Βετεράνος εξορκιστής κουβαλάει κάμερες σε φάρμα, για να διώξει αυτό που πιστεύει να είναι ακόμα ένα εύκολο, ανύπαρκτο, μυθολογικό, δαιμονιάκι.

Στρατός από κακές κουκουβάγιες, απαγάγει μικρά για να τα κάνει γενίτσαρους, αλλά μια θαρραλέα δραπετεύει και διασχίζει ωκεανούς, για να βρει θρυλικούς φρουρούς που θα επαναφέρουν την τάξη.

Σκηνοθέτρια αγκαλιάζει μικρή σχολική Βαβέλ και όλοι μαζί αναρωτιούνται ποιός άνεμος τους έφερε ως εκεί και ποιός φέρνει μαζί τους ανθρώπους.

Για να προετοιμάσει το έδαφος για την ευρωπαϊκή εξάπλωση του Legend of the Guardians, του νέου της animated franchise για ένα μάτσο πολεμίστριες κουκουβάγιες που προστατεύουν τον άμαχο πληθυσμό από ένα μάτσο άλλες αιμοδιψείς κουκουβάγιες, η Warner Bros μάζεψε στο Λονδίνο μια χούφτα δημοσιογράφους από Μέσα όλης της Ευρώπης, κι ανάμεσά τους και δύο από την Ελλάδα. Ο ένας, γράφει στον μοναδικό εβδομαδιαίο οδηγό πόλης που έχει απομείνει στην πρωτεύουσα. Ο άλλος, στην ιντερνετική σελίδα που είχε οδηγήσει την εταιρεία που τον κάλεσε, να γυρίσει ανάποδα τη βαλκανική χερσόνησο, όταν είχε κάνει σε παγκόσμια πρώτη, τη διαρροή του trailer του 300 (2006), της πρώτης τεράστιας επιτυχίας του σκηνοθέτη που η Warner θα παρουσίαζε. Κάτι το οποίο ο Zack Snyder, όταν έγινε η σύσταση, ενθουσιωδώς αποκάλεσε awesome. Μάντεψε ποιανού τη συνέντευξη βλέπεις από πάνω.

Βραβευμένος με το Grand Prix στο Annecy για το Kirikou et la Sorcière (1998) και υποψήφιος για βραβείο Goya με το Azur et Asmar (2006), ο κάτοχος Cesar απ’ τη δεύτερη μικρού μήκους του, Michel Ocelot, ξαναφέρνει στις οθόνες το χαρακτηριστικό του στυλ από κινούμενες σιλουέτες, με το Dragons et Princesses. Κι όταν λέει οθόνες, εννοεί μεγάλες και μικρές, μ’ ένα κινηματογραφικό και τηλεοπτικό υβρίδιο, που ξεκίνησε ως project επιστροφής στις δημιουργικές του ρίζες και τη χρήση αποκλειστικά χάρτινων αποκομμάτων και υπερρεαλιστικών υποβάθρων, σύντομα όμως εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη ως τώρα δουλειά του, τόσο σε εύρος παραγωγής, όσο και σε στόχους διανομής.

Ταινία με μεγάλη φεστιβαλική πορεία από το Γενάρη όταν και έπαιξε στο Sundance, το Blue Valentine (2010) του Derek Cianfrance έχει από τη Παρασκευή trailer να το εκπροσωπεί στα διαδίχτυα, στη θέση κάποιων clip που το συνόδευαν για μήνες, όσο μπαινόβγαινε στα οσκαρικά προγνωστικά. Το trailer εμφανίστηκε λίγες ώρες αφότου οι Weinsteins διέρρευσαν πως η MPAA έβγαλε τη ταινία ακατάλληλη, και στο τέλος μιας βδομάδας κατά την οποία το σχετικό (NC-17) rating έφαγε απανωτές επιθέσεις με αφορμή τα 20χρονά του γενέθλια. Κι αν πίστευες πως μόνο μέχρι εκεί ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι της δημοσιότητας τα πρώην αφεντικά της Miramax, συμπλήρωσε πως σε όλη τη διάρκεια της ίδιας βδομάδας η Michelle Williams εμφανίστηκε και στο τελευταίο blog του πλανήτη σαν το τελευταίο άτομο στον πλανήτη που δεν είχε ακόμα ντυθεί Marilyn Monroe, με αφορμή φωτογραφίες από τη παραγωγή και τα γυρίσματα της My Week with Marilyn (2011), μιας ταινίας της Weinstein Company φυσικά.

Τελευταίο από τα θεωρητικά φιλόδοξα οσκαρικά φιλμ του 2010, το The Way Back (2010) του Peter Weir εμφανίστηκε διαδιχτυακά τη Παρασκευή με ένα τρόπο που μάλλον αντανακλάει και τις πραγματικές του βραβειακές δυνατότητες, με κακής ψηφιακής ποιότητας trailer στις σελίδες του Guardian.

