Το 1980, ο Charlie Wilson, γερουσιαστής του Τέξας, με συντροφιά στριπτιτζούδες και κοκαΐνες σε τζακουτζάρα ξενοδοχείου του Λας Βέγκας, βλέπει στην τηλεόραση τον Dan Rather σε ανταπόκριση από το Αφγανιστάν. Και συγκινείται.Αν έχεις δει το trailer του Charlie Wilson's War (2007) τότε, οπτικά, η υπόλοιπη ταινία δεν έχει τίποτα συναρπαστικό να σου προσφέρει εκτός από κατά βάση αρχειακά πλάνα, δεμένα λίγο άτσαλα με φρέσκα, που καταγράφουν την πτώση σοβιετικών ελικοπτέρων και αεροσκαφών πάνω από το Αφγανιστάν και συνειρμικά και αυτή όλης της κομμουνιστικής υπερδύναμης. Πτώση που προκάλεσε ο Wilson, σύμφωνα με το σενάριο του Aaron Sorkin του West Wing που αναλαμβάνει να κάνει ενδιαφέροντα τα υπόλοιπα από τα, συγκρατημένα, 94 λεπτά της διάρκειας με τις απανωτές φιλελευθεριάζουσες ατάκες του. Και κάπου έτσι περιγράφονται τα δομικά προβλήματα της όλης προσπάθειας, αφού οι ισορροπίες είναι ιδιαίτερα λεπτές και ο χειρισμός εξίσου μετρημένος. Από τη μια ο (σκετο)ελευθεριάζων πολιτικός παραδέχεται ακόμα και ο ίδιος ότι του φέρθηκαν ιδιαίτερα ευγενικά, παραλείποντας επεισόδια εγκληματικής αμέλειας και ανικανότητας, και μεταφέροντας τα υπόλοιπα κυρίως εκτός οθόνης και πουπουλιασμένα, για να μη θιχτεί προφανώς και η δημοφιλής εικόνα του Tom Hanks που τον ενσαρκώνει (και είναι γνωστό ότι τα παίρνει άγρια άμα του σπιλώσεις την αγιοσύνη). Από την άλλη ένας συρφετοχετός από θρησκόληπτους δεξιούς, αδίστακτους σπιούνους, Ισραηλινούς, Άραβες και Πακιστανούς, ωραιοποιείται εξίσου στο όνομα του θανάτου στους Ρώσους που γίνεται επαναλαμβανόμενη ιαχή την οποία καλείσαι να συμμεριστείς απεριόριστα (όσο περίπου και τον ενθουσιασμό για την γλοιώδη προϋπηρεσία του "Dr. Dirty" Avrakotos στην Ελλάδα). Και τέλος, οι φανατικοί Μουσουλμάνοι που κυριολεκτικά επωμίστηκαν το να κάνουν πράξη τους αλαλαγμούς, όχι μόνο γίνονται υποσημείωση στη συνέχεια του ιερού τους πολέμου (σα να κάνεις Ορθόδοξη ταινία τη νίκη των Οθωμανών επί των Καθολικών στη μάχη της Βάρνας και να βάζεις σημείωση στα credits "μετά βίασαν ελαφρά την Κωνσταντινούπολη") αλλά αυτή (η υποσημείωση) χρησιμοποιείται, τόσο συγκρατημένα που σου βγάζει το μάτι και στο σερβίρει σούσι, σαν επιχείρημα για την παραμονή των Αμερικανών στο Ιράκ.

Αν μπορείς να ταυτιστείς με το όλο σκηνικό, τότε αυτά τα Παιχνίδια Εξουσίας έχουν κάτι μισοευχάριστο, μισοέξυπνο, πετσοκομμένο (όχι μόνο σεναριακά) και μη λειτουργικό (εκτός από τις σκηνές όπου συμμετέχει ο Philip Seymour Hoffman) να σου προσφέρουν να περάσεις την ώρα σου.

