Το teaser της τερατώδους μίνι παραγωγής του J.J. Abrams, που έπαιξε το καλοκαίρι πριν τους θρυλικούς πια Transformers (2007), έπαιξε σωστά και με τη περιέργεια του κοινού, χρησιμοποιώντας σκοτάδι, μουσική, οινόπνευμα, μεθυσμένες γκόμενες να κουνάνε τα βυζιά τους για την κάμερα, και τεράστια ιπτάμενα κεφάλια αμερικάνικων εμβληματικών αγαλμάτων να σκάνε στη μέση του δρόμου. Από κει ξεκινάει τώρα το trailer, για να σου αποκαλύψει ότι Cloverfield είναι ο τίτλος του project που όλο το δίκτυο λέει από τότε (και νωρίτερα).. Cloverfield, ότι η κάμερα που ακολουθεί τα βυζιά την παρέα κατά πάσα πιθανότητα έχει την ικανότητα να αποχαιρετάει τους φίλους της να φεύγουν με το ελικόπτερο και μετά να τους φιλμάρει χαιρέκακα από μέσα όσο περιδινίζεται στη πτώση του, και όχι πολλά ακόμα.

Έτσι, εκτός αν είσαι από αυτούς που βρήκαν μια ακόμα εναλλακτική πραγματικότητα να γεμίσει με διάσπαρτες εικόνες τη ζωή τους, παρακολούθησαν όλα τα στοιχεία στις περίεργες slushoσελίδες, διάβασαν όλα τα διάφορα "major spoilers" που δημοσιεύτηκαν εδώ κι εκεί, είδαν όλες τις εκδοχές του τρέιλερ που "εμφανίζονται" από τη Πέμπτη στα γιουτούμπια (ξεκινώντας από ένα γραμμένο σε κινητό κομμένο σε τρία μέρη με κενά ανάμεσα, και συνεχίζοντας με όλο και καλύτερη ποιότητα), ζωγράφισαν τέρατα σε καπνούς και σκιές του βίντεο, και διαβάζουν λάθος blog αντί να πάνε σε κανένα πιο σχετικό, καταλαβαίνεις ότι η προώθηση έπιασε κορυφή πολύ νωρίς, θα ήταν καλύτερα ίσως να κολλήσει το τίζερ στα ντιβιντιά των καλοκαιρινών μπλοκμπαστεριών που κυκλοφορούν (έστω και αν δε τα πάνε και τόσο καλά) από το να συντηρεί ένα διχτυακό θόρυβο που δεν έχει τα φόντα ούτε τον προϋπολογισμό να κάνει ενδιαφέροντα από μόνο του, και δε πρόκειται να σου αποκαλύψει χωρίς αντίτιμο (και αν) την αμερικάνικη εκδοχή του Γκοτζίλα που οραματίστηκε ο Αbrams να κληροδοτήσει στις επόμενες γενιές των συμπατριωτών του. Αν πάλι σκέφτεσαι να αρχίσεις να ασχολείσαι τώρα, το Empire που διατείνεται και αποκλειστικότητα για το trailer (που βγήκε και στην Apple) έχει και την σχετική εισαγωγή στο τι θα πρέπει να αναρωτιέσαι σε κάθε καρέ του.

Δύσκολες στο σμπρώξιμο αποδεικνύονται οι μεγάλες ταινίες των γιορτών, σε μια αγορά κάπου κουρασμένη (και ξεφραγκιασμένη) από το καλοκαίρι. Ο Sweeney Todd (2007) από trailer σε trailer προσπαθεί να κόψει με μπαρμπέρικη λεπίδα το λαρύγγι οποιουδήποτε τραγουδάει έστω και στο μπάνιο, και μετά από κάποια δοκιμαστικά screenings ξαναγύρισε στα εικοσάλεπτα που 'δειχνε και στη Βενετία για να δημιουργήσει εντυπώσεις. Και ο Charlie Wilson δεν εμφανίζεται πουθενά, κρατάει μακριά τους δημοσιογράφους, κυνηγάει με αντιαρματικά (και βάλε) όσους διαδίδουν ότι έκανε επαναληπτικά γυρίσματα, και από trailer σε trailer κοιτάει να πνίξει (στο γέλιο) όσους περίμεναν έστω κάτι μαυροχιουμοριστικό, πνευματώδες, εριστικό από Mike Nichols και Aaron Sorkin.

Ο Charlie Wilson, γερουσιαστής του Τέξας, ήταν ο κύριος υπεύθυνος για τη χρηματοδότηση του μοναδικού πετυχημένου ιερού πολέμου (i.e τζιχάντ) της πρόσφατης ιστορίας, αυτού των Αφγανών Μουτζαχεντίν ενάντια στους κομμουνιστές που είχαν καταλάβει την εξουσία και τα στρατεύματα της τότε Σοβιετικής Ένωσης που τους στήριζαν. Σύμφωνα με την αφίσα, ο καλοπερασάκιας πολιτικός "έριξε την σοβιετική αυτοκρατορία". Σύμφωνα με την Ιστορία, έριξε τα αεροπλάνα στους δίδυμους πύργους και τις κεφάλες του Πενταγώνου (και είχε μια κάποια ευθιξία να ζητήσει μια κάποια δημόσια συγγνώμη από τους συμπατριώτες του). Αφίσα και Ιστορία πάντως συμφωνούν ότι η ιστορία είναι τόσο κουλή που μόνο στην αλήθεια θα μπορούσε να βασιστεί, ενώ τα κουλότερα δεν αναβιώνουν καν στο φιλμ αν πιστέψεις τις φήμες. Και σε όλη αυτή τη κουλαμάρα στηρίζεται και η προώθηση που μάλλον προγραμμάτιζε να αποτελέσει το συντηρητικό και κωμικό αντίδοτο στις υπόλοιπες πολεμοθεματικές. Και προφανώς, μετά την αδιαφορία του κοινού (για τις άλλες), της έμεινε μόνο το κωμικό και το "War" στον τίτλο για ξεφόρτωμα.