Πίσω στα 50s, κάποιος Sławomir Rawicz, πολωνικής καταγωγής, κυκλοφόρησε στη Βρετανία βιβλίο με τίτλο The Long Walk, όπου εξιστορούσε το πως δραπέτευσε μαζί με άλλους έξι από στρατόπεδο εξόριστων στη Σιβηρία, και το πως φτάσανε όλοι μαζί στην Ινδία, περπατώντας 6μισι χιλιάδες χιλιόμετρα, μέσα από την έρημο Γκόμπι και τα Ιμαλάια.

Αφού ξόδεψε κάποια χρόνια με ροζ κορμάκια και άσπρα φτεράκια σαν ο καλύτερος φίλος των μικρών κοριτσιών για λογαριασμό της Disney και της Fox, ο Dwayne Johnson επιστρέφει το Νοέμβρη στις μικρομεσαίων φιλοδοξιών ταινίες δράσης, και φαίνεται να μπορεί να δώσει στη CBS Films τη πρώτη της επιτυχία στα αμερικάνικα ταμεία. Σε πρώτη ματιά, το Faster (2010) που κυκλοφόρησε το κοκκινοκόρδελό του trailer πριν καναδυό μέρες, μοιάζει μία ακόμα από τις σκληρές ιστορίες σκληρής εκδίκησης για σκληρή δολοφονία σκληρού συγγενή σκληρής οικογένειας, μια ταινία όπου ο πρωταγωνιστής αποφεύγει τις πολλές ατάκες γιατί ότι και να ξεστομίσει ψοφάς πια στα γέλια, μια παραγωγή τηλεοπτικών προδιαγραφών που δε πάει κατευθείαν στο DVD επειδή καλογυαλίστηκε από σχετικά μεγαλύτερο προϋπολογισμό, όπως και οι υπόλοιπες της νέας και αισιόδοξης εταιρείας του CBS. Σε δεύτερη ματιά.. δε βλέπεις και τίποτα πολύ διαφορετικό, εκτός από τα ονόματα των χαρακτήρων του καστ, Driver, Cop, Killer, Mother, Stripper, Stripper, Stripper και Exotic Dancer, που παραπέμπουν στον Driver (1978) του Walter Hill, μάλλον για να δηλώσουν το ίδιο, χωρίς φρουφρού κι αστεία, στιλ κινηματογράφισης που μπορούν να εκτιμήσουν οι φίλοι του είδους.

Εκείνο με τον Ryan Reynolds που προσπαθεί να δραπετεύσει από ένα φέρετρο.

Φρουτολάγνος βαδιζομανής και μοναχικός συγγραφέας, περπατάνε στα κρυφά οπωροφόρα της Αθήνας, απολαμβάνοντας τους χυμούς της πόλης.

Λευκή σελίδα μετακομίζει σε επαρχιακή πόλη, όπου λαμπυρίζοντα δρακουλίνια και τεστοστερονωμένα λυκανθρωπάκια αρχίζουν να σφάζονται για χάρη της, αμέσως και μέχρι να βρέξει δαχτυλίδια. Αλήθεια.

Επιθεωρητής αναστολών στην τελευταία του υπόθεση πριν τη σύνταξη, προσπαθεί ν’ αποφασίσει αν θ’ αφήσει ελεύθερο εμπρηστή, με γυναίκα που βάζει φωτιές σε μπατζάκια.

Παραμελημένα παιδιά και παρεξηγημένες μανάδες, σε ιστορία διπλής οπτικής.

Γυναίκα δυστυχισμένη με τη στατική της μικροαστικότητα, αποφασίζει να τινάξει το γάμο της στον αέρα και να γυρίσει τον κόσμο για να γεμίσει το κενό μέσα της, με φαγητό, πνευματικότητα κι αγάπη.

Γεννημένη στην Αυστραλία με το χαρακτηριστικό ονοματεπώνυμο να προδίδει την ελληνική καταγωγή της, η Ana Kokkinos δεν είναι ξένη για το κοινό των Νυχτών Πρεμιέρας, αφού η προηγούμενη σκηνοθετική δουλειά της, το Head On (1998), βασισμένο στο βιβλίο Loaded του Χρήστου Τσιόλκα, είναι ένας απ’ τους πιο σουξεδιάρικους τίτλους που έχουν περάσει απ’ το φεστιβάλ, και τίτλος που μάζεψε τα βραβειάκια του, τόσο απ’ το Australian Film Institute που του χάρισε 9 υποψηφιότητες κι ένα βραβείο μοντάζ, όσο κι απ’ το υψηλού πρεστίζ San Francisco International Lesbian & Gay Film Festival, όπου πρώτευσε ως καλύτερη πρώτη δουλειά. Φέτος, η Kokkinos ξαναγύρισε στην Αθήνα και στο φεστιβάλ, για να μας δείξει τί έκανε τόσα χρόνια μακριά.

