Ακολουθώντας τον Robert Zemeckis και τον James Cameron, ο Steven Spielberg δοκιμάζει τα Χριστούγεννα το μάτι του στον ολοκληρωμένα ψηφιακό κινηματογράφο, και στο ιστορικό από μόνο του γεγονός πρόσθεσε πως ο σκηνοθέτης καταπιάνεται, στις Περιπέτειες του Τεντέν (2011), με έναν από τους πιο δημοφιλείς κόμικ ήρωες του πλανήτη. Το teaser της παραγωγής δημιουργεί μια τρικυμία στα διαδίχτυα τις τελευταίες ώρες, και θα συνοδεύει τις κόπιες των, όχι και τόσο φρέσκων, τέταρτων Πειρατών της Καραϊβικής το σαββατοκύριακο στις αίθουσες.

Με διαφορά ο πλέον πολυαναμενόμενος τίτλος όχι μόνο των φετινών Κανών, αλλά και των περσινών και όσων άλλων φεστιβάλ παρεμβλήθηκαν έκτοτε, το The Tree of Life (2011) θα κάνει απόψε τα επίσημα αποκαλυπτήριά του με τον Brad Pitt στο κόκκινο χαλί, ίσως και με τον Sean Penn να είναι εκεί, αλλά πιθανότατα όμως χωρίς την παρουσία του Terrence Malick, που σνόμπαρε και τη συνέντευξη Τύπου, επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα που ακολούθησε την πρωινή δημοσιογραφική προβολή, με τη μισή αίθουσα να χειροκροτεί χλιαρά και την άλλη να γιουχάρει φανατικά.

Με μόνο στόχο να διακόψει τη και φέτος μεγάλη ροή θεμάτων του verbal από τις Κάνες, η Disney μέσω της Touchstone και για λογαριασμό της Dreamworks, μετακίνησε το Fright Night (2011) από τον Οκτώβριο στον Αύγουστο, απέναντι στον Κόναν τον Βάρβαρο (2011). Και έχει έτσι από το σαββατοκύριακο trailer να παίζει διαδιχτυακά, στοχεύοντας θεατρικά τις δημοσιογραφικές στη Κυανή Ακτή κόπιες του Priest (2011), ο οποίος με $14.5 εκατομμύρια εισπράξεων έμεινε αρκετά ως πολύ πίσω από τα μεγαλύτερα σοβαρά βαμπιρο-franchises (άσε τα οικτρά λαμπυρίζοντα) και δε δικαιολόγησε την αρκετά καλοκαιρινή τοποθέτησή του.

Χλιαρότερο μέχρι τώρα φιλμ στο διαγωνιστικό, το Habemus Papam (2011) του Nanni Moretti πήρε σειρά το απόγευμα στο κοκκινότερο χαλί των Κανών, χωρίς κανένα εκπρόσωπο του Βατικανού στην ομάδα του φυσικά, αλλά και χωρίς τις γραπτές γιούχες και τα.. προφορικά χειροκροτήματα που συνοδεύουν από τις δημοσιογραφικές του το Polisse (2011) της Maïwenn Le Besco.

Τις ίδιες ακριβώς ώρες που το Sleeping Beauty (2011), στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε η Mia Wasikowska, άνοιγε το διαγωνιστικό των Κανών σήμερα, τις ίδιες το Restless (2011) στο οποίο πρωταγωνιστεί η Mia Wasikowska, ξεκίναγε το Ένα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ, χωρίς να αφήνει και ιδιαίτερες εντυπώσεις στον cinemad.

Πρώτη παραγωγή που έσπευσε να βγάλει trailer με την ανακοίνωση του προγράμματος των Κανών, και πρώτη ταινία που προβλήθηκε για τους κριτικούς από το διαγωνιστικό του φεστιβάλ, η Sleeping Beauty (2011) είναι και η πρώτη που δίχασε τις αντιδράσεις από τη Croisette φέτος, αντίθετα με τη.. δεύτερη, το We Need to Talk about Kevin (2011) της Lynne Ramsay, που μάζεψε διθυράμβους και βαφτίστηκε από νωρίς φαβορί για φοινίκωμα.

Είναι αυτό το πρόσωπο μιας τρομοκράτισσας?

Τρία αδέρφια βρίσκονται στο επίκεντρο του ματωμένου αγώνα ανεξαρτησίας της Αλγερίας απ’ την αποικιοκρατία της Γαλλίας, αμέσως μετά τη νίκη των Συμμαχικών Δυνάμεων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οικογένεια μετακομίζει σε νέο σπίτι, αλλά συνειδητοποεί ότι οι προηγούμενοι κάτοικοι δεν έχουν φύγει ακόμη, τουλάχιστον όχι πνεύματι, κι έχουν άσχημα σχέδια για τον πρωτότοκό τους.