Κάπου στο επαρχιακό Κολοράντο πέφτει σκάφος πήχτρα στα facehuggers και το νέο υβριδικό είδος Predator/Alien που θα καλλιεργηθεί στους ανύποπτους κατοίκους βολικά διπλανής πόλης. Eντωμεταξύ, ένας Κυνηγός ξεκινάει για.. κυνήγι.Στις συγκρίσεις, το AVP2 (2007) έχει έναν εύκολο αντίπαλο, το προηγούμενο VS, και κάποιους πολύ δυσκολότερους, τα τελειωμένα προηγούμενα ιστορικά franchises της Fox. Και παρόλο που φυσικά δε μπορεί να συγκριθεί με όσα θεμελίωσαν τα εμπορικά σήματα, μπορείς να πεις ότι είναι ένα σκαλοπάτι παραπάνω από την πομπώδη δουλειά του Paul W.S. Anderson στο AVP: Alien vs. Predator (2004). Κάπως όπως ο James Cameron βούτηξε στο αίμα το Alien (1979) του Ridley Scott στους Aliens (1986), εδώ οι πρωτοεμφανιζόμενοι αδερφοί Strause χρησιμοποιούν τη προφανή τους πείρα στα εφέ κι ένα κάποιο σκοτάδι που καλύπτει τον προϋπολογισμό για να προσφέρουν το λουτρό που περίμεναν, ανικανοποίητα, οι φανς από το προηγούμενο επεισόδιο, με βάση ένα γλυκά σχηματικό και ευθύ σενάριο που διαφοροποιείται από το σωρό στην εξόντωση με συνοπτικές διαδικασίες χαρακτήρων που δε φαντάζουν τόσο υποψήφια θύματα (όπως διαπιστώνεις από την εισαγωγή ακόμα). Βέβαια τα υπεραγαπημένα τερατάκια είναι κατά τα άλλα υπερχρησιμοποιημένα (με μικρή εξαίρεση το Predalien -- έμπνευση του Anderson) και η παραγωγή δε κάνει και πολλά να τα προστατέψει από την έκθεση ή τη γελοιοποίηση σε κάποιες σκηνές. Και οι αντιπαραθέσεις τους είναι περιορισμένες χωρίς να καταλαβαίνεις ποτέ την έκτασή τους (i.e. πόσα Aliens απομένουν για γδάρσιμο, πάστωμα, και κρέμασμα από το νταβάνι). Ενώ ο ερασιτεχνισμός της σκηνοθεσίας, σε όλα τα υπόλοιπα βασικά, είναι φως φανάρι.

Χωρικός βγάζει το μπούμερανγκ απ' τη ζώνη και ξεκινά να εκδικηθεί άρχοντα τερατοστρατιωτών που του έφαγε το γιο και του έκλεψε τη γυναίκα.Πιστός στην παράδοσή του, με γεμάτη τη μαρκίζα με γνωστές φάτσες των αζήτητων, και σημαία του τον Jason Statham στην μόνη κακή επιλογή της καριέρας του, που θα την έκανε κάποια στιγμή που χρειαζόταν προφανώς την επιταγή, ο Uwe Boll σακατεύει άλλο ένα video game, αυνανιζόμενος με τις φιλοδοξίες του για Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, που θα μπορούσε να περάσει ως ανεκτό τηλεοπτικό επίπεδο Ηρακλή, αν δεν θύμιζε τόσο πολύ Power Rangers. Δυόμισι ώρες φτήνιας, κακογουστιάς και ασυνάρτητης ασκηνοθεσίας, που σε οποιαδήποτε άλλη πιο φυσιολογική κατάσταση θα κατέληγε κατευθείαν στο DVD, αλλά στη χώρα μας υπάρχει ευτυχώς η Hollywood Entertainment, να βρίσκει οθόνες για όλες τις ταινίες του auter. Επόμενη στάση, Postal (2007).

