Με τη Barbara Schöneberger να τυλίγεται Lola, πιθανά γιατί δυστυχώς φέτος μόνο η Veronica Ferres την ακολούθησε στο ξωβύζωμα για τους φωτογράφους, τα LOLAs της γερμανικής ακαδημίας για το 2008 και κάτι, απονεμήθηκαν τη Παρασκευή στο Palais του Berliner Funkturm. Σχετικά ισορροπημένα σε αρκετές ταμειακές αποτυχίες, όπως παρατήρησε άμεσα ο Hollywood Reporter, αποτυχίες που χρειάζονταν περισσότερο την οικονομική ενίσχυση των πιο πλούσιων βραβείων του πλανήτη, όπως συμπεραίνει έμμεσα ο οποιοσδήποτε.

Καλύτερη ταινία, πρώτο αντρικό, κουστούμια και σχεδιασμό παραγωγής, τέσσερα (4) συνολικά από τα εφτά (7) αγαλματάκια για τα οποία ήταν υποψήφιος, μάζεψε ο Schindler των Κινέζων, o John Rabe (2009) του Florian Gallenberger. Με θέμα το Γερμανό επιχειρηματία που χρεώνεται με τη σωτηρία καμιά διακοσαριά χιλιάδων ψυχών στη σφαγή της Νανκίν, το φιλμ άνοιξε απογοητευτικότατα στις αρχές του μήνα στη χώρα του, παρότι πρώτο μιας σειράς βιογραφιών, από του Goethe μέχρι της Romy Schneider, που φαίνεται ότι θα αποτελέσουν το El Dorado και για τη γερμανική κινηματογραφική βιομηχανία τα ερχόμενα χρόνια. Βέβαια, η σβάστικα πάνω από το κεφάλι του ήρωα, σημείο ευαισθησίας ακόμα εκεί, είχε κάνει τις προβλέψεις για τη ταμειακή πορεία του φιλμ τόσο δυσοίωνες όσο ευοίωνες ήταν αυτές για τη βραβειακή του, από την εποχή που έκανε πρεμιέρα κάπου δίπλα στη Berlinale (έχοντας αποτελέσει το πιο τρανταχτό παράδειγμα της σκληροπυρηνικής απόφασης του βερολινέζικου φεστιβάλ να αγνοεί ότι δε πολυχρειάζεται καταξίωση, σε πλήρη αντίθεση με τη διαφαινόμενη πορεία αυτού των Κανών). Στα διεθνή, οι προβλέψεις δίνουν τώρα πολύ καλές πιθανότητες τόσο για τις κινέζικες αίθουσες, που μόνες τους αρκούν για ρεκόρ ανοίγματος γερμανικής παραγωγής στο εξωτερικό, όσο και για τα αμερικάνικα βραβεία, που έχουν μόνιμα στη λίστα των υποψηφιοτήτων τους τελευταία και κάτι που να μιλάει τη γλώσσα του Florian Henckel Von Donnersmarck.

Καλύτερη σκηνοθεσία και πρώτο γυναικείο, πράγματα για τα οποία ξεχώρισε και στα Ευρωπαϊκά Βραβεία (στις υποψηφιότητες), μαζί με €375 χιλιάδες ως δεύτερο επιλαχόν φιλμ, μάζεψε το Wolke 9 (2008) του Andreas Dresen, ήδη διασημότατο παντού για την αποφασιστικότητα με την οποία υποστήριξε το κεράτωμα (και το σεξ που το συνοδεύει βεβαίως) στην τρίτη ηλικία. Σενάριο και μοντάζ μάζεψε το γκανγκστερικό Chiko (2008), μια παραγωγή του περσινού καταθριαμβευτή Fatih Akin, που εμπιστεύτηκε για να γράψει και να σκηνοθετήσει ένα ντεμπούτο παρόμοιο με το δικό του (Kurz und Schmerzlos (1998)) σε έναν άλλο Τουρκο-Γερμανό, τον Özgur Yildirim. Η μεγαλύτερη περσινή γενική επιτυχία, Baader Meinhof Komplex (2008), έφυγε με άδεια χέρια παρά τις τέσσερις υποψηφιότητες, την ίδια ώρα που ο Γερμανός Σαμαράς, Bernd Neumann, ανακοίνωνε τα βασισμένα σε αυτή νούμερα: 27% μερίδιο αγοράς και 34 εκατομμύρια θεατές για τη γερμανική βιομηχανία. Ο Neumman ανακοίνωσε και την επέκταση, μέχρι το 2012 του Filmförderungsgesetz, του φόρου σε όσες ταινίες κόβουν πάνω από €75 χιλιάδες για να χρηματοδοτηθούν καινούριες, παρά τις προηγούμενες αντιρρήσεις.

Με το τρομο-franchise της να έχει χάσει τους μισούς από τους πιστούς που περίμεναν το reboot δυο χρόνια πριν, τη Warner (ως New Line) να τη κουτουλάει κατακέφαλα με το δικό της (διάβαζε Final Destination) από το Μάρτη, και το αφεντικό της να παίζει θλιμμένο βιολί σε γωνίες με καπέλο στα πόδια του τελευταία, η Dimension έβγαλε το τιζεροτρέιλερ του Halloween 2 (2009) στο Yahoo! Movies προχτές, αφού πρώτα κατάπιε να του κάνουν ψιλοπλάκα ξανθογκόμενες για παπουδοθεατές στο Entertainment Tonight τη προηγούμενη Παρασκευή, να το πασάρουν διάφοροι του χώρου (διάβαζε Fangoria) για δικιά τους εξασφαλισμένη αποκλειστικότητα σε επίμονους φαν τη Δευτέρα, και να μη καταλαβαίνουν ούτε οι δικοί της πού θα κάνει πρεμιέρα (σε μπέρδεμα του Yahoo! με το YouTube) τη Τρίτη.

