Μεταξύ σύγχρονης κι αρχαίας Ελλάδας ψάχνουν να βρουν ο Γιώργος Νούσιας, ο αδερφός του, Πέτρος, κι ο μόνιμος συνεργάτης κι αυτών και του Περάκη, Claudio Bolivar, τις απαρχές του προαιώνιου κακού, που απ’ τα μέσα Αυγούστου έχει ξαναρχίσει να μετατρέπει τους πολίτες σε λυσσασμένα ζόμπι που σκορπάνε αίμα κι άντερα σε διάφορα σημεία της Αττικής. Το sequel του Κακού (2005), του πρώτου ελληνικού zombie movie και πρώτου σοβαρού ελληνικού horror comedy που αξίζει ν’ αναφερθεί (που μάλλον είναι και το πρώτο κανονικό ελληνικό κινηματογραφικό sequel, εδώ που τα λέμε), οδεύει προς το τέλος των γυρισμάτων του κι όταν χαλάσει ο καιρός, θα κλείσει τους δημιουργούς του στα μπουντρούμια του μοντάζ και των ψηφιακών επεξεργασιών για κάνα δεκάμηνο περίπου. Αλλά όσο είναι ακόμα έξω, περνάνε καλά λούζοντας με κουβάδες αίμα τους δεκάδες κομπάρσους τους και το μουράτο cast που έχει προστεθεί σ’ όσους επέζησαν στην πρώτη ταινία (Γιώργος Χρανιώτης, Αποστόλης Τότσικας, Ντίνος κι Ορφέας Αυγουστίδης), κι αυτό, ξέρεις, είναι αυτό που θα βγει στην οθόνη, μαζί με τα κρέατα, τα άντερα, τα κομμένα κεφάλια και τα ξεριζωμένα χέρια που σκορπάνε στα σκηνικά τους οι αδερφοί Αλαχούζοι.

Με σαφώς μεγαλύτερο budget και την Audio Visual να βοηθάει την Ekso Productions στην παραγωγή και να ετοιμάζει τη διανομή, οι αδερφοί Νούσια έχουν σαφώς μεγαλύτερα και καλύτερα παιχνίδια να παίξουν (ο Billy Zane σε ρόλο guest είναι μόνο ένα απ’ αυτά), αλλά το βασικό συστατικό που λέγεται μεράκι φαίνεται να είναι το ίδιο, κι η σοβαρότητα με την οποία το αφιερώνουν, ακόμα μεγαλύτερη. Κι αν και δεν το λένε στην κάμερα, ο πόθος τους να περάσουν ξανά τα σύνορα της χώρας κι αυτή τη φορά να ταξιδέψουν σε καλύτερη θέση, είναι σαφώς εντονότερος και τον συμμεριζόμαστε. Άλλωστε με τέτοια προσέλευση κομπάρσων παύλα fans, η επιτυχία στο εσωτερικό είναι δεδομένη απ’ αυτούς και μόνο, κι όπως βλέπεις και στο βίντεο, είναι τόσο πωρωμένοι, που χρειάζονται τουλάχιστον τρία cut για να σταματήσουν να δαγκώνουν τους πρωταγωνιστές. Αν δεν έχεις ήδη αιτήσει κι εσύ να φορέσεις χιτώνα και να κολυμπήσεις στο κόκκινο σιρόπι, το Κακό στην Εποχή των Ηρώων χρειάζεται όσα ζόμπι μπορεί να βρει για την σύγχρονη αντίστοιχη μεγάλη μάχη αυτής που επισκεφθήκαμε στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Κέντρο Λαυρίου, και σε περιμένει με ανοιχτό κάλεσμα στα γυρίσματα της ερχόμενης Κυριακής, στον παλιό ιππόδρομο του Φαλήρου. Φόρα το πιο σάπιο σου χαμόγελο, πέρνα απ’ το site τους για να μάθεις λεπτομέρειες και τα λέμε εκεί, αν μας γνωρίσεις κάτω από σκισμένα προσθετικά μας μάγουλα.

Ένα ακόμα trailer από αυτά για τα οποία γράφω κατεβατά αναλύοντας την ασιατική, τρομαρική ή ασιατική τρομαρική ιστορία τους για να βάλει μετά ο verbal με συνοπτικές διαδικασίες άσο στη ταινία, έναν ακόμα προπομπό ξαναγυρίσματος για αμερικάνικη κατανάλωση απω- ανατολίτικης χοροριάς από αυτούς για τους οποίους πάντα ελπίζω να είναι οι τελευταίοι αλλά εσύ επιμένεις να καταθέτεις αντίθετη άποψη στα ταμεία, ένα κάποιο μαρτύριο της σταγόνας στο τέλος, έδωσε στη δημοσιότητα η Dreamworks στα τέλη της προηγούμενης βδομάδας.

