Ο Γιάννης Ζουμπουλάκης είναι ο ισχυρότερος αλλά και πιο αδίστακτος άνθρωπος της ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, σύμφωνα με τη λίστα δυο ονοματεπώνυμων που κατέθεσε χτες στα δικαστήρια της χώρας η κινηματογραφική εταιρεία Odeon. H δεύτερη θέση ανήκει στον Χρήστο Μεμή, διευθυντή σύνταξης στην εφημερίδα ΤΟ BHMA.

Όπως αναφέρει για το ScreenDaily o Αλέξης Γρίβας από την Αθήνα, την ελληνική πρωτεύουσα, η ανεξάρτητη εταιρεία δημιούργησε την power list στα πλαίσια των ισχυρισμών της ότι ο μεγαλοκριτικός, γνωστός στους τοπικούς κύκλους για την ικανότητά του να κατευθύνει καραβιές ανθρώπων στα ταμεία των αιθουσών προς προσωπικό του όφελος, δημοσίευσε δυσφημιστικά γι' αυτήν σχόλια και ψεύδη, σε άρθρο του για την εφημερίδα του Μεμή, στις 9 Μαρτίου του τρέχοντος έτους.

Στο άρθρο του ο Ζουμπουλάκης χρησιμοποίησε ιδιοφυώς, ατράνταχτα στοιχεία που συνέλεξε μεθοδικά ("κάτι παραπάνω από 300.000 εισιτήρια το Μόλις Χώρισα"), οξυδερκείς παρατηρήσεις υπόγειων σχέσεων ("ο Σήφης Πολυζωίδης σε γ' ρόλο παίζει τόσο στην Ψυχραιμία όσο και στο Μόλις Χώρισα") και βαθύτατη γνώση της παγκόσμιας βιομηχανίας ("οσκαρική Εξιλέωση"), για να αποκαλύψει τη μυστική συνταγή της εγχώριας ("βάζουμε τις τηλεπερσόνες να κάνουν στον κινηματογράφο τα ίδια ακριβώς πράγματα που κάνουν στην τηλεόραση"). Η αποκάλυψη προκάλεσε σάλο στο μεγάλο, λαϊκό κοινό της εφημερίδας αλλά και σε ολόκληρο τον πληθυσμό μιας χώρας με μηδενικούς μέσους όρους τηλεθέασης και μεγάλη κινηματογραφική παράδοση (σε αντίθεση με το Hollywood, οι κινηματογραφικοί δεν απασχολούνται σε τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές). Σαν αποτέλεσμα τόσο η συγκεκριμένη παραγωγή της Odeon, Μόλις Χώρισα, θύμα και της σνομπ κριτικής, όσο και η επόμενη που εκθειάστηκε, Άι Φορ: Λούφα και Απαλλαγή, δε κατάφεραν να προσελκύσουν παρά ελάχιστους θεατές. Αντίθετα η Εξιλέωση, συμφερόντων ανταγωνιστικής εταιρείας, πασίγνωστης για την "εξωπραγματική" αποτελεσματικότητά της στην αγορά, σημείωσε πρωτοφανή, και μοναδικό στη διεθνή κοινότητα, θρίαμβο. Παρολαυτά, η Odeon φαίνεται να επιδιώκει μόνο ηθική αποζημίωση, εκτιμώντας την στο ελάχιστο ποσό των τρεισήμισι τρισεκατομμυρίων ευρώ.

Το θέμα έρχεται στην επιφάνεια σε μια περίοδο γιγάντωσης των παραδοσιακών εντύπων, και ειδικά των εφημερίδων, παγκόσμια. Επιπλέον, η επιρροή της κριτικής στο μέσο πολίτη ανησυχεί έντονα τη βιομηχανία που βλέπει τις μεγαλύτερες επενδύσεις της να κρίνονται από τη γνώμη ελάχιστων ανθρώπων, δημιουργών ιδιότυπων "θρησκειών" στο βαθμό που κατευθύνουν τα πλήθη. Ο συνδυασμός, ατόμων ευρύτατης αποδοχής και εκδοτών πρόθυμων να τους προβάλλουν πρωτοσέλιδα στο ουσιαστικά απεριόριστο κοινό τους, δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για φαινόμενα τύπου Ζουμπουλάκη.

Οι περισσότερες εταιρείες του χώρου, στο έλεος κάποιων με προσωπικότητα ιδιότυπη και στόχο σκοτεινό, ακολουθούν το παράδειγμα της Odeon, στηρίζοντας την ελευθερία της γνώμης και επιχειρώντας να κρατήσουν τις ισορροπίες αλλά να φωτίσουν τις διαδικασίες. Η ίδια η Odeon είχε τιμήσει τον Ζουμπουλάκη με ιδιωτικές προβολές των ταινιών συμφερόντων της, γεγονός που ο τελευταίος φέρεται να παρουσίασε ως δήθεν αποκλεισμό του από τις ευρύτερες δημοσιογραφικές. Πριν ένα χρόνο, η εταιρεία είχε σταθεί στο πλευρό του κριτικού Ηλία Φραγκούλη, που απολύθηκε από εβδομαδιαίο πολιτιστικό έντυπο επειδή δεν εξέφραζε αρκετά επιθετικά τη γνώμη του, πληρώνοντας (στο συγκεκριμένο έντυπο) ολοσέλιδες διαφημιστικές καταχωρήσεις των ταινιών της κάθε βδομάδα έκτοτε.

Στη φωτογραφία, από αριστερά, οι Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Αννα Μονογιού, Γιώργος Καραμίχος, Ζέτα Μακρυπούλια, Σήφης Πολυζωίδης και Μαρία Λεκάκη, μελετούν προσωπογραφία του Γιάννη Ζουμπουλάκη που τους απέστειλε η Odeon να αναρτήσουν σε εμφανές σημείο των γυρισμάτων του Μόλις Χώρισα.

Οι τεράστιοι Transformers (2007) ξανακέρδισαν Χρυσό Ποπκόρν, και μάλλον για πρώτη φορά (έκανε ταινία repeat) στην ιστορία των πιο ευκαιριακών (όσο και τα επίθετα που τους κολλάω κάθε χρόνο) κινηματογραφικών βραβείων. Βραβεία, του MTV, που απονεμήθηκαν ξημερώματα Δευτέρας στο Gibson Amphitheatre των φλεγόμενων, κυριολεκτικά, στούντιο της Universal.

