Δυο Ρώσοι σε μετεωρολογικό σταθμό κάπου στον Αρκτικό Κύκλο, πατάνε κουμπιά και λένε νούμερα στον ασύρματο προσπαθώντας να μη σκοτώσουν ο ένας τον άλλο. Μέχρι που κάτι συμβαίνει και προσπαθούν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο.

Ρώσος Χριστιανός ερωτεύεται κεραυνοβόλα Αλβανίδα Μουσουλμάνα στην Ελλάδα του σήμερα.

Φιλόδοξος πολιτικός συναντά σαγηνευτική χορεύτρια και απειλεί να ανατρέψει το μεγάλο σχέδιο της ζωής για να είναι μαζί της.

Μια μέρα πριν τα βραβεία της ©AMPAS® κλείσουν το κινηματογραφικό 2010 βραβεύοντας για τέταρτη φορά στη συνέχεια μια ανεξάρτητη και μάλιστα βρετανική παραγωγή, η Film Independent φόρτωσε με τα δικά της αγαλματάκια το Black Swan ενός κάπως δικού της παιδιού, του Darren Aronofsky. Παρόλο που ο Κύκνος πήγε στην απονομή με λιγότερες υποψηφιότητες από τις εφτά του Winter's Bone και τις πέντε του The Kids Are All Right, έφυγε από αυτή έχοντας μετατρέψει σε βραβεία και τις τέσσερις δικές του, για σκηνοθεσία, Α' γυναικείο, φωτογραφία, και καλύτερη ταινία φυσικά.

To Des Hommes et des Dieux του Xavier Beauvois ανέδειξε για καλύτερη ταινία του 2010 η γαλλική Académie des Arts et Techniques du Cinéma σε μια τελετή που έγινε τη Παρασκευή, παραδοσιακά στο Théâtre du Châtelet του Παρισιού, και το 'χε βάλει στόχο να 'ναι φέτος λίγο διεστραμμένη, προς τιμή του έτερου θριαμβευτή της βραδιάς, του Roman Polanski, του οποίου ο Ghost Writer μάζεψε τελικά, και κάπως αναπάντεχα, τα περισσότερα βραβεία της βραδιάς, τέσσερα (4) συνολικά.

Στον φεστιβαλικά νεκρό μήνα που ορίζει το μεταοσκαρικό μεταίχμιο του ξεφορτώματος όσων ταινιών περίσσεψαν απ' το χειμερινή σαιζόν που τελειώνει και όσες θα σε προθερμάνουν για την καλοκαιρινή που έρχεται, ένα ξεσηκωτικό curation έρχεται να γεμίσει τις Τρίτες σου και την αίθουσα του Δαναού, κάτω απ' τον γενικό τίτλο Μουσικός Μάρτης. Ο κύκλος προβολών που έχει συγκεντρώσει ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η πρόσφατη παγκόσμια παραγωγή με θέμα αυστηρά τη μουσική, αρχίζει σήμερα με το The White Stripes Under Great White Northern Lights (2009), για το οποίο θα σου τα πει καλύτερα ο Ορέστης Πλακιάς. O οποίος εκτός από την ευθύνη για το στήσιμο της όλης φάσης, κρατάει και διπλές προσκλήσεις για τους πρώτους που θα τις ζητήσουν.

Με ένα κουρδιστό κέρινο ομοίωμα του James Franco για κράχτη του νεανικού δημογραφικού και την Anne Hathaway να χαριεντίζεται αμήχανα δίπλα του προσπαθώντας να κρατήσει ολόκληρη τελετή, η φετινή απονομή πέρασε στην ιστορία ως μια απ' τις πιο ζόρικα επιβιώσιμες της πρόσφατης μνήμης, ή η εντελώς χειρότερη εδώ και μισό αιώνα, αν δεν έχεις πρόβλημα να συμφωνήσεις με τον Roger Ebert, που κάτι θυμάται παραπάνω. Το γεγονός δεν απαλύνθηκε ούτε απ’ το μοίρασμα των ίδιων των βραβείων, που έβγαλε μεγάλο νικητή της βραδιάς το The King’s Speech (όπως περίμενε ο καθένας και η γάτα του), με την ιστορία του τραυλού μονάρχη να κερδίζει και τα βραβεία Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου Σεναρίου και Α’ Ανδρικής Ερμηνεία για τον Colin Firth, φτάνοντας το σύνολό της στα τέσσερα. Σε ένα είδος ποιητικής δικαιοσύνης, άλλα τόσα πήρε και ο μεγάλος χαμένος της βραδιάς, το Inception, που πρώτευσε στις κατηγορίες Ηχητικού Μοντάζ, Μιξάζ, Φωτογραφίας και Οπτικών Εφέ, ενώ το The Social Network πήρε τα τρία του, για Διασκευασμένο Σενάριο, Μοντάζ και Μουσική Επένδυση.

