003), δίχως χιούμορ ή σοβαρότητα στους διαλόγους και τους χαρακτήρες, και για φαντασία κι εφευρετικότητα ούτε λόγος στην πλοκή ή το σχέδιο. Αν θέλεις να αδειάσεις κάπου πιτσιρίκια να χαζέψουν χρωματάκια, δε θα πάθουν τίποτα, αλλά μην περιμένεις να σε ευγνωμονούνε κιόλας.

Γυμνή από τη μέση και πάνω εμφανίζεται στο τεύχος Δεκεμβρίου του αμερικάνικου Maxim η Sarah Michelle Gellar. Που εγκαταλείπει λιγάκι το συνηθισμένο υγιεινό look της για μαύρο στηθόδεσμο, κόκκινες τιράντες, ψηλόμεσες πανταλόνες και Louboutin γόβες στο ένα εξώφυλλο του περιοδικού που κάνει από χτες το γύρο του διχτύου, και γάντια και φούστα και not much else στο άλλο που θα το περιτυλίγει όταν βγει στα περίπτερα την άλλη βδομάδα.

Με τρεις (3) εξόδους τους μήνες που πάνε οι ταινίες να πεθάνουν (το The Air Ι Breathe (2008), το ταλαιπωρημένο ακόμα και από αλλαγές τίτλων ασιατικό not-horror remake Possession (2008), και το straight-to-dvd Suburban Girl (2007)) και μια ακόμα καθυστερημένη και περιορισμένη αυτή τη βδομάδα (το Southland Tales (2006)), η βαμπιροσφαγέας ανταλλάσει δυο εξώφυλλα και τον τίτλο της γυναίκας της χρονιάς για κάτι γαντάρες να κρύβουν κάτι βυζάκια καμιά δεκαριά χρόνια μετά από τότε που μέτραγε. Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν η περίοδος της κυριαρχίας των αντρικών περιοδικών του είδους είναι παρελθόν, το FHM έκλεισε, και το Maxim που άλλαξε χέρια και διευθυντή το καλοκαίρι (και απορρόφησε και το Stuff) είναι πιο απελπισμένο για πιο σοφιστικέ σέξι καθαρό look από την αισίως τριαντάρα Σαραμισέλ. Αν σκεφτείς ότι περσινή κάτοχος του τίτλου ήταν το λείψανο της Αντζελίνας, τότε η τυπικά στημενοαϊλαϊνεροξανθισμένη εμφάνιση της πιο καλτ φαντασίωσης των geeks και των υποτακτικής ψυχολογίας αρσενικών του πλανήτη, πολλή του πέφτει. Ή μπορείς και να υποθέσεις ότι η καυτότερη γυναίκα στον κόσμο για το FHM στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας, άλλαξε (πάλι) ατζέντη για κάποιον που κάτι ξέρει να κάνει.

Κάτι οι συνεννοήσεις με τη Village, κάτι οι αποστολές, κάτι τα ψαξίματα στο δίκτυο, κάτι άγνωστες λέξεις για τον verbal (όπως PAL, NTSC, interlace, pixel ratio) το ψιλομπίπησαν το θέμα. Όμως από την άλλη δε μπορούσαν οι Μάζες να μείνουν χωρίς αποκλειστικά κλιπάκια του Beowulf (2007), τη στιγμή που όλο το δίκτυο έχει πλημμυρίσει από τέτοια το σαββατοκύριακο. Γι' αυτό όσο βλέπεις τις πιο διαβόητες σκηνές (i.e. τη γυμνή πάλη με το γυμνό τεράστιο τέρας, και τις γυμνές περιπτύξεις με τα γυμνά τεράστια βυζόμπαλα) του πρώτου τρισδιάστατου κινηματογραφικού θρύλου, αναλογίσου ότι μπορεί και να υπάρχει άνθρωπος που δε καταφέρνει να τσεκάρει το κουτάκι που λέει de-interlace όσες μέρες και να το πατάει ακόμα και η Αντζελίνα σοκάρεται από τη βία τους.

