Χωρίς λεπτομέρειες, ο ατζέντης του ανακοίνωσε σήμερα στο Λονδίνο τον θάνατο του Anthony Minghella, "συγγραφέα που τύχαινε να σκηνοθετεί" σύμφωνα με τον προ βδομάδας αυτοχαρακτηρισμό του που μετέφερε στους δημοσιογράφους ο φίλος του David Puttnam.

Η estelle με αρκετή παιδεία και υπομονή για να εκτιμήσει τον χαμηλότονο, μυθιστορηματικό, ελλειπτικό, σοβαρά καλλιτεχνικό τρόπο αφήγησής του, τον αποχαιρετά με την αίσθηση ότι δε ξεδίπλωσε κάθε πτυχή του, ακόμα συνεπαρμένη από τη σκηνή που ο Almásy σκίζει το φόρεμα της Katharine μετά το χαστούκι της:

Ο σκηνοθέτης του Άγγλου Ασθενή (1996), της συγκινητικής μεταφοράς του μυθιστορήματος του Michael Ondaatje που έχαιρε μυθικού status ήδη πριν την έξοδό της στις αίθουσες, λόγω ατέλειωτων γυρισμάτων, διακοπών χρηματοδοτήσεων και άλλων τινών και τελικά σάρωσε τα Oscar® δικαιολογώντας το όλο σούσουρο (και παίρνοντας 9 συνολικά, συμπεριλαμβανομένων αυτών της καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας), έφυγε αθόρυβα πριν προλάβει να ασθενήσει μακροχρόνια και βασανιστικά, όπως ο ήρωάς του. Ο Anthony Minghella, που πέντε μήνες πριν υποδεχόταν ακμαίος τους καλεσμένους του 51st London Film Festival ως πρόεδρος του BFI και όντας μεταξύ γυρισμάτων για το δικό του κομμάτι του New York, I Love You (2008) και προετοιμασίας νέων project, αποφάσισε να μετοικήσει εν τόπω χλοερώ σε ηλικία μόλις 54 ετών σοκάροντας ανεπανόρθωτα εμάς και ολόκληρη την κινηματογραφική κοινότητα.

Μόλις μια εβδομάδα πριν δήλωνε ότι εμπιστεύεται κυρίως τη συγγραφική και όχι τη σκηνοθετική του ικανότητα, και ξεκίνησε την καριέρα του πράγματι από την ενασχόληση με τις λέξεις και όχι τις εικόνες. Με πανεπιστημιακά credits σε English and Drama, το θέατρο ήταν το πρώτο από τους κλάδους της show-biz που τον διεκδίκησε. Με πιο γνωστά θεατρικά του το Whale Music και κυρίως το Living in Bangkok, στράφηκε αργότερα στη σκηνοθεσία και στη συγγραφή για την αγγλική και την αμερικάνικη τηλεόραση. Κάπως έτσι, ξώφαλτσα, έκανε και την πρώτη του ταινία Truly, Madly, Deeply (1990) που προοριζόταν αρχικά για τηλεταινία και ανέδειξε το ταλέντο του για πλάσιμο χαρακτήρων με βάθος και υπόσταση, ταλέντο που επιβεβαιώθηκε και στην επόμενη δουλειά του με το Matt Dillon στο Mr. Wonderful (1993). Ο θρίαμβος του Άγγλου Ασθενή με τον καυτό έρωτα του Ralph Fiennes για τη Kristin Scott Thomas να γίνεται θέμα εξιστόρησης προς την υπομονετική νοσοκόμα Juliette Binoche, έφερε ζηλευτές χολιγουντιανές παραγωγές στα πόδια του, The Talented Mr. Ripley (1999) και Cold Mountain (2003) με πρωταγωνιστές διαμετρήματος (ή έστω λάμψης) Jude Law, Philip Seymour Hoffman, Gwyneth Paltrow, Nicole Kidman. Το Breaking and Entering (2006) με τη Juliette Binoche ως μετανάστρια ράφτρα από τα Βαλκάνια μένει τελικά (δυστυχώς) ως το κύκνειο άσμα του στο πανί. Οι φίλοι της όπερας θα τον θυμούνται για την, βραβευμένη με Olivier Award, εκδοχή της Madam Butterfly που σκηνοθέτησε στο London Coliseum για λογαριασμό της ENO.

Χειμαρρώδης όσο και η ταινία του αλλά στο πιο εύγλωττο, ο Θάνος Αναστόπουλος είναι ένας απ' τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους να έχεις απέναντί σου να σου μιλάει, ειδικά αν το θέμα είναι ο ελληνικός κινηματογράφος. Γι' αυτό και η συνέντευξη ξεκίνησε μέρα και τελείωσε νύχτα, όπως μπορείς να δεις στο βίντεο, στο οποίο ελπίζουμε να εκιτμήσεις τη χρήση φυσικών φωτισμών, και να συγχωρέσεις την αγωνία του stams, που αποσύνδεσε στα μισά την ψείρα, γιατι ο ήχος τού "ακουγόταν υπερβολικά καλός". Χρόνια μέσα και δίπλα στα κυκλώματα από διάφορες θέσεις και τελευταία ως υπεύθυνος του ελληνικού τμήματος του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Αναστόπουλος διαγωνίστηκε στο διεθνές τμήμα του Φεστιβάλ τον περασμένο Νοέμβριο, και ένα βράδυ μετά την εκεί βράβευσή του για ένα σενάριο που ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ πριν το τελευταίο cut, μάζεψε και στα Κρατικά ό,τι περίσσευε απ' τον τυφλοσούρτη του El Greco (2007), και το "στουντιακό" ας-το-πούμε-ανίψι της Δέσποινας Μουζάκη, την Uranya (2006). Έχοντας ήδη παιχτεί στο Βερολίνο και με αρκετά ακόμη ταξίδια στο εξωτερικό στην ατζέντα της, συμπεριλαμβανομένης μιας στάσης στο MoMA της Νέας Υόρκης, για να σημειώσει μαζί με το Valse Sentimentale (2007) της Κωνσταντίνας Βούλγαρη την παρθενική εμφάνιση ντουέτου ελληνικών ταινιών στο πρόγραμμα νέων δημιουργών του μουράτου Lincoln Center, και με Κρατικά Βραβεία τρίτης καλύτερης ταινίας, σεναρίου και πρώτης ανδρικής ερμηνείας, τα οποία δεν θα δεις πουθενά στην προώθηση (αν δεις πουθενά την προώθηση), η διόρθωση βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, ελπίζοντας να διορθώσει την παθογένεια του ντόπιου κινηματογραφικού τοπίου που στερείται ταινιών μεσαίου βεληνεκούς, κι ελπίζοντας βέβαια, να βοηθήσει τον δημιουργό της να αντέξει τα επιτόκια που φορτώθηκε για χάρη της. Κοινού θέλοντος.