Βραβευμένος ως πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης πριν μερικά χρόνια στο 8ο Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο για το πρώτο μέρος της τριλογίας των δυο επεισοδίων του μύθου του Γιαγκόναν, ο Γιάγκος Ραυτόπουλος έφτασε στη Θεσσαλονίκη χειμαρώδης όσο και η ταινία του, και γεμάτος ασυγκράτητο ενθουσιασμό απ' τη συμμετοχή του και μόνο στο φετινό τμήμα του Digital Wave, με το Γιαγκόναν: Οι Σκοτεινές Μέρες του Χαμού. Μια απ' τις πιο εναλλακτικές προτάσεις του τμήματος, και σίγουρα η πιο κοντινή στο πνεύμα του προγράμματος, αν την ψηφιακή επανάσταση στον κινηματογράφο την ερμηνεύσει κανείς με την έννοια ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να φτιάξει ταινία. Ο Γιαγκόναν θα παίξει απόψε στο ταιριαστό με το ύφος του μεταμεσονύχτιο slot της αίθουσας Τόνια Μαρκετάκη, αναζητώντας το κοινό που θα το λατρέψει για να το ανεβάσει στο cult βάθρο του, ή τουλάχιστον θα βοηθήσει να γίνει το απαιτούμενο τζέρτζελο στην προβολή. Κι αν ανησυχείς που έχασες την πρώτη γνωριμία με τον μυθικό ήρωα, προλαβαίνεις να κατεβάσεις, ή να δεις κατευθείαν τον Θρύλο του Γιαγκόναν (2003) στη σελίδα του.

Από το trailer, η πιο πρόσφατη δημιουργική δουλειά του τεράστιου Sean Penn (screenplay and directed by, κάτω από τον τίτλο στην αφίσα) μοιάζει λίγο σαν τηλεοπτική παραγωγή αληθινής ασυνήθιστης ιστορίας από αυτές που λατρεύουν οι καναπέδες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με επιμελημένες εξάρσεις (πιο χαρακτηριστικά στην κινηματογραφία) να κλείνουν το μάτι στα μέλη της Ακαδημίας® (ή να τους το βγάζουν αν προτιμάς), και γι' αυτό δε το πολυαναφέραμε στις Μάζες από το καλοκαίρι που βγήκε. Από την υποδοχή, στο Telluride στο Toronto (κυρίως) και σε όλα τα φεστιβάλ που γύρισε από τότε (χωρίς η σημερινή στάση στη Θεσσαλονίκη να έχει προγραμματιστεί να είναι η τελευταία), σε glossy ανακυκλωμένες και online σελίδες, και στα αμερικάνικα ταμεία όπου έχει συνεχή αξιόλογη παρουσία από τον Σεπτέμβρη, το Into the Wild (2007) φαίνεται παραπάνω από ικανό να γίνει το φετινό οσκαρικό indie hit όπως αναφέρουν πια από Variety μέχρι Esquire.

Η ιστορία βασίζεται στο ομώνυμο best-seller που περιγράφει τη σύντομη ζωή του Christopher McCandless στο δρόμο και τις ερημιές από τη Virginia μέχρι την Alaska. Το σενάριο φέρεται αρκούντως δραματοποιημένο, σε αντίθεση με το ντοκιμενταρίστικο στιλ του βιβλίου. Το καστ έχει δημοφιλείς παρουσίες (Vince Vaughn, Marcia Gay Harden, Catherine Keener), βετεράνους (William Hurt, Hal Holbrook), και.. πρωταγωνιστή (Emile Hirsch). Τα τραγούδια του Eddie Vedder είναι μάλλον το πιο σίγουρο στοίχημα στις υποψηφιότητες. Και η παραγωγή, που μοιάζει κάπως σαν την αμερικάνικη απάντηση στη περσινή Βασίλισσα (2006) στα φετινά βραβεία, δίνει αν θες κι ένα στίγμα του 48ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε σχέση με το 47ο (που είχε ανοίξει με τη τηλεταινία του Frears).

Φρέσκος απ' την πρόταση της ταινίας του για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ εκπροσωπώντας τη Γερμανία, κι όχι τόσο φρέσκος απ' τη βράβευση του σεναρίου του στο φεστιβάλ των Φοινίκων, ο Fatih Akin, ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο της χώρας του αυτή τη στιγμή και σίγουρα ένα απ' τα σημαντικότερα της Ευρώπης, έκανε την περατζάδα του απ' τη συννεφιασμένη Θεσσαλονίκη, για την προβολή του Auf der Anderen Seite του στο παραμελημένο απ' τους ντόπιους κομμάτι Ματιές στα Βαλκάνια. Και φυσικά τον έπιασαν οι Μάζες, και τον έβαλαν να τους πει για την ταινία του, τη διαφορετικότητά της απ' την υπόλοιπη φιλμογραφία του και πώς αυτό λειτούργησε ως φάρος στο στήσιμό της, και βέβαια για τις ελπίδες του για το μεγαλύτερο κόκκινο χαλί του πλανήτη κινηματογράφου, λίγες ώρες πριν την προβολή στο Φεστιβάλ (20.15 στον Σταύρο Τορνέ), και το σχετικό πάρτι που θα ακολουθήσει (στο it's only, Βενιζέλου 17), με τον ίδιο στα ντέκια. Η ταινία του θα βγει στις αίθουσες στις 17 Γενάρη.