Λίγο πριν και λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου μαζεύτηκαν στα mailboxes τους τα μέλη της διεθνούς Κοινότητας Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (που προσφέρει στο Rotten Tomatoes την πλειονότητα των βαθμολογιών του διαμορφώνοντας έτσι τον γνωστής εμβέλειας δείκτη του) και έφτιαξαν τη μόνη λίστα κινηματογραφικών επιδόσεων της χρονιάς που μ' ενδιαφέρει στ' αλήθεια, βασικά επειδή η αφεντομουτσουνάρα μου έχει λόγο. Κι έτσι, με την WGA να αφήνει βαθούλωμα 130 εκατομμυρίων δολαρίων χαμένων διαφημίσεων και ακυρωμένων πάρτι στο τσίγκινο γόητρο των Χρυσών Σφαιρών, και την DGA να εξαερώνει την ατμομηχανή του Atonement (2007) αφήνοντας τον σκηνοθέτη της εκτός των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία της, οι Μάσες επιστρέφουν στα καθήκοντά τους ξεκινώντας από κάτι πιο σπιτικό, που το λες και breaking, αφού δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη.
Αναμενόμενα, το No Country for Old Men και το There Will Be Blood ήταν οι σημαντικότεροι διεκδικητές στις περισσότερες κατηγορίες, με τους Coen να θριαμβεύβουν με έξι (6) στα δεκαέξι (16) συνολικά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων αυτών της καλύτερης ταινίας, της σκηνοθεσίας, και του διασκευασμένου σεναρίου. Υποφέροντας από περιορισμένη προβολή και την απόφαση της Paramount να στείλει screeners λίγο μετά τη λήξη της ψηφοφορίας, το There Will Be Blood αρκέστηκε στην καλύτερη ερμηνεία για τον Daniel Day Lewis, και στο καλύτερο soundtrack, που είχε μοιραστεί απ' το Νοέμβρη και προλάβαινες να μάθεις απ' έξω. Όπως μπορείς να υποψιαστείς, για τους ίδιους λόγους την πάτησε ο Tim Burton με το Sweeney Todd, και Into the Wild του Sean Penn.

Αναμενόμενα επίσης, το Juno επιλέχθηκε ως κορυφαίο πρωτότυπο σενάριο, αλλά εξίσου αναπάντεχα, η πρωταγωνίστριά του, Ellen Page, έχασε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας απ' την Julie Christie του Away from Her. Στα αξιοσημείωτα, τα γοριλάκια του geeky fun King of Kong (για το παγκόσμιο πρωτάθλημα κλασικών arcade) έδειξαν μεγαλύτερο εκτόπισμα απ' τον γορίλα Michael Moore και το Sicko του, και στα παράδοξα, ο J.A. Bayona δεν εντυπωσίασε ιδιαίτερα τους onliners με το Ορφανοτροφείο του, κι έμεινε τέταρτος στις κατηγορίες μη αγγλόφωνης ταινίας και Breakthrough Filmmaker, όπου αρίστευσαν αντίστοιχα το Le Scaphandre et le Papillon και η Sarah Polley με το Away from Her. Η τελευταία, με μία ψήφο διαφορά απ' τον Ben Affleck και το Gone Baby Gone, που ξεχώρισε ωστόσο, για την βοηθητική ερμηνεία της Amy Ryan. Αλλά δες την λίστα με την κατάταξη, να μη σ' τα λέω όλα εγώ.

