20 διπλές προσκλήσεις για Killers
Δες/Κρύψε το trailer
Η Filmopolis σας προσκαλεί στην avant première της ρομαντικής κωμωδίας δράσης Killers. Την Τετάρτη 9 Ιουνίου στις 8μιση το βράδυ στο Odeon Kosmopolis στο Μαρούσι.
(Αν το κλικ δε σου δουλεύει στείλε απλά e-mail: moviesforthemasses@gmail.com)
Coco Avant Chanel (2009)
2/5Σκηνοθεσία: Anne Fontaine
Σενάριο: Anne Fontaine, Camille Fontaine, Edmonde Charles-Roux (βιβλίο)
Παίζουν: Audrey Tautou, Benoît Poelvoorde, Alessandro Nivola
Δες/Κρύψε το trailer
Η Coco πριν τη Chanel.
Μια κονφορμιστική προσέγγιση της ζωής μιας αντικομφορμίστριας όχι μονάχα της μόδας, αλλά και των κοινωνικών κανόνων και συμβάσεων της εποχής της, το Coco Avant Chanel (2009) απ’ την Anne Fontaine ξεδιπλώνεται σα συμβατική βιογραφία, με την αντισυμβατικότητά της να εξαντλείται στην ιδέα να πιάσει το υποκείμενό της απ’ την αρχή, αλλά να μην το πάει μέχρι το τέλος, παρά να το παρατήσει στο ξεκίνημα της αποθέωσής του. Μέσα απ’ την ιστορία του ορφανού που μεγαλώνει σε ξένα χέρια και ψάχνει το μεροκάματο σα ράφτρα τη μέρα και σα τραγουδιάρα τη νύχτα, μέχρι που την παρατάει η αδερφή της για τον έρωτα, η Fontaine, βασισμένη στο βιβλίο του Edmonde Charles-Roux, L'Irréguliere, φτιάχνει το συναισθηματικό και το ψυχολογικό προφίλ ενός χαρακτήρα ασυμβίβαστου που προτιμά να είναι "ερωμένη, παρά σύζυγος", κι ιχνηλατεί τη διαδρομή της Coco από μανταρίστρια, σε σχεδιάστρια καπέλων, στη γυναίκα που απελευθέρωσε τη γυναικεία σιλουέτα απ’ την καταπίεση των κορσέδων και το τσίρκο των φτερών και των φρουρού. Επ’ ουδενί όμως, δεν βρίσκει στο σενάριό της την αποφασιστικότητα, το πάθος, την πυγμή και τη φωτιά που πρέπει να έκαιγε μέσα σ’ εκείνη τη γυναίκα που άφησε το στίγμα της στο γύρισμα του 20ου αιώνα κι έβαλε το όνομά της στην ούγια της γυναικείας επαναστατικότητας, κυνηγώντας τίποτα περισσότερο απ’ την πολυτέλεια της απλότητας. Η Audrey Tautou κάνει ότι μπορεί για να φορτίσει το δισυπόστατο βλέμμα της και το σφιγμένο πρόσωπό της με βάθος και βάρος χαρακτήρα, σ’ ένα σενάριο που τον χρειάζεται απεγνωσμένα, αλλά αντ’ αυτού μαντάρει όμορφα υφάσματα, χωρίς ιδιαίτερη γραμμή.
Μια κονφορμιστική προσέγγιση της ζωής μιας αντικομφορμίστριας όχι μονάχα της μόδας, αλλά και των κοινωνικών κανόνων και συμβάσεων της εποχής της, το Coco Avant Chanel (2009) απ’ την Anne Fontaine ξεδιπλώνεται σα συμβατική βιογραφία, με την αντισυμβατικότητά της να εξαντλείται στην ιδέα να πιάσει το υποκείμενό της απ’ την αρχή, αλλά να μην το πάει μέχρι το τέλος, παρά να το παρατήσει στο ξεκίνημα της αποθέωσής του. Μέσα απ’ την ιστορία του ορφανού που μεγαλώνει σε ξένα χέρια και ψάχνει το μεροκάματο σα ράφτρα τη μέρα και σα τραγουδιάρα τη νύχτα, μέχρι που την παρατάει η αδερφή της για τον έρωτα, η Fontaine, βασισμένη στο βιβλίο του Edmonde Charles-Roux, L'Irréguliere, φτιάχνει το συναισθηματικό και το ψυχολογικό προφίλ ενός χαρακτήρα ασυμβίβαστου που προτιμά να είναι "ερωμένη, παρά σύζυγος", κι ιχνηλατεί τη διαδρομή της Coco από μανταρίστρια, σε σχεδιάστρια καπέλων, στη γυναίκα που απελευθέρωσε τη γυναικεία σιλουέτα απ’ την καταπίεση των κορσέδων και το τσίρκο των φτερών και των φρουρού. Επ’ ουδενί όμως, δεν βρίσκει στο σενάριό της την αποφασιστικότητα, το πάθος, την πυγμή και τη φωτιά που πρέπει να έκαιγε μέσα σ’ εκείνη τη γυναίκα που άφησε το στίγμα της στο γύρισμα του 20ου αιώνα κι έβαλε το όνομά της στην ούγια της γυναικείας επαναστατικότητας, κυνηγώντας τίποτα περισσότερο απ’ την πολυτέλεια της απλότητας. Η Audrey Tautou κάνει ότι μπορεί για να φορτίσει το δισυπόστατο βλέμμα της και το σφιγμένο πρόσωπό της με βάθος και βάρος χαρακτήρα, σ’ ένα σενάριο που τον χρειάζεται απεγνωσμένα, αλλά αντ’ αυτού μαντάρει όμορφα υφάσματα, χωρίς ιδιαίτερη γραμμή.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS 3D
Σταδίου 19 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210-3236811.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30
ΔΕΞΑΜΕΝΗ
Πλατεία Δεξαμενής, Κολωνάκι, 210-3623942, 210-3602363.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΑΘΗΝΑΙΟΝ 3D DIGITAL ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Β. Σοφίας 124 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 211-211-2222, 210-7782122.
Πεμ. - Τετ.: 18.20/ 20.30/ 22.40
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 2
Λ. Κηφισίας 245, Ζηρίνειο, Κηφισιά (ΗΣΑΠ Κηφισιά), 2106233567, 2106232808.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30
ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ
Παπαδιαμάντη 12, Κηφισιά, 210-8019687.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.00
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π. ΦΑΛΗΡΟ
ΦΙΛΙΠ
Ελ. Βενιζέλου 40, Ν. Σμύρνη,, 210-9332766.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΒΑΝΑ
Κηφισίας 234 & Λυκούργου 3, 210-6756546.
Πεμ. - Τετ.: 18.30
ΑΒΑΝΑ (Θερινός)
Κηφισίας 234 & Λυκούργου 3, 210-6715905.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΑΙΓΛΗ 1
Λ. Πεντέλης 98, Χαλάνδρι, 2106841010.
Πεμ. - Τετ.: 18.45/ 20.45/ 22.45
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.50/ 22.00. Παρ., Σάβ. & 00.15
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 17.10/ 19.30/ 22.00/ 00.20
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 6 VILLAGE CINEMA ING
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 19.45/ 22.15/ 00.30. Σάβ., Κυρ. & 15.15
ΨΥΡΡΗ
ΣΙΝΕ ΨΥΡΡΗ
Σαρρή 40-44, (πίσω από το θέατρο Αποθήκη), 210-3247234.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πεμ. - Τετ.: 18.10/ 20.30/ 22.40
ΒΑΡΚΙΖΑ - ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΒΑΡΚΙΖΑ (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Θάσου 22, Βάρκιζα, 2108973926.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
Also on Movies for the Masses: Coco Avant Chanel (2009): Κουστουμαρισμένο trailer
Scott Pilgrim vs. the World (2010): Φορτωμένο trailer
Scott Pilgrim vs. the World - Trailer
Η σειρά από ταινίες όπου ο Michael Cera παίζει ρόλο Michael Cera φαίνεται πια τόσο ατελείωτη όσο και αυτή με εμπορικές αποτυχίες της Universal, αλλά τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν από τη Παρασκευή, μέρα που βγαίνει στις αίθουσες το Get Him to the Greek (2010) του studio, συνοδευόμενο από το trailer του Scott Pilgrim vs. the World (2010) με τον Cera. To trailer παίζει διαδιχτυακά από τη Δευτέρα, όταν και έφτασε τα 100 χιλιάδες likes η σχετική σελίδα στο Facebook.
Η παραγωγή είναι βασισμένη στη σειρά από graphic novels του Bryan Lee O'Malley με ομώνυμο ήρωα, και άμα ήσουνα αρκετά υπερβολικά hipster για να πας και πέρα από το πρώτο τόμο (ή τις περισσότερες σελίδες του έστω), τότε ξέρεις πως το "the World" του τίτλου είναι η League of Ramona's Evil Ex-Boyfriends, που να τους λες boyfriends δεν είναι ακριβές και να μη τους λες είναι spoiler. Έτσι κι αλλιώς, τα μέχρι τώρα βίντεο της παραγωγής (στα οποία προστέθηκε και TV spot κατά τη διάρκεια του τελευταίου Glee) κόβουν την έκπληξη και από αυτά αλλά και από αρκετά από τα videogame-ικά manga-ικά καρτουνικά σοκ του κόμικ, και δε θα μπορούσαν να κάνουν και διαφορετικά αν ήθελαν να έχουν κάτι να πουλήσουν στο κοινό, πέρα από έναν χάρτινο hipster slacker γενικά ανήξερο, ενσαρκωμένο από έναν loser nerd γενικά αδέξιο. Spoiler δεν είναι ακριβώς ούτε το να πεις πως ο Scott Pilgrim αναμένεται να ικανοποιήσει απόλυτα τουλάχιστο το κοινό στο οποίο απευθύνεται, αφού οι ενθουσιασμένες αναφορές από τα screenings είχαν γεμίσει τα δίχτυα πριν καν ξεκινήσουν τα επαναληπτικά γυρίσματα κάπου στα τέλη του Απρίλη, και συνεχίζονται αμείωτες. Μόνο με βάση τα trailer, το να πεις ότι η ταινία είναι πατάτα που δε βλέπεται (και κυκλοφόρησε και τέτοια βρόμα την εποχή των επαναληπτικών) είναι υπερβολικό, οι περισσότερες σκηνές είναι χωρίς προσπάθεια (και ακριβώς αντίθετα από το μισο-απελπισμένο marketing) ακαταμάχητες, αλλά από την άλλη και με την ίδια βάση, βρίσκεις και πεντέξι τουλάχιστο ηθοποιούς καταλληλότερους για το πρωταγωνιστικό ρόλο, μέχρι και τον Kieran Culkin που παίζει τον Wallace Wells, τον gay roomie του Scott Pilgrim που κλέβει επιτόπου τους γκόμενους κάθε γκόμενας. Ο Edgar Wright -- που δε χάνει ευκαιρία να τονίσει πως στόχευε να είναι υπερ-cool και προσεγμένος και ο τελευταίος κομπάρσος στη ταινία, όπως στο Shaun of the Dead (2004) και όπως βλέπεις -- συνεχίζει να υπερασπίζεται τον Cera, και στα χαρακώματα έχει μπει εδώ και καιρό και ο δημιουργός του χαρακτήρα που υποτίθεται ότι τον ξέρει καλύτερα απ' όλους, όμως η αλήθεια παραμένει πως η παραγωγή ξεκίνησε πριν αρκετό καιρό, το casting είχε ολοκληρωθεί από τα τέλη του 2008 (και τα βασικότερα ονόματα από ακόμα νωρίτερα φυσικά), και αν τότε η ιδέα ενσωμάτωσης στοιχείων από Arrested Development ήταν ακόμα παιχνιδιάρικη, τώρα πια, και συγκεκριμένα κομμάτια της ειδικά, έχουν ψοφήσει από την αντιγραφή.
(to be concluded)
Η παραγωγή είναι βασισμένη στη σειρά από graphic novels του Bryan Lee O'Malley με ομώνυμο ήρωα, και άμα ήσουνα αρκετά υπερβολικά hipster για να πας και πέρα από το πρώτο τόμο (ή τις περισσότερες σελίδες του έστω), τότε ξέρεις πως το "the World" του τίτλου είναι η League of Ramona's Evil Ex-Boyfriends, που να τους λες boyfriends δεν είναι ακριβές και να μη τους λες είναι spoiler. Έτσι κι αλλιώς, τα μέχρι τώρα βίντεο της παραγωγής (στα οποία προστέθηκε και TV spot κατά τη διάρκεια του τελευταίου Glee) κόβουν την έκπληξη και από αυτά αλλά και από αρκετά από τα videogame-ικά manga-ικά καρτουνικά σοκ του κόμικ, και δε θα μπορούσαν να κάνουν και διαφορετικά αν ήθελαν να έχουν κάτι να πουλήσουν στο κοινό, πέρα από έναν χάρτινο hipster slacker γενικά ανήξερο, ενσαρκωμένο από έναν loser nerd γενικά αδέξιο. Spoiler δεν είναι ακριβώς ούτε το να πεις πως ο Scott Pilgrim αναμένεται να ικανοποιήσει απόλυτα τουλάχιστο το κοινό στο οποίο απευθύνεται, αφού οι ενθουσιασμένες αναφορές από τα screenings είχαν γεμίσει τα δίχτυα πριν καν ξεκινήσουν τα επαναληπτικά γυρίσματα κάπου στα τέλη του Απρίλη, και συνεχίζονται αμείωτες. Μόνο με βάση τα trailer, το να πεις ότι η ταινία είναι πατάτα που δε βλέπεται (και κυκλοφόρησε και τέτοια βρόμα την εποχή των επαναληπτικών) είναι υπερβολικό, οι περισσότερες σκηνές είναι χωρίς προσπάθεια (και ακριβώς αντίθετα από το μισο-απελπισμένο marketing) ακαταμάχητες, αλλά από την άλλη και με την ίδια βάση, βρίσκεις και πεντέξι τουλάχιστο ηθοποιούς καταλληλότερους για το πρωταγωνιστικό ρόλο, μέχρι και τον Kieran Culkin που παίζει τον Wallace Wells, τον gay roomie του Scott Pilgrim που κλέβει επιτόπου τους γκόμενους κάθε γκόμενας. Ο Edgar Wright -- που δε χάνει ευκαιρία να τονίσει πως στόχευε να είναι υπερ-cool και προσεγμένος και ο τελευταίος κομπάρσος στη ταινία, όπως στο Shaun of the Dead (2004) και όπως βλέπεις -- συνεχίζει να υπερασπίζεται τον Cera, και στα χαρακώματα έχει μπει εδώ και καιρό και ο δημιουργός του χαρακτήρα που υποτίθεται ότι τον ξέρει καλύτερα απ' όλους, όμως η αλήθεια παραμένει πως η παραγωγή ξεκίνησε πριν αρκετό καιρό, το casting είχε ολοκληρωθεί από τα τέλη του 2008 (και τα βασικότερα ονόματα από ακόμα νωρίτερα φυσικά), και αν τότε η ιδέα ενσωμάτωσης στοιχείων από Arrested Development ήταν ακόμα παιχνιδιάρικη, τώρα πια, και συγκεκριμένα κομμάτια της ειδικά, έχουν ψοφήσει από την αντιγραφή.