Έχοντας άπλετο χρόνο από πέρσι, ο stams, ο επίσημος κρυφός καμεροκασκαντέρ μας, αποφάσισε την περασμένη βδομάδα να βάλει στη σειρά τις 13 ώρες υλικού που είχε μαζέψει απ' το προηγούμενο φεστιβάλ, και αφού προσπέρασε με χαρακτηριστικό μπρίο καναδυοτρία deadlines που του είχα βάλει, κατάφερε μετά από ένα 12ωρο μάχης σώμα με σώμα με φόρμες και φορμάτ, να βγάλει έναν δεκάλεπτο οδηγό επιβίωσης, όπου οι άνθρωποι πίσω απ' τα προγράμματα πίσω απ' τις εκατοντάδες ταινίες που γεμίζουν τις αίθουσες και οι υπεύθυνοι των υπόλοιπων τμήματων που δίνουν στους καλεσμένους δουλειά να κάνουν όταν δεν βλέπουν ταινίες, εξηγούν τα τί και πώς των τμημάτων τους, και σου δίνουν μια ιδέα του τί χάνεις αν δεν είσαι εδώ, ή τί σε περιμένει αν έρθεις. Φέτος, ή όποια άλλη χρονιά. Enjoy.

Μέρα πρεμιέρας σήμερα για το τεσσαρακοστό όγδοο, και διόλου επετειακό κατά συνέπεια, φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Με το πρώτο αγγλόφωνο φιλμ του Wong Kar-Wai να σηματοδοτεί την χαμηλόφωνη τάση της φετινής διοργάνωσης, έχοντας ανοίξει τις Κάνες μέσα σε συγκρατημένη ως αδιάφορη υποδοχή.

Αδιαφορία που φυσικά ακολούθησε και την αποκάλυψη του trailer τον Σεπτέμβρη, όταν τα περισσότερα διεθνή media είχαν ασχοληθεί με το teaser τον Μάη, και συνεχίζεται και στη διανομή με καμιά εταιρεία να μη φαίνεται και πολύ ορεξάτη να ανοίξει το φιλμ πριν το κάνει άλλη αλλού (και κάπως έτσι η προγραμματισμένη αρχικά για αυτή τη βδομάδα έξοδος στις ελληνικές αίθουσες πήρε αναβολή, υπό τον φόβο να γίνει παγκόσμια πρώτη I guess). Έτσι, όσοι ανησυχούσαν για μετακόμιση του σκηνοθέτη σε εμπορικές ηπείρους, παρόλο που η παραγωγή είναι γαλλοχονγκογκέζικη και η Jet Tone (του Wong) είναι από τους μεγαλύτερους παίχτες στην (έστω και σε κρίση) αγορά της (δεύτερης) πατρίδας του, μπορούν να είναι πιο σίγουροι ότι εκ των πραγμάτων δε μπορεί να συμβεί. Και όπως κάνει ξεκάθαρο και το trailer, εκτός από το ότι.. συμμετέχουν και η Natalie Portman με την Rachel Weisz (που δεν εμφανίζονταν στο πειραχτήρικο) και υπάρχει και road στο road movie, αν ένας ολόκληρος δημιουργικός κύκλος έκλεισε με το 2046 (2004) τα ιδιόρρυθμα χαρακτηριστικά του δημιουργού, από την ελαφρά αποσπασματικότητα των σκηνών που κάνει κόλαση τη ζωή του μονταζιέρη και θέλει βαριά voice overs, μέχρι τις νέον αντανακλάσεις στις τζαμαρίες, παραμένουν αναλλοίωτα παρά την αλλαγή χώρων, χρόνων, πρωταγωνιστών και διευθυντών φωτογραφίας.

Στα 43 του ο Jean-Dominique Bauby, δημοσιογράφος και εκδότης του γαλλικού ELLE, έπαθε εγκεφαλικό που τον άφησε εντελώς παράλυτο. Παρολαυτά, το βιβλίο για την ιστορία το κυκλοφόρησε.Αν όχι τιποτάλλο τρελά και κάπου προκλητικά (αν κάτσεις να σκέφτεσαι ποιους βάζει να του κάνουν τι) εφευρετικός, πίσω από την κάμερα εδώ και μια δεκαετία όσο και μπροστά στον καμβά στα 80s, ο Julian Schnabel καταπιάνεται μετά τον Jean-Michel Basquiat (Basquiat (1996)) και τον Reinaldo Arenas (Before Night Falls (2000)) με έναν ακόμα δημιουργό που παλεύει να εκφραστεί. Και μάλλον βάζει τελεία, αφού για να ξεπεράσει τον αγώνα καταπαράλυτου που κουνάει μόνο το αριστερό του μάτι θα πρέπει να στραφεί στη μετεμψύχωσή του σε γκαβό σαλιγκάρι με αρθριτικά. Και επιπλέον γιατί θα πρέπει να προσπαθήσει ακόμα περισσότερο για να ξεπεράσει μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και πιο φρέσκιες της δεκαετίας.