Η Rosebud και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Première του θρίλερ Funny Games. Την Κυριακή 23 Μαρτίου στις 2 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

“A feature film is twenty-four lies per second.” — Michael Haneke, Cannes (2005)

Πάντα ψάχνοντας την διαπλοκή κοινού και media, του ζωντανού και της εικόνας του, και της παρηγοριάς που δίνει το ψεύτικο στον άρρωστο απ' το αληθινό (και τον άρρωστο για το ψεύτικο), ο Haneke έκανε πριν δέκα χρόνια το πέρασμά του από πειραγμένο μαύρο πρόβατο της Βιεννέζικης διανόησης της τέχνης, σε τεχνίτη του προχωρημένου, κοφτερού Ευρωπαϊκού κινηματογράφου, με το Funny Games (1997) του, την κορύφωση του ελέγχου του στα όρια του θεατή και του θεάματός του. Μια pop προβοκάτσια της αφηγηματικότητας, που καταργεί την ασφάλεια που σου προσφέρει η γνώση σου ότι αυτό που βλέπεις είναι απλά μια ταινία, με ένα (τότε) ολότελα αναπάντεχο μέσα στη μουδιαστική ένταση που σου είχε δημιουργήσει, κλείσιμο του ματιού. Ένα συμβολικό και κυριολεκτικό παιχνιδιάρικο πείραγμα, που σου ξεκαθαρίζει ότι, πολύ απλά, το ξέρει κι η ίδια η ταινία, ότι είναι απλά μια ταινία. Άρα, είναι, τότε, απλά μια ταινία; Και τί κάνουν αυτοί οι τύποι με τα άσπρα που γυρνάνε και σου μιλάνε;

Χαρακτηρισμένο ως άσκηση αντοχής που πρέπει να υποστείς για να μπορέσεις να περάσεις στο πολύ σημαντικότερο επόμενο στάδιο που είναι το να το συζητήσεις, το Funny Games σε φέρνει αντιμέτωπο με την ικανότητά σου να διαχειριστείς μια ανελέητα ρεαλιστική (στην πραγματικότητα μη-) απεικόνιση πόνου και τρόμου που σκοπό έχει απλά και ολοφάνερα να συνταράξει τα βασικότερα ένστικτα της επιβίωσής σου και να σε βοηθήσει να αντλήσεις απ' αυτά την απόλαυση της εμπειρίας, αλλά την ίδια ώρα αυτοαναιρεί την ρεαλιστική βάση της σπάζοντας τον διάφανο τέταρτο τοίχο της οθόνης, για να σε κάνει συνένοχο των πηγών της διέγερσής σου, και εξίσου κυριολεκτικά να σε καλέσει να πάρεις θέση ανάμεσα στους επί της οθόνης θυτών ή θυμάτων. Ή, καλύτερα, να αποδεχτείς την θέση που ήδη έχεις πάρει. Στην επανασκόπηση, το συμπέρασμα μπορεί να σου φανεί απλό και προφανές, και δέκα χρόνια μετά την πρώτη του προβολή στη συγκεκριμένη του μορφή, το παράδοξο να έχει ξανατεθεί κι απαντηθεί πολλάκις και ποικιλοτρόπως. Όμως, και μάλιστα ακόμα περισσότερο σ' αυτήν την πρώτη σκηνή αποκάλυψης του ψέματος της αφήγησης, που ο ντυμένος στα λευκά της αθώας περιστεράς και του πράου αμνού λύκος, σε κοιτά στα μάτια και σου χαμογελά, απ' ότι αργότερα στην περιβόητη παρακινδυνευμένη δραματουργική αλχημεία του τηλεκοντρόλ που παίρνει το alter ego σου στα χέρια του εφαρμόζοντας τη δική σου πρόθεση να φτάσεις στην κόλαση το ζευγάρι που τρομοκρατεί και μακελεύει για να φχαριστηθείς τη βία, ο ύπουλος, τσουχτερός κι αμείλικτος τρόπος που σου το θέτει ο Haneke, είναι τόσο ζωντανός και ζουμερός σήμερα, όσο και η ερώτηση που σου κάνει: τί κάθεσαι και βλέπεις για να τη βρεις, και πιο είναι πραγματικά το αποτέλεσμα που θα σε φτιάξει. Το γιατί, είναι μια άλλη ιστορία.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Première του θρίλερ Doomsday. Την Τετάρτη 19 Μαρτίου στις 9 το βράδυ στo Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Εντελώς ευθύ, αφού αρκετό καιρό κρύφτηκε, είναι το teaser προς trailer του Incredible Hulk (2008) που έκανε πρεμιέρα ξημερώματα χτες σε όλα τα δίκτυα του MTV και στην επίσημη σελίδα της Marvel. Διάφορα γίνονται, και στο τέλος πλακώνονται ο Hulk με τον Abomination. Και στο φιλμ το πρώτο πρασίνισμα του ματιού (i.e. η μεταμόρφωση) συμβαίνει 3' μετά την έναρξη, ενώ ο χαμός της λήξης διαρκεί 26', όπως αποκαλύπτει ο Louis Letterier στο Empire. Ο σκηνοθέτης προσθέτει ότι ήθελε αποτέλεσμα στα εφέ που να είναι ικανοποιητικά τελειωμένο πριν τη πρώτη δημόσια προβολή του. Κι αν δε το κατάλαβες όλα, κι ακόμα περισσότερα, είναι εξίσου σαφείς συγκρίσεις με τη προώθηση και το αποτέλεσμα του Hulk (2003) του Ang Lee, το οποίο προφανώς.. δε θα επαναληφθεί.