Τη μέρα των 30ων γενεθλίων της, μελαχρινή εξομολογείται τον φοιτητικό έρωτά της, στον άντρα της καλύτερης ξανθιάς της. Στο πολύ βάθος, διαζύγιο μετά γάμου.

Χωρίς την Carla Bruni, αλλά με το υπόλοιπο cast του να δηλώνει άθικτο το παρόν του, ο Woody Allen ετοιμάζεται να σηκώσει την αυλαία του 64ου Φεστιβάλ των Κανών, με την 45η του ταινία , δεύτερη συνεχόμενη που ντεμπουτάρει στις Κάνες μετά το περσινό You Will Meet a Tall Dark Stranger, δεύτερη που επιλέγεται για άνοιγμα της τεράστιας φιέστας μετά το Hollywood Ending (2002) και πέμπτη που τον φέρνει στα κόκκινα χαλιά τις Κρουαζέτ στο μεσοδιάστημα, μαζί με τα Vicky Cristina Barcelona (2008) και Match Point (2005). Οπότε αν μπορείς να πεις κάτι, είναι ότι τα’χει μάθει καλά τα σκαλιά.

Έτερη των Días de Gracia (2011) séance de minuit του φεστιβάλ των Κανών που ξεκινάει σήμερα, το Wu Xia (2011) του Peter Chan επαναφέρει στη Croisette το είδος που φοράει περήφανα στο κούτελο (i.e. στον τίτλο), σα μοναδική κινέζικη συμμετοχή φέτος, και περίεργα χωρίς να έχει προγραμματιστεί απέναντι στον τελικό της Eurovision κατά το συνήθειο του Thierry Fremaux.

Όπως βλέπεις μπροστά από τις ανατομικές λεπτομέρειες και πίσω από τα γναθοεξαρτήματα σε κάθε μπουνιά του teaser που κυκλοφόρησε με την ευκαιρία μάλλον η εταιρεία παραγωγής του (We Pictures), ο Chan στοχεύει να κάνει reboot στο παραδοσιακό πολεμοτεχνίτικο κινηματογραφικό και όχι μόνο είδος της χώρας του, επεκτείνοντας ιατρικά, σε στιλ hentai αλλά για άλλα όργανα, αυτή τη στη προηγούμενη δεκαετία ψύχωση του David Fincher με το καταβύθισμα στα τεχνικά εσώψυχα των εικόνων του. Όπως θα περίμενες από τον μακρυμάλλη κατά βάθος ευαισθητιάρη δημιουργό βέβαια, την ίδια προσοχή σκόπευε θεωρητικά να δώσει και στην αυθεντικότητα της περιόδου, στις "λεπτομέρειες τη ζωής που να σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι έχεις μεταφερθεί πίσω στο χρόνο", στόχο που το teaser τον μεταφράζει από τα κινέζικα σε εξαιρετικό καλογυάλισμα της παραγωγής, όπως είναι γενικά το trend στις μπλοκμπαστεριές της χώρας που λογοκρίνει το μισό internet.

Μια από τις δυο μεταμεσονύχτιες εκτός διαγωνιστικού προβολές των φετινών Κανών, οι Días de Gracia (2011) του πρωτοεμφανιζόμενου Everardo Valerio Gout φιλοδοξούν να κρατήσουν στο Μεξικό τη Camera d'Or που τσίμπησε πέρσι το Año Bisiesto (2010), και έχουν από το σαββατοκύριακο trailer, κομμένο από την ARP Selection, να γεμίζει ευλογία τα διαδίχτυα.

Όπως δε χρειάζονται πολλά κοψίματα για να παρατηρήσεις, το trailer έχει σκηνές σε τρεις διαφορετικές αναλογίες εικόνας, και αυτός ο διαχωρισμός χαρακτηρίζει όλη τη ταινία, που παρακολουθεί τρεις διαφορετικές περιόδους κεχαριτωμένων ημερών, το 2002, το 2006 και το 2010 στο Mexico City, "έναν μπάτσο, έναν όμηρο και μια παντρεμένη γυναίκα, διαφθορά, βία και εκδίκηση, τρεις μοίρες για τριάντα μέρες στη διάρκεια τριών Παγκοσμίων Κυπέλλων, τρεις τρόπους να παλέψεις για να επιβιώσεις", σύμφωνα με το blurb της παραγωγής. Παρόλο που το trailer τις δένει θεματικά, διαφορετικός είναι φανερά και ο τόνος στις σκηνές κάθε περιόδου, ο Gout σημειώνει ας πούμε πως το 2002 του πρέπει να εκφράζει, θερμότητα, ένταση και βία, και το κινηματογραφεί σα Πόλη του Θεού (2002) στο πιο απελπισμένο -- για τον σκηνοθέτη το φιλμ είναι η "ουλή" του λέει, τα σημάδια που αφήνει η καθημερινή τριβή με το έγκλημα σε κάθε πολίτη της χώρας του.