Aλλά θριαμβευτής της βραδιάς ήταν αναμφισβήτητα ο γυμνός Rainn Wilson που έδωσε στη Megan Fox τα δυο παιχνίδια ανάμεσα στα πόδια του ο ντυμένος Ομάδα Δράσης 21 Johnny Depp που πήρε τα δύο παραγεμισμένα κουτιά, καλού κωμικού και κακού τραγουδιστή σκέτο, για τον Captain Jack και τον Sweeney Todd του αντίστοιχα. Και τα δυο.. άδικα, ειδικά το δεύτερο απέναντι στον Anton Chigurh του Javier Bardem, αλλά αναμενόμενα όχι μόνο γιατί οι τρίτοι Πειρατές της Καραϊβικής δε γίνονταν να χαλάσουν την ποπκορνική παράδοση των προηγούμενων (ή σα δώρο γάμου), αλλά γιατί τα βραβεία του πρώην μουσικού καναλιού ποτέ δε πήγαν κόντρα στο κοινό στόχο τους. Κοινό που είναι αδύνατο να φανταστείς ότι θα πέταγε τα κιλοτάκια του μαζικά στη σκηνή για κανέναν άλλο από τους υποψήφιους: ακόμα και οι έτεροι συλλέκτες εσωρούχων και νικητές στις κατηγορίες τους, Will Smith (καλύτερη αντρική ερμηνεία) και Zac Efron (αποκάλυψη της χρονιάς), δεν κατάφεραν να έχουν τόσο ζεστή υποδοχή, όπως μπορείς να δεις και μόνος σου.

Επιπλέον highlights στη φετινή τελετή που για πρώτη φορά μεταδόθηκε ζωντανά (προφανώς κατανοώντας ότι είχε μείνει πιο καθυστερημένη και από την καθυστέρηση στο συγκεκριμένο), ήταν η βράβευση της Ellen Page για την υποκριτική της στη Juno (2007) και του Iron Man (2008) για καλύτερη ταινία του καλοκαιριού μέχρι τώρα. Φυσικά η τελευταία κατηγορία ήταν τόσο κουφή που ο Seth Rogen με τον James Franco άναψαν ένα τσιγαριλίκι για να τη παρουσιάσουν, σμπρώχνοντας βέβαια και το επερχόμενο Pineapple Express (2008) τους. Βραβείο καλύτερου περαστικού για να διαφημίσει την ταινία του πήρε τυπικά ο Adam Sandler (βαφτισμένο Generation Award), αλλά ουσιαστικά η τριάδα του Tropic Thunder (2008). Το απίθανο βιντεάκι της ομάδας, με τον Robert Downey Jr. να κοπανάει τον Jack Black στα παπάρια μέχρι να κοπανιέσαι μόνος σου από τα γέλια, έκανε το γύρο των διαδιχτύων ακόμα και σε περιοχές που δε "πιάνουν" MTV ούτε με σφαίρες.

Το trailer για το φιλμ που κλείνει την "τριλογία του ηλίθιου" των Coen με τον George Clooney, κυκλοφόρησε χτες στην Apple που ανοίγει ένα ακόμα κανάλι σμπρωξίματος εγκαταστάσεων του iTunes σε κάθε υπολογιστή του πλανήτη, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά τα "ακατάλληλα" προωθητικά κλιπάκια.

Ακατάλληλη για ανήλικους και ηλίθιους είναι φυσικά και η νέα ταινία των αδερφών, κινούμενη κάπου ανάμεσα στο Fargo (1996) και τον Big Lebowski (1998), όπως λέει ο συμπαραγωγός τους Eric Fellner στο καινούριο Empire. Και βγάζοντας τρελό γέλιο, όπως λέγαν οι εντυπώσεις από το σενάριο (μάλλον του 2005) που αλλάζει χέρια από πέρσι, και μπορείς να το βρεις πανεύκολα πια αν ενδιαφέρεσαι. Οι σκηνοθέτες, που δεν επαναλαμβάνονται αλλά την προσοχή τους στις λεπτομέρειες, ειδικά με ειρωνική διάθεση, δε μπορείς να μη τη προσέξεις, μάλλον κάνουν τη δικιά τους μαυροδραμωδική εκδοχή του all-star movie (στιλ οι Πεντέξι του Όσιαν, ας πούμε): ο Brad Pitt (που ήταν στα σχέδια από την εποχή του ραφοτοποθετημένου White Sea) κρατάει ρόλο που γράφτηκε γι' αυτόν μέχρι να βρουν το πτώμα του στη ντουλάπα, ο φίλος του ο Clooney κλείνει την τριλογία του μια ώρα αρχύτερα (ήταν να κάνει άλλον ηλίθιο στο Hail Caesar (2009?)) και βγάζει το απωθημένο του πηδώντας την Tilda Swinton, ο John Malkovich άμα ξέρεις τι καταχθόνιο σκοπό εξυπηρετεί (εκτός από το να κυνηγάει τον Τζόρτζ με τσεκούρι και να πλακώνει στις μπουνιές τον Μπραντ) γράψτο σχόλιο, η Frances McDormand μπλέκει με τους υπόλοιπους τερατωδώς ανόητους σαν.. ανταπόδοση 25 χρόνων συζυγικού βίου (με τον Joel Coen).

Από το βίντεο, παρόλο που δεν είναι στα ισπανικά από γιουτιουμπιασμένη κάμερα για να το εκτιμήσεις, και από το σενάριο, που όλοι εκτιμούν ότι είναι το μοναδικό με δυνατές οσκαρικές πιθανότητες, ο μόνος συμπαθητικός, και άρα ξεχωριστός, χαρακτήρας είναι αυτός του Pitt, όμως προφανώς η σκηνοθεσία δε θέλησε να περιορίσει τους μανιερισμούς του. Από εικόνες που ενδιαφέρονται να παρουσιάσουν τους χαρακτήρες, δε μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα για τη φωτογραφία του Emmanuel Lubezki, που πήρε τη θέση του μόνιμου υπόπτου Roger Deakins (για άλλους επειδή κόλλαγε στη cinéma vérité προδιάθεση και για τους περισσότερους επειδή ο τελευταίος ήταν απασχολημένος με πιο οσκαρικές παραγωγές). Πάντως, φυσιολογικά για τους μεγαλύτερους σύγχρονους Αμερικάνους δημιουργούς, το Burn After Reading (2008) ανοίγει τη φετινή Βενετία, όπου και θα φανεί αν προορίζεται για τίποτα περισσότερο από τεράστιο cult classic.