Μπροστά βέβαια σε ότι τραβάει ο Rob Zombie, τα πάθη της παραγωγής μοιάζουν περίπατος στο πάρκο με χαδιάρα μικρή. Ο (τελευταία alt) μεταλάς σκηνοθέτης, καταραμένος και να παρακολουθεί το κοινό όπως ξαναματάπαμε, δε προλαβαίνει να πατάει, στο blog του και ειδικά μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, τη μια κοινή ανησυχία (μήπως λείπει κάνα κομμάτι από τη μάσκα του Michael Meyers, ας πούμε) προτού ξεπεταχτούν άλλες δυο. Το φιλμ του John Carpenter από το '78, όχι μόνο ξεκίνησε μια από τις πιο πετυχημένες τρομοσειρές της ιστορίας παραμένοντας για καμιά εικοσαετία και το πιο ταμειακά πετυχημένο ανεξάρτητο, αλλά.. ήταν και καλό. Έτσι η πελατεία, πιο περιορισμένη από αυτή της Παρασκευής και 13 όπως έδειξε το reboot της τελευταίας, είναι και πολύ πιο φανατισμένη, με τουλάχιστο τη μισή να απορρίπτει οτιδήποτε καινούριο, ειδικά άμα αυτό είναι η γυναίκα του σκηνοθέτη. Πιο διαδεδομένη πιπίλα, που έχει περάσει πια από τα σχόλια στα θέματα των γνωστών σελίδων (εκτός τρομοχώρου βέβαια), είναι πως το πρωτότυπο ήταν τόσο πετυχημένο γιατί ο χασάπης αντι-ήρωας δεν είχε παρελθόν και τα "άφηνε όλα στη φαντασία σου". Πράγμα που για να πεις, πρέπει να διαγράψεις (ή να αγνοείς φυσικά) τα κυριολεκτικά χιλιάδες slashers που ακολούθησαν χωρίς καμία φαντασία, και απευθύνονται πια κυριολεκτικά (κομπλέ με αντίστοιχο rating) στα παιδιά που τελειώνουν το δημοτικό.

Τα παιδιά προστατεύει και η σκατένια απόχρωση του τρέιλερ, ακολουθώντας τις χρωματικές εναλλαγές των αντίστοιχων του 2007, για να κρυφτεί το αιματολούσιμο της Laurie για την οποία ο Zombie έχει ήδη τονίσει (μαζί με το τι τράβηξε στα γυρίσματα η Scout Taylor-Compton) ότι θα είναι το κέντρο της ιστορίας αυτή τη φορά. Στο κέντρο θα είναι και το "vision" του Zombie όπως λέει ο εκφωνητής (προς εξαγρίωση των φαν), με αναφορά στο πρωτότυπο Halloween II (1981) μόνο στην αρχική σκηνή στο νοσοκομείο (προς εξαγρίωση των φαν), εγκατάλειψη ακόμα και του μουσικού θέματος (προς εξαγρίωση των φαν), εισαγωγή χιτσκοκικοφροϊδικών αναφορών (προς αποτελείωμα των φαν για τους οποίους μάνα είναι μόνο μία, αυτή του Jason Voorhees), και καινούριο διευθυντή φωτογραφίας, τον Brandon Trost του Crank: High Voltage (2009), που μάλλον κλήθηκε όπως βλέπεις να δώσει μια ακόμα πιο τραχιά 16mm αίσθηση, ανάλογη με άλλα εικονικά reboot. Όλα μάλλον προς το καλύτερο, αφού ο δισταγμός του Zombie να απαλλαγεί από το πρωτότυπο ήταν φανερός στο δεύτερο μέρος του πρώτου μέρους, παρά το μη πρόβλημα των Weinstein, με τους οποίους φαίνεται να έχει βρει ιδανική ισορροπία (του κρατάνε τα λουριά μόνο όταν του κατεβαίνουν μαλακίες στιλ The Devil Walks Among Us για τίτλο) και γι' αυτό επέστρεψε, παρά τα όσα έλεγε, όταν ήταν να αναλάβουν οι Bustillo και Maury του À l'Ιntérieur (2007). Και γι' αυτό προφανώς τον δέχτηκαν.

Με εξαίρεση τη Disney που είναι απεγνωσμένη(!) να πείσει τους εμποράκους για την αξία της Pixar(!!!) και ανέλαβε τη πρεμιέρα με το Up (2009), η αμερικάνικη βιομηχανία άφησε γενικά τους των Κανών να δείξουν τι κάνουν when the going gets tough αυτή τη φορά. Και αυτοί με τη σειρά τους κρύφτηκαν πίσω από όποιο, έστω και ανεμοδαρμένο, βράχο βρήκαν στην υπόλοιπη παραγωγή του πλανήτη, με την επίσημη δικαιολογία ότι καινούρια πρόσωπα δεν εμφανίστηκαν και πολλά φέτος. Ή αλλιώς, παρά τα λόγια χρόνων, στη περίοδο των όχι και τόσο χοντρών αγελάδων, το πιο μουράτο φεστιβάλ του πλανήτη φρόντισε αποκλειστικά να γεμίσει τα ξενοδοχεία του, αντί να μπαίνει σε έξοδα να καθαρίζει τα κόκκινα χαλιά του από τις πατημασιές οποιουδήποτε φιλόδοξου και άφραγκου.