Και τώρα κάτι εντελώς καινούριο: ένα μάτσο πιτισιρικάδες γλιτώνουν από βέβαιο υπερθεαματικό ομαδικό θάνατο, κι επειδή το σύμπαν αγαπά την ισορροπία κι ο Χάρος το μισθό του, αρχίζουν να σκοτώνονται διαδοχικά σε αναπάντεχα, μα υπερθεαματικότερα εξωπραγματικά ατυχήματα. Για πέμπτη φορά. Γιατί αν νόμισες ότι το προηγούμενο επεισόδιο της σειράς θα ήταν το τελευταίο, απλά και μόνο επειδή είχε ένα «The» μπροστά απ’ τον τίτλο του και κανένα νούμερο στο τέλος του, ξανασκέψου πως το μόνο νούμερο που μετράει στ’ αλήθεια σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι το τελικό που θα γράψουν οι εισπράξεις.

Κουβαλώντας τις περισσότερες ελπίδες να επαναφέρει τις, μέχρι πριν λίγα χρόνια παραδοσιακές, πίπες στο φεστιβάλ των Κανών, το Apollonide (2011) του Bertrand Bonello απέκτησε, μάλλον μέσα στο σαββατοκύριακο, teaser από τη Haut et Court για να συνοδεύει την εξίσου υπέροχα γαλλικά ξώβυζη αφίσα του που κυκλοφόρησε τη προηγούμενη βδομάδα.

Ο Bonello είχε πιπώσει σχετικά διαβόητα τη sélection officielle semaine de la critique, χρησιμοποιώντας τον Titof (και την Ovidie να παριστάνει το διαγωνιστικό) στον Pornographe (2001), ένα φιλμ από αυτά τα γαλλικά που κινδύνευαν τότε να απαγορευτούν γιατί τρέλεναν τις αγελάδες, μια τυπική ασυναρτησία γύρω από έναν παλαίμαχο πορνογράφο που ψάχνει τυπικά το νόημα της ζωής αναπολώντας τον τυπικό τσοντομάη του '68. Στον τόπο του εκσπερματώματος επέστρεψε δυο χρόνια αργότερα πιο επίσημα με την ακόμα πιο αργοκίνητη και.. ερρρ.. τραβεστότερη Tiresia (2003), αλλά το πλαστικό εξάρτημα που φόραγε η Clara Choveaux ήταν περιορισμένων δυνατοτήτων και έχασε τα πρωτεία από αυτό του Vincent Gallo στο Brown Bunny (2003). Έτσι, δέκα χρόνια μετά, ο σκηνοθέτης επιστρέφει ελπίζεις δριμύτερος, μάλλον χωρίς ιδιαίτερο ανταγωνισμό, και σίγουρα με μια ολόκληρη σειρά πορνοδιαστροφών, στις οποίες ειδικεύονται, ξεχωριστά η καθεμιά, οι ας πούμε εσώκλειστες σε μπορντέλο της αυγής του 20ου αιώνα.

Μολονότι τα τελευταία χρόνια το buzz του να βγαίνεις απ’ το Sundance έχει αρχίσει να αναστρέφεται σε hype αυτόματου πιλότου που καρφώνει τις ταινίες κατευθείαν στους βράχους των βουνών από υψηλές προσδοκίες που χτίζει, ετούτη εδώ μπορεί και να 'ναι η εξαίρεση που θα σε κάνει να ξεχάσεις τις μούφες που σου 'χει πετάξει στη μούρη η αντανακλαστική χιπστερική αποδοχή των τίτλων που περνάν τις πύλες του φεστιβάλ του Robert Redford. Βασισμένο στις διηγήσεις των πραγματικών εμπειριών φίλης του σκηνοθέτη και σεναριογράφου, το ντεμπούτο του Sean Durkin, που του έφερε και το βραβείο σκηνοθεσίας για δραματική ταινία στο Sundance, προσπαθεί να εντοπίσει τι αφήνει πίσω του το πλύσιμο εγκεφάλου που περνάν όσοι βρεθούν μπλεγμένοι στις αιρέσεις της αμερικανικής υπαίθρου, μέσα από την ιστορία της κοπέλας του τίτλου, που έχει μόλις δραπετεύσει από μια τέτοια, και προσπαθεί να βγάλει άκρη με το πόσα απ’ αυτά που έχει στο κεφάλι της είναι αληθινά και πόσα φανταστικά, για να τα διηγηθεί στην αδερφή της που την περιθάλπει.