Η τρελοπαρέα επιστρέφει για να βρει χαμένη πόλη από χρυσό, που θα καθαρίσει το όνομα της οικογένειας του ηγέτη τους. Αλλά πάλι κάποιος άλλος τους ακολουθεί για να τους κλέψει το θησαυρό στο τέλος.Ο Nicolas Cage συνοφρυώνεται, σουφρώνει τα χείλη και κουνάει το κεφάλι πάνω κάτω, καθώς το βιβλίο με τα μυστικά τού αποκαλύπτει νέους γρίφους και κυνηγητά να ακολουθήσει πειθήνια, στο sequel ενός απροσδόκητου hit που ευελπιστεί να αποδειχθεί σε χρυσογεννούσα κότα, όπως σε υποψιάζει το απίστευτο cast που προστέθηκε, με την Helen Mirren να βάζει την μπριόζικη ψηφίδα της στο παρελθόν του ήρωα, και τον Εd Harris να προσπαθεί απελπισμένα να βγάλει κάνα φράγκο γιατί η σύνταξη είναι κοντά και με τα ένσημα δε βγάζεις άκρη. Ο πρόεδρος της Αμερικής δεν μπορεί να βρει ξενοδοχείο να κλείσει για τα γενέθλια του, κι αυτή είναι μια απ' τις μικρές απιθανότητες της πλοκής, για να μπορέσει να στηθεί μια απ' τις μεγάλες της, σ' ένα σενάριο που ζει και αναπνέει απ' τις δοκιμασίες των ορίων της καλής σου πρόθεσης, και σε ανταμίβει ανέξοδα, με άμυαλα, προχειροστημένα δείγματα ακίνδυνης δράσης, που σκοπό μάλλον έχουν μόνο να σε βοηθήσουν να ξεχαστείς μέχρι να επιστρέψει ο αληθινός Indiana Jones. Αλλά αν θες τη συμβουλή μου, δες καλύτερα τις προηγούμενες περιπέτειες του αληθινού εξερευνητή, πιο φτηνά θα σου βγει. Και σε χρήματα, και σε εγκεφαλικά κύτταρα.

Στρατιωτικός γιατρός είναι ο μόνος επιζών ιού που έχει μετατρέψει τον πλανήτη σε βαμπίρ και ψάχνει θεραπεία στην ανοσία του.Παρότι η τρίτη μεταφορά του sci-fi βιβλίου, και η μόνη με τον τίτλο του στην αφίσα, αυτή του Lawrene (με το χεράκι του Goldsman) έχει τόση σχέση με την πηγή της έμπνευσή της, όση, ας πούμε, με το 28 Μέρες Μετά (2002), ή το... Fido (2006). Και ως η μόνη μεταφορά με τον τίτλο του βιβλίου στην αφίσα, το λές τουλάχιστον δικαιολογημένο να κουβαλάει ως την έξοδό της την προσμονή των fans του Matheson να δουν και ολόκληρο το βιβλίο στην οθόνη, και μετά την προβολή της, να κουβαλάει την απογοήτευσή τους, αν μη τι άλλο, που (με το χεράκι του Goldsman) ο τσαπατσούλης, πότης, συναισθηματικά ανισσόροπος και κομματάκι σχιζοφρενής ήρωάς του με το δραματικό παρελθόν, μεταμορφώθηκε σε μανιακό της υγιεινής ζωής, στρατιωτικά πειθαρχημένο, εξωπραγματικά γυμνασμένο και πεισματικά αποφασισμένο ακαδημαϊκό american hero, με επίσης δραματικό αλλά σαφώς πιο ευκολοχώνευτο παρελθόν. Και μαζί μ' αυτόν, κι ένα σωρό άλλα πράγματα στην ιστορία και το περιβάλλον του, μεταλλάχθηκαν πέραν αναγνώρισης και ταυτοποίησης, σε σημείο να απορείς με ποιό δικαίωμα πλασάρεται ως μεταφορά.

Αλλά πέρα απ' την απορία, δεν τρέχει και τίποτα εδώ που τα λέμε. Το βιβλίο του Matheson θα μπορούσες να το πεις κινηματογραφικό μόνο για τον κινηματογράφο του Tarkovsky ίσως, κι αυτός ένα σωρό αλλαγές θα έπρεπε να του κάνει για να του προσθέσει βάθος έτσι κι αλλίως, και η ταινία του Lawrence, Tarkovsky δεν επρόκειτω ποτέ να γίνει (για το καλό όλων μας). Aλλά δεν έγινε και πολλά περισσότερα από ένα high concept, high budget πειρπετειώδες θριλεράκι, που ξεμένει νωρίς από concept, αλλά κρατάει μέχρι και μετά το τέλος του budget του, και έχει μερικές εντυπωσιακές ψηφιακές βελτιστοποιήσεις, αναστατωτικούς ρυθμούς, ανατριχιαστικά πλάνα άδειας και παρατημένης στη ζουγκλοποιήση Νέας Υόρκης και εξάρσεις συναρπαστικής δράσης, να σου κρατούν συντροφιά στα σκοτάδια της πεινασμένης αλλά άνισης, σαθρής κι αναποφάσιστης για την ταυτότητά της πλοκής, όπως τα βαμπιροζόμπι της. Και έχει βέβαια τον Will Smith σε κορωνίδα της καριέρας του, ως τελευταίος (;) άνθρωπος στη γη να αντιπροσωπεύει εσένα και το διπλανό σου και το διπλανό του απο πίσω σου στην ειδυλιακότερη των εκδοχών σας, ως πλάσματα ονειροπόλα, επίμονα και μαχητικά, που υποτιμούν τα τέρατα που δημιουργούν, αλλά είστε πρόθυμοι να δώσετε τη ζωή σας, για την επικράτηση του είδους σας απέναντί τους. Σα γνήσιοι πατριώτες (Αμερικάνοι).