Με τη συνηθισμένη του υπερβολική αυτοπεποίθηση που αποπνέει από το ότι τις περισσότερες φορές ξέρει τι κάνει και κάποιες μεγαλουργεί, ο δημιουργός (λεξούλα που σπάνια έχει τόση βαρύτητα όταν τη πιπιλάμε στις Μάζες) φορτώνει με χρώματα την ξεθωριασμένη παλέτα του καταβραβευμένου διευθυντή φωτογραφίας του Spielberg, Janusz Kaminski, κάνει χαοτικό πάρτι με τις εικόνες που η φτωχή φαντασία του σεναριογράφου του Πιανίστα (2002) τολμάει να συνθέσει, τρίβει ασυμβίβαστα τον ρεαλισμό την πικρή ευθυμία και την ιλουστρασιόν κοφτή αφήγηση του ήρωά του σε χολιγουντιανά και μη δράματα καθυστερημένων παραπληγικών, και σου γεμίζει την οθόνη με δροσερά παιχνιδιάρικα σέξι γκόμενες που θα 'θελες να τις βλέπεις μερικούς μήνες τουλάχιστο να σου κουνάνε γραμματοκαρτέλες και να σου βγάζουν τη γλώσσα στο μάτι. Ο Schnabel έμαθε Γαλλικά για να μπορέσει να γυρίσει στη γλώσσα αλλά η πραγματική του φιλμ είναι οπτική, ειδικά στη πρώτη πράξη όπου αγγίζει σχεδόν τον βικιπαιδευμένο ορισμό του σκοπού της τέχνης του, "να δημιουργήσει μια συναισθηματική κατάσταση στην οποία μπορείς κυριολεκτικά να περπατήσεις και να σε καταπιεί", με σκηνές αποκλειστικά από τη σκοπιά του δεξιού ματιού σου, μέχρι που στο ράβει ο κακούργος χειρούργος. Το άλλο στο αφήνει ανοιχτό να το καταβροχθίσει η καθημερινότητα του Bauby, κουβάρι τυχαίων αναμνήσεων από το παρελθόν, ονειρικών επιθυμιών από το παρόν και κατάφωτων πυλών στον ουρανό από το μέλλον.

Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα πήραν βραβείο σκηνοθεσίας και τεχνικό μεγάλο βραβείο φωτογραφίας στις Κάνες. Αδικήθηκαν λοιπόν.

Το πουλί φλογοβόλο, ο πρωταθλητής της αγωνιστικής ταχυφαγίας, κι ο καλλιτέχνης ταριχευτής, τρεις γενιές μιας οικογένειας, σε πάνε ταξίδι στο πιο ανατριχιαστικά όμορφο είδος σωματικού τρόμου που μπορείς να πετύχεις.Όπως αναφέρει και το Variety, το Taxidermia είναι η πιο φυσική επιλογή που μπορεί να κάνει ένα φεστιβάλ για τις μεταμεσονύχτιες προβολές του, κι είναι ενθαρρυντικό κι αξιέπαινο για την ντόπια εταιρία που ρισκάρει να το βγάλει σε "κανονική" διανομή. Γιατί ακόμη κι αν σε πείσω να πας να το δεις, επαινώντας την εξωπραγματική σκηνοθετική του ευρηματικότητα, με την εντυπωσιακή οικονομία κι αποτελεσματικότητα στη χρήση ψηφιακών βοηθημάτων, το αναζωογονητικό οπτικό στυλ και τον μεθυστικό εσωτερικό ρυθμό που καταφέρνει και βρίσκει ο Palfi (που ίσως θυμάσαι απ' το βραβευμένο στο Sundance, Hukkle (2002)) δίνοντας ζωντάνια και νόημα στα Béla-Tarr-ικά του traveling και τις διαδρομές τους στο χωροχρόνο, ακόμα κι αν σε ψήσω για τον τρόπο που βρίσκει ομορφιά στην αηδία και την υπογραμμίζει με το ξεκαρδιστικό αρρωστημένο χιούμορ του και την ασυγκράτητη σάτιρα για το human condition, και σου κρεμάσω πάνω απ' το αίμα, το σπέρμα και τον ανθρώπινο εσωτερικό πλούτο του (της ποικιλίας του χασάπικου) τον τίτλο υβριδίου Cronenberg και Monty Python που σαν μεταλλαγμένος κοριός ροκανίζει τις βασικές ορμές και τις λαίμαργες τάσεις που μας κλειδώνουν στην αποξένωση και τη μοναξιά, πάντα υπάρχει περίπτωση να ξεπεράσεις το φόβο σου στη λέξη "αλληγορία", να πας να το δεις, και να ξερνάς στους διαδρόμους, όπως ο cinemad, και να με πεις και παπάρα με το δίκιο σου. Γιατί το Taxidermia, αν είναι κάτι, είναι ο ορισμός της ταινίας που διχάζει, ακραία. Κι αν είναι κάτι άλλο, είναι ό,τι πιο κοντινό έχω να σου προτείνω στον ορισμό της κινηματογραφικής εμπειρίας.