Αυτή τη φορά, η ιστορία, δυο μικρών αδερφών και μιας κακής μητριάς, βασίζεται σε κορεάτικο μύθο, και η πρωτότυπη παραγωγή, σκηνοθετημένη από τον Kim Ji-woon της Γλυκόπικρης Ζωής (2005) και του The Good, the Bad & the Weird (2008), είναι κορεάτικος μύθος, τουλάχιστο στο χώρο, ούσα η πιο πετυχημένη στη πατρίδα της και η πιο στιλιζαρισμένη ποτέ οπουδήποτε. Και παρόλο που το trailer του remake δε φαίνεται και τόσο άσχημο, με ξανθιά σκύλα Elizabeth Banks απέναντι σε στρουμπουλά αθώα κοριτσάκια, μπορείς από τώρα να παραγγείλεις το DVD μόνο άμα χρειάζεσαι πατάκια για τον εσπρέσο. Η παραγωγή --χωρίς να μπορείς να την αδικήσεις μετά το πάτωμα των Ruins (2008) και το ξεπούλημα τσιχλοφουσκών στο χρώμα του αίματος στιλ Prom Night (2008)-- φαίνεται να δοκίμασε (από τις αρχές της χρονιάς επιπλέον) και "κατάλληλα" και "ακατάλληλα" κοψίματα για να καταλήξει σε PG-13, οι συντελεστές και το καστ είναι τυπικά δευτερότριτα του Lost και του Grudge 2 (2006), οι παραγωγοί κρύβουν έντεχνα ότι ετοιμάζουν Grudge 3 (2009) και Ring Three (2009), η εμφάνιση των σκηνών δείχνει "έμπνευση" αντί αναδημιουργία, και να περιμένεις να επιζήσει τίποτα από τα γιουνγκικά εγκεφαλικά παιχνίδια του αρχικού σεναρίου είναι τόσο μάταιο όσο και να τα εξηγείς σε φαν της Hannah Montana. Φυσιολογικά, ο τίτλος άλλαξε από Janghwa, Hongryeon / A Tale of Two Sisters (2003) σε The Uninvited (2009), που αποτελεί, ανάμεσα σε δεκάδες άλλες περιπτώσεις, και τίτλο άλλης, ψιλομέτριας, νοτιοκορεάτικης ψιλοχοροριάς. Ενώ η έξοδος στις αμερικάνικες αίθουσες έχει μετατεθεί για τον ψιλονεκρό Φλεβάρη (30 Ιανουαρίου ακριβέστερα).

Μετά από ένα χαριτωμένο τσίρκο με τη γερμανική πολιτεία που δεν τους άφηνε να γυρίσουν στο Βερολίνο γιατί ο Tom Cruise είναι σαϊεντολόγος, μια περιπέτεια με χαμένα υλικά, ένα ατύχημα με κομπάρσους να ζητάνε εκατομμύρια σε αποζημιώσεις, αλλαγές στην ημερομηνία εξόδου, δημοσιεύματα να αμφιβάλλουν αν θα τελειώσει ποτέ κι αυτό που θα βγει θα βλέπεται κι ένα άγευστο πρώτο trailer που τους έδινε δίκιο και ξεκίνησε καινούρια αναμπουμπούλα με τις αμερικάνικες προφορές του σε Γερμανούς φαντάρους, έβγαλε το δεύτερό της trailer η κινηματογραφική μεταφορά της αληθινής ιστορίας ομάδας Ναζί που οργάνωσαν σχέδιο δολοφονίας του Hitler στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου, με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Βαλκυρία, την προηγούμενη Πέμπτη σε ασορτί σελίδα στο Yahoo! και μετά στις αίθουσες, πριν το Miracle at St. Anna (2008) του Spike Lee.

Trailer που σηματοδότησε αλλαγή προωθητικής τακτικής, ή τουλάχιστον αισθητικής προωθητικού υλικού, περισσότερο προσανατολισμένου σε funkiness τύπου Ocean’s Eleven (2001), τόσο στην αφίσα, όσο και στο μοντάρισμα του βίντεο, αλλά και στην αποφυγή του να βαραίνει την ατμόσφαιρα αναφέροντας το όνομα του Hitler ανά δύο ατάκες. Και αν κρίνεις απ’ τους τίτλους που αναφέρει αντί για το όνομα του Bryan Singer, στοχεύει περισσότερο αυτή τη φορά στους θεατές που τον θυμούνται (ακόμη) για τους Συνήθεις Υπόπτους, με τον σεναριογράφο των οποίων συνεργάζεται ξανά, 13 χρόνια μετά, μπερδεύοντας βέβαια κι αυτούς που είχαν κρατήσει το X-Men (2000) απ’ το πρώτο trailer, με την αναφορά του Superman Returns (2006), αλλά αποφεύγει κάθε συνδυασμό με το Apt Pupil (1998), προσπαθώντας προφανώς να δηλώσει προθέσεις για έξυπνη διασκέδαση, που μάλλον είναι κι αυτό που έχει να διαθέσει, αν ακούσεις τα test audiences, που το καλύτερο που είχαν να πουν, ήταν πως «είναι θρίλερ αγωνίας». Το δε φορτσάρισμα της καμπάνιας που ξεκινά δυόμιση μήνες πριν την προγραμματισμένη (για την ώρα) έξοδο της ταινίας, έγινε αφορμή η Nikki Finke να βγάλει πάλι στον αέρα ό,τι βρίσκει στο mailbox της, μ’ ένα αμφιβόλου αξιοπιστίας internal memo της MGM που περηφανεύεται για το buzz που δημιούργησε το trailer, να δημιουργεί περισσότερο buzz κι απ’ το ίδιο το trailer. Πράγμα που, βέβαια, έσκασε στα μούτρα και της MGM που ψάχνει ελπίδες σε σχόλια στα blogs, και της Finke που σε λίγο θα δημοσιεύει και τα spam για το Cialis της.

Το Valkyrie (2008) βέβαια, που εκφέρεται σα ρέψιμο, με το πλασάρισμά του σε αντιπρογραμματιστική θέση μέσα στα Χριστούγεννα, αλλά και παραδοσιακά οσκαρική στο ξεκίνημα της σχετικής περιόδου, παραμένει στην πραγματικότητα η μόνη ελπίδα του Tom Cruise να παραμείνει επικεφαλής studio (έστω κι αν το παίζει μπλαζέ λέγοντας ότι δεν κάνει τίποτα περισσότερο απ’ το να υπογράφει απλά τις επιταγές, που δεν πρέπει να ’ναι και ψέμα), με την United Artists (που του έδωσε ο Harry Sloan να παίζει, το Νοέμβρη του ’06 αν θυμάσαι) να βρίσκεται πρακτικά σε κατάσταση απραξίας (και άρα επενδυτικής αχρηστίας), έχοντας παράγει μονάχα την εισπρακτική και καλλιτεχνική πατάτα του Lions for Lambs (2007) τον πρώτο της χρόνο, κι ό,τι προκύψει απ’ αυτήν την ιστορία των καλών Ναζί στον δεύτερο. Και με την καλή του συνεργάτιδα, Paula Wagner, να έχει ήδη εγκαταλείψει τον Cruise μονάχο καπετάνιο του πλοίου-φαντάσματος, δεν θα ’χεις κι άδικο να υποψιάζεσαι ότι πολύ σύντομα ο Tom θα παίζει τον παραγωγό μόνο σε σατιρικά cameo.