Κατά τα άλλα, αν έχεις μείνει στα θρυλικά teaser και τα θρυλικά trailer από πλευράς ενημέρωσης, τα νέα είναι ότι υποσχέθηκαν περισσότερα απ' όσα μπορούσαν να παραδώσουν, αφού όπως ψιθυρίζονταν (και μας είχε επιβεβαιώσει ανεπίσημα και ο Jimmy Skodras του επίσημου podcast) η παραγωγή στόχευσε τελικά σε ψιλοπαιδικά ratings (και μεγαλύτερο κοινό). Η προώθηση ανέβασε τις στροφές στο φουλ από τη προηγούμενη βδομάδα, με πρεμιέρες αποκλειστικά τρισδιάστατες, και εκτός από τις αποκλειστικότητες μοίρασε απλόχερα και αστρολάμψεις με τους Μπραντζελίνους να μονοπωλούν και τα κουτσομπολιά με την εκδρομή τους στο Λονδίνο, δίνοντας παράλληλα και το στίγμα των θεατών-στόχων. Η ταινία ανοίγει από αυτή τη Πέμπτη το βράδυ (σε επιλεγμένες ψηφιακές και IMAX αίθουσες) στην Αμερική και από την επόμενη στα μέρη μας, μέσα σε αμφιλεγόμενες κριτικές (βλ. Variety vs. Hollywood Reporter πιο χαρακτηριστικά) και ακόμα περισσότερο αμφιλεγόμενες πιθανότητες στην κατηγορία του κινούμενου στα Όσκαρ. Αφού με την επίσημη ανακοίνωση του shortlist για τις υποψηφιότητες (της κατηγορίας) ξέσπασε περίεργος πόλεμος ανεπίσημων δηλώσεων από τα στρατόπεδα της Pixar και του Zemeckis, με και τους δυο περίπου να.. συμφωνούν ότι ο Beowulf είναι μια κατηγορία μόνος του.

Ξεπερνώντας μέσα στη βδομάδα τα δύο (2) εκατομμύρια εισιτήρια η Επίλεκτη Διμοιρία είναι επίσημα η μεγαλύτερη φετινή βραζιλιάνικη παραγωγή (κατά τι πάνω από ένα A Grande Família - O Filme (2007)). Ανεπίσημα με πάνω από έντεκα (11) εκατομμύρια Βραζιλιάνους να υπολογίζεται ότι είχαν δει τη πειρατική κόπια, πριν καν ανοίξει εσπευσμένα στις 5 Οκτωβρίου, το Tropa de Elite (2007) είναι η πιο δημοφιλής ταινία όλων των εποχών στη χώρα του (ξεπερνώντας τα 10,7 μύρια θεατών του Dona Flor e Seus Dois Maridos (1976)).

Το σενάριο του Bráulio Mantovani που έγραψε και την έτερη πιο αμφιλεγόμενη ταινία ever στη Βραζιλία και μια από τις σημαντικότερες του παγκόσμιου κινηματογράφου, την Πόλη του Θεού (2002), βασίστηκε στο βιβλίο A Elite da Tropa από τον κοινωνιολόγο κι ένα φεγγάρι υπουργό Δημόσιας Τάξης του Lula, Luiz Eduardo Soares, και δυο πρώην αξιωματικούς της BOPE, της επίλεκτης και κάποτε αδιάφθορης ένοπλης αστυνομικής μονάδας του Ρίο. Η ιστορία περιγράφει την πραγματική επιχείρηση εκκαθάρισης μιας φαβέλας κοντά στη βιλάρα (μπορείς άνετα να υποθέσεις) του αρχιεπισκόπου της πόλης, το 1997 που ήταν να την επισκεφτεί ο τότε Πάπας (Ιωάννης Παύλος ΙΙ). Επιπλέον στοιχεία από τα μέσα έχει προσθέσει ο σκηνοθέτης José Padilha που είχε ξεκινήσει να κάνει ένα ακόμη ντοκιμαντέρ μετά το πολυβραβευμένο του Ônibus 174 (2002), μιλώντας με καμιά εικοσαριά στελέχη της BOPE, για να διαπιστώσει ότι κανένας δεν είχε διάθεση να τα πει και στην κάμερα.