Βαμπίρ ανακαλύπτουν πόλη που βυθίζεται στο σκοτάδι για 30 μέρες και στήνουν μπουφέ.Τα πιο ζόμπικα βαμπίρ, πολλoύς κουβάδες αίμα, και γρήγορο βούτηγμα των δοντιών του στο ψαχνό σου μέσα στο ημίφως της αίθουσας πριν προλάβεις να κατεβάσεις τις πρώτες γουλιές του ανθρακούχου σου, μπορείς να περιμένεις και να φχαριστηθείς απ' το follow up του David Slade στο αγαπημένο των κριτικών Hard Candy (2005). Αλλά όχι και πολλά περισσότερα, από ένα άνισο θρίλερ που μπαλατζάρει ανάμεσα στη μπιμουβιάρικη αναπολογητικότητά του και τη μπαντμουβιάρικη εκτέλεσή του, και δίχως να μπορεί να αναπαραστήσει πειστικά την κομικίστικη αισθητική της πηγής έμπνευσής του, παραπατάει με επιλογές που του προκύπτουν κατά λάθος κωμικές, και ξενερώνουν και τις πιο αγνές προθέσεις σου. Ακόμα και να μη θες να το κατηγορήσεις που στηρίζεται σε δεκανίκια έντασης με τη μορφή καδραρισμάτων και μονταρισμάτων απ' το 28 Μέρες Μετά... (2002), οι ήρωές του που σου προκύπτουν απελπιστικά μπούφοι, και οι εφιαλτικοί τους αντίπαλοι, που από τα εν δυνάμει πιο κουλ βαμπίρια που είδες ποτέ, πολύ σύντομα σού γίνονται ασθματικοί χάνοι ευνοούμενοι από σεναριακά ταχυδακτυλουργικά, κάνα δυο ρόγχους απογοήτευσης θα τους βγάλεις, αν γλιτώσεις το νευρικό γέλιο. Και μπορεί να του αφαιρέσεις και το μισό αστεράκι που του χάρισα για την προσπάθεια.

Νιόπαντρος που πιστεύει πως βρήκε τη γυναίκα της ζωής του, συλλαμβάνει το μέγεθος του λάθους του στο ταξίδι του μέλιτος, όπου γνωρίζει και το ιδανικό του ταίρι! Μάλλον...Οι "ευαίσθητοι" θεατές μπορούν να απέχουν όχι μόνο από την αίθουσα αλλά και από την ανάγνωση αυτής της κριτικής! Μιλάμε για την καινούρια ταινία των αδελφών Farrelly, ένα ελαφρώς κλωνοποιημένο Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη (1998), που στέκει ως έκλαμψη στη φιλμογραφία τους εδώ και κάμποσα χρόνια. Ίσως επειδή ο σεναριακός σκελετός καλύπτει μια ιδέα την οποία τσαλαπατούν με... μεστότητα και ανατρεπτική συνέπεια. Εάν τότε είχαμε τις πολλαπλές μορφές της έννοιας "politically correct", σήμερα στο σημάδι βρίσκεται ο θεσμός του γάμου... από τη ρίζα του κακού μέχρι το "βίον ανθόσπαρτον"! Η κλασική χυδαιότητα των Farrelly αποδεκατίζει τα βέλη του έρωτος και μας ρίχνει στεγνά και πιστευτά το ηθικό δίδαγμα: δεν είναι η αγάπη η κινητήρια δύναμη, είναι η λαγνεία (για να μη χρησιμοποιήσω περισσότερο μπανάλ ή προκλητικές εκφράσεις...).

Μέχρι τέλους, τη διδακτέα τους ύλη τη σκίζουνε στα δύο, αλλά στο δρόμο βρίσκουν και μερικούς σκοπέλους που εμποδίζουν την επιθυμητή απογείωση. Αρχικά, το σενάριο έχει δουλευτεί πάνω σε διασκευή του Neil Simon από τα 1972, το οποίο δεν κάνει το καλύτερο πάντρεμα με τη φαιδρότητα στα γκαγκ των αδελφών. Οι δεύτεροι ρόλοι (έξω από το σόι του Ben Stiller) περιορίζονται σαν αποσπασματικές φιγούρες κι εξυπηρετούν ως background στα κωμικά καταστασιακά. Και ο ρυθμός ενίοτε πλατειάζει στο γεμάτο δίωρο, χωρίς, όμως, να πλήττει ολέθρια τον παράγοντα διασκέδαση. Τα παραδοσιακά βρωμερά αστεία δίνουν το παρών και ανταγωνίζονται με σθένος τα παρελθόντα ρεκόρ κακού γούστου (βλέπε τις σκηνές ερωτικών περιπτύξεων των νιόπαντρων μέχρι την αποθεωτική λεπτομέρεια με το "γουνάκι") από τα φιλμ των Farrelly, ενώ η σεκάνς της λαθραίας φυγής από το Μεξικό αποτελεί στιγμή ανθολογίας. Προσωπικά, θα αποκάλυπτα πως κόντεψα να φύγω από το κάθισμα μόλις άκουσα το ring tone της κλήσης από τη σύζυγο στο κινητό του Rob Corddry, αλλά είναι τόσο trivia η έμπνευση που δεν τολμώ να σας υποχρεώσω σε επιπλέον σινεφίλ πονοκεφάλους. Απλά, αφήστε πίσω σας κάθε σκοτούρα και... γυναίκες. Το Επτά Μέρες Φαγούρα είναι το απόλυτο anti-chick movie! Και για το θράσος του αυτό, αξίζει ενός στοιχειώδους επαίνου.

Ογδοντατέσσερα λεπτά με τον John Waters.Σχεδόν από την αρχή της καριέρας του ο δημιουργός των Pink Flamingos (1972) έδινε, λιγότερο αφοσιωμένα, παραστάσεις επί σκηνής κυρίως σε χώρους που.. τις άντεχαν, παρουσιάζοντας τις ταινίες του με τη συνοδεία της Divine. Όπως λέει ο θρύλος (βλ. οι σημειώσεις της παραγωγής), σε μια από αυτές, το 2005 στο Pittsburgh, τον πέτυχε, μόνο του πια, ο Ted Sarandos της Netflix και έπεισε τον σκηνοθέτη να τον κάνει movie star. Οι κάμερες δούλευαν για δυο βράδια του 2006 στο Harry De Jour Playhouse της Νέας Υόρκης, με τον Jeff Garlin (του Curb Your Enthusiasm) να ρίχνει κάνα βλέφαρο αν είναι ανοιχτές.

Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, το This Filthy World (2006) δεν είναι ταινία του John Waters, δεν είναι παράσταση κανενός επαγγελματία κωμικού και δεν ρισκάρει να κάνει ούτε ελαφρό ζουμ παραπέρα από το μέσο πλάνο (αν και καταγράφει μια στο τόσο το τρομοκρατημένο κοινό). Και δεν έχει, φυσιολογικά, τίποτα να το συστήνει για μεγάλη οθόνη πέρα από το πλήθος που θα πιάνει περισσότερα αστεία και ποπ αναφορές από σένα (βλ. θα σε βοηθάει να γελάς σα χαμένος). Αναφορές και ανέκδοτα που είναι εκπληκτικά ζωντανά, ειδικά αν σκεφτείς ότι τα περισσότερα κρατάνε χρόνια, παραγεμισμένα με λεπτομέρειες ενδιαφέρουσες ακόμα κι αν είσαι μεγαφάν, και με απόδοση άμεση που αναγνωρίζει ότι δεν είναι πια εξαιρετικά προκλητική, υιοθετώντας μια πιο διδαχτική στάση. Έτσι ο πατέρας της πολιτισμικής κιτς αναρχίας έχει ακόμα πολλά να σου πει, και σε περιμένει με το χαμόγελο στα χείλη, ειδικά άμα είσαι ανήλικος τον ξέρεις κι εσύ από το Hairspray (1988) που χρησιμοποιεί ακόμα σαν κράχτη στις αφίσες του show για να σου κάνει πλάκα (ειδικότερα άμα μπεις).

Μπάτσος κι ιδιοκτήτης club περνούν αδερφικό τσακωμό και μετά ενώνουν δυνάμεις για να εξουδετερώσουν Ρώσο μικρονονό.Σε μια βδομάδα πλούσια σε κινηματογραφικά déjà vu, το We Own the Night είναι το σκορσεζικό τέτοιο, με τον James Gray 13 χρόνια μετά το Little Odessa (1994) να επιστρέφει σε παρόμοια μονοπάτια, με το πρωταγωνιστικό δίδυμο του The Yards (2000) του, να σηκώνει στις πλάτες ψιλογκαγκστερικό ψιλοθρίλερ με ψιλοοικογενειακό ψιλοδράμα στην παράλληλη, χωρίς όμως να μπορεί να κάνει και πολλά με δυο χαρακτήρες που θα μπορούσαν άνετα να περάσουν αρκετό χρόνο ακόμα σε σκοτεινά συρτάρια, μπας και μπορέσουν να σκοτεινιάσουν αρκετά οι ίδιοι για να μεταμορφωθούν σε κάτι έστω ενδιαφέρον αν όχι διαφορετικό, ή τουλάχιστον μήπως και ξεχάσουμε οι απ' έξω τις ομοιότητές τους με τους μισοψημένους χαρακτήρες που βλέπουμε κάθε τόσο να προσπαθούν να γεμίσουν κακόφημους δρόμους. Και, εντάξει, μετράει η διάθεση του Gray για αναδόμηση των αναφορών του, κι ακόμα περισσότερο το ότι, σκηνοθετικά, του βγαίνει, αλλά σαν αυτοσκοπός δεν αρκεί, κι ούτε καλύπτει την αφόρητη προβλεψιμότητα του. Αλλά όταν ανοίγει με τον Phoenix να βάζει δάχτυλο στη Mendez, πώς να του κρατήσεις κακία;

Τρεις μικρές πράξεις δημοκρατικού λόγου και αρχών που τέμνονται μεταξύ τους, με κοινό σκοπό την αφύπνιση του μέσου Αμερικανού απέναντι σ’ έναν πόλεμο που κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί δεν έχει τελειώσει..."If you don't STAND for something, you might FALL for anything", λέει το tagline της μεγαλύτερης σκηνοθετικής ήττας του Robert Redford για τον κινηματογράφο μέχρι σήμερα. Δυστυχώς, η λανθάνουσα "τόλμη" του σημερινού Hollywood να φέρει τον... όποιο πόλεμο της Μέσης Ανατολής στην πατρίδα παγιδεύει τον τόσο δημοκράτη δημιουργό και τον μετατρέπει σε ιδεολογική ντουντούκα που ενίοτε αυτοαναιρείται από το πατριωτικό εμβατήριο, πάνω στο οποίο υποχρεώνεται να ισορροπήσει.

