Ο Joseph Gordon-Levitt καρκινοφορεί αυτό το φθινόπωρο στις αίθουσες, όσο ο Seth Rogen τον παρακολουθεί παίζοντας (έκπληξη!) τον μπουνταλά με τους μπάφους, και η Anna Kendrick τον στηρίζει από πιο μακριά αναρωτώμενη αν θα του κάτσει κιόλας, και η Bryce Dallas Howard τον αγαπάει αλλά προτιμάει να επενδύσει σε τίποτα με καλύτερες πιθανότητες αποκατάστασης, και η Anjelica Huston βρίσκει ευκαιρία να του κατσικώνεται σα τυπική εβραιομάνα. Και η Summit στα ανακοινώνει ολαυτά με διαδιχτυακό trailer, το οποίο μάλλον στόχευε τις, τιγκαρισμένες υπό θετικότατες κριτικές, περιορισμένες προβολές του Νοήματος Ποδαριού Δέντρου της Ζωής (2011) το σαββατοκύριακο στην Αμερική.

Δάση, λιβάδια, ρυάκια, ήλιος, φολκλόρ, χαρούμενες πρόθυμες κοκκαλιάρες ημίγυμνες γκομενίτσες, μαυριδεροί δολοφόνοι με ηλεκτρικά πριόνια.

Πιτσιρίκι ψάχνει τη διαδρομή της ενηλικίωσής του ανάμεσα στην αυστηρότητα του πατέρα και τη γλυκύτητα της μητέρας του στην Αμερική των 50s, αλλά τi είναι η ζωή παρά μια πορδή στο απέραντο μεγαλείο του σύμπαντος.

Μάλλον για να συμπέσει με την όποια δημοσιότητα της εγκυμοσύνης της Jenna Fischer, το A Little Help (2010), μια από αυτές τις indie δραμωδίες που κερδίζουν τα βραβεία κοινού για χρόνια σε μικρά φεστιβάλ και σε αναζήτηση διανομής, βγαίνει τώρα κάπου Απρίλιο, Μάιο, Ιούνιο σε περιορισμένες αίθουσες στην Αμερική, και απέκτησε αυτές τις μέρες αφίσα κομπλέ με αμοιβαδο-φιλικό quote του Pete Hammond, και trailer στο YouTube κομμένο από τη Freestyle Releasing. Η Βαρβάρα Κοντονή μπαίνει στη θέση οικεία γκαβλιάρας σταρ του Office, σε μάλλον ζεστά αστείες σκηνές κερατωμάτων, χηρείας και Δίδυμων Πύργων, για την αναγνωστική σου απόλαυση.

Όπως θα 'χεις ίσως πάρει μυρωδιά, ατελείωτες ώρες χαράς και διασκέδασης στη κινηματογραφική βιομηχανία, κι ατελείωτη κοπριά στα κουτσομπολιά, προσφέρει εδώ και μήνες το μαλλιοτράβηγμα Universal και Relativity, για τα αντίπαλα project της Χιονάτης τους, προγραμματισμένα για έξοδο το 2012. Χθες, στο τρίτο μεγάλο επεισόδιο της σειράς, η Relativity κήρυξε ολοκληρωτικό πόλεμο, βάζοντας μάλλον ότι είχε και δεν είχε στο slate, απέναντι σε παραγωγές της κοντζαμότερης από την υφήλιο (στο logo τουλάχιστο) εταιρείας.

Λίγες μέρες αφότου το Take Shelter (2011) του Jeff Nichols κέρδισε, μάλλον εξαιρετικά αναμενόμενα, τις εντυπώσεις και τα βραβεία στη Semaine de la Critique των Κανών, η Sony Pictures Classics του κυκλοφόρησε και trailer, με την ημερομηνία εξόδου του τοποθετημένη στις αρχές Οκτωβρίου. Εκτός από το Grand Prix της Εβδομάδας Κριτικών, το Shelter μάζεψε και το FIPRESCI της ευρύτερης κατηγορίας του στη συνέχεια, αποτελώντας προφανώς το πιο actually κριτικά φορτωμένο φιλμ στο κατά τα άλλα γκλαμουράτο ηλιόλουστο φεστιβάλ της Κυανής Ακτής, παρόλη τη κάπως χωριάτικη μεσοδυτική αμερικάνικη καταγωγή του.