Ένα πρώιμο cut βγήκε στα διαδίχτυα τον Αύγουστο από τους υπεύθυνους των υπότιτλων, και πριν παιχτεί επίσημα στο φεστιβάλ του Ρίο τον Σεπτέμβρη το φιλμ είχε γίνει ήδη μέτρο μαγκιάς στη μεγαλούπολη, ανάλογα με το πόσες φορές το είχες δει. Και είχε αποκτήσει και.. συνέχειες σε κάποια αξιόλογα σχετικά ντοκιμαντέρ που οι πειρατές βάφτισαν Tropa de Elite 2, 3 και 4. H BOPE προσπάθησε, δικαστικά, να κρατήσει το φιλμ μακριά από τις αίθουσες (και ο σκηνοθέτης κλήθηκε να δώσει.. ονόματα και διευθύνσεις όσων του μίλησαν) για να μην αμαυρωθεί η εικόνα της. Χωρίς επιτυχία και χωρίς αιτία μάλλον αφού τα πλήθη πανηγύριζαν κάθε φορά που έπεφτε "ανάκριση" στην οθόνη πιο πολύ και από το ελληνικό κοινό στα κατορθώματα των 300 (2007). Πάντως, χωρίς κανένας να αμφισβητεί την ακρίβεια των όσων δραματοποιούνται, στα ρεπορτάζ που κάναν το γύρο του κόσμου (ενδεικτικά NY Times, Washington Post, Guardian) το μόνιμο πρόβλημα της χώρας έχει αλλού έμφαση στην αστυνομική βία, στους εμπόρους ναρκωτικών ή στη νιρβάνα των μεγαλοαστών που τροφοδοτούν. Ενώ η έμφαση του φιλμ που δε πρόκαμε τα φετινά Όσκαρ και θα βγει στις Πολιτείες λίγο μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων, είναι υπό αμφισβήτηση από τους Weinsteins που το διανέμουν και σκοπεύουν να το ξαναματακόψουν, σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα.

Ένας επιχειρηματίας στοιχηματίζει τη ζωή του στον ιππόδρομο. Ένας γκάνγκστερ βλέπει το μέλλον. Μια ποπ σταρ πέφτει θύμα ενός αφεντικού του εγκλήματος. Ένας γιατρός πρέπει να σώσει την αγάπη της ζωής του. Μια ταινία χωρίς απολύτως κανένα λόγο ύπαρξης ήταν η πιο άξια διανομής στο φετινό Tribeca.

Για να εξηγήσει τον κινέζικο κύκλο αγάπης, ευτυχίας, απόλαυσης και λύπης που έχει καταλάβει από χτες τα φόρα των μπαφοφάν και λοιπών πιστών της Sarah Michelle Gellar, ο Dark Tyler βυθίστηκε σε εικοσιτετράωρη λατρευτική περισυλλογή και μεταφέρει τον λόγο της οσίας βαμπιροφόνισσας έχοντας μόλις εξέλθει αυτής. Αναλύοντας ότι μέσα στις ιερές εκσπερματώσεις από την αιθέρια αγνή εμφάνιση της περικαλλούς νεανίσκης στον προπομπό, ξεσπά πικρό παράπονο για την γεναριάτικη έξοδο της ταινίας που αποκλείει κάθε συμμετοχή της στον διονυσιακό χορό των βραβεύσεων.