Μανιωδώς αισιόδοξη δασκάλα, δίνει χρώμα στο West End, σα να 'ναι η αποστολή της.Όταν οι φράσεις "βραβευμένη στο Βερολίνο" και "νέα ταινία του Mike Leigh" πάνε μαζί στην ίδια πρόταση με "εκστατικό αισιόδοξο crowd pleaser", ξέρεις ότι κάπου κάποια σκουληκότρυπα έχει ανοίξει και καταπίνει το σύμπαν σιγά-σιγά, αλλά αν είναι να πάμε απ' την κωμωδία που έχει στήσει γύρω απ’ τη θαυματουργή ερμηνεία της Sally Hawkins, χαλάλι του και τουλάχιστον θα πάμε γελώντας. Παραδίδοντας ρεσιτάλ λιτότητας κι οικονομίας, ο Mike Leigh στην επιστροφή του στις αίθουσες τέσσερα χρόνια μετά τη Vera Drake (2004), ζωγραφίζει ένα μυστήριο, αξιαγάπητο και τρομαχτικό συγχρόνως πορτρέτο της ανθρώπινης κατάστασης, με πρόσωπο μιας γυναίκας που σε κάνει να θέλεις να της ζουλήξεις τα μάγουλα την ίδια ώρα που απελπίζεσαι με την εμμονή της να ελπίζει και να συνεχίζει, αφιερωμένη στην ανακούφιση των γύρω της, μια φτιαγμένη από κρέας και κόκαλα (αν και περισσότερα κόκαλα, παρά κρέας) εκδοχή του Always Look on the Bright Side of Life, που σου κόβει σε δυο-τρεις περίτεχνα ισορροπημένες σκηνές το βήχα της καρικατούρας και σε ταξιδεύει με αξιοζήλευτη άνεση και φινέτσα, σε μια ειδυλλιακά φαντασιακή ενσάρκωση της ενδεδειγμένης αντίδρασης κι αντίστασης του ανθρώπου, απέναντι στα μαύρα σύννεφα της Μόρντορ που σκεπάζουν τη ζωή του.

Όπως υπονοεί, αναντίρρητα ειλικρινά, από τον τίτλο του, που παραλείπει το "strike", το Hunger (2008) του Βρετανού Steve McQueen ενδιαφέρεται για την απεργία πείνας του μέλους του IRA Bobby Sands, κυρίως σα σταθμό ανάμεσα στους πυροβολημένους χριστιανούς αγίους και τα ανορεξικά φιλόδοξα κοριτσάκια. Έχοντας αναλάβει το έργο, πριν καμιά πενταετία, από το Channel 4, με βάση το παρελθόν του σε film installations, o McQueen μάλλον ευτύχησε η σύγχρονη φασαρία για το Abu Ghraib και το Guantanamo Bay να κάνουν τις συνθήκες κράτησης στο Long Kesh στα τέλη του '70 πάλι επίκαιρες, και έτσι το πρώτο μέρος του φιλμ επικεντρώνεται στις διαμαρτυρίες, με τη χρήση κουβερτών και σκατοπασαλειμάτων, στις οποίες είχαν καταφύγει νωρίτερα οι φυλακισμένοι παραστρατιωτικοί Ιρλανδοί, στη προσπάθειά τους να αποκτήσουν και πάλι κάποια από τα δικαιώματα αιχμαλώτων πολέμου που είχαν για ένα φεγγάρι. Ενδιάμεσα, για το τρίτο μέρος του έργου, ο δημιουργός παρεμβάλλει ένα θεατρικό διάλογο, γραμμένο από τον Enda Walsh, με ένα παπά να προσπαθεί να πείσει τον Sands ότι αποτρελάθηκε και επιχειρεί εγωιστική αυτοκτονία.

Η λιτή δομή του φιλμ ενισχύεται από τη πειθαρχημένη φορμαλιστική ματιά του σκηνοθέτη αλλά, στο μεγαλύτερο μέρος, εξάρσεις υπερκινητικής βίας και ωμών σοκαριστικών εικόνων σου κρατάνε το ενδιαφέρον, παρόλο που οι πιο εκκωφαντικές δηλώσεις γίνονται ήρεμα και φευγαλέα (ο κλειδοκράτορας τσεκάρει το αυτοκίνητο για μπόμπες στη διάρκεια της φαινομενικά ήσυχης πρωινής προετοιμασίας του, αίμα τρέχει από το κεφάλι του έγκλειστου στη διάρκεια της φαινομενικά τυπικής υποδοχής του). Στη ροή, η εντυπωσιακή αρχικά και σίγουρα από τις πιο ενδιαφέρουσες της χρονιάς, συνθετική ικανότητα του McQueen, αναλώνεται όλο και περισσότερο σε δυσδιάκριτους συμβολισμούς (τι θέλει να πει ο ποιητής δίνοντας ατελείωτη έμφαση στο καθάρισμα των σκατών σε σχέση με το χρόνο δημιουργίας τους?) και άκομψες ευκολίες (κλαίει ο ματατζής για το σπασμένο του γκλομπ όσο οι άλλοι ακόμα δοκιμάζουν πόσο αντέχουν τα δικά τους να βαράνε γυμνούς ανθρώπους), θύμα και της βασικής αργόσυρτης αφηγηματικής του επιλογής (που τη κάνει αναγκαστικά απλοποιητική, όσο κι αν ισχυρίζεται το αντίθετο) αλλά και των τεχνικών ικανοτήτων των συνεργατών του (που κάνουν τη κάμερα να τρεμοπαίζει όταν δε θα 'πρεπε). Και το τελευταίο μέρος, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να εξετάζει και κανέναν που πεθαίνει από ανίατη νόσο, ακουμπάει τα όρια τυπικούρας στην αναπαράσταση νεκροκρεβατικών ψευδαισθήσεων, και ξεπερνάει αυτά του απολιτικισμού, παραλείποντας εντελώς, ακόμα και στα credits, τη μαζική απήχηση που είχαν οι απεργίες πείνας του '81 (αποδεικνύοντας, άσχετα με ότι μπορείς να πεις για την εκμετάλλευσή τους στη συνέχεια, και ενάντια σε ότι διαδίδαν έντεχνα οι Βρετανοί, ότι ο IRA είχε λαϊκό έρεισμα).