Με την βράβευση του The Tree of Life του Terrence Malick κόντρα στα προγνωστικά των κριτικών, αλλά σύμφωνα μ’ αυτά των στοιχηματζήδων που αποδείχθηκαν πιο σχετικοί, και την επιστροφή του Χρυσού Φοίνικα στην αμερικανική μυθοπλασία οκτώ χρόνια μετά τη βράβευση του Elephant (2003) --κι επτά μετά το θρίαμβο του Fahrenheit 9/11 (2004)--, έκλεισε η κατά πως φαίνεται τελευταία χρονιά της προεδρίας του Gilles Jacob, που φέτος συμπλήρωσε συμπτωματικά τα οκτώ της χρόνια.

Έχοντας μια ικανή γεύση πια του μπλοκμπαστερικού 2011, οι τρίτοι Transformers μοιάζουν γερό στοίχημα για μεγαλύτερη ταινία του, ακόμα και απέναντι στον ακροτελεύτιο Harry Potter, και η Paramount μετακίνησε και φέτος δυο μέρες νωρίτερα την έξοδο του franchise στις αίθουσες, στις 29 Ιουνίου, στοχεύοντας μέχρι τη 4η Ιουλίου στο μεγαλύτερο εισπρακτικό εξαήμερο των εποχών, και βγάζοντας παράλληλα και νέο trailer για τη παραγωγή, να παίζει παντού πριν από τους τέταρτους Πειρατές της Καραϊβικής που πάνε για κάπου $190M πλιάτσικου ανά τον πλανήτη αυτό το σαββατοκύριακο. Αναμενόμενο και το νέο trailer για τα συνήθεια του studio και του Michael Bay, προσθέτει τρίτη διάσταση στο πρώτο θεατρικό της παραγωγής που βγήκε πριν κάνα μήνα, με την έννοια όπως βλέπεις της έμφασης στο ξεδίπλωμα των σκηνών, σε αυτά τα εκπληκτικά sweeping shots, τα κάπως κυριολεκτικά σαρωτικά πλάνα με τα οποία ο Bay αντικατέστησε --σταδιακά, από το Revenge of the Fallen (2009) όπου του το επέτρεπε ο προϋπολογισμός-- το ADHD στιλάκι του, και αποτελούν μάλλον το τελευταίο στοίχημα του S3D να επιδείξει τίποτα πραγματικά κινηματογραφικό, πέρα από τις χάντρες για ιθαγενείς που έχουν πάρει πια χαμπάρι μέχρι και.. οι ιθαγενείς.

Πολύ λίγες χιλιετίες μετά τη Λυσιστράτη, η γυναικεία σεξουαλική απεργία φτάνει και στον μουσουλμανικό κόσμο, με τη Source des Femmes (2011) του Radu Mihăileanu, η οποία έκλεισε δημοσιογραφικά σήμερα τις προβολές του διαγωνιστικού των Κανών, που κλείνει επίσημα απόψε με το κόκκινο χαλί για το σοβαρότερο Bir Zamanlar Anadolu'da (2011) του Nuri Bilge Ceylan.

Όλα άνοιξαν για τη Πηγή, σύμφωνα με τις σημειώσεις της παραγωγής της τουλάχιστο, από επεισόδιο του 2001 στη Τουρκία, σε "μικρό παραδοσιακό χωριό", όπου οι γυναίκες αγανάκτησαν από τα ατυχήματα και σταμάτησαν να κουβαλάνε στους "μελανιασμένους ώμους" τους νερό από μακρινή βουνίσια κρήνη

Έχοντας σημειώσει συναπτές παρουσίες στο διαγωνιστικό των Κανών με τις τρεις τελευταίες του ταινίες, και χωρίς να φύγει με άδεια χέρια για καμιά τους απ’ το φεστιβάλ, ο Nuri Bilge Ceylan που ακόμη κυνηγάει τον Χρυσό Φοίνικα, είναι το όνομα που είχε σημειώσει μάλλον τη μεγαλύτερη περιέργεια ως προς το αν η προβολή της ταινίας του τόσο αργά στο φεστιβάλ αποτελεί ένδειξη για το δυνατότερο χαρτί της διοργάνωσης, ή αν ο Thierry Frémaux προσπάθησε να τον προστατεύσει απ’ την υπερέκθεση, δεδομένου ότι η Κρουαζέτ έχει αρχίσει να αδειάζει από χθες.