Σε αντίθεση με τους παλαιότερους πολέμους στους οποίους ενεπλάκη η Αμερική, προκαλώντας και το αντίστοιχο εθνικό τραύμα, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε έναν διχασμό απέναντι στον τρόπο προσέγγισης ενός προβλήματος που ολόκληρη η χώρα βιώνει δίχως να έχει συνειδητοποιήσει ακριβώς το γιατί! Και, ακόμη χειρότερα, χωρίς να έχει καταλάβει ποιος κέρδισε, για ποιο λόγο και αν έχει τελειώσει η αγωνία για την ασφάλεια στα δικά της σύνορα ή ο θρήνος για τα "παιδιά" της που έπεσαν στο βωμό μιας σύγκρουσης φημολογιών, δορυφόρων και πετρελαϊκών συμφερόντων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες κινηματογραφικές απόπειρες που δεν εμπλέκουν τα πάτρια εδάφη συμπληρώνουν το... χάος και την αμφισβήτηση με σαρκαστικές διαθέσεις, ενώ οτιδήποτε άλλο ακουμπάει την πατρίδα, μετατρέπεται σε θρίλερ πολιτικό ή αποτολμά να δικάσει τη συνείδηση του - Αμερικανού - θεατή, βάζοντάς τον μπρος σε ισχυρά διλήμματα... ελευθεριότητας. Να σου το κάνω λιανά αυτό το τελευταίο; Η σωστή "αντιπολεμική" ταινία του σήμερα είναι εκείνο το δράμα όπου ο σεναριογράφος παίρνει τις σωστές θέσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές, ζυγίζει καλά τα σωστά και τα άδικα του κάθε πολεμοχαρούς ή εισβολέα και προσπαθεί να αποδείξει πως από τη στιγμή που έμπλεξες σε τούτο το αδιέξοδο και κακό πράγμα το οποίο αποκαλούμε πόλεμο, έχεις φταίξει. Έτσι, ο θεατής σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν μια ταινία του δείχνει πως και ο εχθρός έχει ψυχή, ή όταν τα δικά τους κυβερνητικά παιχνίδια της συντήρησης δεν τα ξεπλένει ούτε ωκεανός...

Στην περίπτωση του φιλμ του Redford, η αυτοκριτική είναι το ζητούμενο, παραδίπλα σε ένα αίσθημα αφύπνισης του πολίτη που πρέπει να συμμετέχει και να παλεύει γι’ αυτό που πιστεύει. Η Δημοκρατία είναι ένα μεγάλο αγαθό του αμερικανικού λαού, λοιπόν. Και για να το διαφημίσουμε καλύτερα, δεν αρκούν τα ντοκιμαντέρ εκείνου του γραφικού κυρίου Moore. Η Δημοκρατία είναι κτήμα των celebrities, του all star cast που αγγίζει τις μάζες καλύτερα από τους πολιτικούς. Αν οι τελευταίοι παρασύρουν τους ψηφοφόρους τους σαν τα πρόβατα, κρατώντας και από μια Βίβλο στο δεξί, γιατί να μη μπορούν και οι Cruise, Streep και Redford; Οι οποίοι δεν έχουν λόγο να κατεβούν σε εκλογές, το επάγγελμα που επέλεξαν, προφανώς, τους αμείβει καλύτερα και από τον πρωταθλητή της μίζας Γερουσιαστή και βάλε, την εξουσία τους στα media την έχουν στο τσεπάκι κι αν επιθυμούν να δώσουν και ένα επιπλέον πολιτικό στίγμα, φωνασκούν σε μια απονομή των Όσκαρ, ρίχνουν κανένα τροχάδην για σκοπό πανανθρώπινο κι οργώνουν τα talk shows με το εκάστοτε μήνυμά τους. Ή, δυστυχώς για εμάς, κάνουν κι από μια ταινία... δημοκρατικού χαρακτήρα.

Στην προκειμένη, το έγκλημα το οποίο πρέπει να υποστείς επί της οθόνης πλασάρεται σε ζεύγη τριών debate (η άκαμπτη δημοσιογράφος και γαλίφης πολιτικός, τα δύο φανταράκια που ξεμένουν ως στόχος των Ταλιμπάν στα όρη του Αφγανιστάν και ο πρώην καθηγητής τους που εκβιάζει σπουδαστή ζαμανφουτίστα) και σερβίρεται με μια θεατρινίστικης πλήξης στατικότητα δικάμερου, με τον διάλογο να χασμουριέται από τα στερεότυπα πολιτικού λόγου, μέχρι να χτυπήσει ντουβάρι από την ποσότητα των ερωτηματικών και μόνο. Και καλά, πες πως η μικρή του διάρκεια δε θα σου το μπήξει το μαχαίρι της υπομονής, πως Cruise και Streep κάνουν καλό παιχνίδι με το φακό κι ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Πάνω εκεί, λοιπόν, χτυπά η ολέθρια κατακλείδα στο επί του πρακτέου δράμα των δύο κομάντο και μαζί με κάτι πινελιές ενοχικές στο χαρακτήρα της Streep (βλέπε πλάνα στρατιωτικού νεκροταφείου...), υψώνεται το λάβαρο της αστερόεσσας και ο Redford χάνει πλήρως το μπούσουλα! 88 λεπτά αργότερα, εξέρχεσαι της αιθούσης με ένα βαθύ κενό (στο μυαλό και την τσέπη) και μια σίγουρη εντύπωση πως τούτο το σενάριο θα έστεκε καλύτερα σ’ ένα θεατράκι της πλέον off περιφέρειας. Εκτός κι αν είσαι πρόβατο...

Ψάρι μένει ορφανό, μετακομίζει σε ύφαλο, πιάνει παρέες και τις σώζει από ωραιοπαθή καρχαρία.Τετριμμένα gags κι αδύναμες υποπλοκές που εμφανίζονται κι εξαφανίζονται χωρίς συνοχή ή συνέπεια, προσπαθούν απεγνωσμένα να γεμίσουν τη διάρκεια ενός animation απάτη, σκανδαλωδώς βασισμένο στο στόρι του Shark Tale (2004) και το σουξέ του Finding Nemo (2003), δίχως χιούμορ ή σοβαρότητα στους διαλόγους και τους χαρακτήρες, και για φαντασία κι εφευρετικότητα ούτε λόγος στην πλοκή ή το σχέδιο. Αν θέλεις να αδειάσεις κάπου πιτσιρίκια να χαζέψουν χρωματάκια, δε θα πάθουν τίποτα, αλλά μην περιμένεις να σε ευγνωμονούνε κιόλας.