Ουδέν συνταρακτικό λοιπόν και δε ξέρω αν περίμενες τιποτάλλο. Η παραγωγή είναι ο καλοκαιρινός φτωχός συγγενής του Iron Man (2008) από τον προϋπολογισμό ακόμα. Και φαίνεται, αφού όσο και να βελτιωθούν τα CGI το σκηνικό θα εξακολουθεί να μένει ατάραχο (i.e. τα εφέ δεν έχουν βάρος) και να μοιάζει στη Yonge Street του Τορόντο (όπου γίνανε τα γυρίσματα). Ενώ το αναμφισβήτητα βαρύ καστ, μάλλον επιλογή κι αυτό του Edward Norton, δε φαίνεται να αισθάνεται και πολύ καλά υπό τον έλεγχο κατεξοχή ανάλαφρου και απροσεξιάρη σκηνοθέτη (Transporter 1 & 2, Unleashed). Κι αν δε το κατάλαβες όλα, κι ακόμα περισσότερα, είναι κατ' ευχή για τη Marvel που ενδιαφέρεται να διατηρήσει το franchise μέσω ψιλοριμπούτ, να έχει και τη guest εμφάνιση του Tony Stark, για να μεταφέρει σιγά σιγά το σύμπαν της στο πανί και να καταλήξει στους Avengers (2009). Όσο για τον Norton, ήταν αναγκαίο κακό (το αρχικό σενάριο του Zak Penn δεν ήταν αρκετά.. ευθύ, προφανώς), ότι επακολούθησε ("δημιουργικές διαφωνίες") στις σχέσεις του με τον Avi Arad και τους υπόλοιπους ήταν πασιφανές στις μάζες από την αρχή, και μάλλον δε πρόκειται να αλλάξει τίποτα (ότι και να θέλει να αλλάξει) -- στο American History X (1998) όπου πιο διαβόητα εξάσκησε τη δημιουργική του άποψη, είχε σύμμαχο την παραγωγή.

Εξηντάρης Τυνήσιος εργάτης καρνάγιου της Γαλίας, ωθείται σε υποχρεωτική συνταξιοδότηση και αρνούμενος να πεθάνει, αποφασίζει να ανοίξει εστιατόριο.Ξεκινώντας αργά και σταθερά να σε πηγαίνει σε κάτι που πιθανότατα θα σου θυμίσει όσο τίποτε άλλο την οικογενειακή σου συγκέντρωση γύρω απ' το τραπέζι του ταραμά την περασμένη Δευτέρα, το Σπόρι και το Κεφαλόπουλο που μάζεψε τέσσερα Cesar πριν τρεις βδομάδες στη Γαλλία χωρίς οσκαρικές υποψηφιότητες να το σπρώχνουν, αρχίζει σαν απολαυστικά ανάλαφρη εκδοχή του σινεμά των αδερφών Dardenne που βγάζει νόημα, με ολίγη απ' την επιμονή του Fatih Akin στους πολλούς διαπλεκόμενους χαρακτήρες με τη στιβαρή σιλουέτα αλλά χωρίς τις φολκλόρ εξάρσεις του Τουρκογερμανού (με τον οποίο συγκρίνουν οι Γάλλοι των Γαλοτυνήσιο Kechiche), και σου ανοίγει την όρεξη να μείνεις με τη φωνακλάδικη οικογένεια για ν' ακούσεις τις ιστορίες της που σε προϊδεάζει ότι θα είναι πολλές.

Και το κάνεις για πάνω από δυόμιση ώρες, με την απλή και καθαρή εικονογράφηση του Kechiche να μη σε αφήνει ούτε να κουραστείς ούτε να βαρεθείς, αλλά να νιώσεις τη θέση κακομοίρηδων μεροκαματιάρηδων μεταναστών που είχαν την κακή τύχη να ονειρευτούν κάτι μεγαλύτερο, κι είναι αναγκασμένοι να σκύβουν το κεφάλι σα πεινασμένα σκυλιά σε κάθε λογής χαρτογιακάδες, που πηδάνε παντοιοτρόπως, μεταφορικά και κυριολεκτικά, μια κοινωνική φέτα που προσπαθεί να ανασάνει κρύβοντας τη χαρά των μικρών στιγμών του σφιχτού της κουκουλιού, κάτω απ' το βάρος ενός ξενοφάγου κατεστημένου. Η ξενοφοβία κι η αποξένωση κι ο τρόπος που οδηγούν στην περιθωριοποίηση, την εσωστρέφεια και τη διαστρεβλωμένη αντίληψη της σημασίας της ενδοοικογενειακής αλληλοκάλυψης (μεταξύ άλλων διαστρεβλώσεων), σερβίρονται σχεδόν ύπουλα σε μια σειρά από πιάτα γλυκόπικρης οικογενειακής κωμωδίας ανεπανάληπτα πεντανόστιμης, και καταλήγουν σαν επιδόρπιο, στο ενδεχόμενο ενός ασήκωτα φαταλιστικού φινάλε, όπου η δυσοίωνη στασιμότητα απειλεί να ποδοπατήσει σα να 'τανε παιχνίδι, όλη αυτή την αχτίδα αισιοδοξίας που σου έχτιζε ο Kechiche με τον μελαγχολικό του ύμνο στην επίμονη καρτερικότητα τόσην ώρα, και σε στέλνει αδιάβαστο, κατορθώνοντας να σου χτίσει απ' το πουθενά, σασπένς πιο έντονο απ' όλα μαζί τα θρίλερ που έχεις δει φέτος. Θρίαμβος του σφιχτού σεναρίου με στόχο και άποψη και της απλής κινηματογράφισης με έμφαση στην ουσία της, το La Graine et le Mulet είναι εύκολα απ' τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Το μόνο χρειάζεται, είναι το θάρρος να μπεις στην αίθουσα, κι ασ' το πάνω της να σε κρατήσει εκεί.