Μοναδική έκπληξη του προφανώς πιο προβλέψιμου προγράμματος μεγάλης διοργάνωσης των τελευταίων χρόνων, μπορείς να χαρακτηρίσεις τις τέσσερις (4) γαλλικές συμμετοχές, μία παραπάνω από τις συνηθισμένες, με τη συμπερίληψη και της πιο πρόσφατης (και πάλι ανάποδης και ακόμα πιο πειραματικής) ταινίας του Gaspar Noe. Ο σκηνοθέτης φαίνεται να ήταν και από τους ελάχιστους που ενδιαφέρθηκαν να τρέχουν να ολοκληρώσουν το μοντάζ τους για να προκάμουν (και γι' αυτό και μόνο υπήρχαν αμφιβολίες αν θα μπει στην εικοσάδα), μαζί με τον Quentin Tarantino που έχει βγάλει καπέλο για λογαριασμό των Weinstein. Σχετική έκπληξη είναι και η μετακίνηση της Andrea Arnold από το Un Certain Regard όπου τη βάζαν τα προγνωστικά, στο κυρίως διαγωνιστικό (απ' όπου μάλλον έβγαλε τον Bong Joon-ho που μετακινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση), γεγονός το οποίο από μόνο του βάζει τη Βρετανίδα που μας είχε σπάσει τα νεύρα το 2006 όταν και πήρε το βραβείο της επιτροπής με τη πρώτη της ταινία, σε θέση φαβορί για το 2009. Ελλείψει αντιπάλου προς το παρόν, πλην της Jane Campion που επιστρέφει ουσιαστικά μετά από αμέτρητα χρόνια. Η σκηνοθέτρια του Πιάνου (1993) και μοναδική χρυσοφοινικωμένη (γυναίκα) στην ιστορία, είναι και η μοναδική που συνοδεύεται από ένα κάποιο έντονο buzz στο διαγωνιστικό των λίγο πολύ γνωστών ποσοτήτων, ενώ ελπίδες πάντα μπορείς να 'χεις και για τον Michael Haneke και για τον Park Chan-wook.

Στο Un Certain Regard συμμετέχει και ο Κυνόδοντας (2009) του Γιώργου Λάνθιμου του οποίου την Κινέττα (2005) είχε.. ερμμμ.. καταμισήσει το κοινό στη Θεσσαλονίκη αλλά είχε συμπεριλάβει μετά στα περιφερειακά το Βερολίνο. Ο Gilles Jacob αναρωτήθηκε δημόσια στη συνέντευξη τύπου, πού θα είναι σε πέντε χρόνια το φεστιβάλ στο οποίο προεδρεύει, ανησυχώντας προφανώς μη πεθάνει κανένας από όσους κάλεσε φέτος και δεν έχει να τον αντικαταστήσει. Ενώ προσφέρθηκε να βοηθήσει τους "ανεξάρτητους δημιουργούς", δίνοντας όσο bandwidth του περισσεύει σε όσους.. διάλεξε για το διαγωνιστικό, ώστε να παρουσιάσουν τα πρώτα 5' των ταινιών τους, αντί για τρέιλερ που "σβήνουν κάθε επιθυμία", σε μια πρωτοπορειακή πρόταση, από την άποψη ότι δεν έβγαλε νόημα για κανέναν. Όλες οι αναφορές υποδέχτηκαν την ανακοίνωση του προγράμματος με ενθουσιασμό.

Μέχρι να το περάσω, όλο το πρόγραμμα στην επίσημη ανακοίνωση.

Θεατρικός συγγραφέας με σωρεία προβλημάτων υγείας αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας project ζωής σε warehouse διαστάσεων... larger than life. Όταν τα πάντα αρχίσουν ν' αποκτούν κλώνους μικρότερης κλίμακας, η αποδοχή της βάναυσης αλήθειας σχετικά με την ύπαρξή του θα είναι αναπόφευκτη.Ο πιο απλοϊκός τρόπος για να εξηγήσεις τον αφηγηματικό σκελετό της Συνεκδοχής είναι η ανάμνηση του μουσικού βίντεο που σκηνοθέτησε ο Michel Gondry για το Bachelorette της Björk. Ο πιο παρακινδυνευμένος, ν' αποκαλύψεις πως πίσω από αυτή την ταινία "κρύβεται" ο εγκέφαλος του Charlie Kaufman, ο οποίος κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τούτο το αδιάψευστα υποκειμενικό έργο πάνω στους δεσμούς ζωής και τέχνης.