Βασισμένο στο concept μιας αρχαίας κινέζικης παροιμίας (την οποία εγώ και οι ταπεινές μου googlοψαχτικές ικανότητες αποτύχαμε να εντοπίσουμε) το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Jieho Lee ακολουθεί τη συνδυαζόμενη πορεία τεσσάρων χαρακτήρων, ενσάρκωση ο καθένας τους ενός εκ των θεμελιωδών συναισθημάτων (σύμφωνα με την προαναφερθείσα κινέζικη σοφία), θλίψης, ευτυχίας, ευχαρίστησης και αγάπης, και υπογραμμίζει πώς το ένα συμπληρώνει το άλλο στο παζλ της ζωής. Κι εκεί που από περιγραφής περιμένεις ένα χαμηλών τόνων πολυσυλλεκτικό δράμα σχηματιζόμενο από βινιέτες χαλαρών αν όχι επιφανειακών σημείων τομής, το trailer έρχεται να προετοιμάσει για κάτι πολύ πιο δυναμικό από όσο δικαιούται να είναι μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Kevin Bacon στο ρόλο ενός γιατρού ονόματι Love, πλήρες με τραπεζικές ληστείες, ποπ σταρ στο στόχαστρο της μαφίας, και τον Brendan Fraser να ισχυρίζεται πως βλέπει το μέλλον.

Kι αν το The Air I Breathe (2008) έκλεψε την παράσταση στην Tribeca αποσπώντας ολόθερμα θετικές αντιδράσεις, το καστ κατοικείται από πρωτοκλασάτα ονόματα σε φαινομενικά ζουμερούς ρόλους, και το trailer καταφέρνει να στοιχειώνει χωρίς να απαιτεί να βρίσκεσαι σε τριπάκι για να το πιάσεις, εσύ αξίζει να εστιάσεις στην παρουσία της Sarah Michelle Gellar στην πρώτη γραμμή ερμηνευτών του φιλμ ανάμεσα σε ογκόλιθους σαν τον Forest Whitaker ή τον Kevin Bacon. Η μετά-Buffy κινηματογραφική της καριέρα έχει υπάρξει αδικαιολόγητη, και ίσως το μόνο πράγμα που με τσάκιζε περισσότερο από ορισμένες ερμηνείες της στην σημαδιακή εκείνη σειρά να είναι οι επιλογές της αφότου αυτή ολοκληρώθηκε, με εύκολους μισθούς σε τρομοριμέικ και κωμωδίες της κακιάς ώρας να απειλούν να σβήσουν ένα άστρο που δεν πρόλαβε καλά-καλά να λάμψει. Επιχειρώντας να επανεφεύρει τον εαυτό της ως indie star (με δυο ταινίες στην Tribeca), η Gellar ενδέχεται να βρήκε στο σπονδυλωτό δράμα του Jieho Lee και στο πρόσωπο της pop queen Sorrow τον πρώτο ουσιαστικό της κινηματογραφικό ρόλο, εκείνον που θα υποχρεώσει το κοινό να την προσέξει ξανά. Ποτέ δεν είναι αργά;

Η Eurovision της Αθήνας ήταν μόνο η αρχή ενός τερατώδους ταξιδιού για τους Lordi, όπως ξαναματάπαμε, και σειρά έχουν όλοι οι υπόλοιποι χειρότεροί σου φόβοι, γι' αυτό καλύτερα να μετακομίσεις το τεμαχισμένο πτώμα της γιαγιάς σου που ισχυρίζεσαι εδώ και χρόνια ότι τη φάγαν οι κροκόδειλοι στη στάση του τρόλεϊ. Για να σου ανεβάσει το δείκτη πανικού, μετά τον πρώτο γύρο φωτογραφιών από την παραγωγή όπου εμφανίζονταν μόνο κάτι γρίλιες, ασανσέρ και φορεία, και τον δεύτερο όπου κάναν την εμφάνισή τους κάτι πατώματα διαδρόμων καταφωτισμένα, εκεί που βλέπεις σε όλες τις μαζοσελίδες τον χοντρoύλη της διαφήμισης του Superbad (2007) να ανεβοκατεβαίνει χοροπηδηχτούλικα και χαίρεσαι, πετάγεται το πρώτο τίζερ των Σκοτεινών Πατωμάτων (2008) και όχι μόνο σβήνει επιτέλους τα φώτα αλλά σωριάζει, σαϊλεντχιλικά, και ότι περίσσεψε από το μεσημεριανό του συγκροτήματος.