Ορφανό από πατέρα παιδί απομονωμένης θεοσεβούμενης οικογένειας, παθαίνει ένα σοκ από αυτά της πρώτης φοράς που σφραγίζουν όσους σφραγίζονται από τη πρώτη φορά, όταν βλέπει πειρατική κασέτα του First Blood (1982).Τυπικό δείγμα της αριστοτεχνικής τελειότητας που πλησιάζει, με χρόνια εξάσκησης, το indie cinema, ο Γιος του Ράμποου (2007), καλογυαλισμένος για πλατφορμική διανομή, εξετάζει προφανώς το όργωμα ευαίσθητων εγκεφαλικών εδαφών, και δη και παιδικών, από ευγενικά αποτυχημένα στη καλύτερη πρότυπα άροτρα. Ξεσπάσματα φευγάτης φαντασίας και επαγγελματικά ερασιτεχνικού κινούμενου, έντεχνα νοσταλγικές αναδρομές σε άλλα χρόνια και άλλους χρόνους, επίμονη μελέτη των λεπτών αποχρώσεων σε απλές συμπεριφορές, και το υποχρεωτικό happy ending, όλα συμπληρώνουν μιάμιση ώρα καλοδεχούμενης αναπόλησης, που αφήνει στην άκρη, κυριολεκτικά στο φόντο της ιστορίας, κατηχήσεις και υπερβολικά πάθη. Μπορείς να πεις βέβαια και ότι ο Garth Jennings, σκηνοθέτης και του Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005), έχει μάθει καλά το παιχνίδι της ιδιότροπης καθημερινότητας για τα κυνικά σου γούστα.

Γηραλέος καθηγητής, στην Ευρώπη πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκρούεται μετωπικά με κεραυνό. Βγάζει δόντια, βγάζει μαλλιά, βγάζει τα ρούχα του, και κάπου εκεί αρχίζεις να ανησυχείς.Δέκα χρόνια μετά το Βροχοποιό (1997), δεκαπέντε τουλάχιστο από τη τελευταία άξια λόγου δημιουργία του --αν όχι τιποτάλλο για ότι πιο γκαβλιάρικο σου 'χει ποτέ σημαδέψει το λαιμό--, τον Δράκουλα (1992), και μια ζωή μετά από ένα απίστευτο σερί ταινιών που σφράγισε τον αμερικάνικο κινηματογράφο, ο Francis Ford Coppola επιστρέφει πίσω από τη κάμερα, έχοντας πάρει απόφαση ότι δε θα κάνει ποτέ τη Megalopolis του. Αντί για το μεγαλεπηβολότατο έργο που σχεδίαζε μια ζωή, αποφάσισε λέει να κάνει κάτι πολύ πιο υλοποιήσιμο, βασισμένο σε νουβέλα του Mircea Eliade, Ρουμάνου ιστορικού και συγγραφέα, αρκετά γνωστού για να σου θυμίζει κάτι το όνομά του ή μπορεί έτσι να λένε και τη μεγάλη ελληνική ελπίδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Το δεύτερο φαίνεται να πιστεύει και ο παραγωγός Francis Ford Coppola που εμπιστεύτηκε στον σκηνοθέτη ελάχιστα χρήματα για να οργώνει, με πάθος αναγεννημένου χαρεκρίσνα, τα βουνά και τα λαγκάδια της Βουλγαρίας, προσποιούμενος ότι είναι ο David Lynch στην Ανατολή, και ψελλίζοντας σε νεκρή Σανσκριτική διάλεκτο. Και μπορεί οι πρωταγωνιστές του να προσποιούνται με τη σειρά τους ότι παίζουν σε ταινία, ο φωτογράφος του να κάνει σε σημεία θαύματα με τη ψηφιακή του κάμερα, και ο παλιός του συνεργάτης Walter Murch να κάνει μια προσπάθεια να κόψει επαγγελματικά εικόνα και ήχο, όμως αν η μίξη φασιζουσών θεολογικών θεωριών, ρουμάνικου φολκλόρ και ανατολίτικων μύθων είναι το στοιχείο σου, διάβασε καλύτερα τη νουβέλα. Και μη περιμένεις από τον Coppola να στην εξηγήσει, πολύ περισσότερο να στη ζωγραφίσει.

Διαόλοι μέσα σε καθρέφτες καμένου πολυκαταστήματος, σκοτώνουν κόσμο.Πράγμα που προκαλεί προβλήματα στον καμένο αστυνομικό που αναλαμβάνει το security το ερείπιου τα βράδια κι αναρωτιέται μήπως οι καθρέφτες γενικότερα, μας κάνουν να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε, αλλά όχι ακριβώς όπως π.χ. το να ξεκινήσουμε δίαιτα. Ίσως εννοεί το πώς το δίδυμο του Haute Tension (2003) βρέθηκε να πέφτει με τα μούτρα στο αδιέξοδο του αναποτελεσματικού, ανέμπνευστου, κλισεδιάρικου, κούφιου, φτηνού σεναρίου, με γραμμένη πάνω του φωσφοριζέ τη στάμπα της κατά παραγγελίαν αρπαχτής, που αναπάντεχα κι ελπιδοφόρα κατάφεραν να αποφύγουν στην πρώτη τους χολιγουντιανή δουλειά με το Hills Have Eyes (2006), για να βρεθούν τώρα να κρατάνε ζωντανό τον Jack Bauer, σ’ ένα remake που όσο πιο πολλά σου λέει, τόσο πιο ηλίθιο φαίνεται. Κι ενώ ο Aja σπαταλάει το ταλέντο του και προσπαθεί με γωνίες κι αγωνίες να γυρίσει την πανωλεθρία, δεν μπορείς να αποφασίσεις αν είναι η κραυγαλεά καθοδηγητική μουσική, ή η αγνή μαλακία της ιστορίας του, που σε κάνει να θέλεις να τελειώσει πολύ πιο πριν απ’ την ατέλειωτη εκατοντάλεπτη διάρκειά του.