Ανέκαθεν αρεσκόμουν στη σουρεαλιστική υπέρβαση των σεναρίων του Kaufman, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνούσα και ολοκληρωτικά. Ως γραφιάς, τον θαύμασα. Αλλά δεν τον ζήλεψα. Έχει μεγάλη σημασία αυτή η διαφορά. Γιατί ο φθόνος αφορά στην τελειότητα. Που, επιτέλους, πλέον εδώ κατακτά ο δημιουργός της Συνεκδοχής, υπογράφοντας στα λόγια και στην πράξη μια δική του Οδύσσεια, ουχί ομηρική μήτε του πάλαι ποτέ κιουμπρικού space, αλλά της δικής μας, κοινής ύπαρξης. Ο κεντρικός χαρακτήρας του Caden (τον οποίο πλάθει με τη συνηθισμένα ανατριχιαστική ερμηνευτική του αξία ο Philip Seymour Hoffman) είναι ένας άνθρωπος που φοβάται πως θα πεθάνει, δεν ξέρει τι να κάνει σ' αυτό τον κόσμο και πριν "φύγει" θέλει να δημιουργήσει κάτι σημαντικό (αν αποτελούσε θρήσκευμα ή πολιτική ιδεολογία η προηγούμενη πρόταση, θα "χτυπούσε" πρωτάκουστα νούμερα πλειοψηφίας). Όσο κι αν το έχει ανάγκη, όμως, ο Caden δεν είναι το πρότυπο στο είδος του. Η ζωή του τον προσγειώνει στην ήττα και, δημιουργικά, αυτο-παγιδεύεται μέσα σ' ένα χάος βιωμένων απωλειών και ανεκπλήρωτων στόχων. Ακόμη κι ανάμεσα στις γυναίκες της ζωής του, αδυνατεί να βρει τη μια και μοναδική του μούσα. Με άλλα λόγια, ο Caden είναι η ίδια η αποτυχία -- που μας μαστίζει! Αλλά δεν πρόκειται να την αποδεχτούμε στο πρόσωπό του. Γιατί μαζί του πρέπει να ταυτιστούμε. Και να μην αισθανθούμε μόνοι.

Τηρώντας μια γραμμική αλληλουχία και καταπατώντας ταυτόχρονα κάθε έννοια του χρόνου (η πρώτη "φιλμική" μέρα του Caden ξεκινά στις 14 του Σεπτέμβρη και καταλήγει στα τέλη του Δεκέμβρη!), το σενάριο της Συνεκδοχής τρέχει με μια ταχύτητα που λες και επιδιώκει να πλησιάσει το θάνατο μια ώρα αρχύτερα, ενώ παράλληλα προσπαθεί να χωρέσει πριν από αυτόν όχι μονάχα μιά ζωή ολόκληρη, αλλά και τους κλώνους κάθε χαρακτήρα της αυτοβιογραφικής παράστασης του Caden, που ενίοτε αποκτούν ρεαλιστικές διαστάσεις και φτάνουν να σκηνοθετούν τους κεντρικούς χαρακτήρες προς μια πορεία σήψης και οδύνης. Εδώ, σε αντίθεση με τους σαρκαστικούς μηχανισμούς άμυνας ή την αθεϊστική σάτιρα ενός Woody Allen, για παράδειγμα, ο Kaufman ξεμπροστιάζει απροκάλυπτα τα πιο πεσιμιστικά του συναισθήματα, ταυτίζοντας το θάνατο με την χειρότερη καταδίκη του ανθρώπινου βίου, σύμπτωμα που δε φέρει τίποτε το θεϊκό, ανώτερο ή ελπιδοφόρο (ως προς την εκδοχή μιας "άλλης", μετέπειτα ζωής). Μην αγωνιάς, λοιπόν. Το τέλος μας είναι μίζερο. Και είναι το ίδιο, για όλους. Αντέχεις τόση αλήθεια;

Εξομολογητικό, αποπροσανατολισμένο, φοβισμένο, αδιέξοδο, το φιλμ του Kaufman κορυφώνεται σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά φινάλε που μας χάρισε ποτέ η Τέχνη του κινηματογράφου, για να περάσει στον γλυκόπικρο μουσικό επίλογο του Little Person, μιας σύνθεσης του Jon Brion που τολμά να αναμετρηθεί ακόμη και με το Is That All There Is? των Leiber και Stoller. Τώρα, να εξομολογηθώ πως η Συνεκδοχή είναι η καλύτερη ταινία του 2008 και της σεζόν, μαζί; Μπορεί και να μειώνω την αξία της με μια έκφραση τόσο στερεότυπη...