Πριν από δυο χρόνια παρά κάτι, οι Rolling Stones είχαν δώσει δύο σχεδόν πριβέ (κάτι πάνω από 5μιση χιλιάδες εισιτηρίων) συναυλίες στο Beacon Theater του Manhattan, στα πλαίσια της τρίχρονης περιοδείας του A Bigger Bang. Αυτό, είναι το ντοκουμέντο τους.Μέσα στην αποστολή που φαίνεται να έχει αναλάβει ο Scorsese να αποτυπώσει σε φιλμ τα αγαπημένα του ρεύματα και όσους είναι ζωντανοί απ’ τους θρύλους της μουσικής, αλλά ταυτόχρονα και πιο μακριά απ’ τα προηγούμενα εξαντλητικά ντοκιμαντέρ του για τα blues και τον Bob Dylan που είναι ρεύμα μόνος του, το Shine a Light είναι μια χλιαρά εντυπωσιακή, μινιμαλιστική βιντεοσκόπηση μιας χλιαρά απολαυστικής συναυλίας, που σε φέρνει αρκετά πρόσωπο με πρόσωπο με τον Jagger, τον Richards και τ’ άλλα παιδιά, ώστε να μοιάζει με κάτι που θα μπορούσε να έχει σκηνοθετήσει ο Romero, και σε κάνει να απορείς για το πόσο ξενέρωτοι μπορούν να είναι οι upper-class Νεοϋορκέζοι που στήθηκαν κάτω απ’ τη σκηνή να τους παρακολουθήσουν, σα να στήθηκαν στο Guzel για να ποζάρουν μ’ ένα ποτό στο χέρι. Τα διαλείματα για προβολές επίκαιρων της διαδρομής των Stones από ασπρόμαυρες συνεντεύξεις της εποχής που ήταν ρέμπελοι και γράφαν Ιστορία, παραμένουν επίκαιρα για όποιων δεν τα ξέρει, αλλά δεν αρκούν για να σου ολοκληρώσουν την εικόνα μιας θρυλικής μπάντας που καλύτερα να την αναζητήσεις αλλού. Αναζήτησε πάντως και το soundtrack του ντοκιμαντέρ, που έχει μερικές όντως συλλεκτικές εκτελέσεις τραγουδιών δικών τους και για άλλους, απ’ τους ίδιους και άλλους.

Στις φτωχογειτονιές του Rio de Janeiro, το Beverly Hills του 21ου αιώνα ένα πράμα, δυο φρέσκα 18χρονοι ψάχνουν τους πατεράδες τους και το παρελθόν, όσο στο παρόν παίζει αλληλοσκοτωμός για τον έλεγχο της περιοχής.Όποια κριτική και να διαβάσεις για τη Πόλη των Ανθρώπων (2007) ξεκινάει υποθέτω με τη Πόλη του Θεού (2002), και αρκετές υποθέτω όχι γιατί δε ξέρουν άλλη βραζιλιάνικη πέρα από αυτή (και κάνα ντοκιμαντέρ για τo Mexico 70 ή καμιά σχολή σάμπας) αλλά επειδή το θρυλικό φιλμ του Fernando Meirelles έδωσε την ιδέα για σειρά που έγινε ταινία με τη σειρά της. Όλη η αλυσίδα παραγωγής κουβαλάει την ίδια σφραγίδα ποιότητας αλλά το ίδιο μπορείς να πεις συγκρίνοντας Bentley GT με Škoda βανάκι. Ο φωτογράφος το ξέρει το θέμα του, ο μονταζιέρης συνήθισε να κόβει στο ρυθμό της μουσικής ακόμα κι αν αυτή προέρχεται από ντόπιο που βαράει ντενεκέδια να σκοτώσει την ώρα και τη πείνα του, ο σκηνοθέτης έμαθε να δείχνει τον Βορρά στα γενικά του πλάνα. Ο χαμηλός ρυθμός δίνει την ευκαιρία για κάποιες ομορφούλες όσο και οι πρωταγωνίστριες στιγμές, σπάνιες όσο και οι στιγμές με πρωταγωνίστριες, πνιγμένες στις τηλεοπτικές, για το μάτι του Μέσου Κοινού που παραγγέλνει τη τιβί του με ρυθμίσεις χρώματος καρφωμένες στο 110 (ή την βρίσκει από έβδομο χέρι με τη φωτεινότητα στον ουρανό). Το περίεργο είναι ότι υπεύθυνη για την ιστορία είναι σεναριογράφα, το λογικό είναι ότι μοιάζει με επεισόδιο διάρκειας πολύ μεγαλύτερης από το καλό του, προσπαθεί να αντιγράψει όλο το βιβλίο με τους χαρακτήρες κατοίκων φαβέλας, καταφεύγει εύκολα σε ευκολίες. Εύσημα ότι δώσαν περισσότερα απ' ότι πήραν από τη μεγάλη οικογένεια της Ο2 (την εταιρεία του Meirelles) μπορείς να δώσεις με τη σειρά σου μόνο σε κάποιους από το καστ, στο "συμπληρωματική της Πόλης του Θεού" που χρησιμοποιεί η προώθηση μπορείς να συμπληρώσεις "όπως τη φαντάστηκε η γιαγιά σου".

Νιόπαντροι φτάνουν στην Ιαπωνία για νέα ζωή, αλλά στην επιτροπή υποδοχής τούς περιμένει φάντασμα, που τους χαλάει τις φωτογραφίες για να τους εκδικηθεί για τα παλιά.Παρά τη σχετική απλοποίηση της πλοκής και το σφίξιμό της με το ξεκαθάρισμα, το ψαλίδισμα, ή το εξαφάνισμα βημάτων της που στο ταϋλανδέζικο πρωτότυπο προκαλούσαν μια κάποια πλαδαρότητα στη συνοχή και ασυναρτησία στη συνέχεια, το αμερικάνικο remake που μεταφέρει τη δράση στην Ιαπωνία (γιατί τα σχιστομάτικα φαντάσματα είναι πιο αποτελεσματικά απ' τα δυτικόφατσα, ως γνωστόν), παραμένει εξίσου, αν όχι και περισσότερο φλύαρο απ' την πηγή της έμπνευσής του. Από την οποία κρατά επίσης το μέγεθος των λογικών αλμάτων, οξύνοντάς τα όπου μπορεί για να κλέψει μερικές εύκολες φαντεζί τρομάρες, ενώ ξεπερνά το πρωτότυπο στο επίπονο του μελοδραματισμού του, κάνοντας τη συγκρατημένη (νομίζεις) διάρκεια των 85 του λεπτών, να ξεχειλώνει και να καταπίνει όποια θετικά μπορεί να έχει στην αποτελεσματικότητα των ηχητικών εφέ, που με τη σειρά τους χρησιμοποιούνται μονάχα για να κρύψουν την φορμουλαϊκή ανέμπνευστη σκηνοθεσία, καταλήγοντας τελικά να την υπογραμμίζουν.

Τον φίλο του και συνεταίρο του Anthony Minghella, του οποίου ο θάνατος είχε συγκαλυμμένα αποκαλύψει και τη δική του μάταια μάχη με τον καρκίνο, ακολούθησε τα ξημερώματα ο Sydney Pollack. Ο σκηνοθέτης χωρίς σφραγίδα που σφράγισε το πολιτικό θρίλερ και τη βιομηχανία με την ειλικρινή του πρόθεση να εξετάζει τα δύσκολα, άφησε τη τελευταία του πνοή τα ξημερώματα στο σπίτι του στα Pacific Palisades του Los Angeles, σύμφωνα με την εκπρόσωπό του Leslee Dart.