Δυο μήνες μετά από ένα αναγγελτικό teaser που τον έκανε να μοιάζει χειρότερος και από τον Καλ τον Κατακτητή (1997), η Lionsgate κυκλοφόρησε τη Πέμπτη και trailer για τον Κόναν τον Βάρβαρο (2011), το φιλμ που θα γεμίσει φέτος το μεσο-αυγουστιάτικο αντρικό slot της εταιρείας, ανάμεσα στους Expendables (2010) και τους Expendables 2 (2012). Η ταινία θεωρητικά δεν έχει σχέση με την ομώνυμη του '82 και της Universal, αλλά.. από τον τίτλο ακόμα καταλαβαίνεις ότι έχει αρκετή, φέρνει περισσότερο προς remake, παρά προς reboot ή re-imagining ή οτιδήποτε άλλο διαφοροποιητικό με re μπροστά. Πιο συγκεκριμένα, το brand name "Conan the Barbarian" έχει συνδεθεί απόλυτα με την εικόνα του Arnold Schwarzenegger να φουσκώνει τα μπράτσα και να μπερδεύει τη γλώσσα και τα μπούτια του, αφού νωρίτερα ο χαρακτήρας είχε γίνει γνωστός στις μάζες κυρίως από το ασπρόμαυρο ενήλικο Savage Sword of Conan, ενώ ακόμα νωρίτερα ο Robert E. Howard δεν είχε κολλήσει ποτέ στο συγκεκριμένο ήρωά του το προσωνύμιο του Βάρβαρου. Έτσι, αμέτρητοι στα φόρα ψάχνουν στον καινούριο Κόναν τον Βάρβαρο, να συγκρίνουν όλα τα στοιχεία του παλιού, από τα μούσκουλα του Governator μέχρι τις θρυλικές συνθέσεις του Basil Poledouris, και βρίσκουν μόνο μια παρόμοια ιστορία, ανυπότακτου ήρωα που ξεκινάει να εκδικηθεί τον κακούργο πολέμαρχο που του 'καψε την καλύβα.

Ακόμα σε τροχιά μεγαλύτερου υπερηρωϊκού φιλμ του καλοκαιριού, και πεντέξι βδομάδες πριν ανοίξει στις αμερικάνικες αίθουσες, το Green Lantern (2011) έχει από τα μέσα της βδομάδας και το τελικό, θεατρικό του trailer να πρασινίζει τα διαδίχτυα, προσθέτοντας αρκετές καινούριες σκηνές, στις πολλές που αποκάλυψε πρόσφατα η σε φουλ ρυθμούς προώθησης παραγωγή. Το φως του πράσινου φαναριού άρχισε να διαχέεται όταν η Warner συμπύκνωσε για ιντερνετική κατανάλωση το footage που έδειξε στη Cinemacon, και συνεχίστηκε με δυο εκτεταμένα τηλεοπτικά σποτάκια, ενώ το trailer θα φωτίσει φυσικά και καμιά σκοτεινή αίθουσα, πριν τις κόπιες του Thor (2011) που ανοίγει αυτό το σαββατοκύριακο επίσημα τη μπλοκμπαστερική περίοδο στην από κει πλευρά του Ατλαντικού. Ο Thor έχει ήδη δείξει, για λογαριασμό της Marvel, σε ντομάτες και δολάρια, πως οι υπερήρωες μπορούν να ταξιδεύουν πια και επί της οθόνης στα ουράνια σύμπαντα, και έτσι ο διαστασιοναύτης της Warner κουβαλάει ένα βάρος λιγότερο. Και το χρειάζονταν ο τελευταίος αυτό το ένα κάποιο ξεφόρτωμα, αφού εδώ και καιρό οι αμφιβολίες για την επιτυχία του είναι αρκετές, και η αποστολή του διαγράφεται όλο και πιο.. διαγαλαξιακότερη.

Στο Avatar (2009) ήταν βαμμένη μπλε, στο Star Trek (2009) εμφανιζόταν πολύ λίγο για να προλάβεις να τη χορτάσεις, ενώ στο πρώτο Pirates of the Caribbean (2003) που έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε βαρβάτο τίτλο, πιθανότατα δεν την είχες προσέξει καν. Ε, ετοιμάσουν λοιπόν να την υποδεχτείς στα υγρά όνειρά σου, όταν την δεις να κουβαλάει στις μικρές εύθραυστες πλατούλες της, τη νέα παραλλαγή της Nikita (1990), απευθείας απ’ το μυαλό του Luc Besson.