Ήταν πεθαμένος... αλλά έγινε καλύτερα.Η συνέχεια του Crank (2006) ξεκινάει να σε κουφάνει, όπως ξεκαθαρίζει από το tagline. Όμως αυτή τη φορά ο στόχος δεν είναι, όπως προηγουμένως, τα εκνευρισμένα φτυαρίσματα κάποιων κριτικών σαν ατάκες για να διασκεδάζει η προώθηση, αλλά το αποσβολωμένο παράχωμα (από τους κριτικούς) σα το απόλυτο παράσημο. Το High Voltage (2009) δεν είναι το Crank του παππού σου, κάτι σα σειριακός Guy Ritchie για την επόμενη γενιά, με μια δόση από Duke Nukem 3D. Αντίθετα, προορίζεται να κάνει το πρωτότυπο να μοιάζει επεισόδιο της Candy Candy και με τρόπο που να αποξενώσει αρκετούς φαν σε βαθμό Μήτση εναντίον συνέχειας των 300 (2007), θέλει να διαγράψει από τα λεξικά το "over the top" σαν κάτι που λέγαν οι αρχαίοι κοιτώντας το από τη στρατόσφαιρα. Και τα καταφέρνει, και αφήνει και ρέστα. Οι παραφρονημένοι Neveldine και Taylor στήσαν κάτι πολύ παραπάνω από κινηματογραφικό Saints Row συνδυασμένο με τη παρανοϊκά εξαντλητική πλάκα του να περιμένεις δέκα χρόνια να στρίψει τη γωνία το Duke Nukem Forever. Το παθιασμένο τους ερωτικό γράμμα στην επιληψία, χωνεύει, το ίδιο έμπειρα μαεστρικά με τα πλάνα της παλάμης του Dwight Yoakam στη κωλάρα μιας αραπίνας ξαπλωμένης στα γόνατά του, οτιδήποτε από Τρέξε Λόλα Τρέξε (1998) μέχρι Running Scared (2006) με ενδιάμεσα τα άπαντα του Miike και του Greengrass, και ξερνάει την απόλυτη ταινία των 00s, φωτογραφημένη για να αποτελειώσει την ήδη αποσυντονισμένη ικανότητά σου να διακρίνεις ανάμεσα σε FPS, TPS και πραγματικότητα, μονταρισμένη για να καταλάβεις ότι αν όλοι οι υπόλοιποι κουνάνε τη κάμερα σα σπαστικοί είναι γιατί κουβαλάνε έναν αιώνα τεχνικής εξημέρωσης, γυρισμένη κυριολεκτικά σε πατίνια για να κάνει τέχνη τους πιο μαιμουδένια φτηνούς ευρυγώνιους φακούς, γραμμένη σα να σε έχει αφήσει δέκα χρόνια πίσω να ανακαλύψεις το South Park και τον Garth Ennis όσο βαριέται και μιμείται παλιές παλαβές γιαπωνέζικες υπερηρωικές σειρές.

Στις 2 Νοεμβρίου του 1979, στη γαλλική πρωτεύουσα, κατατρομαγμένοι υπάλληλοι του νόμου παρακολουθούν τύπο με μούσι και περούκα να βγαίνει βόλτα με ξανθό γκομενάκι.Για τον παραγωγό Thomas Langmann, γιο του Claude Berri και πιο γνωστό για τους Astérix του, η βιογραφία του τρομερότερου Γάλλου κακοποιού των τελευταίων δεκαετιών ήταν project πάθους, σε βαθμό να σπάζει μύτες με κουτουλιές, μια παραγωγή που στήνονταν ουσιαστικά από όταν o Jacques Mesrine έγραψε τα απομνημονεύματά του (και τα διάβασε ο Langmann σε παιδική ηλικία) και άρχισε τυπικά μετά το Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre (2002). Στο (όποιο) ενδιάμεσο, ο γαλλικός κινηματογράφος ξεκίνησε καραβάνια για τη Καλιφόρνια και βρήκε χρυσάφι στις βιογραφίες, και έτσι η συγκεκριμένη, σε δυο μέρη, και μαζί και κόντρα στο ρεύμα, βρήκε μάλλον στρωμένο το δρόμο για να εκτιμηθεί σαν η σημαντικότερη περσινή γαλλική ταινία, και μια από τις καλύτερες των τελευταίων χρόνων.

Το πρώτο μέρος, σχεδιασμένο να σκιτσογραφήσει τον Mesrine των 60s, στην αναζήτηση της μοίρας του πριν την αγκαλιάσει ολοκληρωτικά και σκιτσογραφηθεί με δεκάδες τρόπους σε αμέτρητα πρωτοσέλιδα, ξεκινάει παρολαυτά με τη μέρα που εκτελέστηκε, κατά πάσα πιθανότητα χωρίς προειδοποίηση, από καμιά σαρανταριά αστυνομικούς στη μέση του Παρισιού. Νωρίτερα στη προβολή, αμέσως μετά τη προειδοποίηση της βιομηχανίας ότι η πειρατεία βλάπτει σοβαρά την υγεία της, έχει ακολουθήσει και άλλη, από τη παραγωγή, ότι ακολούθησε με τη σειρά της όσο γίνονταν πιο αυστηρά τα γεγονότα, ενώ τόσο το 70s στιλ παρουσίασης (κομπλέ με 3-4 παράθυρα) όσο και το στήσιμο της εισαγωγής, δείχνει ότι η προσοχή στη λεπτομέρεια ήταν ολοκληρωτική. Και αυτό που σου μένει είναι ότι το Instinct de Mort (2008) δε σκοπεύει να ηρωποιήσει τον γκάνγκστερ των γκάνγκστερ παρόλο που είναι τόσο γκανγκστερικό όσο και τα πιο ανώτερα δείγματα του είδους, από οποιαδήποτε χώρα.