Συγκρότημα που δε κάνει βέβαια ακόμα την εμφάνισή του αλλά είναι ο κύριος λόγος που μια χώρα με τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας και μονίμως μεθυσμένο για να αντέξει παγωνιές και νύχτες καταφέρνει να βγάλει τρομο- παραγωγή €4+ εκατομμυρίων (ενισχυμένη ακόμα και από τον κρατικό κορβανά) στις αίθουσες. Παραγωγή που όπως λέει ο θρύλος (διάβαζε η επίσημη σελίδα της) ξεκίνησε όταν ο Mr. Lordi εκεί που τα 'πινε στα επινίκια της Αθήνας (λες και χρειάζονταν λόγο) έστειλε δημόσιο μήνυμα στον Mr. Rebirth of Popular Finnish Cinema να τον βρει να συζητήσουν την τρομαχτική του ιδέα. Σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια το φιλμ της ιδέας ήταν να κυκλοφορήσει τον περασμένο Μάιο (για να συμπέσει μάντεψε με τι), μετά τον Δεκέμβριο, και πιο πρόσφατα ημερομηνία εξόδου στη Φινλανδία ορίστηκε η 8η Φεβρουαρίου, και σειρά έχουν σίγουρα και όλες οι υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες από τη σχετική συμφωνία Solar Films και Nordisk Film. Εκτός από τους Lordi με στολή εργασίας, που μάλλον θα αποτελούν και το comic relief του φιλμ (αν δε παρατήρησες τη γελοιότητα των κουστουμιών τους), το καστ είναι κυρίως τριτοτέταρτα αγγλοαμερικάνικα ονόματα και η σκηνοθεσία του πρωτάρη Pete Riski που τους έχει γυρίσει όλα τα βιντεοκλίπ. Το rating, ιδιαίτερα σημαντικό αν σκεφτείς το υποψήφιο κοινό, παίζει ακόμα από Κ-11 μέχρι Κ-18 (και οι Φινλανδοί έχουν όλη τη γκάμα, με K-13, K-15 και πιθανά Κ-16,5).

Πάντως το συγκρότημα ήταν event και στις Κάνες που εμφανίστηκε, και έριξε και το σχετικό σμπρώξιμο στην παραγωγή και κατά τη συμμετοχή του στo περιοδεύον Ozzfest το καλοκαίρι. Με αποτέλεσμα το πεντάλεπτο πρόμο που δείξανε τη προηγούμενη βδομάδα στο American Film Market να ήταν υπεραναμενόμενο. Και η είδηση είναι ότι στάθηκε και στο (όποιο) ύψος του.