(to be concluded)
Previously on Movies for the Masses: The Last Exorcism (2010): Cotton trailer
Αλίκη βρίσκει δις στη χώρα των S3D θαυμάτων
Λίγες μέρες προτού κυκλοφορήσει σε DVD, η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (2010) πέρασε το $1 δισεκατομμύριο σε θεατρικές εισπράξεις, σύμφωνα με χτεσινή ανακοίνωση της Disney.
Η παραγωγή φαίνονταν εδώ και αρκετές βδομάδες ότι θα γίνει το έκτο μέλος του club των δισεκατομμυριούχων, όμως τέτοια πρόβλεψη δε θα τολμούσε να κάνει ούτε ο (παραγωγός) Joe Roth πριν τις 4-5 Μαρτίου, τις ημέρες ανοίγματος στην Αμερική και το μισό (τουλάχιστο) πλανήτη. Στη πραγματικότητα, ακόμα και $600 εκατομμύρια θα τα 'λεγες απλησίαστα τότε για τη παραγωγή, μιας και δεσμεύονται γενικά για υπερπετυχημένες καλοκαιρινές μπλοκμπαστεριές τύπου Iron Man (2008), και για σύγκριση, από τις θρυλικές ταινίες της Disney/Pixar/Buena Vista, μόνο το Σεντούκι του Νεκρού (2006) έχει μαζέψει (προσωρινά) περισσότερα δολάρια από την Αλίκη, ενώ οι υπόλοιπες είναι εκατοντάδες εκατομμύρια πίσω. Όμως η ταινία με σήμα τον Τρελό Καπελά βρέθηκε να καβαλάει μια ιδανική συγκυρία, έναν παγκόσμια αναγνωρίσιμο τίτλο, ένα franchise με ονοματεπώνυμο Johnny Depp (άντε και Tim Burton) που είναι αυτή την εποχή μεγέθους Twilight αν δε ταυτίζεται με αυτό, και μια ταινία που ακριβώς πριν είχε κάνει το "3D" μαγική λεξούλα για κάθε ανωμαγουλιτσιώτη της Γης, ανεβάζοντας ταυτόχρονα και τις τιμές των εισιτηρίων μέχρι τη στρατόσφαιρα, αν όχι το διάστημα. Η Χώρα των Θαυμάτων διέλυσε στη πορεία και αρκετά από τα τρισδιάστατα ρεκόρ του Avatar (2009) χωρίς βέβαια να φτάσει την αντοχή του, στα κατορθώματά της μπορείς να προσθέσεις και το ότι έχει ήδη μειώσει το "παράθυρο" της έκδοσης DVD από τέσσερις μήνες στους τρεις όπως θα κατάλαβες, ενώ τα στατιστικά λένε πως τα $667 μύρια του δισεκατομμύριου προήλθαν εκτός Αμερικής (τα 111 από τη τρελή Ιαπωνία) και το 71% των συνολικών εισπράξεων (προήλθε) από τις S3D προβολές.
Previously on Movies for the Masses: Box Office 2009: Είδες 30% περισσότερο σινεμά
The Last Exorcism (2010): Cotton trailer
Του το έκανε ο Quentin Tarantino με το δικό του Hostel (2005), τώρα ήρθε η ώρα ο Eli Roth να περάσει κι ο ίδιος στα presented by, συστήνοντας στον χώρο του low-budget τρόμου τον Daniel Stamm, βάζοντάς στον στην καρέκλα του σκηνοθέτη για το The Last Exorcism, μια χοροριά που για λίγο καιρό έκανε τις βόλτες της με τον τίτλο Cotton, απ’ το επώνυμο του ήρωά της. Τον Cotton Marcus, έναν βετεράνο εξορκιστή στα πρόθυρα της συνταξιοδότησης, τον οποίο παρακολουθεί η κάμερα ετούτου του faux ντοκιμαντέρ, σ’ έναν εξορκισμό που μέλει να είναι ο τελευταίος του, για τους ευνόητους λόγους που βλέπεις και στο trailer της ταινίας, που κυκλοφόρησε την Τρίτη στο yahoo.
«Ήθελα για αρκετό καιρό, να κάνω μια ταινία εξορκισμού», μου είχε πει ο Eli Roth σε μια συνέντευξη που του είχα πάρει για το Quietearth.us, λίγο πριν το φεστιβάλ του Βερολίνου, στην αγορά του οποίου, το The Last Excorsism κατάφερε να μπει στη λίστα με τα ευπώλητα, μιας και κόστισε $16 εκατομμύρια στη Lionsgate για να το βάλει στο roster της με ημερομηνία εξόδου στα τέλη του Αυγούστου στην Αμερική, ενώ το γαλλικό StudioCanal που είχε αναλάβει πλήρως την μηδαμινή χρηματοδότηση του φιλμ, πούλησε δικαιώματα για τη μισή Ευρώπη, τον Καναδά, το Μεξικό και τη Βραζιλία. Ζήτηση που επιβεβαίωσε την αίσθηση του Roth ότι «ο κόσμος θέλει μια πρωτότυπη τρομακτική ταινία, και δείχνει πάλι ότι δεν τους ενδιαφέρει πόσο κόστισε, ποιος παίζει μέσα, ή αν έχει γυριστεί σε φιλμ, ψηφιακό, ή βίντεο».
Βέβαια είναι συζητήσιμο το κατά πόσο η συγκεκριμένη ιδέα είναι πρωτότυπη, ή μοιάζει σαν τρελαμένη εκδοχή του Εξορκισμού της Έμιλυ Ρόουζ (2005), αλλά δεν μπορείς στ’ αλήθεια να του καταλογίσεις και πολλά, αφού τουλάχιστον απ’ τον Εξορκιστή (1973) και μετά, δεν πρέπει να έχεις δει ταινία εξορκισμού που να μην μοιάζει στην προηγούμενη. Και για την αίσθηση του home-made που θα την έφερνε πιο κοντά στη φόρμα του Paranormal Activity (2007), ο Roth λέει ότι «η όλη ιδέα ήταν να φτιάξουμε μια ταινία εξορκισμού, που είναι πολύ πιο κοντά στο πρώτο μέρος του District 9, ας πούμε, πολύ περισσότερο σ’ αυτό το στυλ, παρά στο στυλ της home-made ταινίας». Την πραγματοποίηση του συγκεκριμένου στυλ της παραγωγής, που στήθηκε με τη Strike Entertainment (παραγωγούς του remake του Dawn of the Dead (2004)), ανέθεσε ο Roth στον Daniel Stemm, που είχε την πρώτη του γνωριμία με τη βιομηχανία, με την προ τριετίας πρεμιέρα στο SXSW του A Necessary Death (2008) του, μια ντοκιμαντερίστικη πάλι χοροριά, για τις προσπάθειες του συμφοιτητή του στην ολοκλήρωση της διπλωματικής του, που ξεκινούσε απ’ την αγγελία «Σκηνοθέτης Ντοκιμαντέρ ψάχνει αυτοκτονικό άτομο να παρακολουθήσει απ’ τις πρώτες προετοιμασίες μέχρι την τελική σκηνή» και κατέληξε να κερδίζει το βραβείο κοινού καλύτερης ταινίας στο AFI Fest, το μεγαλύτερο φεστιβάλ του Los Angeles, με ένα κοινό που όπως και να το κάνεις, όλο και κάτι παραπάνω θα ξέρει κινηματογραφικά.
«Ήθελα για αρκετό καιρό, να κάνω μια ταινία εξορκισμού», μου είχε πει ο Eli Roth σε μια συνέντευξη που του είχα πάρει για το Quietearth.us, λίγο πριν το φεστιβάλ του Βερολίνου, στην αγορά του οποίου, το The Last Excorsism κατάφερε να μπει στη λίστα με τα ευπώλητα, μιας και κόστισε $16 εκατομμύρια στη Lionsgate για να το βάλει στο roster της με ημερομηνία εξόδου στα τέλη του Αυγούστου στην Αμερική, ενώ το γαλλικό StudioCanal που είχε αναλάβει πλήρως την μηδαμινή χρηματοδότηση του φιλμ, πούλησε δικαιώματα για τη μισή Ευρώπη, τον Καναδά, το Μεξικό και τη Βραζιλία. Ζήτηση που επιβεβαίωσε την αίσθηση του Roth ότι «ο κόσμος θέλει μια πρωτότυπη τρομακτική ταινία, και δείχνει πάλι ότι δεν τους ενδιαφέρει πόσο κόστισε, ποιος παίζει μέσα, ή αν έχει γυριστεί σε φιλμ, ψηφιακό, ή βίντεο».
Βέβαια είναι συζητήσιμο το κατά πόσο η συγκεκριμένη ιδέα είναι πρωτότυπη, ή μοιάζει σαν τρελαμένη εκδοχή του Εξορκισμού της Έμιλυ Ρόουζ (2005), αλλά δεν μπορείς στ’ αλήθεια να του καταλογίσεις και πολλά, αφού τουλάχιστον απ’ τον Εξορκιστή (1973) και μετά, δεν πρέπει να έχεις δει ταινία εξορκισμού που να μην μοιάζει στην προηγούμενη. Και για την αίσθηση του home-made που θα την έφερνε πιο κοντά στη φόρμα του Paranormal Activity (2007), ο Roth λέει ότι «η όλη ιδέα ήταν να φτιάξουμε μια ταινία εξορκισμού, που είναι πολύ πιο κοντά στο πρώτο μέρος του District 9, ας πούμε, πολύ περισσότερο σ’ αυτό το στυλ, παρά στο στυλ της home-made ταινίας». Την πραγματοποίηση του συγκεκριμένου στυλ της παραγωγής, που στήθηκε με τη Strike Entertainment (παραγωγούς του remake του Dawn of the Dead (2004)), ανέθεσε ο Roth στον Daniel Stemm, που είχε την πρώτη του γνωριμία με τη βιομηχανία, με την προ τριετίας πρεμιέρα στο SXSW του A Necessary Death (2008) του, μια ντοκιμαντερίστικη πάλι χοροριά, για τις προσπάθειες του συμφοιτητή του στην ολοκλήρωση της διπλωματικής του, που ξεκινούσε απ’ την αγγελία «Σκηνοθέτης Ντοκιμαντέρ ψάχνει αυτοκτονικό άτομο να παρακολουθήσει απ’ τις πρώτες προετοιμασίες μέχρι την τελική σκηνή» και κατέληξε να κερδίζει το βραβείο κοινού καλύτερης ταινίας στο AFI Fest, το μεγαλύτερο φεστιβάλ του Los Angeles, με ένα κοινό που όπως και να το κάνεις, όλο και κάτι παραπάνω θα ξέρει κινηματογραφικά.
Previously on Movies for the Masses: L'Illusionniste (2010): Tatiesque extraits
Hot Tub Time Machine (2010)
Ένα Τρελό Τρελό Τζακούζι
Σκηνοθεσία: Steve Pink
Σενάριο: Josh Heald, Sean Anders, John Morris
Παίζουν: John Cusack, Rob Corddry, Craig Robinson, Clark Duke
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΑΝΕΣΙΣ (Θερινός)
Λ. Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι, 210-7788778.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 15
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.00/ 16.15/ 18.45/ 21.00/ 23.15/ 01.30. Σάβ., Κυρ. & 11.45
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 16
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 19.45/ 22.00/ 00.30
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ (θερινός)
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 2109650318 Τηλ. κρατ. 2106786000, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 20.40/ 23.00
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Cinema
Δουκ. Πλακεντίας 87, Χαλάνδρι, 210-6014284.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΘΗΣΕΙΟ - ΠΛΑΚΑ
CINE PARIS
Κυδαθηναίων 22, Πλάκα, 210-3222071, 210-3248057.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.10
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ
Άλσος Βεΐκου, 210-2138119.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΨΥΧΙΚΟ -ΦΙΛΟΘΕΗ
CINE ΨΥΧΙΚΟ CLASSIQUE ΗΒΗ ΚΛΑΣΙΚΗ
Κηφισίας 290 & Παρίτση 2, Ψυχικό, 210-6777330, 331.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.10/ 21.20/ 23.40
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.15/ 21.20/ 23.20
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 18.30. Πέμ.-Κυρ. & Τρ., Τετ. & 20.40/ 22.50. Σάβ., Κυρ. & 13.50/ 16.10. Δευτ. 23.20
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 11
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.45/ 23.00/ 01.15
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY VODAFONE ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 16.50/ 19.10/ 21.20/ 23.30. Κυρ. & 12.30/ 14.40
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 21.10/ 23.20
3/5Σκηνοθεσία: Steve Pink
Σενάριο: Josh Heald, Sean Anders, John Morris
Παίζουν: John Cusack, Rob Corddry, Craig Robinson, Clark Duke
Δες/Κρύψε το trailer
Τρεις όχι και τόσο χαρούμενοι στα ενήλικά τους φίλοι κι ένας απρόθυμος ανηψιός, πάνε στο Kodiak Valley Ski Resort όπου πέρναγαν τις καλύτερες στιγμές τους μικροί, όσο εσύ προσποιείσαι πως χρειάζεσαι σύνοψη για το πιο επεξηγηματικό τίτλο από την εποχή του Snakes on a Plane (2006).