Ταϋλανδοί με φτηνά κοστούμια, προσλαμβάνουν εκτελεστή για σειρά δολοφονιών που αποδεικνύονται πολιτικές, πράγμα που ανεβάζει το κασέ του.Κι όπως συμβαίνει συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τα ανεβασμένα έξοδα κάνουν τους εργοδότες να δουν τα πράγματα αλλιώς, κι αποφασίζουν να σκοτώσουν τον εκτελεστή, τον βοηθό του, τη γκόμενα που έχει βρει στο μεταξύ, τη μάνα της γκόμενάς του, τον αδερφό της μάνας της, το χρυσόψαρο του γείτονα, και τις μπουκαμβίλιες του δημάρχου τους. Τον θεατή που κοίταζε τόσην ώρα, αναλαμβάνουν να τον εκτελέσουν οι ίδιοι οι αδερφοί Pang, μαζί με όποιες αναμνήσεις μπορεί να είχες απ’ το πρωτότυπό τους και τα δάνειά του απ’ τον John Woo, και το οποίο ανέλαβαν επίσης οι ίδιοι να μακελέψουν αντί να το αφήσουν σε κανένα ανερχόμενο βιντεοκλιπά, βάζοντας στην ελεύθερη απόδοσή τους για τη νέα εποχή, τον Nicolas Cage να περιφέρει τις εκτός ελέγχου σαπουνοπερικές του μούτες και τη γελοία μαλλούρα του, σε ένα πομπώδη ποιητικίστικο αχταρμά, που βρωμάει απ’ όπου κι αν τον πιάσεις.

Καταστροφή μεγαλύτερη και από τον κώλο της Kim Kardashian.Κολυμπώντας σε ατελείωτο βούρκο ποπ αναφορών, πιο γρήγορα και από τον Michael Phelps στη θέα χουφτώσιμου κώλου για να προλάβουν το τέλος της μπλοκμπαστερικής σεζόν, οι Friedberg & Seltzer πέτυχαν το ασύλληπτο, να κάνουν τους Σπαρτιάτες για Κλάματα (2008) να μοιάζουν Σκοτεινοί Ιππότες. Χαλαρότατη βάση είναι αυτή τη φορά το storyline του Cloverfield (2008) ισοπεδωμένο από γελάδα, και συνδέει για 75 λεπτά γύρω στα 150 πεντάλεπτα σκετσάκια, τα καλύτερα απ' τα οποία τα βλέπεις στο teaser (που φυσικά δεν απέχτησε ποτέ trailer) και σε κάνουν να βγάλεις τα μάτια σου για να βουλώσεις τα αυτιά σου (ή το ανάποδο) από τα πρώτα δεύτερα. Φυσιολογικά, ακόμα και η Fox, που 'βγαλε τις πατατάρες του καλοκαιριού, προτίμησε να στήσει μνημεία στην auterική κεφάλα του Eddie Murphy ανά τον πλανήτη, αντί να 'χει οτιδήποτε να κάνει με τη παραγωγή. Και κριτικοί και κοινό την έθαψαν σε βροχή μετεωροκουλουριών.

Το trailer για τη Curious Case of Benjamin Button (2008), τη πρώτη κατάλληλη (PG-13) ταινία του David Fincher, τη τρίτη του με τον Brad Pitt και τη τελευταία του με μεγάλο προϋπολογισμό για πολλούς, κυκλοφόρησε την Παρασκευή στις αμερικάνικες αίθουσες, και στην Apple που αυτή τη φορά πέτυχε τα χρώματα, κρίνοντας από το ότι ο (υπεύθυνος για τη φωτογραφία) Claudio Miranda ανέβασε το ίδιο ακριβώς στη σελίδα του, και όχι καμιά διορθωμένη εκδοχή όπως είχε κάνει με το καλοκαιρινό teaser.

Αυτό που θαυμάζεις περισσότερο στο trailer είναι ότι.. υπάρχει, μιας και κανένας δε περίμενε πριν 2-3 χρόνια, και πολύ λιγότερο η Paramount που άρχιζε να τον χρηματοδοτεί, ότι ο σκηνοθέτης του Se7en (1995) και του Fight Club (1999) θα ξόδευε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για να μοιάσει στον Pakula των 70s αρχικά και τον Burton των 00s τώρα. Εξαιρετικά θαυμάσιο μπορείς να πεις και το ότι το trailer προαναγγέλει ταινία που θα βγει τα Χριστούγεννα, αφού οι πλακωμοί με το studio, λίγο πολύ δεδομένοι για τον σκηνοθέτη από το Alien³ (1992) ακόμα, είχαν στείλει το Zodiac (2007) από φθινόπωρο σε άνοιξη κι από κει στη λήθη του μποξόφη και των βραβείων. Αυτή τη φορά βέβαια ο προϋπολογισμός φέρεται να ξεπέρασε τα $150mil (με τσοντάρισμα και πάλι της Warner) ενώ η Paramount ψάχνει επειγόντως δικιά της μεγάλη σοβαρή παραγωγή (μετά την αποχώρηση των της Dreamworks), και έτσι περίπου βλέπεις τον Brad Grey να προσπαθεί να χακέψει το Final Cut Pro του Fincher ώστε να δείχνει τρίωρη διάρκεια αλλά να έχει κόψει τη μισή, όσο μαστιγώνει τους μαρκετίστες του να πετύχουν το μάξιμουμ σε προώθηση με τα ελαχιστότερα λεφτά.