Στη παραδοσιακή "Βραδιά Πριν τα Oscars®" σύμφωνα με το δελτίο τύπου τους, τα Χρυσά Βατόμουρα του John Wilson ξεχώρισαν τον Last Airbender και το Sex and the City 2 σα τις φόλες του 2010, σε μια τελετή στο Barnsdall Gallery Theatre όπου, επίσης παραδοσιακά, δεν εμφανίστηκε κανένας τιμώμενος να παραλάβει τα επίχρυσα αγαλματάκια της πλάκας που του αναλογούσαν.

Πιτσιρίκα που έχει πάρει τη θέση της καμμένης μάνας της στο νοικοκυριό, αναγκάζεται να πάρει και τους δρόμους για να βρει τον σε αναστολή φυλάκισης εξαφανισμένο πατέρα της, για να μην χάσουν το σπίτι που έχει βάλει υποθήκη.

Ετοιμοθάνατος θείος, δέχεται επισκέψεις από αγαπημένα πρόσωπα που τον περιμένουν στην άλλη άκρη του τούνελ, και θυμάται τις περασμένες του ζωές.

Βορειοευρωπαίος ταξιδεύει στην Πέρα Κάσσιρο για να επιβλέψει ένα οικολογικό έργο που θα παρέχει στο νησί αυτονομία ηλεκτρικού ρεύματος. Οι Περακασσιριώτες όμως δεν τον παίρνουν καθόλου με καλό μάτι.

Παλιοί γνωστοί, νεαρή γιατρός και φιλόδοξος σεναριογράφος, αποφασίζουν να αυξήσουν τα πλεονεκτήματα της σχέσης τους. Αυτός φυσικά, θέλει και λίγο συναίσθημα μετά, ο ασυνεπής αχόρταγος.

Αληθινή ιστορία δραπετών γκούλαγκ που περπάτησαν απ’ τη Σιβηρία ως την Ινδία για να ξεφύγουν απ’ τον κομμουνισμό.

Αμερικανός διάκονος ταξιδεύει στην Ιταλία για να μάθει πως τον κάνουν τον καλό τον εξορκισμό.

Το μόνο που θέλει ο καλός αρκουδοβασιλιάς του δάσους είναι να βγαίνει και καμιά φορά με τους κολλητούς του στα υπόλοιπα είδη. Όμως αυτοί έχουν και οικογένειες, και έτσι αυτός δοκιμάζει να αλλάξει θέσεις με τον αρσενικό πρωταγωνιστικού ζευγαριού περαστικού τσίρκου.

Γόνος γιατρών και πτυχιούχος αρχιτέκτονας, ο Ταϊλανδός σκηνοθέτης με το όνομα-σιδηρόδρομο που για τους Δυτικούς φίλους έχει κόψει σε Joe, δεν είναι ο τεχνοκράτης που θα σε προϊδέαζαν τα διαπιστευτήριά του. Και για να πεισθείς, αρκεί να ρίξεις μια ματιά στην έκτη μεγάλου μήκους ταινία του, ένα υπνωτιστικό ταξίδι μετενσαρκώσεων, ποτισμένο βαθιά από τα μεταφυσικά ρεύματα της κουλτούρας της χώρας του. Ένας παραισθητικός χορός ανατολίτικων αισθητικών, που τον έφτασε στην κορυφή του παγκόσμιου κινηματογραφικού κυκλώματος, όταν βραβεύθηκε με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Κανών τον περασμένο Μάη, απέναντι σε μεγαθήρια της από ‘δω μεριάς του πλανήτη, όπως ο Mike Leigh, ο Alejandro Gonzalez Innaritu κι ο Ken Loach.

Αφού σάρωσε τις Αργυρές Άρκτους για τις ερμηνείες στην ανδρική και στη γυναικεία κατηγορία, η ιστορία γυναίκας που αιτείται διαζυγίου στο ανδροκεντρικό Ιράν, πήρε πριν λίγη ώρα και τη Χρυσή Άρκτο καλύτερης ταινίας, όπως αναμενόταν όχι μόνο γιατί ολόκληρη η φετινή διοργάνωση φαινόταν αφιερωμένη στις κινηματογραφικές φωνές του Ιράν όπως εκπροσωπούνται απ’ την εξαντλητικά διαφημισμένη ταλαιπώρια του Panahi, αλλά και γιατί το Nader and Simin, A Separation, του Asghar Farhadi, ήταν η μόνη ταινία του διαγωνιστικού που κατάφερε να προκαλέσει ενθουσιασμό στους θεατές της, χωρίς το διχασμό που συνόδευε τις αντιδράσεις για το The Turin Horse του Béla Tarr, ή την αίσθηση αξιοπερίεργου της Pina του Wim Wenders.