Το Τρελό Τρελό Τζακούζι (2010) παίρνει τη λιωμένη χύμα ανδροπαρέα του Hangover (2009) και από το Vegas τη ταξιδεύει στα 80s, κομπλέ με MTV φουντωτή μαλλούρα και μαύρο Michael Jackson, και ακόμα κομπλέτερα με αυτό το αξιαγάπητο τότε high concept στιλ τανιών (και τις μηχανές που σε στέλνανε πίσω στο χρόνο να σε καλοκοιτάει η μάνα σου ή συναρμολογούσαν το μανούλι των ονείρων σου). Στη πορεία, ο Steve Pink, κάπως της ευρύτερης οικογένειας Apatow και σίγουρα από τους ανθρώπους που ευγνωμονούν το σωτήρα της R-rated κωμωδίας, πιάνει και μερικές ακόμα πιο αγαπησιάρικες νότες, φωτογραφίζει για παράδειγμα πόσο καυτά βλαμμένες ήταν οι πιτσιρίκες που πήδαγες τότε ως από τη μια κακομαθημένος από τις πολλές πορτοκαλιές και από την άλλη χωρίς εγκέφαλο που να λειτουργεί, πράγματα που ίσως και να σου περνάνε από το μυαλό αν είχες την αυτάρεσκη συνήθεια να κρατάς φωτογραφίες και σημειώσεις, αλλά σίγουρα δε σου περνάνε με σένα 20+ χρόνια μεγαλύτερο μέσα στην εικόνα, σα ψιλοσόκ που θα σε ψιλοστοιχειώνει για την υπόλοιπη ζωή σου. Σε αυτό το ταξίδι, το χιούμορ φαίνεται να διαλέγει πάντα τον πιο εύκολο δρόμο, αφού έχει κοιτάξει και άμα υπάρχει και κανένας πιο τζαμπατζίδικος, συνήθεια ίσως πιο 90s που όμως λειτουργεί.. νοσταλγικά κι αυτή μέχρι κάποιο σημείο, και το πάθος με το οποίο το ζουν όλοι όσοι συμμετέχουν βοηθάει να επιζήσεις από τις κρυάδες μέχρι να ξαναζεσταθούν. Από τη θέση και του παραγωγού και με ένα κορδόνι από κρυάδες να τον ακολουθεί τα τελευταία χρόνια, ο John Cusack είναι αναμενόμενα και αυτός που επενδύει περισσότερη θέρμη στην όλη ιστορία, Crispin Glover και (υπεργερασμένος) Chevy Chase κάνουν αντίστοιχα ιστορικά cameos.
Τελικά το Hot Tub Time Machine δε στέκεται και ακριβώς στο ύψος του concept του, το πως δε σκέφτηκα πρώτος το Google είναι το πως δε σκέφτηκα πρώτος το Mr. Skin των βλάχων (και με ανάλογου επιπέδου χρησιμοποίηση), το hip hop πίσω στο μέλλον για να καταπλήξει τα πλήθη της synth pop είναι μια φάση καθυστερημένο στα χρόνια που η τελευταία κάνει comeback, η επιμονή όλων να διατηρήσουν το status quo μιας άχαρης ζωής ξαναζώντας τα ίδια (όταν έχουν την ευκαιρία να τα αλλάξουν) δικαιολογείται αρκετά όσο τρέχει (τη καυτή βλαμμένη πιτσιρίκα καλά έκανες και τη παράταγες προτού σε προλάβει αυτή, ας πούμε) αλλά καταλήγει σε ανατροπή που δεν είναι ακριβώς συνεπής ούτε καν προς τη παράδοση (που στόχευε να σε κάνει σοφότερο, όχι κροίσο με τη γκόμενα των ονείρων σου). Παρολαυτά, όλη αυτή η.. χνουδωτή αγκαλίτσα των αναμνήσεων παραμένει ψιλο-ακαταμάχητη.
Το Τρελό Τρελό Τζακούζι (2010) παίρνει τη λιωμένη χύμα ανδροπαρέα του Hangover (2009) και από το Vegas τη ταξιδεύει στα 80s, κομπλέ με MTV φουντωτή μαλλούρα και μαύρο Michael Jackson, και ακόμα κομπλέτερα με αυτό το αξιαγάπητο τότε high concept στιλ τανιών (και τις μηχανές που σε στέλνανε πίσω στο χρόνο να σε καλοκοιτάει η μάνα σου ή συναρμολογούσαν το μανούλι των ονείρων σου). Στη πορεία, ο Steve Pink, κάπως της ευρύτερης οικογένειας Apatow και σίγουρα από τους ανθρώπους που ευγνωμονούν το σωτήρα της R-rated κωμωδίας, πιάνει και μερικές ακόμα πιο αγαπησιάρικες νότες, φωτογραφίζει για παράδειγμα πόσο καυτά βλαμμένες ήταν οι πιτσιρίκες που πήδαγες τότε ως από τη μια κακομαθημένος από τις πολλές πορτοκαλιές και από την άλλη χωρίς εγκέφαλο που να λειτουργεί, πράγματα που ίσως και να σου περνάνε από το μυαλό αν είχες την αυτάρεσκη συνήθεια να κρατάς φωτογραφίες και σημειώσεις, αλλά σίγουρα δε σου περνάνε με σένα 20+ χρόνια μεγαλύτερο μέσα στην εικόνα, σα ψιλοσόκ που θα σε ψιλοστοιχειώνει για την υπόλοιπη ζωή σου. Σε αυτό το ταξίδι, το χιούμορ φαίνεται να διαλέγει πάντα τον πιο εύκολο δρόμο, αφού έχει κοιτάξει και άμα υπάρχει και κανένας πιο τζαμπατζίδικος, συνήθεια ίσως πιο 90s που όμως λειτουργεί.. νοσταλγικά κι αυτή μέχρι κάποιο σημείο, και το πάθος με το οποίο το ζουν όλοι όσοι συμμετέχουν βοηθάει να επιζήσεις από τις κρυάδες μέχρι να ξαναζεσταθούν. Από τη θέση και του παραγωγού και με ένα κορδόνι από κρυάδες να τον ακολουθεί τα τελευταία χρόνια, ο John Cusack είναι αναμενόμενα και αυτός που επενδύει περισσότερη θέρμη στην όλη ιστορία, Crispin Glover και (υπεργερασμένος) Chevy Chase κάνουν αντίστοιχα ιστορικά cameos.
Τελικά το Hot Tub Time Machine δε στέκεται και ακριβώς στο ύψος του concept του, το πως δε σκέφτηκα πρώτος το Google είναι το πως δε σκέφτηκα πρώτος το Mr. Skin των βλάχων (και με ανάλογου επιπέδου χρησιμοποίηση), το hip hop πίσω στο μέλλον για να καταπλήξει τα πλήθη της synth pop είναι μια φάση καθυστερημένο στα χρόνια που η τελευταία κάνει comeback, η επιμονή όλων να διατηρήσουν το status quo μιας άχαρης ζωής ξαναζώντας τα ίδια (όταν έχουν την ευκαιρία να τα αλλάξουν) δικαιολογείται αρκετά όσο τρέχει (τη καυτή βλαμμένη πιτσιρίκα καλά έκανες και τη παράταγες προτού σε προλάβει αυτή, ας πούμε) αλλά καταλήγει σε ανατροπή που δεν είναι ακριβώς συνεπής ούτε καν προς τη παράδοση (που στόχευε να σε κάνει σοφότερο, όχι κροίσο με τη γκόμενα των ονείρων σου). Παρολαυτά, όλη αυτή η.. χνουδωτή αγκαλίτσα των αναμνήσεων παραμένει ψιλο-ακαταμάχητη.
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΑΝΕΣΙΣ (Θερινός)
Λ. Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι, 210-7788778.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 15
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.00/ 16.15/ 18.45/ 21.00/ 23.15/ 01.30. Σάβ., Κυρ. & 11.45
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 16
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 19.45/ 22.00/ 00.30
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ (θερινός)
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 2109650318 Τηλ. κρατ. 2106786000, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 20.40/ 23.00
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Cinema
Δουκ. Πλακεντίας 87, Χαλάνδρι, 210-6014284.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΘΗΣΕΙΟ - ΠΛΑΚΑ
CINE PARIS
Κυδαθηναίων 22, Πλάκα, 210-3222071, 210-3248057.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.10
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ
Άλσος Βεΐκου, 210-2138119.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΨΥΧΙΚΟ -ΦΙΛΟΘΕΗ
CINE ΨΥΧΙΚΟ CLASSIQUE ΗΒΗ ΚΛΑΣΙΚΗ
Κηφισίας 290 & Παρίτση 2, Ψυχικό, 210-6777330, 331.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.10/ 21.20/ 23.40
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.15/ 21.20/ 23.20
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 18.30. Πέμ.-Κυρ. & Τρ., Τετ. & 20.40/ 22.50. Σάβ., Κυρ. & 13.50/ 16.10. Δευτ. 23.20
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 11
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.45/ 23.00/ 01.15
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY VODAFONE ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 16.50/ 19.10/ 21.20/ 23.30. Κυρ. & 12.30/ 14.40
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 21.10/ 23.20
Sex and the City 2 (2010)
1/5Σκηνοθεσία: Michael Patrick King
Σενάριο: Michael Patrick King
Παίζουν: Estradiol, Botulinum Toxin
Δες/Κρύψε το trailer
Οι γητεύτριες των ορμονών και των τοξινών, σε νέες μη περιπέτειες.
Σε αυτή την ιδιότυπη σειρά πραμάτων που δε τολμάνε ούτε να αυτοαποκαλούνται "ταινίες", το πρώτο επεισόδιο ήταν και πιλοτικό όπως θα περίμενες, σκατά συμβαίνανε, μάσκαρες τρέχανε, βροχή μπορεί να έπεφτε, τελικά όμως δε μπορούσε να συμβεί ουσιαστικά και τιποτάλλο από επιτόπιο τροχάδην, αφού το franchise είχε ήδη περάσει τηλεοπτικά στη νιρβάνα του παντοτινά ευτυχισμένου τέλους. Έτσι, το πρώτο "κανονικό" επεισόδιο κάνει τώρα σαφές ότι πια η θεματολογία θα επικεντρώνεται, για δραματική ένταση, στα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τον πλανήτη, ξεκινώντας από το πόση τηλεόραση μπορεί να βλέπει ο Big και ειδικά στη κρεβατοκάμαρα, και από το αν μπορεί το Abu Dhabi να γίνει σε χλιδή το νέο Dubai. Για να σε προετοιμάσει για το δίωρο ξερίζωμα των παπαριών σου με σκουριασμένη τανάλια που ακολουθεί, το Sex and the City 2 (2010) ξεκινάει με έναν εικοσάλεπτο gay γάμο που κάνει τον Elton John να μοιάζει Ian Scott, γάμο γυρισμένον σε κάποιο παρατημένο στούντιο του Ed Wood, με σκηνοθεσία κάπου ανάμεσα σε I Love Lucy και Love Boat, και με όλους τους προσκεκλημένους να μη μπορούν ούτε να φτύσουν τις ατάκες τους σα να φτύνανε τον Michael Patrick King που τις έγραψε, κατόρθωμα (του King) όχι και τόσο αμελητέο αν σκεφτείς τι έχουν ξεστομίσει όλοι τους (οι πρωταγωνίστριες ιδιαίτερα) τόσα χρόνια. Σα μάλλον προμελετημένο αποτέλεσμα, στη συνέχεια, στη σύγκριση και για καμιά ώρα, τα μωρά λογοπαίγνια και οι προϊοντο-αναφορές και τα πλάνα τύπου David Lean των καθυστερημένων γκαβών παραπληγικών (αυτά του second unit crew ξεχωρίζουν για τη.. πιστότητά τους, ενώ ο King κυριολεκτικά δε βλέπει τι, ξεμασκαρευτικό, φόντο μπορεί να κορνιζάρει), όλα μπορεί και να σου φαίνονται οσκαρικού επιπέδου αν έχεις περάσει στην εμμηνόπαυση, κι αν δεν έχεις περάσει θα σου συμβεί επί τόπου στην Αραβία, βλέποντας τα κατ' ευφημισμό ρούχα που κουβάλησαν τα κατ' ευφημισμό κορίτσια στις γνωστές βαλίτσες παύλα πτυσσόμενα jumbo jet τους.
Με τυπικά γυναικεία λογική, το πράμα με sex στο τίτλο του, τις προσωπικές Maybach και τα δωμάτια των $22 χιλιάδων τη βραδιά με ιδιωτικό σκλάβο, την ακόλαστη πολυτέλεια τη φορτώνει σε κάτι μαυριδερούς στην έρημο για ξεκάρφωμα (η Carrie έχει κρατήσει μόνο τη ντουλάπα αεροδιάδρομο από το παλιό διαμέρισμα και μετακόμισε.. μερικά πατώματα παρακάτω, υποτίθεται), και μετά βουτάει σε αυτή τη πολυτέλεια και κολυμπάει μέχρι να μην αισθάνεται πια τίποτα εκεί χαμηλά, και για κερασάκι εκθέτει και τους μαυριδερούς σαν άκαβλους μισογύνηδες (όταν τελειώσει το ατελείωτο κολύμπι, εννοείται). Με τυπικότερα γυναικεία λογική, οι αμπουνταμπιντού μαυριδεροί χρησιμοποιούνται αλαφρά (όσο τα χρόνια της Kim Cattrall) θρασύδειλα, μιας και τα επίμαχα γυρίσματα γίνανε στο (πιο ανεκτικό σε γυναικιές, υποθέτεις) Μαρόκο. Η κατ' ευφημισμό λογική δε σταματάει βέβαια εκεί, αλλά τη συνέχεια δικαιούσαι να την απολαύσεις άσπιλη, με τη πελώρια λαχτάρα για spoilers που τη περίμενες.
Σε αυτή την ιδιότυπη σειρά πραμάτων που δε τολμάνε ούτε να αυτοαποκαλούνται "ταινίες", το πρώτο επεισόδιο ήταν και πιλοτικό όπως θα περίμενες, σκατά συμβαίνανε, μάσκαρες τρέχανε, βροχή μπορεί να έπεφτε, τελικά όμως δε μπορούσε να συμβεί ουσιαστικά και τιποτάλλο από επιτόπιο τροχάδην, αφού το franchise είχε ήδη περάσει τηλεοπτικά στη νιρβάνα του παντοτινά ευτυχισμένου τέλους. Έτσι, το πρώτο "κανονικό" επεισόδιο κάνει τώρα σαφές ότι πια η θεματολογία θα επικεντρώνεται, για δραματική ένταση, στα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τον πλανήτη, ξεκινώντας από το πόση τηλεόραση μπορεί να βλέπει ο Big και ειδικά στη κρεβατοκάμαρα, και από το αν μπορεί το Abu Dhabi να γίνει σε χλιδή το νέο Dubai. Για να σε προετοιμάσει για το δίωρο ξερίζωμα των παπαριών σου με σκουριασμένη τανάλια που ακολουθεί, το Sex and the City 2 (2010) ξεκινάει με έναν εικοσάλεπτο gay γάμο που κάνει τον Elton John να μοιάζει Ian Scott, γάμο γυρισμένον σε κάποιο παρατημένο στούντιο του Ed Wood, με σκηνοθεσία κάπου ανάμεσα σε I Love Lucy και Love Boat, και με όλους τους προσκεκλημένους να μη μπορούν ούτε να φτύσουν τις ατάκες τους σα να φτύνανε τον Michael Patrick King που τις έγραψε, κατόρθωμα (του King) όχι και τόσο αμελητέο αν σκεφτείς τι έχουν ξεστομίσει όλοι τους (οι πρωταγωνίστριες ιδιαίτερα) τόσα χρόνια. Σα μάλλον προμελετημένο αποτέλεσμα, στη συνέχεια, στη σύγκριση και για καμιά ώρα, τα μωρά λογοπαίγνια και οι προϊοντο-αναφορές και τα πλάνα τύπου David Lean των καθυστερημένων γκαβών παραπληγικών (αυτά του second unit crew ξεχωρίζουν για τη.. πιστότητά τους, ενώ ο King κυριολεκτικά δε βλέπει τι, ξεμασκαρευτικό, φόντο μπορεί να κορνιζάρει), όλα μπορεί και να σου φαίνονται οσκαρικού επιπέδου αν έχεις περάσει στην εμμηνόπαυση, κι αν δεν έχεις περάσει θα σου συμβεί επί τόπου στην Αραβία, βλέποντας τα κατ' ευφημισμό ρούχα που κουβάλησαν τα κατ' ευφημισμό κορίτσια στις γνωστές βαλίτσες παύλα πτυσσόμενα jumbo jet τους.