Χήρος παίρνει τα κορίτσια του και πηγαίνει στο εξοχικό για να συναντήσει την υπόλοιπη μεγάλη οικογένεια, να γνωρίσει ξανά τον έρωτα και να θυμηθεί τις οικογενειακές αξίες απ' τις οποίες βγάζει το ψωμί του κάνοντάς τες στήλη.Μετά το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το Pieces of April (2004), ο σεναριογράφος του What's Eating Gilbert Grape (1993) και του About a Boy (2002), ο Peter Hedges, παίρνει κάτι που θα μπορούσε να είναι ένα ενοχλητικά οικογενειακό, φλύαρο sitcom ανδρικής εμμηνόπαυσης στο τρελό θηριοτροφείο, και το μετατρέπει χάρη στην ευαισθησία του στον τρόπο που χειρίζεται τους χαρακτήρες και τους προικίζει με ειλικρινές χιούμορ και ατάκες που έχουν πιθανότητες να ξεστομίσουν στην πραγματική ζωή (όπου ο Νταν τρώει το Κόλλημα), σε κάτι αν όχι πειστικά οικογενειολατρικό, τουλάχιστον συμπαθέστατα συναισθηματικό, κι ολότελα χριστουγενιάτικο. Και χάρη στον Steve Carell, που μακριά απ' το φαρσοχαβαλέ της μέχρι τώρα καριέρας του, επιδεικνύει μια πολύ ενδιαφέρουσα κι αξιαγάπητη πτυχή του ταλέντου του, αλλά και με τη βοήθεια της διακριτικά ερωτεύσιμης Juliette Binoche, το Κόλλημα του Νταν προκύπτει κι εντυπωσιακά προσγειωμένο και πιστευτό (στο μεγαλύτερο μέρος του τουλάχιστον), με μια επίστρωση γλυκόπικρου γλάσσου πάντα παρούσα, να καλύπτει τις ελλείψεις στους αρχετυπικούς περιφερειακούς χαρακτήρες και τις σποραδικές συμβατικές εξάρσεις του είδους. Αν είχαν δείξει την ίδια εγκράτεια κι ως το τέλος, θα γλιτώναμε εκείνο το γλυκανάλατο χαστούκι προβλεψιμότητας στους τίτλους, λίγο μετά την παραίνεση του πρωταγωνιστή κιόλας να ποντάρεις στην έκπληξη.