Στην Αγγλία των Νέων Εργατικών, απολυμένη από εταιρεία απασχόλησης, στήνει τη δικιά της με τη συγκάτοικό της.Ο Ken Loach είναι ανίκανος να κάνει κακή ταινία εδώ και σαράντα χρόνια, και το πόσο σε εντυπωσιάζει το γεγονός ωχριά μπροστά στην υπερηρωική ακλόνητη σοσιαλιστική του ακεραιότητα που, μετά από θεούς και θάτσερους, δε μασάει ούτε μπροστά στη φυσική φθορά της ηλικίας. Έτσι ο "Ελεύθερος" Κόσμος του, ίσως η πιο διαβολεμένη σύλληψη της καριέρας του και σίγουρα σημείο επαφής ενός πλήρους κύκλου, μοιάζει μέχρι και χαμένη ευκαιρία στην αξιοποίησή της.

Το σενάριο του Paul Laverty στηρίζει ένα φιλμ που βάζει καθημερινή Αγγλίδα, με λίγη αυθάδεια, πολλή επιθυμία για καλοπέραση, λίγη συμπόνοια, πολλή εμπειρία από σκληράδα, κόρη εργάτη και ανύπαντρη μάνα, απέναντι στη δύσμοιρη γενιά του ηλικιωμένου πατέρα της και αυτή των νέων μεταναστών που τη διαδέχτηκε. Για να δείξει ότι η διαφθορά και ο οπορτουνισμός δεν είναι προνόμιο των λίγων (αλλά, μαρξιστικά, της θέσης), οι καταπιεσμένοι πολύ εύκολα γίνονται καταπιεστές (ειδικά οι γυναίκες της.. φυσικής θρασυδειλίας). Και να κάνει ως συνήθως ένα απέραντο, σχεδόν ντοκιμενταρίστικο και θεωρητικά πάνοπλο σχόλιο στο πολύπλοκο πρόβλημα της οικονομικής μετανάστευσης. Ο κινηματογράφος του Loach δεν είναι ανοιχτός σε ερμηνείες (διάβαζε αρλουμπολογίες) εκ των υστέρων, ούτε προσποιήθηκε ποτέ ακατανόητες ακόμα και στον ίδιο εμπνεύσεις πάνω σε δημιουργικό αμόκ. Σε κοπανάει στο κεφάλι με το νόημα, σε περίληψη αν χρειαστεί για να πάει πιο γρήγορα παρακάτω. Προτιμάει πραγματική περσική οικογένεια να απαγγέλλει τις κακουχίες της, αντί για κάνα βαμμένο κομπάρσο, έστω κι αν το ιντερλούδιο βγαίνει μη μυθοπλαστικό. Κλισέ και μελόδραμα να γαμάει τον εργάτη όποιος μπορεί και όποιος λάχει? Συμβαίνει εντελώς, και το κυριότερο έτσι ακριβώς, κάπου αποτρόπαια ρεαλιστικά. Στη πραγματικότητα η ιδιοφυής ιστορία και η έμπειρη σκηνοθεσία δίνουν ένα αποτέλεσμα τόσο εκφοβιστικά οικείο και σαδιστικά μη λυτρωτικό, που.. φαίνεται ότι δε δουλεύτηκε αρκετά. Λείπει λίγο αυτό το πικρό χιούμορ και η μεγαλοπρεπής συμπάθεια για πιο συμβιβασμένους από αυτόν (i.e. όλους) του σκηνοθέτη, το Λονδίνο είναι περίεργα ηλιόλουστο, κάτι δραματικές υποκρούσεις πέφτουν σε ανεξήγητα σημεία, ο προϋπολογισμός δε βγαίνει. Δικαιολογημένα θα ήταν αυτά, κορωνίδα τα υπόλοιπα, για οποιονδήποτε άλλον.

Στις αρχές του 16ου αιώνα η οικογένεια του Thomas Boleyn κάνει τον νταβατζή ανάμεσα στις κόρες του και τον βασιλιά της Αγγλίας, σαν prequel του Elizabeth (1998).Από αγαπημένα κοινού και θείου Όσκαρ μέχρι που τέλειωσε η προηγούμενη χιλιετία, τα δράματα εποχής περνάνε στο περιθώριο με τον ίδιο ρυθμό που η Άλλη Ερωμένη του Βασιλιά (2008), σχεδόν αξιοπερίεργο δείγμα τους πια, προσπαθεί να συνοψίσει υλικό το οποίο ήδη έτυχε ατελείωτων ιστορικών μελετών και τροφοδότησε εξίσου ατελείωτες κινηματογραφικές μεταφορές και τηλεοπτικές μάξι σειρές. Οι όλο και πιο ξέφρενες ίντριγκες, όσο ο Ερρίκος ο 8ος προσπαθούσε να αποκτήσει διάδοχο, κυριολεκτικά άλλαξαν τον κόσμο (σε μια εποχή που οι κρατούντες αποκτούσαν πραγματικά σφαιρική αντίληψη της έκτασης της δύναμής τους) και η νουβέλα της Philippa Gregory πέτυχε να τους δώσει κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον με το να επικεντρωθεί στην (παρασκηνιακή και άρα ελεύθερη σε απόδοση) αντιπαλότητα των δυο αδερφών. Όμως η διασκευή της για το πανί μοιάζει με τηλεοπτική επανεπίσκεψη του Όσα Παίρνει ο Άνεμος (1939) σε ωριαίο επεισόδιο. Εξαιρετικός σχεδιασμός παραγωγής, χρώματα και κουστούμια από εξώφυλλο του Vanity Fair, γοργή σκηνοθεσία, υπερβολικό score, καλές ερμηνείες, αλλά τελικά χάρτινοι υπερσυμπιεσμένοι χαρακτήρες και ανύπαρκτη έστω και υπόγεια σεξουαλική έλξη. Που τυχαίνει να ήταν και τα ζητούμενα, με όλα τα υπόλοιπα, όπως η δημιουργία της Αγγλικανικής Εκκλησίας, να έχουν γίνει φόντο τους. Ο Peter Morgan που έβαλε μια κινούμενη κεφαλή να κάνει τον άνθρωπο στη Βασίλισσα (2006) περιμένοντας κανείς να μη το παρατηρήσει (και δε το παρατήρησε) και έκανε σχεδόν άνθρωπο τον Idi Amin στον Τελευταίο Βασιλιά της Σκωτίας (2006) περιμένοντας εύσημα (που πήρε), φυσιολογικά ξενερώνει εντελώς μια αφήγηση που παρέλαβε καυτή. Ίσως τον προσλάβαν να κάνει ακριβώς αυτό, βοηθάει και το χοροπηδηχτούλικο μοντάζ, το αποτέλεσμα είναι δυο ώρες που δε καταλαβαίνεις πως πέρασαν με απολύτως τίποτα. Αλλά το απολύτως τίποτα το καταλαβαίνεις.