Και το βλέπεις και στο trailer που κόβει τα (αγαπημένα του σκηνοθέτη) CGI ζουμαρίσματα και τα πιο αδέξια εφέ του teaser, δίνοντάς σου αφορμή να πεις ότι δε πρόκειται να βελτιωθούν. Και προσθέτει πόλεμο και ρομάντζο για το μεγάλο κοινό, διαλόγους που σου δίνουν αφορμή να πεις ότι θα είναι τόσο on location όσο και τα κεφάλια του Pitt (που προστέθηκαν στα σώματα άλλων ηθοποιών), και ατάκες που έχουν τόση σχέση με την σύντομη ιστορία του F. Scott Fitzgerald ή το σενάριο του Eric Roth που εμπνεύστηκε από αυτή, όση και ο Kierkegaard (της πατρότητάς τους) με τις εξηγήσεις. Και προσθέτω, αν θες να τζογάρεις, ότι τόσο το σενάριο όσο και όλα τα μέχρι τώρα κοψίματα του φιλμ συνάντησαν αμφιλεγόμενη κριτική, το 20λεπτο μοντάζ σκηνών που προβλήθηκε στο Telluride δεν ενθουσίασε κανένα (οπότε μάλλον η τελική διάρκεια θα είναι μεγαλύτερη), η προώθηση λατρεύει να ακούει συγκρίσεις με τον Forrest Gump (1994) αλλά μη της πεις τίποτα για Big Fish (2003), ο Fincher δεν έχει καλή σχέση ούτε με τα ταμεία ούτε με την αμερικάνικη Ακαδημία, και η Paramount απέτυχε με γδούπο στην οσκαρική προώθηση και του Zodiac και των Dreamgirls (2006).

Χωρίς λαμπερά κουμπιά στα πουκάμισα των ομιλητών, αλλά με προβολείς στραμένους στη σκηνή του Αττικόν στις τελετές έναρξης και λήξης φέτος και μάλιστα τους ομιλητές να προβάλλονται και στην οθόνη για το αξιαγάπητο ψυχεδελικό εφέ, μάλλον φαίνεται πως κάποιος μας διάβαζε πέρυσι (εκτός απ’ το να βλέπει τα βίντεό μας), κι αν και προκάλεσε μουρμούρες μπλοκάροντας τις κάρτες των δημοσιογράφων για να ανοίξει θέσεις στο κοινό (και να ξεπεράσει τους πονοκεφάλους των logistics στις προκρατήσεις), το φεστιβάλ φέτος απέφυγε και τις γκρίνιες για τις καθυστερήσεις καταφέρνοντας να τις εξαλείψει, και μάλλον άκουσε τα καντήλια των θεατών, όταν απέσυρε κάπου στα μισά του, την επίθεση των επαναλαμβανόμενων διαφημιστικών του μεγάλου χορηγού του, επιβεβαιώνοντας ότι είναι φεστιβάλ κοινού. Και με όχι πρωτοκλασάτα μεν, αλλά φουλ ενδιαφέροντα ονόματα στους καλεσμένους του, έκανε την 14η έκδοσή του, εκτός από ομαλή εντός, και αξιομνημόνευτη εκτός των αιθουσών, με τον Joe Swanberg, τον Julian Temple και τον (φραγκοφονιά, ή βιοπαλαιστή, όπως θες το παίρνεις) Bill Plympton να προσφέρουν τα καλύτερα πάνελ της ιστορίας του, ή τουλάχιστον απ’ όσα έχω πετύχει στα δυοτρία χρόνια που τα κάνει συνειδητά.

Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, όπως το blog, τα βίντεο κι οι συνεντεύξεις που υπολειτούργησαν εγκληματικά και στο site του φεστιβάλ και σ' εκείνο που αναφέρει στους διοργανωτές, αλλά δεν θα τους το κρατήσουμε μανιάτικο, για να 'χουμε κι εμείς δουλειά να κάνουμε. Κι αν είχε καταφέρει να ξεπεράσει και την φετινή κακή σοδειά ταινιών, που έχει βασανίσει και πολύ σημαντικότερα φεστιβάλ απ’ του λόγου του (κι απ' τα οποία αντλεί ταινίες για το πρόγραμμά του, βασικά), θα μιλούσαμε και για θαύμα, αντί να κουβαλιόμαστε από αίθουσα σε αίθουσα κυνηγώντας συμπαθείς μετριότητες, όποτε αποφασίζαμε να αποφύγουμε τους πιο μεγάλους τίτλους. Απ' αυτά τα συμπαθητικά πάντως, η Rumba που είχε φτιάξει από νωρίς το buzz της σε κοινό και δημοσιογράφους, κέρδισε το βραβείο των πρώτων, μαζί με το ασαφών κριτηρίων αντίστοιχο του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων, ενώ η Sita Sings the Blues που είχε φτιάξει το δικό της buzz πριν καν ακόμη σηκωθεί η αυλαία του φεστιβάλ, πήρε από την επιτροπή νέων, το βραβείο σεναρίου για την animated εκδοχή της ραμαγιάνας της Valmiki. Επίσης σε βραβευμένη απ' το χρόνο ιστορία, και αναπτυγμένη σε σενάριο στο σχετικό workshop στη Νίσυρο μάλιστα, πήγε το βραβείο σκηνοθεσίας, που έδωσε η επιτροπή στο Absurdistan, μια χαριτωμένα παραμυθένια αλλά κομματάκι κουραστικά επαναλαμβανόμενη εκδοχή των αριστοφανικών Ορνίθων της αριστοφανικής Λυσιστράτης. Η Χρυσή Αθηνά Καλύτερης Ταινίας πήγε στο, βραβευμένο για τη φωτογραφία του και τιμημένο με Μέγα Βραβείο Επιτροπής στο Sundance, σουηδικό Ping-pongkingen, για γεματούλη 16χρονο, που πάει σαν το μπαλάκι του πινγκ-πονγκ απ’ το δυσλειτουργικό οικογενειακό του περιβάλλον, στο δύσκολο σχολικό του.