Οικογενειάρχης εργάτης μένει άνεργος και ψάχνει δουλειά χωρίς να θέλει να αναστατώσει την στα πρόθυρα αυτοκαταστροφής οικογένειά του, και τελικά αναγκάζεται να γίνει ζιγκολό στα γεράματα. Τα δικά του και των πελατών του.Επίσημη πρόταση της Φινλανδίας για την πεντάδα των ξενόγλωσσων, η δουλειά του με την ίδια τιμή επιφορτισμένου πέρσι Σκανδιναβού, λειτουργεί περισσότερο σα σειρά επεισοδίων παρά σα ταινία με στρωτή εξέλιξη, με τον ζιγκολό να περνάει από αποστολή σε αποστολή, αλλά τον Salmenperä που κάνει και το σεναριογραφικό του ντεμπούτο, να έχει χαρτογραφήσει την πορεία του με φροντίδα και σοφία, ώστε σε κάθε πίστα να πατάει στη σωστή νότα και να γλιτώνει τις τούμπες της αθέλητης παρωδίας. Τρύπες στην πλοκή κι ορισμένα ενδεχόμενα μένουν ανοιχτά, κι η κατάσταση μελοδραματίζει προς το τέλος, αλλά μέχρι εκεί μετρημένος ρεαλισμός και συγκίνηση, εναλλάσσονται με δροσερό διασκεδαστικό κυνισμό, κι οι χαρακτήρες εξελίσσονται σε γνώριμους και συμπαθείς στην ανθρωπιά των αδυναμιών και των παθών τους, καθώς μοντάζ και φωτογραφία βοηθούν τα μέγιστα να έχεις κάτι οπτικά συναρπαστικό να βλέπεις γύρω απ' τους σαλεμένους απ' τη μιζέρια ήρωες, που συνθέτουν ένα αξιομνημόνευτο μωσαϊκό για την τρέλα και την παράνοια της οικογένειας στον 9 to 5 κόσμο της μόνιμης αντηλιάς τους.

Στη ζωή μιας μικρής γυμνής καφετί αφγανολαγωνικής πριγκήπισσας εμφανίζεται από το πουθενά γυμνή μαλλιαρή άσπρη μονοκέρισσα που της κρατά συντροφιά μέχρι να μεγαλώσει και να γνωρίσει ένα γυμνό μουστακαλή κόκκινο τσιγγανόγατο.Θαυμάσια ιδιοσυγκρασιακό και παραδοσιακά χρωματιστοζωγραφιστό το U (2007) (προφέρεται υυ, οο, ου, ή γιου ανάλογα πιο βαμμένο ζωάκι είσαι) θα ήταν τέλειο σαν υποψήφιο για όσκαρ σύντομου κινούμενου, σε πεντάλεπτες δόσεις στην τηλεόραση, ή έστω για να ανοίγει, στην εκτεταμένη εκδοχή του και όπως στη πραγματικότητα, το New York International Children's Film Festival με διάθεση υποστήριξης ανεξάρτητων παιδικών παραγωγών σαν τα φρουτολαχανικά στα χολιγουντιανά χαμπουργκεροζαχαρωτά. Αλλά στη διάρκειά του γρήγορα αμφιβάλλεις αν ο συγγραφέας Grégoire Solotareff με 120+ βιβλία στη χώρα του και κάποιες εκδόσεις του στην Ελλάδα να είναι χαρακτηριστικά συλλογές ιστοριών (Καλοκαιρινές Ιστορίες, Φθινοπωρινές Ιστορίες), μαζί με τον σκηνοθέτη Serge Elissalde με εμπειρία στα.. σύντομα animation από σενάρια του Solotareff, έχουν την ικανότητα να συντηρήσουν το ενδιαφέρον σου πέρα από μισάωρο το πολύ. Γρήγορα διακρίνεις και ότι η δουλειά στο χέρι είναι εξίσου επίπονη διαδικασία (για feature-length) και έχει διασκορπιστεί στον μισό πλανήτη, με τις παραδοσιακές ρώσικες νερομπογιές και τα παραδοσιακά κορεάτικα κομπιούτερ να δίνουν μια ασυνέχεια στο σκίτσο ενισχυμένη από τα κάπου άγαρμπα ζουμαρίσματα στις λεπτομέρειες (για λόγους οικονομίας υποθέτεις). Την όλη παραδοσιακότητα κλείνει το à la française (ή γαλλικούρικο αν προτιμάς) της προσπάθειας, με "τη κωμωδία ηθών να κυριαρχεί της δράσης, και τη κίνηση στην υπηρεσία των ηθοποιών" σύμφωνα με τους δημιουργούς της, και όχι μόνο.