Απέναντι στο This Must Be the Place (2011) που έγινε ο πάτος κάθε αστείου στα διαδίχτυα χτες, ξεκινώντας από τις προβολές του στις Κάνες, η Fox τοποθέτησε το Mr Popper's Penguins (2011) βορά σε πλακατζίδικα tweets, ξεκινώντας από το trailer που έκανε πρεμιέρα στο MSN. Παρόλο που της είχε βγάλει και εκτεταμένο teaser πριν δυο μήνες ακριβώς, το στούντιο δε φαίνεται να επιμένει και πολύ στο σμπρώξιμο της καλοκαιρινής χειμωνιάτικης κωμωδίας του, πιθανά και απλά λόγω παραδοσιακής τσιγκουνιάς.

Με τον πρότερο έντιμο βίο των τριών παρουσιών στο διαγωνιστικό των Κανών, και το βραβείο της επιτροπής για την προηγούμενη συμμετοχή του με το εξαιρετικό Il Divo (2008), συν τον Sean Penn στον πρωταγωνιστικό ρόλο, και τον σταθερό διευθυντή φωτογραφίας του να του φροντίζει τα κάδρα, αλλά και το όλο υποσχέσεις slot προβολής κοντά στο κλείσιμο των Κανών, ο Paolo Sorentino και η στροφή του στην αγγλοφωνία, έφτασαν στο φεστιβάλ με αέρα δυνατού χαρτιού. Ο αέρας όμως της αποθαρρυντικής απόκρισης μετά την πρωινή του δημοσιογραφική τον πήρε και τον σήκωσε.

Δροσιστικό διάλειμμα ανακούφισης και ξεπλύματος απ’ την βαριά καλλιτεχνίλλα, πρόσφερε χθες βράδυ ο Nicolas Winding Refn στα δημοσιογραφικά αποκαλυπτήρια του Drive (2011), της --κατά τα μέχρι τότε φαινόμενα-- στροφής του στιλίστα Δανού σκηνοθέτη στα, ανεξάρτητα έστω, αλλά εντελώς αμερικάνικα μονοπάτια. Αίσθηση που δεν προέκυπτε μονάχα από τα ονόματα Ryan Gosling και Carrey Mulligan στις αφίσες, ή την υπόθεση που θέλει οδηγό κασκαντερικών να γίνεται τα βράδια οδηγός ληστειών, αλλά και από το μοναδικό κρυπτικό προωθητικό κλιπ που είχε κυκλοφορήσει πριν το φεστιβάλ.

Κάτι σα ζωντανός θρύλος της Ιαπωνίας, για τη παραγωγικότητά του αν όχι τιποτάλλο, και κάποιους μήνες αφότου πήγε στη Βενετία με δυο ταινίες εντός και εκτός διαγωνισμού, ο Takashi Miike παρουσιάζει απόψε και τη πρώτη ever τρισδιάστατη ταινία στο διαγωνιστικό των Κανών, συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο τη δημιουργική στροφή των βενετσιάνικων 13 Εκτελεστών (2010).

Στο Ichimei (2011) ο Miike φαίνεται λοιπόν να κάνει ξανά jidaigeki remake, μια ακόμα αναδημιουργία γιαπωνέζικου φιλμ εποχής, με φιλμ εποχής να σημαίνει στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου το ίδιο που σημαίνει και στη χώρα των δισεκατομμυρίων σχιστομάτηδων παραδίπλα (σα wuxia εκεί): αφορμή για μεγάλες χατζάρες σε χορευτικές αερομαχίες. Αντίθετα με τους πρωτότυπους Εκτελεστές που αποτελούσαν αναγνωρισμένο δείγμα μεν, βιομηχανικού προϊόντος δε, το Seppuku (1962) του Masaki Kobayashi, είναι όμως ένα μυθικά ζοφερό chambara, που μεταξύ άλλων τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής σε ένα κάποιο φεστιβάλ της Κυανής Ακτής, και παραμένει μια από τις λίγες διεξοδικές επικρίσεις του κώδικα τιμής των σαμουράι, της σχεδόν θρησκευτικής βάσης της ηθικής και της συμπεριφοράς στη σύγχρονη Ιαπωνία.

Το ότι δεν μπορεί να κάνει διαφορετική ταινία απ’ αυτές που κάνει τόσα χρόνια, απέδειξε σήμερα ο Pedro Almodóvar (όπως έκαναν και λίγο-πολύ όλοι οι auteurs του διαγωνιστικού φέτος), στα αποκαλυπτήρια της ελεύθερης μεταφοράς του μυθιστορήματος Mygale του Thierry Jonquet, Γάλλου νοβελίστα με ειδίκευση στο αστυνομικό με πολιτικές χροιές, και έτερου βασικού λόγου που το La Piel que Habito (2011) του Ισπανού σκηνοθέτη τίγκαρε την πρωινή του δημοσιογραφική.