Στις δυο ώρες της διάρκειας που περνάνε σα να τις βλέπει ο Mesrine μπροστά από τις καραμπίνες, οι υποσχέσεις γίνονται πράξη (πράγμα όχι και τόσο συνηθισμένο, όπως ξέρεις), με βάση ένα υποδειγματικά ελλειπτικό σενάριο που ακολουθεί πραγματική ιστορία πραγματικού ανθρώπου και έτσι δεν ενδιαφέρεται να συμπληρώσει τα αφηγηματικά κενά ανάμεσα στις κουκκίδες που διαλέγει για να σχηματίσουν σφαίρα γύρω από τη προσωπικότητα του κεντρικού χαρακτήρα του. Φυσικά καταλαβαίνεις πώς κάτι πήγε έτσι λίγο στραβά όταν ο Mesrine αποφασίζει σκεπτικός να συμμετάσχει στη πρώτη τραπεζοληστεία του και την άλλη στιγμή του κάνουν ξενάγηση πίσω από κάτι σίδερα, και η ιστορία προτιμάει σοφά (να αναπτύξει) τη διφορούμενη στάση του απέναντι σε γυναίκες και υποκόσμιους, με επιπλέον μπόνους να μη χρειάζεται να εξηγεί στη συνέχεια τις συντροφιές του (τύπου χωρίς πρόβλημα να κάνουν πίπα σε περίστροφο) ή τις καταδιώξεις από 263 περιπολικά με το πάτημα του ποδιού στην Αμερική (κάποιου που περισσότερο από ηλίθια αγνοεί τι σημαίνει χαμηλό προφίλ). Στη σκηνοθεσία, ο Jean-François Richet προτιμάει τις λεπτομέρειες που τον φέρνουν κοντά στο γυμνό noir του Dassin, στη μέση των δυο ακτών του Ατλαντικού, όσο η αισθητική του αποδεικνύει, συνεπέστατα με τα γαλλικά προϊόντα και σε άλλες βιομηχανίες διασκέδασης, ότι μόνο η μια (ακτή) κουβαλάει τη τρέλα της πολιτισμικής παράδοσης. Σε ένα άψογο σύνολο, ο Vincent Cassel δεν είχε παρά να αποδείξει ότι είναι μέσα στους 2-3, και πολλούς λέω, μεγαλύτερους σύγχρονους ηθοποιούς της πατρίδας του.

Ξανθιά μακιγιέζ θέλει να κάνει παιδί, αλλά μετά πατάει ένα με τ’ αμάξι και υιοθετεί σκύλο, αλλά μετά προσπαθεί να σώσει μια μικρή απ’ την πορνεία και γενικά δε θέλει να 'ναι μόνη.Ο Βαγγέλης Σεϊτανίδης με τις δύο πρώτες ταινίες του (Αιώνιος Φοιτητής (2001), Η «Εύκολη» Λία (2006)) είχε βάλει τα σημάδια για μια σταθερή αξιόλογη πορεία που μπορεί να σε προϊδεάσει για την καινούρια του και να σε ξεγελάσει ότι με τα σφιχτά του πλάνα προσπαθεί να απομονώσει το υποκείμενό του απ’ το χρωματιστό κόσμο των φτιασιδωμάτων που αποτελούν τη ζωή της, και να σου καδράρει το δράμα της αναζήτησής της για μια λύση στη μοναξιά που κρύβει κάτω απ’ το επαγγελματικό μακιγιάζ της, αλλά πίπες.

Το Κάτω απ’ το Μακιγιάζ σου είναι, απ’ την αρχή ως το τέλος του, μια ατέρμονη δήλωση έρωτα προς την πρωταγωνίστριά του, η οποία, με φιλότιμο κι αξιοζήλευτο ζήλο, κουβαλάει στις πλάτες της ένα άχαρο δράμα με διαλείμματα προς το οριακά πετυχημένο ψυχολογικό θρίλερ κατά καιρούς, το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στα επιφανειακά ψυχοψαξίματα, τις δολοφονικά ερασιτεχνικά ντουμπλαρισμένες ακαθοδήγητες ερμηνείες και τις γενικότερες κουλαμάρες ενός βεβιασμένου συνονθυλεύματος, που μαζί με τις μνημειώδες ατάκες του («τελείωνε, χοντρέ, με ξεπάτωσες»), είχε μείνει στο ράφι με τα αζήτητα της περασμένης Θεσσαλονίκης, μέχρι που, σαν σωτηρία απ’ το διάστημα, ήρθε η Village, για να το βγάλει στις αίθουσες ως τρίτη ελληνική ταινία της για φέτος, που θα της φέρει πίσω την πολυπόθητη φοροελάφρυνση.

Σπονδυλωτό ιστοριών παράνομων μεταναστών που θέλουν την πράσινη κάρτα των ΗΠΑ.Σαν Crash (2005) γραμμένο απ’ το τμήμα περί μεταναστών του αμερικάνικου Υπουργείου Εξωτερικών, το νέο πόνημα του ανθρώπου που είχε ενθουσιάσει πριν καμιά πενταετία με το μεταφυσικών αποχρώσεων δράμα καζίνου, The Cooler (2003), το Crossing Over είναι τόσο επίπονα εξόφθαλμο δείγμα προπαγάνδας, που σου κάνει εντύπωση που δεν έχει τις ευχαριστίες του State Department να πέφτουν μαζί με τους τίτλους τέλους αυτής της αηδίας που προσπαθεί απεγνωσμένα να σε πείσει ότι το σύστημα για το ξεδιάλεγμα του ποιος μένει και ποιος φεύγει απ’ τα τιμημένα αμερικάνικα σύνορα, είναι τόσο καλό, που δεν κρατάει μονάχα τους νόμιμους, αλλά χάρη σ’ ένα τρίτο μάτι, πιο δίκαιο απ’ τη δικαιοσύνη των ανθρώπων και πιο ευλύγιστο απ’ αυτούς που την επιβάλλουν, ούτως ώστε να μπορεί να αναδεικνύει το καλό στα πρόβατα που έχουν ξεστρατίσει, μπορεί να διακρίνει και να φτύνει τους ανήθικους απ’ τους νομότυπους, και να κρατά τους ηθικά καθαρούς έστω κι αν δεν είναι καλοί με τα ψιλά γράμματα, ούτως ώστε να προστατεύεται και να προκόβει αυτό το σπουδαίο έθνος που το φυλάει ο Θεός και δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους όσοι το αξίζουν, αλλά στεναχωριέται κιόλας, για όσους δεν καταφέρνουν να τις εκμεταλλευτούν. Αμήν και Ήμαρτον μαζί, δηλαδή.