Με τυπικά γυναικεία λογική, το πράμα με sex στο τίτλο του, τις προσωπικές Maybach και τα δωμάτια των $22 χιλιάδων τη βραδιά με ιδιωτικό σκλάβο, την ακόλαστη πολυτέλεια τη φορτώνει σε κάτι μαυριδερούς στην έρημο για ξεκάρφωμα (η Carrie έχει κρατήσει μόνο τη ντουλάπα αεροδιάδρομο από το παλιό διαμέρισμα και μετακόμισε.. μερικά πατώματα παρακάτω, υποτίθεται), και μετά βουτάει σε αυτή τη πολυτέλεια και κολυμπάει μέχρι να μην αισθάνεται πια τίποτα εκεί χαμηλά, και για κερασάκι εκθέτει και τους μαυριδερούς σαν άκαβλους μισογύνηδες (όταν τελειώσει το ατελείωτο κολύμπι, εννοείται). Με τυπικότερα γυναικεία λογική, οι αμπουνταμπιντού μαυριδεροί χρησιμοποιούνται αλαφρά (όσο τα χρόνια της Kim Cattrall) θρασύδειλα, μιας και τα επίμαχα γυρίσματα γίνανε στο (πιο ανεκτικό σε γυναικιές, υποθέτεις) Μαρόκο. Η κατ' ευφημισμό λογική δε σταματάει βέβαια εκεί, αλλά τη συνέχεια δικαιούσαι να την απολαύσεις άσπιλη, με τη πελώρια λαχτάρα για spoilers που τη περίμενες.
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΙΓΛΗ VILLAGE COOL
Κήπος Ζαππείου, 210-3369369.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.15
ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS 3D
Σταδίου 19 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210-3236811.
Πεμ. - Τετ.: 22.30
ΑΤΤΙΚΟΝ CINEMAX CLASS
Σταδίου 19 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210-3228821.
Πεμ. - Τετ.: 17.00/ 20.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΑΘΗΝΑΙΟΝ 3D DIGITAL ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Β. Σοφίας 124 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 211-211-2222, 210-7782122.
Πεμ. - Τετ.: 17.40/ 20.20/ 23.00
ΕΛΛΗΝΙΣ CINEMAX
Λ. Κηφισίας 29, Αμπελόκηποι, 210-6464009.
Πεμ. - Τετ.: 20.40/ 23.15
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 1
Λ. Κηφισίας 245, Ζηρίνειο, Κηφισιά (ΗΣΑΠ Κηφισιά), 2106233567, 2106232808.
Πεμ. - Τετ.: 17.00/ 20.00
ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 2
Λ. Κηφισίας 245, Ζηρίνειο, Κηφισιά (ΗΣΑΠ Κηφισιά), 2106233567, 2106232808.
Πεμ. - Τετ.: 22.30
ΧΛΟΗ
Κασαβέτη 17, Κηφισιά, 210-8011500.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.30
ΗΡΑΚΛΕΙΟ - Ν.ΙΩΝΙΑ- Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ
ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ 3D DIGITAL ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λ. Ηρακλείου 386, Ν. Ηράκλειο, 2102826873, 2102825607.
Πεμ. - Τετ.: 20.00/ 22.40. Σάβ., Κυρ. & 17.30
ΑΙΘΟΥΣΑ 3 (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Λ. Ηρακλείου 386, Ν. Ηράκλειο, 2102826873, 2102825607.
Πεμ. - Τετ.: 21.20
ΑΛΣΟΣ
Δεκελείας 154, Ν.Φιλαδέλφεια, 210-2583133, 210-2532003.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ.-Σάβ. 20.45/ 23.15. Κυρ.-Τετ. 21.20
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ - ΑΙΓΑΛΕΩ - ΧΑΪΔΑΡΙ
CINE CITY 1
Κωνσταντινουπόλεως 82, Πλατεία Μπουρνάζι, 210-5756243.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 22.30
CINE CITY 2
Κωνσταντινουπόλεως 82, Πλατεία Μπουρνάζι, 210-5756243.
Πεμ. - Τετ.: 21.00
ΠΕΙΡΑΙΑΣ & ΠΕΡΙΧΩΡΑ
ΔΗΜ. ΚΙΝ. ΣΙΝΕΑΚ
Πλ. Δημαρχείου, Πειραιάς, 210-4225653.
Πεμ. - Τετ.: 16.20/ 19.20/ 22.20
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 3 COSMOTE
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: (εκτός Δευτ., Τρ.) 21.40
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 21.40/ 00.40. Σάβ., Κυρ. & 15.30
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.15/ 20.15/ 23.15. Κυρ. & 11.15/ 14.15
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 1
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 21.30. Πέμ.-Κυρ. & 00.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 2
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 22.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.30/ 19.30/ 22.30/ 01.30. Σάβ., Κυρ. & 13.00
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.30/ 18.30/ 21.30/ 00.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 8
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.45/ 17.45/ 20.45/ 23.45. Σάβ., Κυρ. & 11.45
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 20
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.00/ 17.00/ 20.00/ 23.00. Σάβ., Κυρ. & 11.00
VILLAGE COOL (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Θηβών 228 & Παρνασσού (μέσα στον κήπο του Park), 210-4278600.
Πεμ. - Τετ.: 22.00
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π. ΦΑΛΗΡΟ
ΣΙΝΕ ΦΛΟΙΣΒΟΣ
Πάρκο Φλοίσβου Π. Φαλήρου (πλησίον Μαρίνας), 210-9821256.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.15
ΣΠΟΡΤΙΓΚ
Κ. Παλαιολόγου 18, Ν. Σμύρνη, 2109333820, 2109350439.
Πεμ. - Τετ.: 21.00
ΣΠΟΡΤΙΓΚ 1
Κ. Παλαιολόγου 18, Ν. Σμύρνη, 2109333820, 2109350439.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 22.30
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΚΟΡΑΛΙ CINEMAX
Αφροδίτης & Ιθάκης, Σαρωνίδα, 22910-54097.
Πεμ. - Τετ.: 21.15. Παρ.-Κυρ. 20.40/ 23.15
ΡΙΑ
Αφροδίτης 8, Βάρκιζα, 210-8970844, 2108971654.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.30
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΒΑΝΑ
Κηφισίας 234 & Λυκούργου 3, 210-6756546.
Πεμ. - Τετ.: 18.15
ΑΒΑΝΑ (Θερινός)
Κηφισίας 234 & Λυκούργου 3, 210-6715905.
Πεμ. - Τετ.: 21.30
ΑΙΓΛΗ 1
Λ. Πεντέλης 98, Χαλάνδρι, 2106841010.
Πεμ. - Τετ.: 20.00/ 22.30
ΑΜΙΚΟ
Επιδαύρου & Ανδρούτσου 20, Χαλάνδρι, 210-6815532, 2106826372.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ.-Σάβ. 20.40/ 23.10. Κυρ.-Τετ. 21.30
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΑΤΤΙΚΟΝ ΑΛΣΟΣ SUZUKI
Στο Αττικόν Άλσος (Περιφερειακός Πολυγώνου-Γαλατσίου), 210-6997755, 210-6997788.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.15
ΨΥΧΙΚΟ -ΦΙΛΟΘΕΗ
CINE ΦΙΛΟΘΕΗ
Πλ. Δροσοπούλου, Φιλοθέη, 210-6833398.
Πεμ. - Τετ.: 21.15. Παρ., Σάβ. 20.45/ 23.00
ΓΕΡΑΚΑΣ - ΠΑΛΛΗΝΗ
ΣΙΝΕ ΠΑΛΛΗΝΗ
Ελ. Βενιζέλου 3 & Λεωφ. Μαραθώνος, 210-6666815, 210-6666284.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ.-Κυρ. 20.45/ 23.15. Δευτ.-Τετ. 21.20
ΖΩΓΡΑΦΟΥ
ΑΛΕΚΑ (ΔΗΜ. ΚΙΝ/ΦΟΣ) (ΘΕΡΙΝΟΣ)
3ης Ορ. Ταξιαρχίας, Ζωγράφου, 210-7773608.
Πεμ. - Τετ.: 21.15. Παρ., Σάβ. 20.45/ 23.10
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 18.10/ 21.00/ 23.50. Σάβ., Κυρ. & 15.20
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 18.10/ 21.00/ 23.50. Σάβ., Κυρ. & 15.20
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 18.40/ 21.30. Σάβ., Κυρ. & 13.00/ 15.50. Παρ., Σάβ. & 00.20
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.10/ 22.00. Σάβ., Κυρ. & 13.30/ 16.20
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.40/ 22.30. Σάβ., Κυρ. & 14.00/ 16.50
ΔΑΦΝΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΣΙΝΕ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
Κύπρου 68 & Δωδεκανήσου, Αργυρούπολη, 210-9922098.
Πεμ. - Τετ.: 21.20. Παρ., Σάβ. 20.40/ 23.20
ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ
VILLAGE COOL ΤΥΜΒΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Παραλία Μαραθώνα, 2294055566. 6977500030.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.30
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: Πέμ.-Κυρ. & Τρ., Τετ. 19.00/ 22.00. Σάβ., Κυρ. & 13.00/ 16.00
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Δευτ.: 19.00/ 22.00
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 18.10/ 00.10. Πέμ.-Κυρ. & Τρ., Τετ. & 21.10. Σάβ., Κυρ. & 12.10/ 15.10
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 11
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 17.00. Πέμ.-Κυρ. & Τρ., Τετ. & 20.00/ 23.00. Δευτ. 23.30 (ΨΗΦ.)
NANA CINEMAX - ΔΑΦΝΗ
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 19.15/ 22.15
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 17.00/ 20.00/ 23.00
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 21.30
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 22.00
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 20.30/ 23.30
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 6 (Θερινός)
Πατησίων 140210-8259975, 210-8215327.
Πεμ. - Τετ.: 21.15
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.30/ 18.45/ 22.00/ 01.00. Σάβ., Κυρ. & 12.15
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 7 MAX SCREEN
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.45/ 18.00/ 21.15/ 00.30
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.15/ 19.30/ 22.45. Σάβ., Κυρ. & 13.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 12
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 13.45/ 17.00/ 20.15/ 23.30
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 13 VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: (εκτός Πέμ., Δευτ.) 19.30/ 22.45
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 14 VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.15/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 17.00
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 17.00/ 20.00/ 23.00 (ΨΗΦ.)
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 22.00
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 21.00/ 00.00. Κυρ. & 12.00/ 15.00
ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ
VILLAGE COOL MARIEL
Λ. Μαρκοπούλου 39, Πόρτο Ράφτη, 22990/71335.
Πεμ. - Τετ.: 21.15. Σάβ. 21.00/ 23.30
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.50/ 20.00/ 23.10. Σάβ., Κυρ. & 13.40
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.20/ 18.30/ 21.40/ 00.50. Σάβ., Κυρ. & 12.10
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.00/ 19.10/ 22.20. Σάβ., Κυρ. & 13.00
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 8 GOLD GLASS
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 21.40
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 9 GOLD GLASS
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.00/ 23.10. Σάβ., Κυρ. & 17.00
ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΒΥΡΩΝΑΣ - ΥΜΗΤΤΟΣ
ΑΡΚΑΔΙΑ
Καραολή Δημητρίου 36 & Φορμίωνος 222, Πάρκο Ν. Ελβετίας, Βύρωνας, 210-7661166, 210-7661226.
Πεμ. - Τετ.: 21.20. Παρ., Σάβ. 20.50/ 23.15
ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ - ΠΑΠΑΓΟΥ
ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ SUZUKI
Αγ. Ιωάννου 2, Αγ. Παρασκευή, 210-6010561, 210-6010497.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.15
ΑΓ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ-ΔΡΟΣΙΑ
ΑΛΙΚΗ
Πλατεία Δροσιάς, 210-6229645, 2102234226.
Πεμ. - Τετ.: 21.00
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 21.30
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πεμ. - Τετ.: 20.00/ 23.00. Σάβ., Κυρ. & 17.00
Also on Movies for the Masses: Sex and the City 2 (2010): Οθωμανικό teaser
L'Illusionniste (2010): Tatiesque extraits
Δες/Κρύψε το trailer
Εκτός από το αμερικάνικο κινούμενο που είχε τη τιμητική του τη προηγούμενη βδομάδα λόγω Shrek του Παντοτινού, υπάρχει και το ευρωπαϊκό που εκπροσωπεί ο Illusionniste (2010) και που είχε μια κάποια online παρουσία από μια βδομάδα νωρίτερα, αρχικά με trailer και στη συνέχεια με αποσπάσματα από το φιλμ, με αφορμή την αρχή και τη λήξη των φετινών Κανών, στην αγορά των οποίων έκανε κάποιες προβολές η παραγωγή.
Το φιλμ είχε κάνει πρεμιέρα σε ειδική προβολή στο Βερολίνο όπου και μάζεψε μάλλον υπερθετικές κριτικές, πρεμιέρα κάπως περίεργη αν σκεφτείς ότι ανοίγει στη Γαλλία στα μέσα Ιούνη και θα του πήγαινε πιο πολύ ένα gala στη χώρα του, περιέργεια που πιθανά οφείλεται στις καθυστερήσεις στη παραγωγή (που στόχευε το περσινό φεστιβάλ της Κυανής Ακτής, και τη Βενετία μετά, καθώς και έξοδο κάπου Απρίλη-Μάη). Περίεργη είναι και η ιστορία του σεναρίου, γραμμένο από τον Jacques Tati στα 50s σαν ένα είδος απολογίας στη νόθα κόρη του την οποία.. εξόρισε στα 40s για να γλιτώσει (χωρίς να το πολυκαταφέρει) τα παριζιάνικα σκάνδαλα, και ακόμα πιο περίεργη είναι η ιστορία της διασκευής του από τον Sylvain Chomet που απέφυγε οποιοδήποτε credit στη Helga Marie-Jeanne Schiel, προτιμώντας να χρεώσει τη νεκρή πια Sophie Tatischeff (τη πιο.. επίσημη απόγονο του πατέρα της προφανώς). Ο Chomet δεν είναι και ξένος με τη περιέργεια από την εποχή ακόμα που ο Nicolas de Crécy τον κατηγορούσε για τυποκλοπία, πιο χαρακτηριστικά ήδη έκλεισε το στούντιό του στο Εδιμβούργο όπως είχε κάνει και με αυτό του Montreal μετά τις Triplettes de Belleville (2003), ενώ έφαγε και ένα ηχηρό σουτ από τη Universal στη διάρκεια της παραγωγής του Tale of Despereaux (2008) μέσα σε κατηγορίες ότι έτρωγε τον προϋπολογισμό για να χρηματοδοτεί τον Illusionniste.