Δεκαπέντε περίπου χρόνια από τη ζωή μιας κοπελίτσας που βιώνει Σάχηδες και Χομεϊνήδες όσο μεγαλώνει στο Ιράν, παρουσιάζονται σαν (κυρίως) ασπρόμαυρο, χειροποίητο, κινούμενο σχέδιο.Οι επιρροές της Marjane Satrapi στο κόμικ της που μεταφέρει στο πανί δεν είναι καθόλου κρυφές. Maus στην πικρή ιστορικοπολιτική σάτιρα και την αφοπλιστικά ειλικρινή βιογραφία, και David B. στο οικογενειακό ασπρόμαυρο στιλιζαρισμένα μη ρεαλιστικό σκίτσο, ζεσταίνονται από τη γυναικεία, εγκάρδια και καθόλου κουρασμένη από το βάρος αιώνων δυτικού πολιτισμού ανάσα της. Και σε κινούμενη μορφή τα ιμπρεσιονιστικά στοιχεία, τα πλήθη που γίνονται μαύρες μάζες, ο τρόμος του πολέμου που γεμίζει την οθόνη, τα βυζιά και τα κωλομέρια που ξεπετάγονται από το κοριτσίστικο κορμί, βρίσκονται στο στοιχείο τους, ενισχυμένα και σε δεύτερη αίσθηση (αυτή του ήχου). Αλλά κάπου οι πιο προσωπικές και οι πιο ενδιαφέρουσες (για ξένους) λεπτομέρειες από τη καθημερινή ζωή στα ιρανικά καθεστώτα θυσιάζονται αναγκαστικά για να μάθεις τη γενικότερη κοινωνική και πολιτική ιστορία του τόπου που έχασες όταν έκανες κοπάνες. Ενώ και η συμπύκνωση τεσσάρων τόμων του κόμικ σε ένα τόξο "παιδικά χρόνια στο Ιράν - εφηβικά στη Βιέννη - πρώτα ενήλικα ξανά πίσω" υπακούει τυπικά μόνο στους κινηματογραφικούς αφηγηματικούς κανόνες, χωρίς να ξεφεύγει από την αποσπασματικότητα.

Εγγενείς και μόνο αδυναμίες λοιπόν, με πιο χαρακτηριστική ότι η ιστορία δεν είναι τυπικής μικρούλας Iρανής αλλά κάποιας με πλούσιους γονείς, ευρύτερη μόρφωση, δυτικές επιρροές, και αναπολόγητα μαρξιστάρες συγγενείς (όμως αν ήταν δε θα μπορούσε να πει την ιστορία, see?), κάνουν την Περσέπολη να μη μπορεί να κερδίσει τους πόντους που χρειάζεται για να τη χαρακτηρίσεις σεισμογόνα ή προχωρημένη αν είσαι στριφνιάρης Μάσας. Αλλά είναι οι περισσότερες από αυτές, μαζί με τη ξεριζωμένη καρδιά της δημιουργού που ξεμαυρίζει λιγάκι κάθε καρέ, που κάνουν το φιλμάκι αγαπησιάρικο, οικουμενικό, απροσποίητο, ακέραιο και περήφανο όσο και την επιλογή της Γαλλίας να την εκπροσωπήσει στα φετινά Όσκαρ.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων σχολικών τους ημερών, δύο αγάμητοι geeks αντιμετωπίζουν το σεξ, τον αποχωρισμό και την ενηλικίωση με μια ωριμότητα που δεν περίμεναν ποτέ, sober ή μη!Το νέο δημιούργημα της παρέας του Judd Apatow (Με την Πρώτη (2007)) φαινομενικά δε διαφέρει σε τίποτε από τις ανόητες νεανικές ταινίες της σειράς, όπου ο πρωταγωνιστής μπορεί να αυνανίζεται με μια μηλόπιτα ή να λιμπίζεται τη μάνα του καλύτερού του φίλου. Και, ναι, η πλοκή της μπορεί να συνοψίζεται σε μια πρόταση αρκούντως αφελή και... horny. Το αποδεικνύουν οι δύο κεντρικοί ήρωες με το που ανοίγουν το στόμα τους, κουβεντιάζοντας μονάχα για porn sites, οτιδήποτε... στοματικό μπορεί να περνάει από το νου ενός γυμνασιόπαιδου και τρόπους με τους οποίους ένα αγόρι μπορεί να κρύψει τη στύση του! Αληθινές, χωρίς προσποιήσεις, καθημερινές κουβέντες, που μέσα σε λίγα λεπτά καταφέρνουν και σε πετάνε μακριά από τη "φούσκα" του σεμνότυφου ή του επικίνδυνα νεο-συντηρητικού (σύγχρονη μάστιγα του χειρίστου είδους). Ο Seth και ο Evan μιλούν τη γλώσσα των ορμών τους, όχι της ηλικίας τους. Και, παραδόξως, αυτή η γλώσσα δεν ορίζεται από το έτος γέννησης που αναγράφεται στην ταυτότητά σου. Αυτό είναι το φυσικό σου γλωσσάριο. Κι αυτή είναι μια βασική αιτία για την οποία το ενήλικο άρρεν κοινό θα παραδοθεί αμέσως στο σύμπαν των δύο συμμαθητών, που η μοίρα και οι κακοί βαθμοί πρόκειται να χωρίσουν με τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες ήδη, άρχισε να ψάχνεις και για χαρτομάντιλα (δεν καθαρίζουν μονάχα τους υγρούς λεκέδες, εντάξει;)!