Ταχυδρόμος παίρνει δυσμενή μετάθεση για το Βορρά, που δεν είναι η κόλαση που περιμένει.Στημένη πάνω στην ντοπιολαλιά και τις προκαταλήψεις περί ιδιαιτεροτήτων που έχουν οι Γάλλοι για τους βόρειους συμπατριώτες τους, το Bienvenue chez les Ch’tis, που αρχικά προοριζόταν για μετάφραση ως Καλώς Ήρθατε στους Βλάχους, αλλά απορρίφθηκε για να μην είναι προσβλητικό (προς ποιον?), είναι τόσο εφάμιλλο και τοπικό όσο αν γυριζόταν στην Ελλάδα μια ταινία για δάσκαλο κολωνακιώτη που παίρνει δυσμενή στα Ανώγια τσι Κρήτης. Η καλοεκτελεσμένη τυπικότητα της κλασικής ιστορίας του ψαριού εκτός νερών του, μαζί με την γενικότητα της ιστορίας περί τοπικών διαφορετικοτήτων από μέρος σε μέρος της ίδιας χώρας, όπως τη θέτει κι η Zoé Félix στην προχθεσινή συνέντευξη, μεταφράζονται αποτελεσματικά και στη δική μας χώρα (χάρη και στους ευρηματικούς υπότιτλους που συνδυάζουν κάτι από Λαρισαίικο με κάτι βγαλμένο απ’ τη φαντασία των μεταφραστών), αλλά όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορείς και όλα να τα καταλαβαίνεις απ’ αυτήν την φαρσοκωμωδία που δεν στερείται εκστατικών εμπνεύσεων στη δομή, εκτός κι αν τα ‘χεις ζήσει από κοντά, ας πούμε, οπότε θα μπορέσεις να παρασυρθείς κι εσύ απ’ αυτό το κοινωνικό φαινόμενο που σάρωσε τη Γαλλία πέρσι, παίρνοντας μαζί του 20 εκατομμύρια κόσμο να τον ξεβράσει στις αίθουσες. Την αμερικάνικη τοπικοποίησή του έχει αναλάβει ο Will Smith, όπως λένε και ξαναλένε με κάθε ευκαιρία οι συντελεστές, οπότε ίσως στο αγγλόφωνο νιώσεις μεγαλύτερη οικειότητα, αλλά μην κρατάς και την αναπνοή σου.

Ορφανά πάνε από θετή οικογένεια σε άλλη, όσο κρύβουν ζαβό σκυλάκι που υπεραγαπάνε. Μέχρι που αυτό τα οδηγεί σε άλλα, και άλλα, του είδους του.Επιδιώκοντας μόνο να είναι ταινία με πολλά ακροβατικά σκυλάκια για πολλά χαρούμενα παιδάκια, το Hotel for Dogs (2009) ανατρέχει έξυπνα στις καταπετυχημένες τότε κινηματογραφικές συνταγές των 80s για να διασκευάσει χαλαρά ένα βιβλίο των 70s: μικροί ήρωες όχι μόνο πιο σοφοί από τον Yoda αλλά και πιο πολυμήχανοι από τον Data (των Goonies (1985)), ενήλικοι αποκλειστικά ηλίθιοι εκτός από αυτούς που θα υιοθετήσουν τα παιδιά, ιστορία που κάπου σκοτεινιάζει (τα παιδιά τιμωρούνται και τα χαριτωμένα χέζουν) και πάντα παραβάλλει το πραγματικό της θέμα (ορφανά) με το ιστορημένο (αδέσποτα). Κάτι σαν ανάσα φρεσκάδας στη μυθομανή εποχή των ζώων που μιλάνε (και πολλές φορές περπατάνε και όρθια), αυτή η παραβολή αποφεύγει τους πολλούς μελοδραματισμούς ακόμα και όταν φτάσει στο ζήσαν αυτοί καλά (σε σημείο που ότι το σκυλάκι συνδέει πραγματικά τα παιδιά με τη χαμένη τους οικογένεια να το χάνεις αν ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρα), και προσφεύγει σε ότι πιο Coen-ικό θα 'βρισκες σε Nickelodeon-ική παραγωγή, για να μείνει κεφάτη ακόμα και όταν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές δεν εμφανίζονται στη σκηνή. Όταν πρέπει να παραεμφανιστούν, τα CGI υποκαθιστούν φανερά τις στρατιές εκπαιδευτών που θα χρειάζονταν, και αδυναμίες υπάρχουν εκεί που περιμένεις (η Emma Roberts φαίνεται πιο ατάλαντη αλλά το ίδιο επίμονη με τη διάσημη θεία της, για παράδειγμα), αλλά ουσιαστικά το φρενήρες score είναι η μόνη παραφωνία σε μια ταινία που ξέρει να αλλάζει ρυθμό νωρίτερα ή έστω ακριβώς στο σημείο που ο τρέχων της αρχίζει να σου σπάει τα νεύρα, και γενικότερα ορίζεται μια χαρά από αυτά που δε κάνει. Πράγμα που μπορείς να πεις και για αρκετή από τη πρόσφατη σχετική παραγωγή της Dreamworks, η οποία φαίνεται να κατάλαβε ότι απλά το να μην είσαι εμετικά εκβιαστικός (Marley & Me (2008)) ή σοβαρά υπεργελοίος (Beverly Hills Chihuahua (2008)) φτάνει για αντιπρότυπο, χωρίς να δίνει εδώ και πολλές ευκαιρίες (όπως π.χ. στο Kung Fu Panda (2008)) στα ταλέντα που εμπιστεύεται τελευταία.