Όλιβερ Τουίστ με ικανότητες σουπερμότσαρτ, που ζει στη μουσική αλλά πρώτη φορά στα δώδεκά του ακούει άνθρωπο να σφυρίζει, είναι μόνο η αρχή.Αν έμενε μόνο εκεί, στη βγαλμένη από ταινία της σειράς των 40s εισαγωγή, με το κιτσάτο voiceover να περιγράφει πως είναι να ακούς τη μουσική στα στάχυα που φυσάει ο άνεμος και την κοπριά που αερίζουν οι μύγες, και με τις πρώτες σκηνές να απεικονίζουν πως είναι να υφίστασαι την απειλή να σε αφήσουν να κοιμηθείς δυο λεπτά αργότερα όσοι στο ορφανοτροφείο δε διαθέτουν τη δικιά σου γενετική υπεροχή, τότε ο August Rush (2007) θα ήταν απλή διαπίστωση ότι άσχημη μέρα διάλεξες να κόψεις το τσιγάρο και αφορμή να περάσεις γελώντας τα υπόλοιπα από τα εκατό (100) λεπτά της διάρκειάς του. Δυστυχώς η συνέχεια είναι τόσο βασανιστική όσο να βλέπεις στον καθρέφτη τον Hannibal Lecter να σου ανοίγει το κρανίο και να σου τρώει τα μυαλά για πρωινό, με σεναριακές εξωφρενικότητες να διαδέχονται η μια την άλλη, εκβιάζοντας συναίσθημα σα να σου σπρώχνουν λασπωμένη σόλα στον λαιμό, αδιαφορώντας πλήρως για τυπικότητες όπως ανάπτυξη χαρακτήρων και αφηγηματική συνέπεια, με τέτοιο ρυθμό που να μη σ' αφήνει να αποφασίσεις ποιος είναι ο σαδιστικότερος τρόπος να εξοντώσεις τους υπεύθυνους πριν να πρέπει να σκεφτείς ακόμα χειρότερον. Στο ότι δεν υπάρχει ούτε μια σκηνή που να φτάσεις να υποθέσεις ότι μπορούσε να συμβεί σε κάποιο εναλλακτικό χωροχρόνο στα πέρατα του γαλαξία του Douglas Adams συμβάλλει απείρως και η σκηνοθέτρια που προσπαθεί να προσθέσει στον αχταρμά και τη δικιά της πινελιά, ξεπερασμένα αμερικάνικη προπολεμική με "εμπνεύσεις" από βορειοευρωπαϊκό μεταμοντερνισμό, κάτι σαν τον μικρό ήρωα με αυτιστικό βλέμμα να προσποιείται άθλια ότι ανακάλυψε πως να παίζει slap guitar σε μια βραδιά, χωρίς να έχει ξαναδεί στη ζωή του κιθάρα (και χωρίς να ξυπνήσει κανέναν από τους δεκαείκοσι που κοιμόνταν στην ίδια αποθήκη την ίδια ώρα).

Η άνοδος κι η αναμέτρηση ενός καθαρόαιμου μπάτσου κι ενός καθαρόαιμου gangster στην Αμερική της ζάλης και της αφασίας του πολέμου του Βιετνάμ.Ξεκάθαρα πολιτικών αποήχων και με τη διαχρονικότητα που της εξασφαλίζει το θέμα της, η επιστροφή σε φόρμα του Ridley Scott αναβιώνει μαεστρικά το γκανγκστερικό δράμα παλαιάς κοπής, απορρίπτοντας τις σπασμωδικές εξάρσεις βίας κι εκρήξεων, αλλά χωρίς να κρύβει τα ακονισμένα δόντια που δείχνει στο δολοφονικό της ξεκίνημα, που ξεκαθαρίζει ακριβώς τί είδους gangster είναι ο American, σε μια Αμερική όπου η αστυνομία ελέγχει το οργανωμένο έγκλημα, με την μέθοδο που η εφορία ελέγχει τα οργανωμένα επιχειρηματικά καρτέλ: παίρνοντας απλά το μερίδιό της.