Έναν από τους πιο συμπαθητικούς (και όχι μόνο γιατί το πρόσωπό του δε κρύφτηκε από τον φακό) ανθρώπους του Hollywood, αποχαιρετάει συννεφιασμένος ο Γιώργος Ζερβόπουλος, απαριθμώντας τις σημαντικότερες στιγμές μιας πολυπρόσωπης καριέρας που άγγιξε καμιά ογδονταριά φορές συγκεκριμένα χρυσά αγαλματάκια.

Η αφίσα έγραφε Οι Τρεις Ημέρες του Κόνδορος (1975). Στο πλάι του τίτλου, δεν έβλεπες τα ονόματα των πρωταγωνιστών, δύο υπέρλαμπρων χολιγουντιανών αστεριών, αλλά εκείνο του δημιουργού - "του Σίντνει Πόλακ" έλεγε (ή ακόμη και Πολάκ, όπως τονιζόταν στην λήγουσα εκείνη την εποχή). Για να το πετύχεις αυτό τότε, να προσπερνάς στην μαρκίζα μύθους διαμετρήματος Redford, δεν αρκούσε ένα απλό δείγμα γραφής, μια και μόνο Έκτη Αίσθηση (1999) ή κάποιοι περαστικοί Συνήθεις Ύποπτοι (1995). Για να μπεις στο κλαμπ των υψηλής αξίας σκηνοθετών όπως ο Lumet, ο Pakula, ο Coppola και ο Kubrick έπρεπε να έχεις δοκιμαστεί, να έχεις ορίσει άποψη. Και μέσα στην επαναστατημένη περίοδο των 70s, του αμερικάνικου σινεμά, ο Pollack ήταν εκείνος που αυτόν το στόχο τον είχε πετύχει με τον πιο υπόγειο και διεισδυτικό τρόπο.

Αν επιχειρήσει να χωρίσει κανείς το έργο του γεννημένου το 1934 δημιουργού –-αλλά και εξίσου επιτυχημένου παραγωγού και ενίοτε ρολίστα ηθοποιού-- σε περιόδους, τότε εύκολα το σπάει σε δεκαετίες. Η πρώτη, η νεανική του, χαρακτηρίζεται από απόπειρες σε σειρές της μικρής οθόνης αλλά και από κάποιες ταινίες, ξεκινώντας με το Slender Thread (1965), που κάνουν σιγά σιγά το όνομα του γνωστό, δίπλα σε επώνυμα πρωταγωνιστών άλφα διαλογής, όπως και στο σύνολο της δουλειάς του. Στα 60s, στο This Property Is Condemned (1966), ξεκινά και η συνεργασία του με τον καλό του φίλο Robert Redford, που μαζί θα κάνουν εφτά (7) συνολικά ταινίες. Έχοντας ήδη δώσει στίγμα ενασχόλησης με τα δύσκολα και αναζήτησης ευρύτερου δημιουργικού ελέγχου, ο Pollack κλείνει τη δεκαετία με το Σκοτώνουν τα Άλογα Όταν Γεράσουν (1969), απεικονίζοντας με απόλυτα διαχρονικό τρόπο μια κοινωνία που τα άτομα της για να πετύχουν έναν σκοπό, μια νίκη, μια επιβράβευση δεν θα διστάσουν να ρίξουν στο βούρκο την προσωπικότητα τους. Πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ για τον σκηνοθέτη, ανάμεσα στις εννιά (9) της παραγωγής.

Η δεκαετία του '70 φέρνει ένα μεγάλο western, τον Jeremiah Johnson (1972), τα δάκρυα της Barbra Streisand και του κόσμου ολόκληρου για τα Καλύτερά μας Χρόνια (1973), και τον Κόνδορα, που θα γράψει την δική του χρυσή σελίδα και θα γίνει ο μπούσουλας οποιασδήποτε άλλης ανάλογου ύφους ταινίας έκτοτε, ως μια κατασκοπική περιπέτεια με έντονο βάθος και αμέτρητο περιθώριο για κουβέντα πάνω στις ενέργειες των μυστικών υπηρεσιών. Η σατιρική Tootsie (1982) έριξε στο τραπέζι το πρόβλημα της ανεργίας, με αποτέλεσμα θριαμβευτικό, κυρίως για τα ταμεία της Columbia, αλλά και για τον Pollack, που μπήκε για δεύτερη φορά στις υποψηφιότητες της Ακαδημίας. Κατά το καθυστερημένο αμερικάνικο συνήθειο, η τρίτη υπήρξε και η φαρμακερή για τον δημιουργό, που με το Πέρα από την Αφρική (1985), ένα απόλυτα στιλιζαρισμένο ρομάντζο, θα μπει στο πάνθεο των κατόχων Όσκαρ σκηνοθεσίας.

Η συνέχεια, σε ένα Χόλιγουντ που δεν ανέχεται πια δημιουργικούς ελέγχους, φέρνει έμφαση στη παραγωγή (Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ (1999), Cold Mountain (2003), Michael Clayton (2007)) και περάσματα, μικρής χρονικής διάρκειας αλλά αξιομνημόνευτα, μπροστά από την κάμερα (Ο Παίκτης (1992), Μάτια Ερμητικά Κλειστά (1999), Michael Clayton (2007) και πάλι), μαζί με τη Φίρμα (1993) και τη Διερμηνέα (2005) σα τελευταίες, αντιδραστικές, προσπάθειες να κάνουν τη διαφορά στο κοινωνικό και πολιτικό θρίλερ.

Τελευταία στην συμπληρωματική ανακοίνωση συμμετοχών στο διαγωνιστικό, τελευταία και στις προβολές χτες στις Κάνες, η Τάξη (ή Ανάμεσα στους Τοίχους / Entre les Murs) του Laurent Cantet, βρέθηκε επιπλέον (τέτοιων ουρών που συνήθως λειτουργούν θετικότατα στα φεστιβάλ) να έχει αντίπαλο στη τελευταία εντύπωση το Palermo Shooting του Wim Wenders που ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη απογοήτευση του προγράμματος, να αποτελεί τη μοναδική ηλιαχτίδα έντεκα ημερών πηγμένων στη βαριά ατμόσφαιρα μέσα και έξω από τις αίθουσες, και να κολλάει απόλυτα με τα γούστα του προέδρου της μεγάλης επιτροπής, Sean Penn, ο οποίος είχε επιμείνει για ειδική επίσημη προβολή του Die Welle / The Wave με θέμα επίσης δασκάλους, μαθητές και εμπειρίες ζωής στα θρανία. Άρα, με εξαίρεση, ίσως, τον καιρό που απλά βοήθησε, ο φετινός Χρυσός Φοίνικας, σε Γάλλο μετά από αμέτρητα χρόνια, δεν έτυχε.