Αντικοινωνικό πιτσιρίκι βρίσκει στην κάμαρη με τα μυστικά, σεντούκι με βιβλίο που ανοίγει τη ντουλάπα της Νάρνια.Μόνο που η Νάρνια αυτή τη φορά δεν είναι μαγικός τόπος μακρυά απ' τον δικό μας, αλλά παραμυθοχώρα που κρύβεται στον Αθέατο Κόσμο του Χαρδαβέλα, κι όπου, για να πάρεις μια ιδέα, εκτός του ότι κατοικούν τα γνωστά περίεργα ξωτικά, καταργούνται ακόμα κι οι πιο στέρεοι κανόνες της πεζής μας λογικής, όπως για παράδειγμα αυτός που λέει ότι όταν παρακολουθείς κακό δράκο στα 20 μέτρα, δεν αρχίζεις να γκαρίζεις, κι αν το κάνεις, τουλάχιστον νιώθεις μια σιγουριά ότι το άκουσε. Σ' αυτή τη χώρα καταργούνται επίσης οι διάλογοι διάρκειας άνω των 10 λέξεων --ή αν υπάρχουν, κρύβονται καλά-- κι η πλοκή άνω της παραγράφου, αφού οι σεναριογράφοι κρατούν την ιστορία των δύο βιβλίων που μεταφέρουν, στα βασικά ενός στρωτού κορμού χωρίς διακλαδώσεις ή ανατροπές, απογυμνώνοντας ακόμη και τον άξονα των δύο δίδυμων παιδιών σε ένα με καρό πουκάμισο και φλωροχτένισμα χαρακτήρα που εξαφανίζεται βολικά όταν χρειάζεται να φανεί το άλλο, το σχηματικά προβληματικό με το τσαγανό. Όπως για παράδειγμα στη σκηνή της τελικής κλιμάκωσης, που γίνεται νύχτα για να βολευτούν τα εφέ, λιγότερο εξώφθαλμα απ' τον τρόπο που βολεύεται η λύση του δράματος ωστόσο. Ο Mark Waters πάντως, που γύρισε στα παιδικότερα μετά από ένα γρήγορο πέρασμα στη ρομαντική κομεντί με το Just Like Heaven (2005), δίνει νεύρο και ένταση πιο κοφτερά απ' ότι θα περίμενες, σε άλλον έναν άτυχο φιλόδοξο μνηστήρα του επερχόμενου κενού του Harry Potter, που σου τρώει μιάμιση ώρα για να σε ταξιδέψει στο ασφαλές συμπέρασμα που είχε ψηλιαστεί στο πεντάλεπτο, ότι η πασιφισμός σαν χαρακτηριστικό του φλώρου, είναι επιλογή μη βιώσιμη, και το καλό για να επικρατήσει, πρέπει να βρει κακό να πολεμήσει και να κατατσακίσει.

Το 10.000 π.Χ. ένας άγριος γίνεται ήρωας ταπεινώνοντας ισχυρή ανεπτυγμένη μακρινή φυλή.Ή αλλιώς, ένα μάτσο κακομοίρηδες σέρνονται στην άμμο και τον ήλιο, σ' ένα φτηνό, πρόχειρο, αφελές και κακόγουστο δείγμα καραμπινάτης γεροντικής άνοιας του Emmerich, όπου πολεμοχαρείς αγριάνθρωποι ασχημάνθρωποι με αλλόκοτη γλώσσα, αλαζονεία ιμπεριαλιστικού τύπου και ιδέες καταγωγής απ' τους θεούς, περιφέρονται σε περιοχή με πολλές φυλές που παίρνουν για τσαρδί τους, και αρπάζουν φτηνό εργατικό δυναμικό για να το μεταφέρουν νοτιότερα στον παραποτάμιο τόπο τους, και να το βάλουν να τους χτίσει την πολιτισμένη πυραμιδωτή αυτοκρατορία. Μέχρι που οι γραμμωμένοι μορφονιοί υπόδουλοι με τις προφορές Ρώσων λιμενεργατών στη Νέα Υόρκη, ενώνονται και επαναστατούν δικαίως, σ' αυτήν την προϊστορική περιπέτεια με μπόλικη προϊστορική φαντασία, που παραπατά στις ψευδαισθήσεις έπους της, και ενδιαφέρον αποκτά μόνο αν δεις παραλληλισμούς με μια κάποια εικόνα των Βαλκανίων, αρκετά προπαγανδίστικη ώστε να βγάζει μάτι. Αν και ο χαρακτηρισμός μιας απ' τις φυλές ως "οι άνθρωποι που ζουν από'κει πέρα", θα μπορούσε ίσως να προωθηθεί και ως πρόταση για τη λύση το προβλήματος που αντιμετωπίζει η περιοχή το 2008 μ.Χ.