Ο αγαπημένος σου καπετάνιος που εμπνέεται από τον Keith Richards και τρέχει σα τον Tom Cruise, προσπαθεί να σώσει το Μαύρο Μαργαριτάρι από αιωνιότητα ως μινιατούρα σε κλειστή ντουλάπα, όσο γύρω του κάτι λένε για πηγές νεότητας.

Αυτό το καλοκαίρι ο Paul Blart μετακομίζει από το mall του σε (διαφορετικού είδους) ζωολογικό κήπο, και για να το σημειώσεις στο ημερολόγιό σου, η Sony στο υπενθυμίζει με trailer που είδε διχτυακό φως χτες, λίγο μετά από αυτό των Περιπετειών του Τεντέν (2011). Αντίθετα με την χριστουγεννιάτικη υπερπαραγωγή του Steven Spielberg βέβαια, ο Zookeeper (2011) στοχεύει σε λίγες εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από το καλοκάγαθο αμερικάνικο κοινό του Kevin James.

Η ιδέα της παραγωγής είναι από αυτές που προκύπτουν ημερολογιακά, δε βλέπω τον Οκτώβριο του 2010 ταινία με ομιλούντα ζωάκια, αφελή ήρωα, ωραίες γκόμενες και παιδικά αστεία, φώναξέ μου τον Adam Sandler. Καμιά φορά βέβαια, η Happy Madison (του Sandler) μπαίνει σε περιπέτειες στη διάρκεια των γυρισμάτων, γιατί γνωστές καμηλοπαρδάλεις παθαίνουν ένα καρδιακό βλέποντας τον James να παριστάνει τον αρκούδο. Κι εσύ μπαίνεις σε μεγαλύτερες άμα σε λένε MGM και δεν σου βγαίνουν οι προϋπολογισμοί και ψάχνεις αγοραστή.

Τον πρώτο σοβαρό του διεκδικητή βρήκε σήμερα το διαγωνιστικό των Κανών, στην ταινία που φέρνει για τέταρτη φορά τον Aki Kaurismäki στην κούρσα του Χρυσού Φοίνικα, και δεύτερη συνεχόμενη μετά το Lights in the Dusk (2006), δίνοντας με το Le Havre την πιο ανάλαφρη ως ώρας εκδοχή της θεματικής που έχει αναδειχθεί ως φετινή ανησυχία των Κανών. Η οποία, όπως έχει φανεί από τίτλους εντός κι εκτός διαγωνιστικού, αλλά και στα παράπλευρα ακόμα, είναι το πώς η ζωή που έχουν καταντήσει να ζουν οι μεγάλοι, επιδρά πάνω στα παιδιά τους, ηθελημένα και μη.

Εύκολα η πιο παρατημένη προβολή του διαγωνιστικού, το πέρασμα του Alain Cavalier απ’ τα συνήθη του λημέρια του Un Certain Regard που τον φιλοξένησε στις δυο προηγούμενες ταινίες του, στην επίσημη επιλογή του φεστιβάλ, το Pater (2011) κατάφερε να κάνει δημοσιογράφους να ψάχνουν την έξοδο απ’ το δεκάλεπτό του κιόλας, την ίδια ώρα όμως που οι ομοεθνείς του παλαίμαχου auteur χειροκροτούσαν ενθουσιασμένοι με τις ακραιφνώς γαλλικές δαγκωνιές του στο πολιτικό σύστημα της χώρας.

Όσο απόψε τα περισσότερα φλας στις Κάνες συγκεντρώνει ο Havre (2011) του Aki Kaurismäki, το Βλέμμα του φεστιβάλ πέφτει σε έτερη γαλλική διανομή του Match Factory, στον Tatsumi (2011) ενός ακόμα.. συνήθους προσκεκλημένου, του Eric Khoo, ο οποίος αυτή τη φορά συμμετέχει με κινούμενο, μια μίξη σκηνών από την αυτοβιογραφία του Yoshihiro Tatsumi και πέντε έργων του τελευταίου, που δεν έχουν μεταφερθεί, όπως και όλα του δηλαδή, ποτέ στη μεγάλη οθόνη.