Γυμνή από τη μέση και πάνω εμφανίζεται στο τεύχος Δεκεμβρίου του αμερικάνικου Maxim η Sarah Michelle Gellar. Που εγκαταλείπει λιγάκι το συνηθισμένο υγιεινό look της για μαύρο στηθόδεσμο, κόκκινες τιράντες, ψηλόμεσες πανταλόνες και Louboutin γόβες στο ένα εξώφυλλο του περιοδικού που κάνει από χτες το γύρο του διχτύου, και γάντια και φούστα και not much else στο άλλο που θα το περιτυλίγει όταν βγει στα περίπτερα την άλλη βδομάδα.

Με τρεις (3) εξόδους τους μήνες που πάνε οι ταινίες να πεθάνουν (το The Air Ι Breathe (2008), το ταλαιπωρημένο ακόμα και από αλλαγές τίτλων ασιατικό not-horror remake Possession (2008), και το straight-to-dvd Suburban Girl (2007)) και μια ακόμα καθυστερημένη και περιορισμένη αυτή τη βδομάδα (το Southland Tales (2006)), η βαμπιροσφαγέας ανταλλάσει δυο εξώφυλλα και τον τίτλο της γυναίκας της χρονιάς για κάτι γαντάρες να κρύβουν κάτι βυζάκια καμιά δεκαριά χρόνια μετά από τότε που μέτραγε. Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν η περίοδος της κυριαρχίας των αντρικών περιοδικών του είδους είναι παρελθόν, το FHM έκλεισε, και το Maxim που άλλαξε χέρια και διευθυντή το καλοκαίρι (και απορρόφησε και το Stuff) είναι πιο απελπισμένο για πιο σοφιστικέ σέξι καθαρό look από την αισίως τριαντάρα Σαραμισέλ. Αν σκεφτείς ότι περσινή κάτοχος του τίτλου ήταν το λείψανο της Αντζελίνας, τότε η τυπικά στημενοαϊλαϊνεροξανθισμένη εμφάνιση της πιο καλτ φαντασίωσης των geeks και των υποτακτικής ψυχολογίας αρσενικών του πλανήτη, πολλή του πέφτει. Ή μπορείς και να υποθέσεις ότι η καυτότερη γυναίκα στον κόσμο για το FHM στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας, άλλαξε (πάλι) ατζέντη για κάποιον που κάτι ξέρει να κάνει.

Κάτι οι συνεννοήσεις με τη Village, κάτι οι αποστολές, κάτι τα ψαξίματα στο δίκτυο, κάτι άγνωστες λέξεις για τον verbal (όπως PAL, NTSC, interlace, pixel ratio) το ψιλομπίπησαν το θέμα. Όμως από την άλλη δε μπορούσαν οι Μάζες να μείνουν χωρίς αποκλειστικά κλιπάκια του Beowulf (2007), τη στιγμή που όλο το δίκτυο έχει πλημμυρίσει από τέτοια το σαββατοκύριακο. Γι' αυτό όσο βλέπεις τις πιο διαβόητες σκηνές (i.e. τη γυμνή πάλη με το γυμνό τεράστιο τέρας, και τις γυμνές περιπτύξεις με τα γυμνά τεράστια βυζόμπαλα) του πρώτου τρισδιάστατου κινηματογραφικού θρύλου, αναλογίσου ότι μπορεί και να υπάρχει άνθρωπος που δε καταφέρνει να τσεκάρει το κουτάκι που λέει de-interlace όσες μέρες και να το πατάει ακόμα και η Αντζελίνα σοκάρεται από τη βία τους.

Κατά τα άλλα, αν έχεις μείνει στα θρυλικά teaser και τα θρυλικά trailer από πλευράς ενημέρωσης, τα νέα είναι ότι υποσχέθηκαν περισσότερα απ' όσα μπορούσαν να παραδώσουν, αφού όπως ψιθυρίζονταν (και μας είχε επιβεβαιώσει ανεπίσημα και ο Jimmy Skodras του επίσημου podcast) η παραγωγή στόχευσε τελικά σε ψιλοπαιδικά ratings (και μεγαλύτερο κοινό). Η προώθηση ανέβασε τις στροφές στο φουλ από τη προηγούμενη βδομάδα, με πρεμιέρες αποκλειστικά τρισδιάστατες, και εκτός από τις αποκλειστικότητες μοίρασε απλόχερα και αστρολάμψεις με τους Μπραντζελίνους να μονοπωλούν και τα κουτσομπολιά με την εκδρομή τους στο Λονδίνο, δίνοντας παράλληλα και το στίγμα των θεατών-στόχων. Η ταινία ανοίγει από αυτή τη Πέμπτη το βράδυ (σε επιλεγμένες ψηφιακές και IMAX αίθουσες) στην Αμερική και από την επόμενη στα μέρη μας, μέσα σε αμφιλεγόμενες κριτικές (βλ. Variety vs. Hollywood Reporter πιο χαρακτηριστικά) και ακόμα περισσότερο αμφιλεγόμενες πιθανότητες στην κατηγορία του κινούμενου στα Όσκαρ. Αφού με την επίσημη ανακοίνωση του shortlist για τις υποψηφιότητες (της κατηγορίας) ξέσπασε περίεργος πόλεμος ανεπίσημων δηλώσεων από τα στρατόπεδα της Pixar και του Zemeckis, με και τους δυο περίπου να.. συμφωνούν ότι ο Beowulf είναι μια κατηγορία μόνος του.