Πέρα από τις μάλλον αρνητικές ιδιοτροπίες, η ταινία φαίνεται και αρκετά εποικοδομητικά ιδιοσυγκρασιακή όπως βλέπεις, με αρκετά από τα tati-κά στοιχεία να έχουν περάσει επιμελημένα και στη σκηνοθεσία, με μακρινά πλάνα και πολλές, σημαντικές, λεπτομέρειες στα κάδρα. Συνεχίζοντας μια μελέτη των προφανών, τα £10-13 εκατομμύρια του προϋπολογισμού ξοδεύτηκαν σχεδόν όλα στην Ευρώπη και ο Chomet έβγαλε όλους τους νεαρούς δημιουργούς του στη σκηνή στο Βερολίνο (ακόμα και με σκωτσέζικες φούστες) για να το τονίσει, και παραπέρα όλα τα εφέ είναι σχεδιασμένα στο χέρι, παρολαυτά το στιλ του σκίτσου δε χρειάζεται και πολλά βιντεο-δείγματα για να το πεις περισσότερο γιαπωνέζικο και λιγότερο καρικατουρίστικο σε σχέση με τις Triplettes, ειδικά στο φόντο. Οι συγκρίσεις με τη δουλειά του Hayao Miyazaki και του Satoshi Kon δεν είναι βέβαια ακριβώς ντροπή, και οι lead animators του Tatischeff - κεντρικού ήρωα (Thierry Tores και Laurent Kircher, σύμφωνα με όσους δούλεψαν στη παραγωγή) του έχουν δώσει μια καθαρά ευρωπαϊκή και πολύ ρέουσα κίνηση, πιστή επιπλέον στο real-world πρότυπό της σύμφωνα με όλες τις αναφορές, και αρκετά πιστή υποθέτεις για να ισορροπεί την όχι και τόσο (πιστή) έμφαση στη νοσταλγία με χιλιοπαιγμένες υποκρούσεις της γαλλικής προώθησης. Στην Αμερική τη διανομή έχει κλείσει η Sony (πράγμα που μάλλον σημαίνει κι ένα οσκαρικό σμπρώξιμο), στην Ελλάδα η Nutopia.
Το φιλμ είχε κάνει πρεμιέρα σε ειδική προβολή στο Βερολίνο όπου και μάζεψε μάλλον υπερθετικές κριτικές, πρεμιέρα κάπως περίεργη αν σκεφτείς ότι ανοίγει στη Γαλλία στα μέσα Ιούνη και θα του πήγαινε πιο πολύ ένα gala στη χώρα του, περιέργεια που πιθανά οφείλεται στις καθυστερήσεις στη παραγωγή (που στόχευε το περσινό φεστιβάλ της Κυανής Ακτής, και τη Βενετία μετά, καθώς και έξοδο κάπου Απρίλη-Μάη). Περίεργη είναι και η ιστορία του σεναρίου, γραμμένο από τον Jacques Tati στα 50s σαν ένα είδος απολογίας στη νόθα κόρη του την οποία.. εξόρισε στα 40s για να γλιτώσει (χωρίς να το πολυκαταφέρει) τα παριζιάνικα σκάνδαλα, και ακόμα πιο περίεργη είναι η ιστορία της διασκευής του από τον Sylvain Chomet που απέφυγε οποιοδήποτε credit στη Helga Marie-Jeanne Schiel, προτιμώντας να χρεώσει τη νεκρή πια Sophie Tatischeff (τη πιο.. επίσημη απόγονο του πατέρα της προφανώς). Ο Chomet δεν είναι και ξένος με τη περιέργεια από την εποχή ακόμα που ο Nicolas de Crécy τον κατηγορούσε για τυποκλοπία, πιο χαρακτηριστικά ήδη έκλεισε το στούντιό του στο Εδιμβούργο όπως είχε κάνει και με αυτό του Montreal μετά τις Triplettes de Belleville (2003), ενώ έφαγε και ένα ηχηρό σουτ από τη Universal στη διάρκεια της παραγωγής του Tale of Despereaux (2008) μέσα σε κατηγορίες ότι έτρωγε τον προϋπολογισμό για να χρηματοδοτεί τον Illusionniste.
Πέρα από τις μάλλον αρνητικές ιδιοτροπίες, η ταινία φαίνεται και αρκετά εποικοδομητικά ιδιοσυγκρασιακή όπως βλέπεις, με αρκετά από τα tati-κά στοιχεία να έχουν περάσει επιμελημένα και στη σκηνοθεσία, με μακρινά πλάνα και πολλές, σημαντικές, λεπτομέρειες στα κάδρα. Συνεχίζοντας μια μελέτη των προφανών, τα £10-13 εκατομμύρια του προϋπολογισμού ξοδεύτηκαν σχεδόν όλα στην Ευρώπη και ο Chomet έβγαλε όλους τους νεαρούς δημιουργούς του στη σκηνή στο Βερολίνο (ακόμα και με σκωτσέζικες φούστες) για να το τονίσει, και παραπέρα όλα τα εφέ είναι σχεδιασμένα στο χέρι, παρολαυτά το στιλ του σκίτσου δε χρειάζεται και πολλά βιντεο-δείγματα για να το πεις περισσότερο γιαπωνέζικο και λιγότερο καρικατουρίστικο σε σχέση με τις Triplettes, ειδικά στο φόντο. Οι συγκρίσεις με τη δουλειά του Hayao Miyazaki και του Satoshi Kon δεν είναι βέβαια ακριβώς ντροπή, και οι lead animators του Tatischeff - κεντρικού ήρωα (Thierry Tores και Laurent Kircher, σύμφωνα με όσους δούλεψαν στη παραγωγή) του έχουν δώσει μια καθαρά ευρωπαϊκή και πολύ ρέουσα κίνηση, πιστή επιπλέον στο real-world πρότυπό της σύμφωνα με όλες τις αναφορές, και αρκετά πιστή υποθέτεις για να ισορροπεί την όχι και τόσο (πιστή) έμφαση στη νοσταλγία με χιλιοπαιγμένες υποκρούσεις της γαλλικής προώθησης. Στην Αμερική τη διανομή έχει κλείσει η Sony (πράγμα που μάλλον σημαίνει κι ένα οσκαρικό σμπρώξιμο), στην Ελλάδα η Nutopia.
Previously on Movies for the Masses: Despicable Me (2010): Trailer υπερκακούργου υπερμπαμπά
Write the Future: Μπάλα σε πρώτο πλάνο
Έκανε τηλεοπτική πρεμιέρα μόλις το βράδυ του Σαββάτου στο ημίχρονο του τελικού του Champions League, και ήδη χαρακτηρίζεται από τα internets κι από τον απλό κοσμάκη (i.e. τους πατεράδες μας που βλέπανε τον τελικό και μας έλεγαν μετά κατενθουσιασμένοι πόσο διασκέδασαν το κλιπάκι) ως πιθανώς μια από τις καλύτερες διαφημίσεις ever.
Το 3λεπτο σποτάκι της Nike με τίτλο Write the Future έχει γυρίσει ο Alejandro González Iñárritu σε αυτήν που ένας κακεντρεχής θα μπορούσε και να πει πως αποτελεί την κορυφαία στιγμή της φιλμικής καριέρας του (όχι, σας προκαλώ να καθίσετε να ξαναδείτε τη Βαβέλ (2006) και να μου πείτε πως ήταν καλύτερο από το Write the Future), και φέρει όλα τα χαρακτηριστικά που συναντά κανείς στο σύνολο της δουλειάς του. Αν δηλαδή απορούσατε πώς θα έμοιαζε μια σπονδυλωτής αφήγησης διαφήμιση με ποδοσφαιριστές που στοχάζονται την ώρα της αγωνίας τους, για τη μοίρα και για τη θέση τους στον κόσμο, τώρα έχετε την απάντησή σας. Και παραβλέποντας το γεγονός πως ο Iñárritu έχασε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να οπτικοποιήσει ως μέρος της διαφήμισης το θρυλικό φιλοσοφικό ερώτημα περί αγωνίας του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι, το αποτέλεσμα είναι φιλόδοξο, στιλιζαρισμένο ως εκεί που δεν πάει, και φοβερά διασκεδαστικό. Θυμίζει πως ένα σώσιμο (του Fabio Cannavaro, εν προκειμένω) ενός βέβαιου γκολ πάνω στη γραμμή μπορεί να είναι εξίσου συναρπαστικό και ηρωικό με ένα εντυπωσιακό σκοράρισμα, βάζει το πιο συμπαθές κωλόπαιδο του παγκόσμιου football, Wayne Rooney, να αντιμετωπίσει (α λα Lola Rennt (1998)) στο μυαλό του δύο διαφορετικές εκδοχές του μέλλοντός του, αναλόγως της έκβασης μιας φάσης (στην άτυχη διαδρομή θα σπάσετε πλάκα στην εικόνα ενός Rooney ερημίτη με μούσια που θα ζήλευε και μέλος των ZZ Top, ενώ στην επιτυχημένη θα τον δείτε να κερδίζει χωρίς καν να προσπαθεί τον... Roger Federer, σαν άλλος Forrest Gump), και αφήνει το κρίσιμο πέναλτι φάουλ στα πόδια του αχώνευτου Cristiano Ronaldo που με χαρακτηριστική υπερβολή (που περιλαμβάνει ένα ιδιοφυές cameo του Homer Simpson) είναι έτοιμος να χριστεί βασιλιάς του κόσμου. Ή μήπως όχι;
Ελέγχονται ως ανακριβείς οι πληροφορίες που θέλουν τον Iñárritu να παρουσίασε το final cut της διαφήμισης με την χαρακτηριστική του κατακερματισμένη αφήγηση πριν η Nike του την βάλει εκεί που δεν φέγγει ο ήλιος, αλλά κατά τα άλλα μια χαρά τα κατάφερε. Και τώρα κάποιος να εξηγήσει στην Adidas ποιος είναι ο Guillermo Arriaga.
Το 3λεπτο σποτάκι της Nike με τίτλο Write the Future έχει γυρίσει ο Alejandro González Iñárritu σε αυτήν που ένας κακεντρεχής θα μπορούσε και να πει πως αποτελεί την κορυφαία στιγμή της φιλμικής καριέρας του (όχι, σας προκαλώ να καθίσετε να ξαναδείτε τη Βαβέλ (2006) και να μου πείτε πως ήταν καλύτερο από το Write the Future), και φέρει όλα τα χαρακτηριστικά που συναντά κανείς στο σύνολο της δουλειάς του. Αν δηλαδή απορούσατε πώς θα έμοιαζε μια σπονδυλωτής αφήγησης διαφήμιση με ποδοσφαιριστές που στοχάζονται την ώρα της αγωνίας τους, για τη μοίρα και για τη θέση τους στον κόσμο, τώρα έχετε την απάντησή σας. Και παραβλέποντας το γεγονός πως ο Iñárritu έχασε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να οπτικοποιήσει ως μέρος της διαφήμισης το θρυλικό φιλοσοφικό ερώτημα περί αγωνίας του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι, το αποτέλεσμα είναι φιλόδοξο, στιλιζαρισμένο ως εκεί που δεν πάει, και φοβερά διασκεδαστικό. Θυμίζει πως ένα σώσιμο (του Fabio Cannavaro, εν προκειμένω) ενός βέβαιου γκολ πάνω στη γραμμή μπορεί να είναι εξίσου συναρπαστικό και ηρωικό με ένα εντυπωσιακό σκοράρισμα, βάζει το πιο συμπαθές κωλόπαιδο του παγκόσμιου football, Wayne Rooney, να αντιμετωπίσει (α λα Lola Rennt (1998)) στο μυαλό του δύο διαφορετικές εκδοχές του μέλλοντός του, αναλόγως της έκβασης μιας φάσης (στην άτυχη διαδρομή θα σπάσετε πλάκα στην εικόνα ενός Rooney ερημίτη με μούσια που θα ζήλευε και μέλος των ZZ Top, ενώ στην επιτυχημένη θα τον δείτε να κερδίζει χωρίς καν να προσπαθεί τον... Roger Federer, σαν άλλος Forrest Gump), και αφήνει το κρίσιμο πέναλτι φάουλ στα πόδια του αχώνευτου Cristiano Ronaldo που με χαρακτηριστική υπερβολή (που περιλαμβάνει ένα ιδιοφυές cameo του Homer Simpson) είναι έτοιμος να χριστεί βασιλιάς του κόσμου. Ή μήπως όχι;
Ελέγχονται ως ανακριβείς οι πληροφορίες που θέλουν τον Iñárritu να παρουσίασε το final cut της διαφήμισης με την χαρακτηριστική του κατακερματισμένη αφήγηση πριν η Nike του την βάλει εκεί που δεν φέγγει ο ήλιος, αλλά κατά τα άλλα μια χαρά τα κατάφερε. Και τώρα κάποιος να εξηγήσει στην Adidas ποιος είναι ο Guillermo Arriaga.
Previously on Movies for the Masses: Street Fighter: Legacy σε νέες τέχνες
Το κείμενο είναι του Dark Tyler του US TV
Κάνες 2010: Τα βραβεία
Μετά από ένα δεκαήμερο αλλόκοτων γούστων του καιρού (και των ηφαιστείων), μαγκωμένης οικονομικής ρευστότητας, μειωμένων ακολασιών (βλέπε party), αγχωμένης βιομηχανικής απόκρισης, χαμηλωμένης γενικότερης προσέλευσης, κι όλα αυτά ως αποτέλεσμα του, αλλά και με αποτέλεσμα το πεσμένο glam --που οφειλόταν, μεταξύ άλλων, και σε ένα πρόγραμμα που, εκτός από στέρηση βροντερών τίτλων, προκάλεσε και ληθαργικές αντιδράσεις στο κοινό του-- το 63ο Φεστιβάλ των Κανών, έριξε απόψε την αυλαία του, για να δώσει με τα βραβεία του, τους τίτλους που θα κλείσουν τη φετινή σειρά ανταποκρίσεων απ’ το Palais des Festivals. Σειρά, με highlights την επιθετική αντίδραση του κινηματογραφικού χώρου στην φυλάκιση του Jafar Panahi (μέσω και του συμβολισμού της κενής ρεζερβέ καρέκλας στη σειρά των θέσεων της κριτικής επιτροπής), τις φήμες για συλλογή υπογραφών προς απελευθέρωση του Roman Polanski, τα πολιτικά σκανδαλάκια με τις επικρίσεις πολιτικών αξιωματούχων για την εικόνα που παρουσιάζουν για τις χώρες τους, τόσο η ταινία της Ιταλίδας Sabina Guzzanti, Draquila – L’ Italia che Trema (παρεμπιπτόντως, η καλύτερη ταινία που πέρασε απ’ τα μάτια μου), όσο και το γαλλικό Hors-la-loi του Rachid Bouchareb (που προκάλεσε διαδηλώσεις έξω απ’ το Palais το πρωί της Παρασκευής, με αποτέλεσμα τον αποκλεισμό των τριγύρω δρόμων από αστυνομικές δυνάμεις), αλλά και με τον Jean Luc Godard που, όπως μαθαίναμε στις Κάνες, έγινε ήρωας του 24ωρου στην Ελλάδα με την άρνησή του να παραστεί σε φιέστες, εν μέσω κρίσεων ελληνικού τύπου.