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην avant première της δραματικής ταινίας Νεότητα Χωρίς Νιάτα. Την Τετάρτη 1 Οκτωβρίου στις 6μισι το απόγευμα στο ΝΙΡΒΑΝΑ στους Αμπελόκηπους.

Κρυφό όπλο της Lionsgate, στην αντιμετώπιση όσων ψεκάζουν τα internets με προειδοποιήσεις ότι ο Frank Miller είναι η αιτία του καρκίνου του κώλου, αποτελεί αυτός της Eva Mendes που περιφέρεται γυμνός στο Spirit (2008) σύμφωνα με τις αναφορές από τις δοκιμαστικές προβολές (αναφορές που δίνουν γενικά μια διαφορετική, αν και όχι υπερθετική, εικόνα από αυτή που ζωγραφίζουν τα spray). Και εδώ και καναδυο μέρες, ο κώλος αυτός αυτός, περιφέρεται σαν ιός και στα υπόγεια φόρα του πλανήτη.

Με μια δεκαετία προκλητικών εμφανίσεων σε οτιδήποτε από βιντεοκλίπ στα 90s μέχρι καμπάνιες της PETA στα 00s, στη κορυφή του θανατηφόρου συνδυασμού από μαύρες κωλάρες που γίναν απόλυτο mainstream μαζί με το hip hop και λατίνες που γίναν περήφανες στα χνάρια της Jennifer Lopez, η πρωταγωνίστρια του Hitch (2005) και του Ghost Rider (2007) δύσκολα σου δίνει το δικαίωμα να τη πεις και τιποτάλλο, πέρα από υπόδειγμα σκληρής δουλειάς που εκμεταλλεύεται μελετημένα ακομπλεξάριστα τα αφρο-κουβανικά γονίδιά της. Η σκληρή δουλειά (του κώλου) ήταν αυτή που οδήγησε την 34χρονη, σύμφωνα τουλάχιστο με την επίσημη δικαιολογία, και σε μια κάποια αποτοξίνωση στις αρχές της χρονιάς. Αλλά η συνέχεια έφερε προκλητικές δημόσιες φωτογραφίες με τον κώλο, προκλητικές εκδρομές με τον Steven Meisel στην Ευρώπη, προκλητικές καμπάνιες με τον Calvin Klein στον πλανήτη, και προκλητικές (διαψεύσιμες, φυτεμένες ή και τα δυο) δηλώσεις λαγνείας για οποιονδήποτε από την Keira Knightley μέχρι τον Mick Jagger (με στάσεις που συμπεριλαμβάνουν πως το κάνει ο David Beckham, ο Liam Gallagher, η Natasha Alam, και ο θεός των Καθολικών). Όταν ηρεμεί, σύμφωνα με τα ακλόνητα στοιχεία που φέρνουν στο φως δυοτρεις επιπλέον τυχαίες αναζητήσεις στο δίκτυο, η Eva αρέσκεται να τη κάνεις να αισθάνεται ηλίθια (αλλά όχι και να καταλαβαίνει πόσο ηλίθια είναι, υποθέτεις με τη ασφάλεια της εμπειρίας σου από τις υπόλοιπες), να παίζει το τσουλάκι-στόχο για όσες Γυναίκες (2008) τυχαίνει να μην είναι στη συγκεκριμένη θέση στη συγκεκριμένη περίπτωση, την τσουλάρα που δεν είχε ποτέ ο James Bond για τον Werner Herzog, ε και το κακό κορίτσι για όποιον έχει οχτώ από τα πάντα, όπως είπαμε.

H καινούρια εμφάνιση στην επίσημη σελίδα του, που συνοδεύτηκε από αντίστοιχη αφίσα και καινούριο τρέιλερ στο Moviefone, είναι μόνο οι κάστορες που επιπλέουν από τη στρατιά που έχει ξαμολήσει η Lionsgate με στόχο φθινοπωρινό ανάχωμα στο ποτάμι από σκατά που φούσκωσε η ίδια το καλοκαίρι, κυρίως με τις σκηνές του Spirit (2008) που διάλεξε να προβάλλει στη Comicon του San Diego. Από τη μια στιγμή στην άλλη, οι υπερσέξι προοπτικές γίναν ιλαρές (και όλοι σε είχαν προειδοποιήσει από την αρχή), και η παραγωγή βρέθηκε να συντρίβεται, διαδιχτυακά, ανάμεσα σε όσους δεν έχουν πετύχει ούτε καρέ από τη δουλειά του Will Eisner αλλά είναι σίγουροι ότι μοιάζει με σκηνές από το Sin City 2, και σε αυτούς που πιστεύουν ότι το Sin City (2005) ανακάλυψε τις πρασινοθόνες και πιθανά το celluloid film. Και στους ακόμα περισσότερους που μηρυκάζουν τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών, όπως θα περίμενες, αφού λίγο πολύ η ίδια "σοφία του πλήθους" --πιπίλα που αποτελεί από μόνη της απόδειξη του πως μπορεί μια άπειρη μάζα πανηλίθιων να διαστρεβλοξεχαρβαλώσει οτιδήποτε-- κονιορτοποιεί με τις αβάσιμες, απύθμενες και φυσικά αντικρουόμενες φιλοδοξίες της, και το All Star Batman & Robin, εδώ και κάποια χρόνια.