Παρόμοια, και ανάλογα με το αν έβλεπε το ποτήρι άδειο ή γεμάτο, μπορούσες να διακρίνεις και τις προθέσεις σε κάθε φετινή ανταπόκριση από την Croisette, αφού, με εξαίρεση την γιουχαϊσμένη ερασιτεχνική επιστροφή του δημιουργού του Παρίσι, Τέξας (1984) και τη παραδοσιακή πίπα του Serbis, όλες οι υπόλοιπες ταινίες βρήκαν τους πρίγκηπές τους και τους νεκροθάφτες τους ανάμεσα στους δημοσιογράφους, συμπληρώνοντας ένα πρόγραμμα προφανώς μέτριο. Και ανάλογη ήταν και η εικόνα της αγοράς, αυξημένη κατάτι από πέρσι αλλά από πωλητές, με τους δραστήριους αγοραστές να εκφράζονται τυπικά από το IFC και τις πολυάριθμες μικρές αγορές του (για ίδιου μεγέθους διανομή, αν δε το 'χεις ακουστά). Τα πράγματα δε βοήθησαν, ούτε η τυφλή προοπτική της διοργάνωσης, ούτε οι περισσότερες από ποτέ μισοτελειωμένες ταινίες - απόρροια μάλλον απεγνωσμένης αναζήτησης στήριξης που τελικά τις έβλαψε όλες, ούτε η αίσθηση στροφής στο παρελθόν, με το φάντασμα του Μάη του '68 να πλανάται σιωπηλό και τα πολλά φώτα να πέφτουν σε παλιές ιστορίες. Αίσθηση που κορυφώθηκε με την εντύπωση μπανανίας την οποία άφησε η αποθεωτική(!!) υποδοχή του Mike Tyson, πριν καν προβληθεί το πιθανά αξιόλογο αν και μονομερές ντοκιμαντέρ.. Tyson.

Εκτός από το μαγικό, μαγικό, μαγικό, για τον Penn, και ομόφωνα καλύτερο για την επιτροπή του, ημιντοκιμενταρίστικο φιλμ που ανέβασε ένα τσούρμο πιτσιρικάδες για τις κάμερες ζωντανεύοντας και τη τελετή λήξης, το φεστιβάλ τίμησε και την Catherine Deneuve και τον Clint Eastwood (χωρίς τη θέλησή του) που τύχαινε να περνάνε, κατασκευάζοντας Βραβείο 61ου Φεστιβάλ για να κρατήσει τις (ηλικιακές) ισορροπίες. Αποθέωση υποδέχτηκε και τον Robert DeNiro που παρέλαβε το βραβείο πρωταγωνιστή πασίγνωστα αποτυχημένης ταινίας κλεισίματος για το What Just Happened?, και απένειμε τον Χρυσό Φοίνικα. Νωρίτερα, όλα τα σημαντικά βραβεία είχαν πάει σε Ευρωπαίους, ικανοποιώντας υποθέτεις και τις προτιμήσεις των περισσότερων που δεν είχαν φύγει με τις πρώτες πτήσεις του Σαββάτου (το αργότερο) και το όποιο φρόνημα άφησαν άθικτο οι υποκλίσεις των προηγούμενων ημερών. Gomorra του Matteo Garrone και Il Divo του Paolo Sorrentino ασχολήθηκαν (όσο γίνεται πια) σοκαριστικά με Μαφία και Μακιαβελισμό στη χώρα που τα γέννησε, και πήραν Μέγα Βραβείο και Βραβείο της Επιτροπής αντίστοιχα, ενώ οι αγαπημένοι των κριτικών Nuri Bilge Ceylan και αδερφοί Dardenne τιμήθηκαν για σκηνοθεσία και σενάριο αυτή τη φορά. Ο Benicio del Toro, πρωταγωνιστής στον 4ωρο μπερδευτικό και εξαιρετικά αβέβαιου μέλλοντος Che του Steven Soderbergh (που ο Penn έσμπρωχνε για Χρυσό Φοίνικα σύμφωνα με τις φήμες), και η άγνωστη σαραντάρα Sandra Corveloni σχετικά λιγότερο αμφιλεγόμενα, κάναν το δύο στα δύο στις ερμηνείες για τη Λατινική Αμερική.

Χρυσή Κάμερα, βραβείο FIPRESCI, διανομή σε πολλές χώρες, και τη περισσότερη (μάλλον δίκαια) προσοχή από τα υπόλοιπα τμήματα --που φόρτωσαν με ακόμα πιο πολλά βραβεία απ' ότι συνήθως τις ταινίες τους φέτος (μπας και βοηθήσουν καμία)--, πήρε η Πείνα / Hunger ενός κατάμαυρου Steve McQueen, με θέμα τον Bobby Sands σαν ηγέτη της απεργίας πείνας των φυλακισμένων μελών του IRA που κάποτε συγκλόνισε τον πλανήτη. Palm Dog πήρε αναμενόμενα η Lucy, σκυλαγωνίστρια στο Wendy and Lucy, της Kelly Reichardt.

Το Wanted (2008), η πρώτη ταινία του Timur Bekmambetov stateμεριά, προορίζεται για τεραστιότητα στη Ρωσία, που ο σκηνοθέτης φαίνεται να εγκαταλείπει οριστικά, αναμενόμενα χωρίς να είναι και πολύ διαφορετικό από τη προηγούμενη δουλειά του εκεί, όπως φαίνεται στο τρίτο trailer αλλά και στα προηγούμενα (κομπλέ με διαφορετικά κοψίματα για γυναίκες και πλανκτόν) που κυκλοφόρησαν στη χώρα όπου το Day Watch (2006) ήταν μεγαλύτερο από τη Πρωτοχρονιά.