Στα βραβεία λοιπόν, η μεγάλη έκπληξη ήρθε από την ολοκληρωτική απουσία των Βρετανών, παρά την διπλή συμμετοχή της χώρας με τα βαριά κανόνια των Leigh και Loach. Η επικράτηση του γλωσσοδέτη Apichatpong Weerasethakul στην κούρσα του Χρυσού Φοίνικα, ήρθε να επιβεβαιώσει όσους προέβλεπαν ότι ο πρόεδρος της φετινής επιτροπής, Tim Burton, όλο και κάτι οικείο θα βρει στο γοητευτικά χρονοβόρο και ολότελα διαφορετικό δείγμα κουλτούρας του Lung Boonmee Raluek Chat / Uncle Boonmee Who Can Recall his Past Lives (το οποίο πιθανότατα θα δεις το Δεκέμβρη στη Θεσσαλονίκη, μαζί με όλες τις υπόλοιπες ταινίες του Ταϊλανδού). Το Grand Prix (κάτι σαν Αργυρός Φοίνικας, ας πούμε) στο Des Hommes et de Dieux μοιάζει σωστή αναγνώριση της ευστοχίας και της νηφαλιότητας με την οποία ο Xavier Beauvois καταπιάνεται με το πάντα προσφιλές στους Γάλλους θέμα της θρησκείας και της θρησκευτικότητας. Το βραβείο σκηνοθεσίας στον Mathieu Almaric μπορείς μάλλον να το σημειώσεις ως θαύμα της φύσης μετά τις πικρές εντυπώσεις που είχε αποσπάσει το Tournée του, ενώ το βραβείο της επιτροπής στο Un Homme qui Crie ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσε να πάρει αυτό το μειλίχιο, μινιμαλιστικό δράμα απ’ το Τσαντ, για έναν πατέρα που, από αφέλεια και περηφάνια, υπογράφει τη θανατική καταδίκη του γιου του. Το βραβειο σεναρίου στο Poetry, είναι κι αυτό μάλλον ευπρόσδεκτο, αφού το παρουσίαζαν ως φαβορί για το μεγάλο βραβείο, όσοι έτυχε να το δουν. Η Juliette Binnoche ήταν μια ασφαλής επιλογή για το βραβείο γυναικείας ερμηνείας, με τη σχεδόν σόλο δουλειά της στο Copie Conforme, ενώ ο Javier Bardem κέρδισε πανάξια το... μισό βραβείο ανδρικής ερμηνείας για την εξαιρετική του δουλειά στο Biutiful, με το άλλο μισό να πηγαίνει σκανδαλωδώς στον Ello Germano, προφανώς επειδή κατάφερε να κρατήσει τη σοβαρότητά του παίζοντας τον Ιταλάρα, στη νοοτροπίας τηλεοπτικής προπαγάνδας ανοησία του Daniele Luchetti, La Nostra Vita. Μια μέρα πριν, το μεγάλο βραβείο του Un Certain Regard είχε απονεμηθεί στον Sangsoo Hong για το νοσταλγικό HAHAHA, ενώ το βραβείο της επιτροπής είχε πάει στο δραματικό Octubre των Diego και Daniel Vega και το βραβείο ερμηνείας είχε μοιραστεί στις Adela Sanchez, Eva Bianco και Victoria Raposo του Los Labios. Οι τρεις ταινίες μου είχαν ξεφύγει, αλλά μάλλον δεν ήταν δύσκολο να ξεχωρίσουν, κρίνοντας απ’ όσες πέτυχα απ’ τις συμμετοχές ενός εμφανώς αδύναμου φέτος τμήματος, που θα μπορούσε χωρίς δεύτερη σκέψη να έχει φιλοξενήσει και πάνω από μια ελληνικές ταινίες.
Έξω απ’ τα διαγωνιστικά και λοιπά ανοιχτά προγράμματα πάντως, για τον σκληρό πυρήνα της βιομηχανίας, αυτούς δηλαδή που φτιάχνουν και πουλάνε τις ταινίες, κι όχι αυτούς που τις βλέπουν κι αγκομαχάνε, η φετινή χρονιά στις Κάνες πιθανότατα θα σημαδευτεί ως η χρονιά που δοκιμάστηκε (και πέθανε, ή θέριεψε) το 3D, ως συνοδευτικό τίτλων οιασδήποτε υφής. Η αγοραπωλησία τρισδιάστατων ταινιών πήρε φωτιά, σε μια αγορά που ήταν σαφώς πιο ζωντανή από την περσινή, αλλά σε τίτλους κυρίως δεύτερης και τρίτης διαλογής, κυρίως γιατί είχε επανέλθει το εργατικό δυναμικό, στη βιομηχανία τη χολιγουντιανή. Κι ενώ η ανακοίνωση του Dario Argento ότι θα ξεκινήσει τον Dracula του Bram Stoker σε 3D, την ίδια ώρα που ο Tinto Brass έλεγε δεξιά κι αριστερά ότι ετοιμάζει ξανά τον Calligula, μπορεί να προμηνύει μεγάλες στιγμές για την cult σκηνή της Ιταλίας, τα πιο mainstream ζευγάρια ματιών, κι αυτά προς τα ‘κει αρχίζουν να κοιτάζουν, αφού όλοι τώρα κρατούν την ανάσα τους για τις ανακοινώσεις της Βενετίας, που πιθανότατα θα γεμίσει το πρόγραμμά της με όλα εκείνα τα θεριά (Nolan, Arronofsky, Eastwood, Mallick, Sophia Coppola κλπ), που δεν ήταν έτοιμα για τα μαγιάτικα κόκκινα χαλιά.
Στα βραβεία λοιπόν, η μεγάλη έκπληξη ήρθε από την ολοκληρωτική απουσία των Βρετανών, παρά την διπλή συμμετοχή της χώρας με τα βαριά κανόνια των Leigh και Loach. Η επικράτηση του γλωσσοδέτη Apichatpong Weerasethakul στην κούρσα του Χρυσού Φοίνικα, ήρθε να επιβεβαιώσει όσους προέβλεπαν ότι ο πρόεδρος της φετινής επιτροπής, Tim Burton, όλο και κάτι οικείο θα βρει στο γοητευτικά χρονοβόρο και ολότελα διαφορετικό δείγμα κουλτούρας του Lung Boonmee Raluek Chat / Uncle Boonmee Who Can Recall his Past Lives (το οποίο πιθανότατα θα δεις το Δεκέμβρη στη Θεσσαλονίκη, μαζί με όλες τις υπόλοιπες ταινίες του Ταϊλανδού). Το Grand Prix (κάτι σαν Αργυρός Φοίνικας, ας πούμε) στο Des Hommes et de Dieux μοιάζει σωστή αναγνώριση της ευστοχίας και της νηφαλιότητας με την οποία ο Xavier Beauvois καταπιάνεται με το πάντα προσφιλές στους Γάλλους θέμα της θρησκείας και της θρησκευτικότητας. Το βραβείο σκηνοθεσίας στον Mathieu Almaric μπορείς μάλλον να το σημειώσεις ως θαύμα της φύσης μετά τις πικρές εντυπώσεις που είχε αποσπάσει το Tournée του, ενώ το βραβείο της επιτροπής στο Un Homme qui Crie ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσε να πάρει αυτό το μειλίχιο, μινιμαλιστικό δράμα απ’ το Τσαντ, για έναν πατέρα που, από αφέλεια και περηφάνια, υπογράφει τη θανατική καταδίκη του γιου του. Το βραβειο σεναρίου στο Poetry, είναι κι αυτό μάλλον ευπρόσδεκτο, αφού το παρουσίαζαν ως φαβορί για το μεγάλο βραβείο, όσοι έτυχε να το δουν. Η Juliette Binnoche ήταν μια ασφαλής επιλογή για το βραβείο γυναικείας ερμηνείας, με τη σχεδόν σόλο δουλειά της στο Copie Conforme, ενώ ο Javier Bardem κέρδισε πανάξια το... μισό βραβείο ανδρικής ερμηνείας για την εξαιρετική του δουλειά στο Biutiful, με το άλλο μισό να πηγαίνει σκανδαλωδώς στον Ello Germano, προφανώς επειδή κατάφερε να κρατήσει τη σοβαρότητά του παίζοντας τον Ιταλάρα, στη νοοτροπίας τηλεοπτικής προπαγάνδας ανοησία του Daniele Luchetti, La Nostra Vita. Μια μέρα πριν, το μεγάλο βραβείο του Un Certain Regard είχε απονεμηθεί στον Sangsoo Hong για το νοσταλγικό HAHAHA, ενώ το βραβείο της επιτροπής είχε πάει στο δραματικό Octubre των Diego και Daniel Vega και το βραβείο ερμηνείας είχε μοιραστεί στις Adela Sanchez, Eva Bianco και Victoria Raposo του Los Labios. Οι τρεις ταινίες μου είχαν ξεφύγει, αλλά μάλλον δεν ήταν δύσκολο να ξεχωρίσουν, κρίνοντας απ’ όσες πέτυχα απ’ τις συμμετοχές ενός εμφανώς αδύναμου φέτος τμήματος, που θα μπορούσε χωρίς δεύτερη σκέψη να έχει φιλοξενήσει και πάνω από μια ελληνικές ταινίες.
Έξω απ’ τα διαγωνιστικά και λοιπά ανοιχτά προγράμματα πάντως, για τον σκληρό πυρήνα της βιομηχανίας, αυτούς δηλαδή που φτιάχνουν και πουλάνε τις ταινίες, κι όχι αυτούς που τις βλέπουν κι αγκομαχάνε, η φετινή χρονιά στις Κάνες πιθανότατα θα σημαδευτεί ως η χρονιά που δοκιμάστηκε (και πέθανε, ή θέριεψε) το 3D, ως συνοδευτικό τίτλων οιασδήποτε υφής. Η αγοραπωλησία τρισδιάστατων ταινιών πήρε φωτιά, σε μια αγορά που ήταν σαφώς πιο ζωντανή από την περσινή, αλλά σε τίτλους κυρίως δεύτερης και τρίτης διαλογής, κυρίως γιατί είχε επανέλθει το εργατικό δυναμικό, στη βιομηχανία τη χολιγουντιανή. Κι ενώ η ανακοίνωση του Dario Argento ότι θα ξεκινήσει τον Dracula του Bram Stoker σε 3D, την ίδια ώρα που ο Tinto Brass έλεγε δεξιά κι αριστερά ότι ετοιμάζει ξανά τον Calligula, μπορεί να προμηνύει μεγάλες στιγμές για την cult σκηνή της Ιταλίας, τα πιο mainstream ζευγάρια ματιών, κι αυτά προς τα ‘κει αρχίζουν να κοιτάζουν, αφού όλοι τώρα κρατούν την ανάσα τους για τις ανακοινώσεις της Βενετίας, που πιθανότατα θα γεμίσει το πρόγραμμά της με όλα εκείνα τα θεριά (Nolan, Arronofsky, Eastwood, Mallick, Sophia Coppola κλπ), που δεν ήταν έτοιμα για τα μαγιάτικα κόκκινα χαλιά.
Previously on Movies for the Masses: Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας 2010: Οι νικητές
Despicable Me (2010): Trailer υπερκακούργου υπερμπαμπά
Δες/Κρύψε το trailer
Νέο animation studio on the block η Illumination, ξεκινάει μπλοκμπαστερικά αρχές Ιούλη με το Despicable Me (2010) σε συνεργασία με τη Universal, χολιγουντιανό studio που δεν έχει ακριβώς και ιστορία στο χώρο αλλά έχει σαφώς ανάγκη από επιτυχίες, μετά από ένα κακό 2009 που δε φαίνεται να καλυτέρεψε και ακριβώς φέτος, ούτε καν με τον Robin Hood (2010). Η παραγωγή θυμίζει με featurette, από προχτές στο σχετικό κανάλι του YouTube, πως φιλοδοξεί να μαζέψει τα οικογενειακά μποξοφικά σκήπτρα όταν τα αφήσει ο τέταρτος Shrek που άνοιξε με πάνω από $70 εκατομμύρια το σαββατοκύριακο.
Η Illumination δε κάνει βέβαια τυχαία τόσο μεγάλο άνοιγμα, την έστησε ο Chris Meledandri, πρόεδρος στη σχετική στέγη της Fox μέχρι τις αρχές του 2007, και κουβάλησε μαζί του και αρκετό χάρισμα, με πρώτους όλους τους Γάλλους που δούλεψαν σε Horton Hears a Who! (2008) και Ice Age: Dawn of the Dinosaurs (2009) έχοντας πάρει προαγωγή μέχρι σκηνοθέτες τώρα, και τελευταίο.. τον Tim Burton που ετοιμάζει Addams Family σε stop motion εκδοχή. Ο Meledandri έχει μάτι για κοφτερό ταλέντο όπως καταλαβαίνεις από τις συμμετοχές στο καστ και μόνο, και έχει και κοφτερότερο timing στην αναφορά συνεργατών του και των προηγούμενων project τους στη διάρκεια της προώθησης, παρολαυτά το πρώτο προϊόν του είναι μάλλον αναμενόμενα κάποια χρόνια πίσω όπως βλέπεις. Για παράδειγμα, ούτε οι ψευτοφωτισμοί ούτε η εξυπνάδα στα textures ούτε η συνέπεια στην αισθητική δε φτάνουν ούτε αυτά του Planet 51 (2009) που έψαξε παρόμοια στας Ευρώπας για πηγή ταλέντου. Παραπέρα, αυτό το στιλ του κακού σκοτώθηκε από την υπερβολική χρήση στα 60s (σε κόμικ, καρτούν και.. James Bond) και ανασκολοπίστηκε και το πτώμα του από τις παρωδίες τουλάχιστο από την εποχή του Austin Powers (1997), ενώ η ιδέα του απρόθυμου νταντέματος έχει μέχρι και σταρ με ειδίκευση και ντοκτορά (Dwayne Johnson) και την έχουν πάρει παρτούζα και όλοι οι υπόλοιποι. Σε αντίθεση στη τυπική συνταγή, ο Meledandri έχει να τονίσει το μη τονισμό της φωνής του Steve Carell στον κύριο ρόλο (έχει υιοθετήσει κάτι σε σκωτσέζικη προφορά), το θέμα (και το score) του Pharrell Williams για μια νότα από Disney, και το S3D που εξελίσσεται γρήγορα σε γιατρειά κάθε προβληματικής παραγωγής και αιθουσάρχη με πονεμένη τσέπη αλλά στο Despicable Me, αν πιστέψεις τον κύριο διευθυντή, o τρίτος διαστασιακός χώρος ήταν από την αρχή στη παλέτα των εξαρτημάτων των σχεδιαστών του. Αν πιστέψεις τις αναφορές από τις αποσπασματικές και τις δοκιμαστικές προβολές από την άλλη, δε θα χάσεις και πολλά αν αρκεστείς στο trailer.