Στην Αμερική του καλοκαιριού της κινηματογραφικής παραγωγής, με όλο και περισσότερα φιλμ να συνωστίζονται για μια θέση στο σκοτάδι των αιθουσών, το slot είναι το νέο sequel, φέρνοντας πέρα από πετυχημένη συνταγή και εγγυημένο σερβίρισμα. Μετά το βάρβαρο 10000 BC (2008) που άνοιξε (με σχετική επιτυχία) η Warner τη προηγούμενη βδομάδα αντί των περσινών 300 (2007), στη θέση του υπερπετυχημένου για τις φιλοδοξίες του Ice Age (2002), σε Spring Break και βατήρα για το Πάσχα των Καθολικών, προγραμμάτισε φέτος η Fox έναν, κατάλληλο για όλους, υπερσυμπαθητικό ελέφαντα που ακούει φωνές. Και περίμενε να τρώει με την ησυχία της τη σχετική, οικογενειακή, πίτα για κάνα μήνα. Αλλά προς το παρόν ακούει, έχοντας κουφαθεί όπως όλοι, κάτι αντι-εκτρωτικούς να φωνάζουν στις πρεμιέρες της.

Η estelle που αποφάσισε να ασχολείται περισσότερο με τον κινηματογράφο από το θέατρο πια, και παραμένει βιβλιοφάγα από παιδί, είδε λαθραία, περιμένοντας να ξεπεταχτεί καμία με πλακάτ από κάνα διπλανό τρέιλερ της Juno (2007), το δεκάλεπτο sneak (για.. ευνόητους λόγους) preview του Yahoo! UK (το οποίο μάλλον για τους ίδιους λόγους βγήκε εφταμινίτικο):

"A person's a person, no matter how small", λέει σοφά ο εύσωμος πρωταγωνιστής της νέας ταινίας των Blue Sky Studios –-γνωστά μας κυρίως για τα Ice Age--, έμπνευση του αγαπημένου και μοσχοπουλημένου συγγραφέα παιδικών βιβλίων και σκιτσογράφου Dr. Seuss, που γεννήθηκε Theodor Seuss Geisel (και στην πραγματικότητα δεν πήρε ποτέ το πολυπόθητο PhD που ήθελε ο μπαμπάς του). Ένα λατρευτό ελεφαντάκι που ακούει στο όνομα Horton, ακολουθώντας τα χνάρια του παλιού συγγενή του Dumbo, μάχεται εδώ για χάρη της ανοχής και της διαφορετικότητας, αντί να είναι ο ίδιος o odd-one-out.

Μόλις μια κουκκίδα, ένας κόκκος σκόνης στρογγυλοκαθισμένος πάνω σε μια μαργαρίτα, είναι το αντικείμενο των φροντίδων του Horton. Και αυτό και ο μικρόκοσμος που κλείνει μέσα του τραμπαλίζεται επικίνδυνα, όταν μια ριπή ανέμου ξεκολλάει τον κόκκο από το λουλούδι του. Οι φωνές των κατοίκων της Whoville που μονάχα ο Horton ακούει, τον παρακινούν να σώσει τον κόκκο σε πείσμα πολλών εχθρικών ζώων εκεί γύρω, και η περιπέτεια της διάσωσης δεν είναι εύκολη. Είναι όμως διασκεδαστική και καλοσχεδιασμένη, με χρώματα και σχέδια κατεξοχήν πιστά στην πένα του Dr. Seuss, αφού το animation κατέληξε στη γνωστή του ρευστότητα κίνησης, σχήματος και μορφής του ύστερα από εμβριθή έρευνα των Jimmy Hayward και Steve Martino που κάνουν εδώ το σκηνοθετικό τους ντεμπούτο έχοντας στην πλάτη τους πολύχρονη εμπειρία σε αντίστοιχες παραγωγές της Blue Sky όπως το Robots (2005).

Τη φωνή στο ευαισθητοποιημένο ελεφαντάκι (το motto του οποίου περί small person, χρησιμοποιούν ευθαρσώς, και αντίθετα με τη θέληση του αποθανόντος συγγραφέα, οργανώσεις που μάχονται κατά της άμβλωσης) δανείζει ο Jim Carrey, ενώ στο δήμαρχο της Whoville ο Steve Carell. Για πρώτη φορά χαρακτήρες του Dr. Seuss είναι ζωηρόχρωμα animation και δεν έχουν σάρκα και οστά σαν αυτούς ζωντάνεψαν στο παρελθόν, όχι ιδιαίτερα επιτυχημένα, ο Jim Carrey ως κακομούτσουνος πράσινος κατεργάρης στο How the Grinch Stole Christmas (2000) ή o Mike Myers στο The Cat in the Hat (2003). Μπαμπάδες και μαμάδες δε θα υποφέρουν πια τόσο.

Μέχρι και γαμηστερό μπορείς να πεις το τελευταίο τιζεροτρέιλερ του Speed Racer (2008) που έδωσε στη δημοσιότητα η Warner UK μαζί(?) με ένα φανερά προγενέστερο, κομμένο στο ίδιο στιλ.