Κατά τα άλλα, από τον Οκτώβρη που κυκλοφόρησε το πρώτο trailer του φιλμ της Universal, όσα έγραφα, και συνοψίζονται στη σχέση με το κόμικ μόνο στον τίτλο (με τις ευλογίες του Millar που πήρε τα λεφτά πριν το αρχίσει) και στη σχέση με μεγάλο ρόλο της Αντζελίνας μόνο στη προώθηση (που κάτι χρειάζεται να πουλήσει), έχουν γίνει κοινός τόπος. Αλλά η έξοδος στις αίθουσες, προγραμματισμένη αρχικά για Μάρτη, αργεί ακόμα ένα μήνα, έχοντας μετακινηθεί για να καλύψει το κενό που άφησε το Valkyrie του Tom Cruise αναχωρώντας για Οκτώβρη τότε και για τόπο χλοερό όπως πάει πια. Απέναντι στο, θρυλικό ήδη στις παιχνιδοεταιρείες, WALL•E (2008) πλέον, η ταινία χρειάζεται αποφασιστικά ενήλικο κοινό και απορείς πως δεν της κατέβηκε να κόψει κάνα redband trailer γι' αυτό, μέσα στα άπειρα που έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα προς γενική αδιαφορία, αντί να το τρομοκρατεί με σκελετωμένα χέρια στις αφίσες. Πάντως τα χαμηλά (για το Hollywood, και υγρά ονειρικά για τον Bekmambetov) $65 εκατομμύρια του προϋπολογισμού, φαίνεται ακόμα να μπορούν να αποσβεστούν, και οι σεναριογράφοι, Derek Haas and Michael Brandt, φέρεται ήδη να ετοιμάζουν το sequel. Το οποίο προφανώς θα πρέπει να περιμένεις κι εσύ για τίποτα νέο πια, αφού δε φαίνεται να έχει μείνει αδημοσίευτο και πολύ φιλμ που να αξίζει τον κόπο, από μια παραγωγή που φαίνεται να παίρνει τον εαυτό της πολύ αμερικάνικα σοβαρά (μετά και το rating, "R for strong bloody violence throughout, pervasive language and some sexuality", που δε περιλαμβάνει τη μαγική λεξούλα nudity, αν έχεις τάσεις σκελεθροφιλίας).

Το κόκκινο χαλί στο Grand Théâtre Lumière θα στρωθεί απόψε για τη πιο αναμενόμενη πρεμιέρα των Κανών, τουλάχιστο για το ένα τρίτο με μισό του πλανήτη προς τη μεριά που ανατέλλει ο ήλιος όπως κοιτάς, το ασιατικό western του Kim Jee-woon, The Good, the Bad and the Weird (2008) που, μετά το αστροθανατικό Red Cliff (2008) του John Woo, φαίνεται ότι μεγαλύτερο και καλύτερο εξάγει η Ασία φέτος.

Με τα τεραστιότερα ονόματα σε καστ νοτιοκορεάτικης παραγωγής (τα τελευταία 200-300 χρόνια που θυμάμαι τουλάχιστο), έχοντας περάσει από τις δυο μεγαλύτερες εταιρείες της χώρας (ξεκίνησε σαν επένδυση της Showbox για να μεταπηδήσει στη CJ), το φιλμ αποτελεί εκ των πραγμάτων το σημαντικότερο στοίχημα μιας βιομηχανίας που τροφοδοτεί (όπως χιλιοματαξανάπαμε), εδώ και μια δεκαετία, με ποπ κουλτούρα 2-3 ημισφαίρια, όμως το κινηματογραφικό της κομμάτι είδε για πρώτη φορά τα έσοδά του να μειώνονται το 2007. Στοίχημα εκ των πραγμάτων και καλοκαιρινό, αφού τα γυρίσματα στη Μαντζουρία(!), στην έρημο Γκόμπι και την αχανή κινέζικη ενδοχώρα, διήρκεσαν παραπάνω απ' όσο υπολογίζονταν (και κοντά 9 μήνες συνολικά), φουσκώνοντας αντίστοιχα και τα έξοδα (κατά 50%, στα $15 εκατομμύρια), με αποτέλεσμα να αναβληθεί η έξοδος στις αίθουσες για Ιούλιο από Φεβρουάριο.

Το αποτέλεσμα, όπως βλέπεις στο teaser χαρακτήρων που κυκλοφόρησε με την ευκαιρία της πρεμιέρας, φαίνεται μια κλάση ανώτερο, όχι μόνο ανάλογων πρόσφατων ανατολικοδυτικών προσπαθειών (από Tears of the Black Tiger (2000) μέχρι Sukiyaki Western Django (2007)) αλλά και οποιασδήποτε υπερψηφιοποιημένης (και ενίοτε υπέργηρης) χολιγουντιανής περιπέτειας, έχοντας χρησιμοποιήσει, ταραντινικά αντιδραστικά, αποκλειστικά κασκαντέρ και τους ίδιους τους (ενίοτε φρικαρισμένους) πρωταγωνιστές στις σκηνές δράσης, αφήνοντας στους υπολογιστές (και τους Αμερικάνους συμβούλους) ρόλο χορογράφησης πριν τα πραγματικά γυρίσματα. Επιπλέον, ο Kim παραπέμπει τρανταχτά κατευθείαν στον Leone, όχι μόνο στον τίτλο αλλά βάζοντας τον Lee Byung-hun, αστέρα και της έξοχης Γλυκόπικρης Ζωής (2005) του, στη θέση του (πιο) κακού, όπως είχε κάνει ο αυτοκράτορας του spaghetti western με τον Henry Fonda στο Κάποτε στην Αμερική (1968). Σε έπος αλλοτινών εποχών παραπέμπει και το τετράωρης διάρκειας υλικό από το οποίο έβγαλε το τελικό μοντάζ ο σκηνοθέτης, σύμφωνα με τις φήμες, και η ιστορία που θέλει τρεις τυχοδιώκτες να ψάχνουν, χώρια, θησαυρό στο ταραγμένο κινεζογιαπωνεζορωσοαγγλογαλλοαμερικάνικο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό της περιοχής στα 30s, και ο προγραμματισμός από το φεστιβάλ της προβολής απέναντι στο τελικό της Eurovision.

Από τις πρώτες εντυπώσεις από το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου, δεκαοχτώ μήνες πριν, ήταν γνωστό πως η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Charlie Kaufman ήταν φιλόδοξη πέραν περιγραφής. Από το Βερολίνο, φέτος, όπου προβλήθηκε ένα εκτεταμένο trailer στους υποψήφιους αγοραστές, φάνηκε ότι δύσκολα θα 'βρισκε διανομή. Από τη προηγούμενη βδομάδα, στις Κάνες όπου συμμετέχει στο διαγωνιστικό, οι επισκέπτες με τα χοντρά πορτοφόλια είχαν αποφανθεί ότι δε χρειάζονταν να τα βγάλουν από τη τσέπη, έχοντας προηγουμένως απαιτήσει ειδική προβολή για να μπορούν να φύγουν μια ώρα αρχύτερα.