Η Illumination δε κάνει βέβαια τυχαία τόσο μεγάλο άνοιγμα, την έστησε ο Chris Meledandri, πρόεδρος στη σχετική στέγη της Fox μέχρι τις αρχές του 2007, και κουβάλησε μαζί του και αρκετό χάρισμα, με πρώτους όλους τους Γάλλους που δούλεψαν σε Horton Hears a Who! (2008) και Ice Age: Dawn of the Dinosaurs (2009) έχοντας πάρει προαγωγή μέχρι σκηνοθέτες τώρα, και τελευταίο.. τον Tim Burton που ετοιμάζει Addams Family σε stop motion εκδοχή. Ο Meledandri έχει μάτι για κοφτερό ταλέντο όπως καταλαβαίνεις από τις συμμετοχές στο καστ και μόνο, και έχει και κοφτερότερο timing στην αναφορά συνεργατών του και των προηγούμενων project τους στη διάρκεια της προώθησης, παρολαυτά το πρώτο προϊόν του είναι μάλλον αναμενόμενα κάποια χρόνια πίσω όπως βλέπεις. Για παράδειγμα, ούτε οι ψευτοφωτισμοί ούτε η εξυπνάδα στα textures ούτε η συνέπεια στην αισθητική δε φτάνουν ούτε αυτά του Planet 51 (2009) που έψαξε παρόμοια στας Ευρώπας για πηγή ταλέντου. Παραπέρα, αυτό το στιλ του κακού σκοτώθηκε από την υπερβολική χρήση στα 60s (σε κόμικ, καρτούν και.. James Bond) και ανασκολοπίστηκε και το πτώμα του από τις παρωδίες τουλάχιστο από την εποχή του Austin Powers (1997), ενώ η ιδέα του απρόθυμου νταντέματος έχει μέχρι και σταρ με ειδίκευση και ντοκτορά (Dwayne Johnson) και την έχουν πάρει παρτούζα και όλοι οι υπόλοιποι. Σε αντίθεση στη τυπική συνταγή, ο Meledandri έχει να τονίσει το μη τονισμό της φωνής του Steve Carell στον κύριο ρόλο (έχει υιοθετήσει κάτι σε σκωτσέζικη προφορά), το θέμα (και το score) του Pharrell Williams για μια νότα από Disney, και το S3D που εξελίσσεται γρήγορα σε γιατρειά κάθε προβληματικής παραγωγής και αιθουσάρχη με πονεμένη τσέπη αλλά στο Despicable Me, αν πιστέψεις τον κύριο διευθυντή, o τρίτος διαστασιακός χώρος ήταν από την αρχή στη παλέτα των εξαρτημάτων των σχεδιαστών του. Αν πιστέψεις τις αναφορές από τις αποσπασματικές και τις δοκιμαστικές προβολές από την άλλη, δε θα χάσεις και πολλά αν αρκεστείς στο trailer.
Previously on Movies for the Masses: Route Irish (2010): Sélection officielle extraits
Route Irish (2010): Sélection officielle extraits
Μπήκε στο διαγωνιστικό του φεστιβάλ κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή (η συμμετοχή του ανακοινώθηκε λίγα 24ωρα πριν ο Robin Hood (2010) σηκώσει την αυλαία) κι έφτασε στις αίθουσες του Palais κοντά στο τέλος της διοργάνωσης, για να ενθουσιάσει τους κριτικούς που χώρεσαν στην περιορισμένη πρώτη δημοσιογραφική του, και να αποσπάσει πιο νερωμένες αντιδράσεις στη δεύτερη προβολή, της Πέμπτης. Κάτι που ήταν λογικό, μετά τις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει, όχι μόνο απ’ τις αντιδράσεις που είχε αποσπάσει, αλλά και απ’ το μύθο του δυνατού χαρτιού, που συνήθως πάει πακέτο με το πέπλο μυστηρίου των late entries.
Γυρισμένο με ένα κλάσμα των $100 εκατομμυρίων που είχε στη διάθεσή του ο Paul Greengrass για το Green Zone (2010), με το οποίο απ’ ότι φαίνεται το Route Irish (2010) θα κάνει εξαιρετικό double bill, το αντιπολεμικό θρίλερ που έφερε τον Ken Loach στα σκαλιά της Croisette για 12η φορά και 5 χρόνια μετά την βράβευσή του με το Χρυσό Φοίνικα για το The Wind that Shakes the Barley (2006), ακολουθεί την προσπάθεια βετεράνου Ιρλανδού μισθοφόρου που έχει γυρίσει απ’ το Ιράκ, να πάρει απόφαση το ότι και να καταλάβει το πώς, χάθηκε στις διαμάχες με τους αντάρτες στους δρόμους της Βαγδάτης, ο αδερφικός του κολλητός. Παίρνοντας το όνομά της από τα 12 χιλιόμετρα λεωφόρου γεμάτης περιστατικά επιθέσεων αυτοκτονίας και αυτοσχέδιων βομβών, που συνδέει την πράσινη ζώνη στο κέντρο της πόλης, με το αεροδρόμιο της Βαγδάτης, το Route Irish είναι μια ταινία που προέκυψε απ’ το ερώτημα «όχι αν θα κάναμε, αλλά πώς θα κάναμε μια ταινία» γι’ αυτό το «τεράστιο έγκλημα εις βάρους του λαού του Ιράκ», όπως το έθεσε ο σκηνοθέτης του, στη συνέντευξη Τύπου της ταινίας, το μεσημέρι της Παρασκευής. Την απάντηση στο ερώτημα, του την βρήκε ο σεναριογράφος Paul Laverty, που ξεκινώντας απ’ την παραδοχή ότι «αυτός ο πόλεμος είναι αδιάκριτη μαζική δολοφονία αθώων πολιτών», μίλησε με πατριώτες του που είχαν γυρίσει απ’ αυτή τη φρίκη «με το Ιράκ στο κεφάλι τους, ζητώντας πίσω τον παλιό τους εαυτό».
Άνθρωποι που, αν δεν έχασαν τη ζωή τους, τα άκρα τους, ή τα μυαλά τους, έχασαν την ανθρωπιά και τον εαυτό τους και σ’ αυτήν «την αποσύνθεση του χαρακτήρα» εντόπισε ο Loach την ένταση της ιστορίας που προσπάθησε να πει «με τον οικονομικότερο και τον αποτελεσματικότερο τρόπο». Ιστορία που έχει να κάνει τόσο με τον αντίκτυπο του πολέμου που φέρνουν πίσω στην πατρίδα οι φαντάροι που επιστρέφουν, όσο και με τον τρόμο που προκαλεί το εύρος της ιδιωτικοποίησης του πολέμου και το πόσο πιο αμείλικτο τον κάνει το καπιταλιστικό σύστημα που του φοράνε, οι εταιρίες που αναλαμβάνουν να τον διεξάγουν, για λογαριασμό των κρατών που τον προκαλούν. «Ιδιωτικοποιούμε τη βιομηχανία, τις μεταφορές, την υγεία, τις φυλακές, τα σχολεία, [...] λογική συνέπεια ήταν να ιδιωτικοποιήσουμε τη βία. Είναι πολύ φθηνότερο: δεν χρειάζεται να συντηρείς τακτικό στρατό. Προσλαμβάνεις κάποιον, πεθαίνει, τελειώνει η ευθύνη σου, ενώ αν πεθάνει στρατιώτης, υπάρχουν υποχρεώσεις στην οικογένεια, συντάξεις, ολόκληρη υποδομή να συντηρηθεί. Οπότε, απ’ την οπτική του επιχειρηματία, ναι, πάρε έναν μισθοφόρο. Είναι πιο φθηνός. Δεν πειράζει αν πεθάνει», λέει ο Loach. «Η ένταση ήταν εκεί, στο σενάριο, στην ιστορία», καταλήγει, για μια ταινία για τον πόλεμο, που κρατά τις εκρήξεις της στο ψυχολογικό επίπεδο, μια πολιτική ταινία που φέρει την πολεμική της σε εικόνα και αφήγηση, επιθετική κι αλύγιστη, μια επίδειξη φόρμας του Ιρλανδού σκηνοθέτη, που ήταν από τις καλύτερες στιγμές της διοργάνωσης, και θα δοκιμάσει τα γούστα της φετινής επιτροπής των Κανών, για τα βραβεία που θα μοιράσει στο τέλος του Σαββατοκύριακου.
Γυρισμένο με ένα κλάσμα των $100 εκατομμυρίων που είχε στη διάθεσή του ο Paul Greengrass για το Green Zone (2010), με το οποίο απ’ ότι φαίνεται το Route Irish (2010) θα κάνει εξαιρετικό double bill, το αντιπολεμικό θρίλερ που έφερε τον Ken Loach στα σκαλιά της Croisette για 12η φορά και 5 χρόνια μετά την βράβευσή του με το Χρυσό Φοίνικα για το The Wind that Shakes the Barley (2006), ακολουθεί την προσπάθεια βετεράνου Ιρλανδού μισθοφόρου που έχει γυρίσει απ’ το Ιράκ, να πάρει απόφαση το ότι και να καταλάβει το πώς, χάθηκε στις διαμάχες με τους αντάρτες στους δρόμους της Βαγδάτης, ο αδερφικός του κολλητός. Παίρνοντας το όνομά της από τα 12 χιλιόμετρα λεωφόρου γεμάτης περιστατικά επιθέσεων αυτοκτονίας και αυτοσχέδιων βομβών, που συνδέει την πράσινη ζώνη στο κέντρο της πόλης, με το αεροδρόμιο της Βαγδάτης, το Route Irish είναι μια ταινία που προέκυψε απ’ το ερώτημα «όχι αν θα κάναμε, αλλά πώς θα κάναμε μια ταινία» γι’ αυτό το «τεράστιο έγκλημα εις βάρους του λαού του Ιράκ», όπως το έθεσε ο σκηνοθέτης του, στη συνέντευξη Τύπου της ταινίας, το μεσημέρι της Παρασκευής. Την απάντηση στο ερώτημα, του την βρήκε ο σεναριογράφος Paul Laverty, που ξεκινώντας απ’ την παραδοχή ότι «αυτός ο πόλεμος είναι αδιάκριτη μαζική δολοφονία αθώων πολιτών», μίλησε με πατριώτες του που είχαν γυρίσει απ’ αυτή τη φρίκη «με το Ιράκ στο κεφάλι τους, ζητώντας πίσω τον παλιό τους εαυτό».
Άνθρωποι που, αν δεν έχασαν τη ζωή τους, τα άκρα τους, ή τα μυαλά τους, έχασαν την ανθρωπιά και τον εαυτό τους και σ’ αυτήν «την αποσύνθεση του χαρακτήρα» εντόπισε ο Loach την ένταση της ιστορίας που προσπάθησε να πει «με τον οικονομικότερο και τον αποτελεσματικότερο τρόπο». Ιστορία που έχει να κάνει τόσο με τον αντίκτυπο του πολέμου που φέρνουν πίσω στην πατρίδα οι φαντάροι που επιστρέφουν, όσο και με τον τρόμο που προκαλεί το εύρος της ιδιωτικοποίησης του πολέμου και το πόσο πιο αμείλικτο τον κάνει το καπιταλιστικό σύστημα που του φοράνε, οι εταιρίες που αναλαμβάνουν να τον διεξάγουν, για λογαριασμό των κρατών που τον προκαλούν. «Ιδιωτικοποιούμε τη βιομηχανία, τις μεταφορές, την υγεία, τις φυλακές, τα σχολεία, [...] λογική συνέπεια ήταν να ιδιωτικοποιήσουμε τη βία. Είναι πολύ φθηνότερο: δεν χρειάζεται να συντηρείς τακτικό στρατό. Προσλαμβάνεις κάποιον, πεθαίνει, τελειώνει η ευθύνη σου, ενώ αν πεθάνει στρατιώτης, υπάρχουν υποχρεώσεις στην οικογένεια, συντάξεις, ολόκληρη υποδομή να συντηρηθεί. Οπότε, απ’ την οπτική του επιχειρηματία, ναι, πάρε έναν μισθοφόρο. Είναι πιο φθηνός. Δεν πειράζει αν πεθάνει», λέει ο Loach. «Η ένταση ήταν εκεί, στο σενάριο, στην ιστορία», καταλήγει, για μια ταινία για τον πόλεμο, που κρατά τις εκρήξεις της στο ψυχολογικό επίπεδο, μια πολιτική ταινία που φέρει την πολεμική της σε εικόνα και αφήγηση, επιθετική κι αλύγιστη, μια επίδειξη φόρμας του Ιρλανδού σκηνοθέτη, που ήταν από τις καλύτερες στιγμές της διοργάνωσης, και θα δοκιμάσει τα γούστα της φετινής επιτροπής των Κανών, για τα βραβεία που θα μοιράσει στο τέλος του Σαββατοκύριακου.
Previously on Movies for the Masses: Megamind (2010): Trailer υπερκακούργου
Megamind (2010): Trailer υπερκακούργου
Δες/Κρύψε το teaser
Iστορικό φιλμ στο χώρο του κινούμενου, το Megamind (2010) της Dreamworks Animation θα γίνει το Νοέμβρη το τρίτο φιλμ του στούντιο που κυκλοφορεί μέσα στη χρονιά (πράγμα που δε χρειάζεται και πολλή επαφή με τη κινηματογραφική παραγωγή για να καταλάβεις ότι δεν έχει ξαναγίνει), και προβάλλει το σχετικό trailer από χτες στο Yahoo! Movies και από σήμερα στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το Shrek Forever After (2010).