Μπορείς να πεις ακόμα ότι η απόφαση να αλλάξει ριζικά ο τρόπος συγχώνευσης των γκρινσκριναρισμένων ηθοποιών με το ψηφιακό φόντο ήρθε μετά τη χαλαρή (στη καλύτερη) υποδοχή της καρτουνίστικης αισθητικής του τίζερ. Μπορεί και να απέτυχε η συνειδητή προσπάθεια όλων, και του Joel Silver (που ανέλαβε την δεκαπεντάχρονα αρτινογιοφύρικη παραγωγή) και των Wachowskis, για το G(!) rating με την τεράστια χρυσοφόρα εμπορική ουρά του, και αναγκαστικά απευθύνονται σε πιο μεγάλο (από 6χρονα) κοινό. Μια άλλη πιθανότητα για επιρροή στη μέχρι τώρα παρουσίαση είναι η πανομοιότυπη και αποφασιστικά oldgen εμφάνιση του videogame (που δε πρόκειται να βγει για Xbox 360 και PS3 λόγω έλλειψης χρόνου, λέει). Ή μπορεί τελικά όντως αυτό το αποτέλεσμα να είχαν στο ανδρόγυνο μυαλό τους οι αδερφοί από την αρχή και χρειάζονταν χρόνο στο rendering. Όπως και να 'χει το στιλ φαίνεται να παγιώθηκε, παρόλο που οι πρώτες αναφορές από το τρέιλερ που παίζει στις αμερικάνικες οθόνες από την Παρασκευή (και αναμένεται στο δίκτυο μες στη βδομάδα) λένε ότι φέρνει στο, ψιλοαπαγίωτο, διεθνές #1. Και θα πρέπει να περιμένεις τον Μάη για να ξέρεις αν το φιλμ θα μείνει εκεί (στο στιλ), σα τις περισσότερες ανήλικες σχετικές προσπάθειες, από Dick Tracy (1990) μέχρι Sky Captain and the World of Tomorrow (2004). Ή αν θα 'χει και καμιά, όχι απαραίτητη (από την αγαπησιάρικα καταγέλαστη σειρά) αλλά ευπρόσδεκτη, ουσία. BTW, η γαμάτη ηχητική επένδυση στα κλιπάκια δεν πολυφέρνει μάλλον σε ότι θα ακούς και σε δυο μήνες, αφού οι Andy & Larry εξουσιοδοτήθηκαν να χρησιμοποιήσουν τα original εφέ και θέμα (πάντως στο #1 παίζει το Iron Fisted Mutha του BT και στο #2 ένα κομμάτι κάποιων Celldweller).

Λίγο να ασχολείσαι, ξέρεις εδώ και πολύ καιρό, πριν κυκλοφορήσει (και αποσυρθεί) το πρόμο της, τι να περιμένεις από τη νέα συνεργασία των "πιο αναγνωρισμένων ηθοποιών της εποχής μας" σύμφωνα με το προωθητικό blurb που δεν θα ακούγονταν ελαφρά ειρωνικό αν είχε χρησιμοποιηθεί την εποχή του Heat (1995). Στο αναγνωρισμένο δράμα του Michael Mann οι δυο πρωταγωνιστές (που δεν είχαν τότε και καμία ανάγκη να υπενθυμίσει κανένας ποιοι είναι) δε μοιράζονταν και πολύ το ίδιο πλάνο, δώσανε πάντως ένα σνακ στους πεινασμένους φαν, αφού στον θρυλικό δεύτερο Νονό, εικοσιένα χρόνια νωρίτερα, δεν είχαν ούτε μια σκηνή μαζί. Δεκατρία χρόνια αργότερα, το Righteous Kill (2008) σου δίνει την εντύπωση ότι γυρίστηκε μόνο για να τους έχει αγκαλιά, ακόμα και στο κρεβάτι αν χρειαστεί.

Ο Jon Avnet έλυσε με τον πιο εύκολο τρόπο το πρόβλημα να έχει απέναντι τον De Niro της φυσικής προετοιμασίας και του αυθορμητισμού στα γυρίσματα με τον Pacino της σκυλίσιας (κομπλέ με σάλια) πρόβας, βάζοντάς τους να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Ε και στο τρίψιμο, όπως βλέπεις, ο ένας απαξίωσε να χάσει κάνα κιλό κι έφερε προβαρισμένες τις κλασικές γκριμάτσες του, ενώ ο άλλος αρκέστηκε στη φυσικότητα του να μη χτενίζει το μαλλί το πρωί που ξύπναγε (i.e. μάλλον τα χειρότερα δανείστηκε ο ένας από τον άλλο). Το ζητούμενο πάντως επετεύχθη, ο σκηνοθέτης προφανώς έμαθε από τα δεκάδες κοψοραψίματα των 88 Minutes (2007) ποια είναι η βιντεοκλιπίστικη αισθητική που προτιμάνε τα δοκιμαστικά ακροατήρια, και η Millennium του Avi Lerner (όπου πάνε οι αστέροι να πεθάνουν όπως χιλιοματαξανάπαμε) φαίνεται να βρήκε στον Pacino το σταμάτημα της οικονομικής της αιμορραγίας. Από τις Κάνες είχε μοσχοπουλήσει τη διανομή και των δυο παραγωγών, τα μεν Λεπτά στη Sony που τα βγάζει τον Απρίλη, το δε Σκότωμα στη νεοσύστατη Overture που το πάει για Σεπτέμβρη σα σημαία της στη προσπάθεια να γίνει η νέα New Line (ειδικά τώρα που η original σήκωσε λευκή για δικιά της).

Πάντως το (αρχικό τουλάχιστο) σενάριο είναι του Russell Gewirtz του Inside Man (2006) οπότε αυτός o (υπερ)pulp τόνος μπορεί να είναι εσκεμμένος προς το καλό, τα δικαιώματά του είχε ο Avnet που έφερε τον De Niro που φέρεται να πρότεινε τον Pacino (και άρα η αρπαχτή δεν ήταν και τόσο προαποφασισμένη), και οι αναφορές από τα πρώτα screenings λένε ότι μεταφέρθηκε σχετικά ικανοποιητικά. Οπότε τα μόνα κομμάτια που σου λείπουν από το παζλ είναι αυτά που θα γράψει ο Curtis "50 Cent" Jackson (που φαίνεται να έχει μπει κι αυτός στο στάβλο, βλ. Home of the Brave (2006)) και θα δείξει η Carla Gugino (πάντα ελπίζεις για τίποτα υπερκαβλιάρικο σινσίτικο).