Εκτελεστής της μαφίας με άψογο βιογραφικό συναντά καταγέλαστο φιλόδοξο απατεώνα που του θυμίζει το μικρό του αδελφό και τον μπλέκει στις αποτυχίες του με μάρτυρες ένα ζευγάρι.Με ελάχιστους διαλόγους, σε ελάχιστο χρόνο (84') και με ελάχιστους χαρακτήρες που αναπτύσσονται ελάχιστα, ο John Madden μεταφέρει μια νουβέλα του Elmore Leonard, αφήνοντας απέξω όλα τα γνωρίσματα του συγγραφέα, εκτός από το να μη μασάει τα λόγια του. Στη πραγματικότητα τα πράγματα είναι ελαφρά χειρότερα, μιας και το γυρισμένο πριν χρόνια φιλμ έφαγε επιπλέον κόψιμο και σε ώρα (γύρω στα 15') και σε ρόλους, ενώ ο κεντρικός κάτι-σαν-ήρωας ξεχνάει κι όσα ξέρει, χωρίς λόγο. Και στο τέλος απορείς γιατί εμφανίζονται στη διάρκεια οι περίπου χωρισμένοι Diane Lane και Thomas Jane που ξεκινάνε αδιάφοροι και στα μισά ψάχνεις καραμπίνα να τους εκτελέσεις μαζί με το σεναριογράφο που ξεκαθαρίζει γιατί δε τα βρίσκουν όσο νομίζει ότι τη βρίσκεις γιατί μπορεί και να τα βρίσκουν. Κάπου μέσα σε όλα, ο Joseph Gordon-Levitt τυχαίνει να έχει πραγματικά θέση και στην αφήγηση και στη ταινία, κι αν τον υπερπαίζει το ρόλο συμπληρώνει ακόμα καλύτερα τη λιτή αφιλόδοξη και έμπειρη ερμηνεία του Mickey Rourke. Που όπως καταλαβαίνεις, αν φύτευε μια σφαίρα στο κούτελο όλων (ακόμα και των βυζιών της Rosario Dawson) ανεξαιρέτως όσων μπλέχτηκαν, εντός και εκτός πλατό, απλά και μόνο γιατί είδαν το πρόσωπό του, τότε θα είχε κάνει και μια ανεπανάληπτη ταινία.

Πετυχημένη διαζευγμένη τσιμπιέται με συνοδό από site, και την πατάει κι αυτός, αλλά είναι και παντρεμένος κι η γυναίκα του μαθαίνει κι υποφέρει.Στο περιθώριο, η άσκημη, χοντρή, ρομαντικιά αδερφή της καριερίστριας, βρίσκει τον αληθινό έρωτα και τον κρατάει απ’ ό,τι φαίνεται για πάντα, θέτοντας το υπόβαθρο για έναν εξοστρακισμό της ομορφιάς ως μαγνήτη για όλα τα στραπατσαρίσματα του κόσμου, εξοστρακισμό τον οποίο η σκηνοθέτης, λέει, δεν είχε σκεφτεί κι ούτε είχε σκοπό να δηλώσει, όταν έγραφε την ιστορία της για το πώς ο κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει τη μοναξιά στη μοντέρνα Γαλλία (κι Ευρώπη και λοιπά) και την ανάγκη για οικειότητα και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της προστασίας της ευαίσθητης καρδιάς του, από έναν κόσμο που τού την έχει στημένη στη γωνία. Με συγκρατημένες υστερίες και κρεσέντο δεμένα με εμπειρία και σοβαρότητα, η Balasko παντρεύει την γαλλική μπαλαφάρα της με ένα περίεργο μισοψημένο και μισομασημένο κοινωνικό ενδιαφέρον που σε πάει με σκαμπανεβάσματα του ρυθμού και των συναισθημάτων, μεθοδικά ως το τέλος που χάνεται στο ηλιοβασίλεμα, σαν Όλγα Μαλέα που έχει ξεπεράσει τις κρισάρες του φόβου της εμμηνόπαυσης, αλλά κι έχει βρει ηθοποιούς που ξέρουν πώς να παίξουν και συνεργείο που μπορεί να γυρίσει την ταινία στον αυτόματο.