Η ιστορικότητά του είναι δεδομένη αλλά το τίτλο του φιλμ μη τον δέσεις ακόμα κόμπο, αφού από πέρσι τέτοια εποχή έχει πάει από Master Mind σε Oobermind σε Megamind και θα καταλήξει μάλλον σε Supermegamasteroobermetromind για να έχει και μια αντίθεση με τον Metroman, τον αρχι-αντίπαλο του αρχι-κακού πρωταγωνιστή που μαζί του συμπληρώνει όπως βλέπεις ένα αρχετυπικό ντουέτο με καραμπάμ αναφορές στον Lex Luthor και τον Superman. Σοβαρή (ή αλλιώς ελάχιστα πρωτότυπη) ιστορία με ένα τέτοιο ντουέτο δε μπορείς να αφηγηθείς πια βέβαια, και το σενάριο φαίνεται να ακολουθεί ένα φίδισμα σχετικά συνηθισμένο τις τελευταίες δεκαετίες, το να νικάει τελικά ο ένας από τους δυο αντιπάλους αλλά να αποτρελένεται χωρίς νέμεση και να προσπαθεί να ξαναποκτήσει, φίδισμα που κι αυτό δεν είναι πια αρκετό προφανώς και έτσι, σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη, σαν αποτελειωτικό χτύπημα για τον Megamind, ο Titan που κατασκευάζει (για να πάρει τη θέση του νικημένου Metroman).. δε θέλει να είναι καλός. Οι ανατροπές συνεχίζονται και στο casting, όπου τα ονόματα των Ben Stiller (που έχει credit και στη παραγωγή έχοντας το spec script με τη Red Hour Films) και Robert Downey, Jr. (που μάλλον πέρασε και από τους δύο ρόλους) τα αντικατέστησαν οι Will Ferrell και Brad Pitt, αν όχι τιποτάλλο μια καλή ένδειξη του ότι το φιλμ είναι από αυτά τα κινούμενα που πουλάνε τα ονόματα στη μαρκίζα.
Σαφής είναι συνεπακόλουθα και η ένδειξη ότι ο Jeffrey Katzenberg σκοπεύει πια να βγάζει τα κινούμενά του ένα κι ένα κάθε χρονιά, ένα πιο σοβαρό σα το How to Train your Dragon (2010), κι ένα χύμα ποπκαλτσιουρομαρκιζάτο, με πιθανά τρίτα όπως φέτος αν του προκύψει franchise στιλ Shrek. Πολύς κόσμος που πιπιλάει άκριτα τα σχετικά με Pixar και Dreamworks, ξεχνάει ή αγνοεί πως ο Katzenberg ήταν single-handedly υπεύθυνος για τη δεύτερη χρυσή εποχή της Disney, τόσο που ο Michael Eisner τον έδιωξε κάπου μετά τον Lion King (1994) γιατί είχε γίνει πολύ μεγάλος. Οι εμπορικές του επιλογές στη συνέχεια ήταν.. εμπορικά αναγκαίες (αφού δε μπορούν να πουλάνε όλοι πγιότητα), και μιας και οι εξελίξεις στη τεχνολογία του δίνουν τη δυνατότητα, ανεβάζει τώρα τους ρυθμούς παραγωγής του και παίζει και σε δύο ταμπλό, σε μια περίοδο που γενικά το Hollywood από κει που πήγαινε για 200 ταινίες το χρόνο μέχρι το 2008 πάει πια με φόρα να πέσει στις 100. Ο CEO της Dreamworks Animation ήταν και ο ο πρώτος που επένδυσε βαριά στο S3D την εποχή του Monsters vs Aliens (2009), ο πρώτος όπως ξαναματάπαμε που παρακίνησε τους αιθουσάρχες να ανεβάσουν τις σχετικές τιμές στα ύψη, έχει κι ένα προϊόν εκ φύσεως τρισδιάστατο, οπότε ήδη είναι κερδισμένος από τις ψιλο-απρόβλεπτες εισπράξεις του "δύσκολου" HTTYD και δε προβλέπεται να σταματάει σύντομα η ρέντα του.
Η ιστορικότητά του είναι δεδομένη αλλά το τίτλο του φιλμ μη τον δέσεις ακόμα κόμπο, αφού από πέρσι τέτοια εποχή έχει πάει από Master Mind σε Oobermind σε Megamind και θα καταλήξει μάλλον σε Supermegamasteroobermetromind για να έχει και μια αντίθεση με τον Metroman, τον αρχι-αντίπαλο του αρχι-κακού πρωταγωνιστή που μαζί του συμπληρώνει όπως βλέπεις ένα αρχετυπικό ντουέτο με καραμπάμ αναφορές στον Lex Luthor και τον Superman. Σοβαρή (ή αλλιώς ελάχιστα πρωτότυπη) ιστορία με ένα τέτοιο ντουέτο δε μπορείς να αφηγηθείς πια βέβαια, και το σενάριο φαίνεται να ακολουθεί ένα φίδισμα σχετικά συνηθισμένο τις τελευταίες δεκαετίες, το να νικάει τελικά ο ένας από τους δυο αντιπάλους αλλά να αποτρελένεται χωρίς νέμεση και να προσπαθεί να ξαναποκτήσει, φίδισμα που κι αυτό δεν είναι πια αρκετό προφανώς και έτσι, σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη, σαν αποτελειωτικό χτύπημα για τον Megamind, ο Titan που κατασκευάζει (για να πάρει τη θέση του νικημένου Metroman).. δε θέλει να είναι καλός. Οι ανατροπές συνεχίζονται και στο casting, όπου τα ονόματα των Ben Stiller (που έχει credit και στη παραγωγή έχοντας το spec script με τη Red Hour Films) και Robert Downey, Jr. (που μάλλον πέρασε και από τους δύο ρόλους) τα αντικατέστησαν οι Will Ferrell και Brad Pitt, αν όχι τιποτάλλο μια καλή ένδειξη του ότι το φιλμ είναι από αυτά τα κινούμενα που πουλάνε τα ονόματα στη μαρκίζα.
Σαφής είναι συνεπακόλουθα και η ένδειξη ότι ο Jeffrey Katzenberg σκοπεύει πια να βγάζει τα κινούμενά του ένα κι ένα κάθε χρονιά, ένα πιο σοβαρό σα το How to Train your Dragon (2010), κι ένα χύμα ποπκαλτσιουρομαρκιζάτο, με πιθανά τρίτα όπως φέτος αν του προκύψει franchise στιλ Shrek. Πολύς κόσμος που πιπιλάει άκριτα τα σχετικά με Pixar και Dreamworks, ξεχνάει ή αγνοεί πως ο Katzenberg ήταν single-handedly υπεύθυνος για τη δεύτερη χρυσή εποχή της Disney, τόσο που ο Michael Eisner τον έδιωξε κάπου μετά τον Lion King (1994) γιατί είχε γίνει πολύ μεγάλος. Οι εμπορικές του επιλογές στη συνέχεια ήταν.. εμπορικά αναγκαίες (αφού δε μπορούν να πουλάνε όλοι πγιότητα), και μιας και οι εξελίξεις στη τεχνολογία του δίνουν τη δυνατότητα, ανεβάζει τώρα τους ρυθμούς παραγωγής του και παίζει και σε δύο ταμπλό, σε μια περίοδο που γενικά το Hollywood από κει που πήγαινε για 200 ταινίες το χρόνο μέχρι το 2008 πάει πια με φόρα να πέσει στις 100. Ο CEO της Dreamworks Animation ήταν και ο ο πρώτος που επένδυσε βαριά στο S3D την εποχή του Monsters vs Aliens (2009), ο πρώτος όπως ξαναματάπαμε που παρακίνησε τους αιθουσάρχες να ανεβάσουν τις σχετικές τιμές στα ύψη, έχει κι ένα προϊόν εκ φύσεως τρισδιάστατο, οπότε ήδη είναι κερδισμένος από τις ψιλο-απρόβλεπτες εισπράξεις του "δύσκολου" HTTYD και δε προβλέπεται να σταματάει σύντομα η ρέντα του.
Previously on Movies for the Masses: Fair Game (2010): Sélection officielle extrait
Fair Game (2010): Sélection officielle extrait
Πώς το κάνουν οι Αμερικάνοι, ήρθε για να δείξει σήμερα στο λαό των Κανών, ο Doug Liman, με το Fair Game (2010), τη μόνη συμμετοχή του επίσημου διαγωνιστικού, με διαβατήριο από τις ΗΠΑ. Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Valerie Plame, αξιωματούχου της CIA στον καιρό της μανιώδους αναζήτησης των ΗΠΑ για στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι το Ιράκ είχε στην κατοχή του (τις δυνατότητες να κατασκευάσει) τα περιβόητα Όπλα Μαζικής Καταστροφής, και αξιωματούχος που βρέθηκε εν μέσω πολιτικής θύελλας, όταν ο σύζυγός της, πρώην πρέσβης της Αμερικής σε αφρικανικές χώρες, άνοιξε μέτωπο αποκαλύψεων για την ψευδή βάση της εισβολής της χώρας του στο Ιράκ, ξεκινώντας απ’ την παραποίηση που υπέστη η δική του αναφορά, σχετικά με πληροφορίες για αγορά ποσοτήτων ουρανίου, από χώρα της Αφρικής.
Κι όσο κι αν το στόρι σου φαίνεται σαν βάση για πολιτικό θρίλερ, ο Doug Liman επανειλημμένως διευκρίνισε στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την πρωινή δημοσιογραφική, ότι «δεν πρόκειται για πολιτική ταινία», αλλά για την ιστορία «δυο δυνατών χαρακτήρων, που βρέθηκαν στη μέση ενός τεράστιου πολιτικού σκανδάλου». Δεν ξέρω πώς το ένα διαφέρει απ’ το άλλο, αλλά τόσο ο Liman, όσο κι ο σεναριογράφος του, Jez Butterworth, επέμειναν στο ότι οι δυο χαρακτήρες και η σχέση τους είναι αυτό που τους ενδιέφερε να εξερευνήσουν, και η τριγύρω κατάσταση, είναι λίγο-πολύ απλώς συμπτωματική. Οπότε γι’ αυτό μάλλον η ταινία παίρνει απότομη στροφή προς το οικογενειακό δράμα στο δεύτερο μισό της --κι αδιάφορο, σχετικά κλισαρισμένο οικογενειακό δράμα, μάλιστα-- θα είχε όμως ενδιαφέρον να απαντήσουν στο αν πιστεύουν ότι αυτό που τους έφερε ως το διαγωνιστικό, ήταν το ανθρώπινο στοιχείο «που θα κάνει την ταινία ενδιαφέρουσα ακόμη και σ’ εκατό χρόνια», ή η αντικυβερνητική αίσθηση με την οποία ποτίζεται η ταινία τους και την οποία φαίνονται σα να προσπαθούν να απαρνηθούν. Αλλά δεν βρέθηκε κανείς να τους ρωτήσει. Στη δική μου ερώτηση πάντως (που μπορείς να δεις κοντά στο 24ο λεπτό της συνέντευξης Τύπου, όπως έχει ανέβει ολόκληρη στο site του Φεστιβάλ), για το πόσο ήθελαν να καταγράψουν και την αίσθηση του να ζεις σε μια Αμερική όπου ο Λευκός Οίκος προσπαθεί να εκφοβίσει πολίτες, χρησιμοποιώντας τα media κι αν αυτό έχει αλλάξει στη νέα πολιτική πραγματικότητα των ΗΠΑ, ο Liman, αφού φρόντισε ξανά να ξεκαθαρίσει ότι δεν είχε σκοπό να κάνει «μια στρατευμένη ταινία», κατάφερε να πάρει μια πολιτική θέση, σημειώνοντας ότι «ως ρεαλιστής» αναγνωρίζει ότι η χώρα του βρέθηκε «σε μια κατάσταση όπου τα Μέσα παπαγάλιζαν αυτά που τους έλεγε ο Λευκός Οίκος, γιατί έτσι αποκτάς πρόσβαση στο Λευκό Οίκο, και αυτό δεν ξέρω αν μπορεί να αλλάξει ποτέ».
Κι όσο κι αν το στόρι σου φαίνεται σαν βάση για πολιτικό θρίλερ, ο Doug Liman επανειλημμένως διευκρίνισε στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την πρωινή δημοσιογραφική, ότι «δεν πρόκειται για πολιτική ταινία», αλλά για την ιστορία «δυο δυνατών χαρακτήρων, που βρέθηκαν στη μέση ενός τεράστιου πολιτικού σκανδάλου». Δεν ξέρω πώς το ένα διαφέρει απ’ το άλλο, αλλά τόσο ο Liman, όσο κι ο σεναριογράφος του, Jez Butterworth, επέμειναν στο ότι οι δυο χαρακτήρες και η σχέση τους είναι αυτό που τους ενδιέφερε να εξερευνήσουν, και η τριγύρω κατάσταση, είναι λίγο-πολύ απλώς συμπτωματική. Οπότε γι’ αυτό μάλλον η ταινία παίρνει απότομη στροφή προς το οικογενειακό δράμα στο δεύτερο μισό της --κι αδιάφορο, σχετικά κλισαρισμένο οικογενειακό δράμα, μάλιστα-- θα είχε όμως ενδιαφέρον να απαντήσουν στο αν πιστεύουν ότι αυτό που τους έφερε ως το διαγωνιστικό, ήταν το ανθρώπινο στοιχείο «που θα κάνει την ταινία ενδιαφέρουσα ακόμη και σ’ εκατό χρόνια», ή η αντικυβερνητική αίσθηση με την οποία ποτίζεται η ταινία τους και την οποία φαίνονται σα να προσπαθούν να απαρνηθούν. Αλλά δεν βρέθηκε κανείς να τους ρωτήσει. Στη δική μου ερώτηση πάντως (που μπορείς να δεις κοντά στο 24ο λεπτό της συνέντευξης Τύπου, όπως έχει ανέβει ολόκληρη στο site του Φεστιβάλ), για το πόσο ήθελαν να καταγράψουν και την αίσθηση του να ζεις σε μια Αμερική όπου ο Λευκός Οίκος προσπαθεί να εκφοβίσει πολίτες, χρησιμοποιώντας τα media κι αν αυτό έχει αλλάξει στη νέα πολιτική πραγματικότητα των ΗΠΑ, ο Liman, αφού φρόντισε ξανά να ξεκαθαρίσει ότι δεν είχε σκοπό να κάνει «μια στρατευμένη ταινία», κατάφερε να πάρει μια πολιτική θέση, σημειώνοντας ότι «ως ρεαλιστής» αναγνωρίζει ότι η χώρα του βρέθηκε «σε μια κατάσταση όπου τα Μέσα παπαγάλιζαν αυτά που τους έλεγε ο Λευκός Οίκος, γιατί έτσι αποκτάς πρόσβαση στο Λευκό Οίκο, και αυτό δεν ξέρω αν μπορεί να αλλάξει ποτέ».
Previously on Movies for the Masses: Copie Conforme (2010): Sélection officielle extraits