Η αλήθεια βέβαια, όπως ξαναματάπαμε και έχουν βαρεθεί να εξηγούν οι υπεύθυνοι, είναι ότι ο Eisner πάντα ισορροπούσε, επιδέξια αδέξια, όπως ακριβώς η φιγούρα στις ταράτσες στα trailer, ανάμεσα στο σλάπστικ και το μπρουτάλ, σμπρώχνοντας τα όρια του κατάλληλου της εποχής, χωρίς να τα περνάει. Και οι βασικές αναθεωρήσεις, όπως ο πραγματικός θάνατος και οι (κυρίως γκομενο)υπερδυνάμεις του Denny Colt, είχαν αποφασιστεί από τις αρχές του '90 με τις ευλογίες του δημιουργού, που και Alzheimer να τον είχε χτυπήσει δύσκολα θα επέμενε να έχει η μεταφορά του ήρωά του πολύ περισσότερη σχέση από αυτή του Dark Knight (2008) με τα προπολεμικά Detective Comics. Και βέβαια η κινηματογραφική ματιά του Frank Miller, όταν ξεφεύγει από το δικό του αναβιωτικό noir στιλ, και την panel προς panel αναπαράσταση αυτού του Eisner, φέρνει περισσότερο, για καλό ή για κακό, προς Sky Captain and the World of Tomorrow (2004).

Ίσως ο σημαντικότερος λόγος να σε ενδιαφέρει φέτος το αποτέλεσμα του διαγωνιστικού προγράμματος του Μουσική και Φιλμ των Νυχτών Πρεμιέρας, που θα ανακοινώσουν τα βραβεία τους απόψε, στην τελετή λήξης στο Αττικόν, είναι ο Kirk Honeycutt, μια απ’ τις ηγετικές φυσιογνωμίες της αμερικάνικης κριτικής, ως μέλος της ομάδας του The Hollywood Reporter (εφημερίδας ευρύτερα γνωστής ως ο ανταγωνισμός του Variety, το οποίο αποφεύγει συστηματικά να ονοματίσει), που πέρασε τις τελευταίες δέκα μέρες στην Αθήνα, ως μέλος της κριτικής επιτροπής του τμήματος. Τον είχαμε πιάσει στο Αττικόν την προηγούμενη βδομάδα, φρέσκο από την πτήση και κομπλέ με το jetlag του, και μιλήσαμε για τον ενθουσιασμό του που συμμετέχει σ’ ένα τμήμα που βρήκε πολύ ενδιαφέρον, πρωτού επεκταθούμε σε θέματα κινηματογραφικής κριτικής και βιομηχανίας, με ένα άνθρωπο που ζει και δουλεύει στο επίκεντρο και των δύο.

Refuse to lose: 20 χρόνια μετά, οι Beastie Boys, Henry Rollins, Tom Morello, Talib Kweli αποτίουν φόρο τιμής στο συγκρότημα ογκόλιθο.Απορία: οι Public Enemy έχουν επηρεάσει τους πάντες, η μισή δισκογραφία θα έπρεπε να τους πληρώνει δικαιώματα κάθε μήνα και δεν υπήρχαν λίγοι ακόμα που να ήθελαν να μιλήσουν για αυτούς; Αυτό είναι το μειονέκτημα του, κατά τα άλλα ενδιαφέροντος, ντοκυμαντέρ του Robert Patton-Spruill, στο οποίο 4 από τα πλέον σημαντικά κεφάλαια της σκεπτόμενης μουσικής των 2 πρόσφατων δεκαετιών αφηγούνται την επίδραση των P.E. στη ζωή και τη μουσική τους. Παράλληλα, βλέπουμε live υλικό από πρόσφατες εμφανίσεις του συγκροτήματος και μέσα από συνεντεύξεις του Chuck D και του Flavor Flav, ακολουθούμε την πορεία της σχέσης των 2 και τις συνέπειές της για το συγκρότημα.

20 χρόνια μετά τις σειρήνες στα κομμάτια τους που κήρυξαν τον αγώνα με στόχο να ξυπνήσουν την κοιμώμενη τον ύπνο του παχύδερμου Αμερική (που κατέληξε στις εξεγέρσεις του Λος Άντζελες στα 90ς), οι P.E. είναι πλέον "κλασικοί" και σε όλες τις λίστες με τα "Best of". Δεν παίζουν πια στο MTV και το VH1, κάνουν ανταρτοπόλεμο στην μαζική κουλτούρα μέσα από το internet και τις συναυλίες τους, αλλά...

Το 1987 είναι πλέον 20 χρόνια πίσω. Έχουν αλλάξει τα πάντα στην μουσική: ακόμα και τα πιο πρωτότυπα, αφομοιώνονται μέσα σε μήνες το πολύ. Πρόσφατα, στους κύκλους του hiphop ξέσπασε μεγάλη φασαρία, με αφορμή τον δίσκο Hip Hop is Dead του κορυφαίου hiphop καλλιτέχνη Nas. Άλλοι τον υποστήριξαν, άλλοι όχι: αυτοί οι τελευταίοι προτείνουν το επιχείρημα/τίτλο μας: "If hiphop is dead, then why are we making bread?". Και όντως, αυτό φαντάζει λογικό: τώρα που το hiphop έγινε ο maistream ήχος, είναι δυνατόν να έχει πεθάνει; Αυτό είναι το ερώτημα που σου αφήνει η ταινία: το 1989 (που ακούσαμε το Welcome to the Terrordome) δεν υπήρχε hiphop με την έννοια του άκρως πολιτικοποιημένου, σοβαρού, ανθρωποκεντρικού ήχου των Public Enemy. Υπήρχαν μόνο κάποια τραγούδια και τα ποιήματα του Gil Scott-Heron. Οι P.E. έκαναν το τραγούδι τους, μήνυμα και με μεγάλη επιτυχία. Σήμερα, μετά την μαζική επιτυχία, την αναγνώριση και την σημασία των P.E., η μπάντα συνεχίζει σχεδόν μόνη της τον δρόμο: οι P.E. είναι πλέον μουσική, σκέτη. Και αφορούν αυτούς που ενδιαφέρονται, όχι όμως την μάζα που ξανάπεσε στον λήθαργο του kitsch και της κατανάλωσης.

Το κείμενο επιμελήθηκε το Από τις 4 στις 5