Ενδιάμεσα, αναμενόμενα για δουλειά του υπεύθυνου για μερικές από τις πιο ξεχωριστές ιστορίες των τελευταίων δεκαετιών, το draft είχε κυκλοφορήσει συνωμοτικά σε κάθε άκρη των διαδιχτύων, μαζί με την εντύπωση ότι πρόκειται για το δικό του 8½ (1963). Το δεύτερο draft με το οποίο περίπου ξεκίνησαν τα γυρίσματα ένα χρόνο πριν, και προσαρμόστηκε στη πορεία όπως περιέγραψε ο Spike Jonze (υπεύθυνος μόνο για τη παραγωγή αυτή τη φορά) στη συνέντευξη τύπου σήμερα, έμεινε μυστικό μαζί με οποιαδήποτε λεπτομέρεια για τη παραγωγή, όσο αυτή βρίσκονταν σε εξέλιξη στη Νέα Υόρκη. Και το μόνο που ήθελε να ξέρεις ο γενικά μυστικοπαθής δημιουργός, ήταν πιθανά.. ο τίτλος - περιγραφή της 40χρονης ιστορίας ενός θεατρικού σκηνοθέτη που στήνει σε αποθήκη μια παράσταση σα συνεκδοχική αναφορά σε όλη τη πόλη της Νέας Υόρκης, ενώ απ' τη ζωή του περνάνε γυναίκες με τη συχνότητα του υπόγειου σιδηροδρόμου της. Ο φανταστικός σκηνοθέτης λέγεται Cotard όπως και ο πραγματικός Γάλλος νευρολόγος που τεκμηρίωσε το σύνδρομο κατά φαντασία θανάτου, και κατάγεται από τη πόλη του Schenectady, New York, που οι γείτονες θα χαρακτήριζαν διεφθαρμένη και χρεωκοπημένη. Οπότε καταλαβαίνεις γιατί ο δημιουργός είχε μια ανησυχία μην και οι τρεις λεξούλες της μαρκίζας ήταν ήδη περισσότερες απ' όσες μπορείς να απορροφήσεις, χωρίς διακοπές για το καλοκαίρι, ακόμα κι εσύ που ξέρεις και κάτι από Ελληνικά.

Τις ίδιες αμφιβολίες φαίνεται να έχουν και οι κριτικοί, που είδαν τη Συνεκδοχή (2008) χτες στις Κάνες και πρόλαβαν να την αναλύσουν διεξοδικά, πριν καν τους βοηθήσει ο σκηνοθέτης λέγοντας για τα μικρόφωνα ότι "δεν έχει να προσθέσει τίποτα, πέρα απ' ότι συμβαίνει στη ταινία". Αλλά με τη κατάλληλη προώθηση, τα Όσκαρ (αν όχι τιποτάλλο) δε φαίνονται καθόλου μακριά, κρίνοντας και από τη προϊστορία (Being John Malkovich (1999), Adaptation. (2002), Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)) και τη κορυφή στα σχετικά προγνωστικά.. από πέρσι, και τη χολιγουντιανή σκηνοθεσία στα σωστά σημεία (όπως τα κάδρα των διαλόγων) των μάλλον ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικών κλιπ.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς, ενάντια στους Ρώσους του Στάλιν, που θέλουν το Κρυστάλλινο Κρανίο Απ' το Διάστημα, για να αποκτήσουν τη μεγαλύτερη δύναμη της Φύσης που έχει γνωρίσει άνθρωπος: να ανοίξει το μυαλό τους και να κάνουν έρωτα μαζί σου με τηλεπάθεια.Δεκαεννιά χρόνια μετά την τελευταία του περιπέτεια, ο Indiana Jones επιστρέφει για να μας γυρίσει δεκαεννιά χρόνια μετά την τελευταία του περιπέτεια, που αν δεν το 'πιασες, σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα μέσα των '50s, στην ακμή της σημαντικότερης νεότερης πολιτικής αναμπουμπούλας των ΗΠΑ, με τις μακαρθικές αντιαμερικανικές επιτροπές στα φόρτε τους, και τους Ρώσους πράκτορες να κυκλοφορούν κουστουμαρισμένοι ανάμεσα στα οργισμένα ροκαμπίλικα είδωλα. Και τους ένστολους Αμερικάνους, να παίζουν με το καινούριο τους όπλο, την ατομική βόμβα, που ο Spielberg χρησιμοποιεί σε μια εντελώς εκτός του αφηγηματικού πλαισίου σκηνή, η οποία όμως, παραδόξως, πιθανότατα θα μείνει ως η πιο εικονική της ταινίας, όχι μόνο επειδή είναι μάλλον η πιο απολαυστική της, αλλά και ως η πιο ενδεικτική του ύφους της ταινίας, μπερδεύοντας το απροκάλυπτο της ολότελα διασκεδαστικής κι ολότελα απρόκλητης δράσης, και τη διαμάχη του εκρηκτικού κίνδυνου της νέας τεχνολογίας που περιβάλει τον Indiana Jones (είτε είναι η ατομική βόμβα, είτε τα ψηφιακά εφέ), με την αντοχή των παραδόσεων που τον οχυρώνει (είτε είναι το ιπτάμενο, άθραυστο καμπυλωτό ψυγείο, είτε η κινηματογραφική κληρονομιά του ήρωα).

Πιστός στην φόρμα των σήριαλ των απογευματινών κινηματογραφικών παραστάσεων που τον ενέπνευσε, ο Spielberg επιστρέφει στην δομή της ταινίας που θέλει κάθε σκηνή να ξεκινά και να τελειώνει με cliffhanger (περιπέτειας, ή δράματος), στήνοντας έτσι ένα δίωρο υπερθέαμα γεμάτο ένταση και δράση χορταστική, απολαυστική κι αξιομνημόνευτη όσο την πρώτη φορά, που δικαιώνει την καταγωγή της αναβιώνοντάς την, και κερδίζει άξια μια θέση στην δίπλα στην θρυλική τριλογία της. Στηριγμένη ωστόσο σε διεκπεραιωτικό σενάριο του σεναριακού διεκπεραιωτή David Koepp (που ανέλαβε να βγάλει άκρη απ' τις ιδέες και τις ιστορίες καμιάς δεκαριάς σεναριογράφων που είχαν περάσει πριν απ' αυτόν), το δραματουργικό της νήμα είναι αρκετά αδύναμο, ώστε ελλείψει ικανών κινήτρων, να έχει ανάγκη όχι ενός αλλά δύο χαρακτήρων ως δεκανίκια πλοκής (έναν για να προχωρούν οι καλοί κι έναν για τους κακούς να ακολουθούν) να σπρώχνουν απ' το ένα set piece στο άλλο, με την οργανική συνέπεια και διασύνδεση των κεφαλαίων της περιπέτειας, να είναι η σημαντικότερη απώλεια μιας ταινίας που έτσι κι αλλιώς δεν βασίζεται σ' αυτήν, αλλά θα ήταν πολύ δυνατότερη και σφιχτότερη αν την είχε. Απροβλημάτιστο δεν πρέπει να σ' αφήσει βέβαια ούτε ο ζήλος του Koepp (ή όποιων του τον επέβαλαν) να κρατήσει τον ήρωα και το σύμπαν του κλειστό κι αποκομμένο απ' τις προεκτάσεις που θα μπορούσε να έχει η περιπέτειά του με την κοινωνική πραγματικότητα που τον περιβάλλει (12 εξωγήινοι απόστολοι που έφεραν τον πολιτισμό στη Γη και περιμένουν τον 13ο για να αναστηθούν και να εκτοξευτούν σε άλλη διάσταση, δεν γίνεται να περνάει στο ντούκου, στην Αμερική της περιοχής 51), αλλά συγκινητική παραμένει όπως και να 'χει η προσπάθεια των Spielberg και Lucas να κρατήσουν τα πόδια του εξερευνητή τους όσο γίνεται πιο κοντά στο έδαφος, κόπος που αποδίδει καρπούς γάργαρης ροής που δεν σε μπουκώνει στο τεχνητό υπερθέαμα, αλλά αφήνει τον 66άρη σχεδόν πρωταγωνιστή της, να σου κρεμάσει τα σαγόνια με την εντυπωσιακή του ζωντάνια και το ακόμα αιχμηρό στεγνό του χιούμορ. Αν και μεταξύ μας, παρ' ότι το καπέλο του μπορεί να μην το κρεμάει στο τέλος, εγώ πολύ καιρό ακμής δεν του δίνω, αφού καταλήγει κρεμασμένος παντρεμένος με τη μητέρα του γιου του (που φαντάζομαι ξέρεις ποιος είναι). Γιος που δείχνει πρόθυμος φυσικά να γίνει ο πατέρας του παίρνοντας στα χέρια του το μαστίγιο, αλλά το αν θα του το δώσουν, είναι ένα άλλο ζήτημα.