Καθημερινός cowboy σκουντουφλάει σε σκηνικό αγοραπωλησίας ναρκωτικών που κατέληξε πολύ, πολύ άσχημα. Και αποφασίζει να περιθάλψει τα αδέσποτα εκατομμύρια δολάρια.Οι Coen βρίσκουν έμπνευση, μετά από μια περίοδο που αρκετοί τους κατηγόρησαν για υπερβολική εμμονή σε σουρεαλιστική κωμωδία χαρακτήρων στο έργο τους, για πρώτη φορά μετά τον Όμηρο στο O Brother, Where Art Thou? (2000), διασκευάζοντας το βιβλικό ζοφερό ομώνυμο πεζογράφημα του βραβευμένου με Pulitzer πέρσι Cormac McCarthy. Και το κάνουν δικό τους αφομοιώνοντας το πυκνογραμμένο απνευστί αντιφανταχτερό στιλ του συγγραφέα, επιστρέφοντας όπως φαίνονταν από τα trailer στις αιματηρά απλές ρίζες του δικού τους Blood Simple (1984), χρησιμοποιώντας την πεκινπαϊκή κυνική ασταμάτητη βία σα το καλύτερο υποκατάστατο των χειρουργικά αφαιρεμένων συνηθισμένων κωμικών μορφωμάτων τους, αναμιγνύοντας πιο ιδανικά από ποτέ τρελά εφευρετική τέχνη και popular entertainment.

Η ιστορία είναι τοποθετημένη χρονικά στο 1980, με όλα τα έντονα χαρακτηριστικά συγκεκριμένης περιόδου να έχουν σβηστεί προσεκτικά για να λειτουργεί σα διαχρονικό σχόλιο για τη δηλητηρίαση της αμερικάνικης Δύσης από το αίμα που το βλέπεις να ποτίζει τη γη. Αίμα που ακολουθούν, εξίσου συμβολικά, οι τρεις ήρωες της παραβολής, ο πρώην ηλεκτροσυγκολλητής του Josh Brolin που νομίζει ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα, ο γεροσερίφης του Tommy Lee Jones που ξέρει καλύτερα, και η δύναμη του απόλυτου κακού του Javier Bardem σε ένα ρόλο ιστορικό ήδη από τη μαλλούρα σύμβολο της παράνοιας του χαρακτήρα στον παλαβιάρικο κόσμο των Coen. Αν είχαν (που είχαν ειδικά ο σερίφης-πρωταγωνιστής) παρελθόν στο βιβλίο, και οι άλλοι δυο απλοποιούνται στη ταινία στις κινητήριες δυνάμεις τους, κατά το συνήθειο των αδερφών, κάνοντας τη σύγκρουση ακόμα σφοδρότερη όσο και συνεχώς αναπάντεχη από τις εξωστρακίσεις. Η σύγκρουση κλείνει το ίδιο αναπάντεχα, διαβόητα πια, σε μοιραία σπόντα, σεβόμενη το αντιδοξαστικό πεσιμιστικό τέλος της νουβέλας, αφήνοντας τον Jones να θρηνεί την ήττα του σε μια μάχη που διάλεξε να μη μπει ποτέ, σε ένα κόσμο που δε καταλαβαίνει πια, σε μια σκηνή μονολόγου με εσκεμμένα περισσότερο διάλογο απ' όλου του φιλμ μαζί.

Εξαιρετικά φειδωλή είναι η σκηνοθεσία συνολικά, βάζοντας τον Roger Deakins να φωτογραφεί μαεστρικά άγονη αδιάφορη γη (με κάνα ψόφιο ζώο να θυμίζει την έκταση του φαινομένου και την έλλειψη ουρανού να εντείνει το κλίμα), με κανά μισάωρο το πολύ σχεδόν μουσικού φυσικού θορύβου για soundtrack (που φυσιολογικότατα τσίμπησε οσκαρικές υποψηφιότητες στις ηχητικές κατηγορίες). Χωρίς να χάνει βλεφάρισμα στην ανηλέητη ένταση, στην υπόγεια απειρότητα της λεπτομέρειας, στη μνημειώδη διάνοια που μουσκεύει το σκονισμένο σκηνικό. Τελικά, πιο τρομαχτική στιγμή του φιλμ είναι αυτή που διαπιστώνεις τον απόλυτο έλεγχο της τέχνης τους από τους σημαντικότερους σύγχρονους δημιουργούς. Εμπειρία ζωής αν δε κάνει το μυαλό σου να λιώσει.

Πατριώτης πατέρας που δεν ξέρει πώς να πει στις δυο κόρες του ότι η μητέρα τους μόλις σκοτώθηκε στο Ιράκ, τις πάει εκδρομή.Δράμα σημαντικής εμβέλειας κυρίως λόγω του τρόπου που διαχειρίζεται την μικρή του κλίμακα, το Grace is Gone είχε κερδίσει το buzz του πρόπερσι στο Sundance όντας η πρώτη δραματική ταινία που κατάφερε να βρει αγοραστές (τους Weinsteins που κόντεψαν, λέει, να γκρεμίσουν απ' τα χτυπήματα την πόρτα στο δωμάτιο του Strouse και των λοιπών συντελεστών για να τους πιάσουν στον ύπνο), buzz που επιβεβαίωσε κερδίζοντας μετά και τα βραβεία κοινού και σεναρίου. Έκτοτε κινήθηκε μάλλον υποτονικά (κυρίως με το σπρώξιμο του ονόματος του Clint Eastwood που παίζει στα credits πάνω απ' τον τίτλο του τραγουδιού Grace is Gone), πράγμα διόλου παράδοξο, αφού κι οι Weinsteins τελικά φοβήθηκαν την περίεργη γκρίζα ζώνη όπου κινείται, εξερευνώντας με εξαιρετικά ήσυχο κι ανθρώπινο τόνο, τον βουβό πόνο μιας ολόκληρης χώρας που προσπαθεί να διαχειριστεί τις απώλειές της σ' έναν πόλεμο που χάνει το πρόσωπό του μόλις κλείσεις την τηλεόραση. Απέχοντας σχεδόν ολοκληρωτικά από πολιτική τοποθέτηση (αν και αν το θες αρκετά, θα βρεις θέση σ' όποια μεριά και να την ψάξεις), το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Strouse είναι ένα αξιοπρόσεχτο συναισθηματικό ταξίδι, κομματάκι μονότονο αλλά ωστόσο συγκινητικό, που καταφέρνει και τη σκηνοθετική του γύμνια να καλύψει, χάρη στην γοητευτικά καθαρή δραματουργική του απλότητα.