Βασισμένο στην αληθινή ιστορία του μοναδικού μαύρου που κατάφερε ποτέ στα χρονικά να οργανωθεί στο νάρθηκα της αμερικάνικης μαφίας και να την ξεπεράσει, το καλοστημένο, μετρημένο, κι αρκετά απλωμένο για να παίρνει ανάσες αλλά όχι τόσο ώστε να παίρνεις κι εσύ σενάριο, απογειώνεται απ' τις αναμενόμενα απογειωτικές (κι οσκαρικές) στιβαρές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου, και φυσικά απ' την ικανότητα του σκηνοθέτη να τις διαχειριστεί και να τις εναλλάσσει σαν τις όψεις του νομίσματος του αμερικάνικου ονείρου, που περιστρέφεται ες αεί στον αέρα, προσπαθώντας να αποφασίσει σε ποιά απ' τις δύο να προσγειωθεί. Κι αν συνήθως το νόμισμα δεν δείχνει ποτέ την αίσθηση της ιπποτικής δικαιοσύνης που του κολλάει ο Scott στο τέλος, ε, ρίχ'το στην αισιοξία του σκηνοθέτη, και την δονκιχωτική ελπίδα του κάθε δημιουργού ότι στην ανατομία του παρελθόντος μπορεί να βρεθεί μια ιδέα για εξιλέωση και καλύτερο μέλλον. Που καλύτερο μπορεί τελικά να μην σ'το κάνει, και η ταινία να μην φτάνει τις επικές διαστάσεις του στιγμιαίου κλασικού που σε προϊδεάζει η σύνθεση της μαρκίζας, τις διαστάσεις της αξέχαστης όμως, τις ακουμπάει και τις γραπώνει όσο ένας συγκεκριμένος περσινός Πληροφοριοδότης (2006) τουλάχιστον, έστω κι αν θα του πάρει λίγο περισσότερο χρόνο να το δείξει.

Σημειωμένο ως αξιοσημείωτο ανεξάρτητο, το γυρισμένο σε τρία μέρη θρίλερ, ως τρεις διαφορετικές οπτικές τριών πρωταγωνιστών, όπως τις οραματίστηκαν τρεις σκηνοθέτες, για μια περίεργη εμπλοκή των συσκευών επικοινωνίας που δημιουργεί ένα σινιάλο που μετατρέπει όσους το πιάσουν σε μανιακούς φονιάδες, το The Signal (2007) είχε ξεκινήσει απ' το Sundance τις βόλτες του σε μερικά φεστιβάλ του χώρου του στις αρχές του χρόνου, και μετά κατέληξε στην κατάψυξη λόγω προβλημάτων με δικαιώματα μουσικής (που ενδεχομένως έκρυβε μέσα της μυστικές συχνότητες).

Αλλά επέστρεψε το Σαββατοκύριακο που πέρασε, με καινούρια ημερομηνία εξόδου για το Φλεβάρη και φρεσκαρισμένο trailer στην apple με απελπισμένη έκκληση για viral, για να μας θυμίσει αντανακλαστικά κι ανησυχητικά τη φλόπα του ψιλο-cult Kairo (2001), κι ακόμη χειρότερα, την αμερικάνικη μετάφρασή του ως Pulse (2006). Τα quotes που το συστήνουν ως το μέλλον του τρόμου, από ανθρώπους που έχουν χάσει την αξιοπιστία τους εδώ και καιρό, δεν βοηθάνε ιδιαίτερα, και το ότι το μοιάζει με το Crash (2004) σε slasher mode επίσης δεν μου χαμηλώνει το φρύδι, αλλά τα διάφορα reports απ' τις προβολές του, (με πιεστικότερα αυτό του twitch κι εκείνο του efilmcritic που το σταμπάρει ως το καλύτερο θρίλερ του 2007), είναι τουλάχιστον αρκούντως θελκτικά αν όχι εντελώς εκστατικά, οπότε όπως λένε σ' αυτές τις περιπτώσεις, ποτέ δεν ξέρεις, ακόμη κι όταν ξέρεις ότι κάτι ξέρεις.