Μια βδομάδα νωρίτερα, το True Grit (2010) των αδερφών Coen έβαλε υποψηφιότητα για όλα τα Oscar® που υπάρχουν, απλά με πεντέξι πλάνα σε ένα διαδιχτυακό teaser. Από τη Παρασκευή στις αμερικάνικες αίθουσες, και από τα ξημερώματα στα internets, απειλεί πια όχι να τα σαρώσει αλλά να τα πετσοκόψει, με trailer επίδειξης ανώτερης ακατάσχετης δύναμης, στο ρυθμό του God's Gonna Cut You Down. Ενδιάμεσα, η παραγωγή έδειξε και τα αληθινά παπάκια της, βγάζοντας αφίσα στο στιλ των ανακοινώσεων της εποχής του φιλμ (i.e. των αρχών του 20ου αιώνα), με έντονη τυπογραφία και χωρίς τίποτα stinking pictures φυσικά. Ακολουθώντας τις πιο μοντέρνες τάσεις, το trailer συνοψίζει ολόκληρη τη πλοκή της ταινίας βέβαια, ξεκινώντας από τη πρώτη ουσιαστικά σκηνή του Jeff Bridges, σε ρόλο ομοσπονδιακού σερίφη που δε μπορεί να θυμηθεί πόσους πυροβόλησε στα 4 χρόνια της θητείας του, και περιορίζει το μέτρημα σε δεκάδες πτωμάτων για ευκολία. Και από την εκφορά στη διευκρινιστική ατάκα ("shot or killed?"), περιορίζει και τους υποψήφιους για το αγαλματάκι ερμηνείας στον εξής ένα, αφού μπορεί ο Colin Firth να υποδύεται έναν κάποιον Βρετανό βασιλιά, και τραυλό κι από πάνω, αλλά ο Bridges κάνει τον Αμερικάνο δούκα να φαίνεται ότι έπαιζε τον οσκαρικής τραχύτητας ρόλο του με τα πασουμάκια τη τσαντούλα και το καυτό σορτσάκι του, και να ακούγεται σα να μίλαγε σε συνεδρία εκμάθησης κομψής τεϊοποσίας από πάνω.

Πρώτη παραγωγή βασισμένη σε χαρακτήρες των William Hanna και Joseph Barbera που δεν έχει μπλεγμένον κανέναν από τους δυο μακαρίτες πια δημιουργούς, το Yogi Bear (2010) έχει κλείσει αίθουσες απέναντι από το TRON: Legacy (2010) τα χριστούγεννα, φιλοδοξώντας να επαναλάβει τις αρπαχτές επιτυχίες των Chipmunks τα προηγούμενα χρόνια. Και με την ίδια συνταγή με τα σκιουράκια της Fox φυσικά, με χνουδωτά ψηφιακά τρισδιάστατα κινούμενα ζωάκια (έστω και λίγο πιο ογκώδη), σε πραγματικό περιβάλλον, και απέναντι σε πραγματικούς και πραγματικά άτυχους ηθοποιούς.

Ένα απ’ τα πράγματα που ψάχνεις σε πρώτες ταινίες, είναι το στοιχείο της έκπληξης και του αιφνιδιασμού, που φέρνει μαζί της η φρεσκάδα του νέου δημιουργού, λέει ένα απ' τα σχετικά blurds, των τίτλων που έψαξε να καταγράψει στην πρώτη εκλεκτική λίστα που έβγαλε η Online Film Critics Society μετά από αιώνες. Και ποιος καλύτερος τρόπος να ξαναξεκινήσει η ένωση, αυτή τη συνήθεια που είχε παραμελήσει, απ’ το να μετρήσει τα 100 καλύτερα κινηματογραφικά ντεμπούτα στην Ιστορία του κινηματογράφου. Εξαιρετικός τρόπος και για 'σένα, βέβαια, για να ξεκινήσεις και την εβδομάδα σου, και την κινηματογραφική σαιζόν που μπαίνει.

Η πρώτη ταινία καταγράφηκε ως ένα απ’ τα πιο πετυχημένα παραδείγματα φυτευτού viral marketing των internets (τα posts των Μαζών, είχαν κι αυτά το μερίδιό τους από σχετικά δείγματα στα comments) αφού εμφανίστηκε απ’ το πουθενά, και σύμφωνα με το θρύλο, εντυπωσίασε τα μεγαθήρια, κατέληξε στην αγκαλιά της DreamWorks με μεσολάβηση του ίδιου του θείου Spielberg, και μετά από διαπραγματεύσεις για remake με κανονικά λεφτά, μπόρεσε με λίγο μοντάρισμα στην αρχική του μορφή και μερικά test screenings που άφησαν εποχή, να καταφέρει μιλιούνια Αμερικάνους να ζητάνε να το δουν, και την Paramount να τους κάνει το χατήρι για να μαζέψει κοντά 200 εκατομμύρια δολάρια απ’ τα παγκόσμια ταμεία και έναν τίτλο στη βιβλιοθήκη της, που καταγράφηκε ως μια απ’ τις πιο αποδοτικές επενδύσεις όλων των εποχών. Κι αν και οι υπόλοιποι Μάζες πιθανότατα θα προπηλακίσουν τον γράφοντα γι' αυτό, το ψυχολογικομεταφυσικό θρίλερ με το μηδενικό budget, είχε και τα κότσια και την αποτελεσματικότητα από μόνο του, να κάνει καλά πράγματα γενικά, και το ύφος για τις βάσεις να στηθεί απάνω του όλη αυτή η ιστορία που μαγείρεψαν τα εμπορικά.