Αποτρελαμένος πατέρας βγαίνει απ' το τρελάδικο και παρασύρει την 16χρονη κόρη του σ' ένα τρελό κυνήγι θησαυρού στις πάλαι ποτέ ερημιές της California.Ναι, όπως φροντίζει να σου διευκρινίσει με υπερβάλλοντα ζήλο ο ελληνικός τίτλος της ταινίας, πρόκειται για κυνήγι θησαυρού, στρατηγικά τοποθετημένο στις αίθουσες τη συγκεκριμένη εβδομάδα όχι βέβαια σαν αντιπρογραμματισμός, αλλά μάλλον σαν ελπίδα προσέλκυσης παράπλευρων απωλειών από ενδεχόμενο τιγκάρισμα των αιθουσών που θα φιλοξενούν τον τύπο με το καπέλο και το μαστίγιο. Και σε περίπτωση που μείνεις απ' έξω, δεν θα σου κακοφανεί υποθέτω παραγωγή του Alexander Payne με τον Michael Douglas στην αφίσα, να σου χαμογελάει τρελιάρικα. Αν την διαλέξεις λοιπόν, καλύτερα απόφυγε τα καφεϊνούχα, γιατί δεν συνάδουν με τους ρυθμούς τούτης της υποτονικής εκδοχής του National Treasure (2004), που αρωματίζεται κατατονία ανεξάρτητου αμερικάνικου, κομπλέ με το φλύαρο voice over για υποκατάστατο της αφήγησης και λίγες ξεκούρδιστες country χορδές στη μουσική υπόκρουση για το σωστό feeling, ιστορίας που μαζί με το θησαυρό των Ισπανών εξερευνητών, αναζητά στην αστικοποίηση των εξοχών της Καλιφόρνιας, την απλότητα της παράδοσης (του να πλένεις τα πιάτα στο χέρι, για παράδειγμα), τη χαρά του να ζεις τη χαρά της ζωής σαν παρανοϊκός που αγνοεί παντελώς σκοτούρες καθημερινότητας (όπως το να σου παίρνουν το σπίτι οι τράπεζες, επίσης για παράδειγμα), και βέβαια την αδιαπραγμάτευτη αγάπη για τους γονείς τους που έχουν εντυπωμένη στο DNA τους τα παιδιά, που φτάνει να τα κάνει να τους ακολουθήσουν σε οποιαδήποτε τρέλα (όπως το κυνήγι χαμένου θησαυρού Ισπανών εξερευνητών, για τελευταίο παράδειγμα). Έχει τις γλυκές και χαριτωμένες στιγμές της, και το παράλογο της πλοκής της δένει με το παράλογο της ατμόσφαιράς της (που σηκώνει στις πλάτες του ο Michael Douglas κυρίως), αλλά θα την κατάπινες πολύ ευκολότερα, αν δεν σου καθόταν στο λαιμό αυτή η δηθενιά της υπερβολικής της αγωνίας να σου το παίξει χαλαρή και easy going.

Μελλοντικός πατέρας που δεν γνώρισε ποτέ τον πραγματικό δικό του, βρίσκεται αντιμέτωπος με τα πλοκάμια της τοπικής μαφίας και την αρχαία ιστορία τους, όταν ένα παράξενο τηλεφώνημα, του υπόσχεται απαντήσεις για το παρελθόν, σε ερωτήσεις που ποτέ δεν έκανε.Προδομένο από την ίδια του την ίντριγκα, το νέο πόνημα του Guillaume Nicloux --ο οποίος δείχνει να προσπαθεί κι αυτός να μάθει όσο προχωράει στο σινεμά φανταστίκ φρανσέ που οι Γάλλοι, όπως λέει, το 'χουν για φτύσιμο (και προφανώς με το δίκιο τους)-- ψάχνει τον αυτοπροσδιορισμό του ανθρώπου στις στάχτες του άγνωστου παρελθόντος των προγόνων του, αλλά δεν βρίσκει παρά υπερδαιδαλώδεις πλεκτάνες που μπλέκονται ακόμη περισσότερο απ' το παράλληλο ξεδίπλωμα πολλαπλών επιπέδων αφήγησης, κουραστικών για τον θεατή που δεν έχει κάνει μια ώρα διαλογισμό πριν την προβολή, για να καθαρίσει το μυαλό του. Ατμοσφαιρικό όσο δεν πάει, και μπερδευτικό όσο δεν αντέχει, δυσκολεύεται να βρει το ρυθμό, κι ασθμαίνει να τον κρατήσει, χτίζοντας για δυο παρά λίγο ώρες την πορεία του προς μια κούφια κορύφωση, που δεν αποκλείεται να είχες μαντέψει πριν καν ανάψεις το πρώτο τσιγάρο περιμένοντας στο φουαγιέ ν' αρχίσει. Κι όταν τη βρίσκει, σκάει σα φούσκα, που το μόνο που μένει μέσα να κρατήσεις, είναι ότι ο Nicloux έχει προβλήματα με τα sex symbols, και μετά τη Belluci, σου στραπατσάρει και την Paradis, ίσως για να σου δείξει ότι η ομορφιά της μπορεί να κρύβεται και στα τζανκιά της Ομόνοιας.