Στην παράδοση των καλύτερων κωμωδιών του είδους, οι οποίες θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην αμερικανική - πρωτίστως - κουλτούρα και διαπαιδαγώγηση των μελλοντικών γενιών, το Superbad (2007) διαδραματίζεται σε μια και μόνον ημέρα, κατά τη διάρκεια της οποίας οι ήρωες θα βιώσουν του λιναριού τα πάθη, θα κινδυνεύσουν να χάσουν από την υπόληψή τους μέχρι και τη ζωή τους, κι ύστερα θα καταλαγιάσουν σε αποφάσεις που θα χαρακτηρίσουν τη "μετάλλαξή" τους προς την ενηλικίωση. Όλα αυτά πάνω σ' ένα σενάριο που οι Seth Rogen και Evan Goldberg ξεκίνησαν να γράφουν από τα 13 τους, για να το δουν να γίνεται ταινία χωρίς ημερομηνία λήξης (λέγε με και all time classic), δίπλα σε σταθμούς όπως το American Graffiti (1973), το Fast Times at Ridgemont High (1982) ή εκείνη τη γαμάτη μέρα που ο Ferris Bueller (1986) αποφάσισε να κάνει κοπάνα. Μ' ένα καστ τόσο ιδανικό στη λεπτομέρεια της... μη εφηβείας (είναι τόσο παράξενο, αλλά αν προσέξεις καλά τις φυσιογνωμίες των κεντρικών ηρώων θα αισθανθείς πως πρόκειται για φάτσες "μικρομέγαλων ανθρώπων", από εκείνες που σου δίνουν την εντύπωση πως δεν πρόκειται να περάσει - και να δείξει - χρόνος από πάνω τους). Και σαν θαυμαστικό που έρχεται να κάτσει ορεξάτο, bold και φασαριόζικο στα ντεσιμπέλ γέλιου, για τον ύστατο χαμό, υπάρχει κι ο McLovin, το alter ego ενός Στιβ Ντούζου με λάθος DNA που ανυψώνει ολόκληρο το φιλμ σε ύψιστα επίπεδα cult διάστασης!

ΟΚ, θα πεις με ελαφριά καχυποψία. Μια teen sex κωμωδία που ξεφεύγει από τον trash σωρό. Αξίζει τον κόπο να τραβηχτείς, να ξοδευτείς και να χάσεις κι ένα δίωρο από τη ζωή σου για κάτι τόσο... "εύπεπτο"; Μη βιάζεσαι. Περίμενε να δεις πως το κλείνουν το "εργάκι" τα παιδιά και πάρε μάτι μια από τις πιο όμορφες, απλές και βαθιά συγκινητικές σκηνές αποχαιρετισμού που είδαμε ποτέ στο σινεμά, που ξύνει πληγές "παιδικές" ή παντοτινές και σου πετάει μια σφαλιάρα η οποία αρκεί για να κάνει επαφή με τα βάθη της μνήμης και της ψυχής μαζί. Με λίγα λόγια, το Superbad είναι μια ταινία με καρδιά. Και κότσια. Που κρύψαμε μέσα μας μεγαλώνοντας. Κοίταξε, λοιπόν, πίσω για άλλη μια φορά. Και δες αν έχεις κρατήσει ακόμη εκείνο το τηλέφωνο. Μπορεί να το χρειαστείς...