Πριν λίγες μέρες στα γαλλικά και χθες βράδυ στα αγγλικά, βγήκε στο δίκτυο το ολοκληρωμένο teaser της επόμενης δουλειάς της Pixar, που από τούδε θα αναφέρεται εδώ ως η θεία εταιρία, ή σκέτο θεία. Σκηνοθετημένο απ' τον Andrew Stanton, τον άνθρωπο που έκανε τον βυθό έναν απ' τους πιο συναρπαστικούς και φυσικά κατοικήσιμους χώρους του animated κόσμου με το Finding Nemo (2003), το WALL•E όπως θα 'χεις ακούσει, είναι η ιστορία ενός μικρού ρομπότ σχεδιασμένου να μαζεύει τα σκουπίδια της ανθρωπότητας, που δεν έχει και πολύ δουλειά πέρα απ' το να τα πηγαίνει από 'δω κι από 'κει, όταν μένει ο μόνος ενεργός μηχανισμός μετά την εγκατάλειψη του πλανήτη απ' τους ανθρώπους. Αυτός κι οι κατσαρίδες.

Κι όπως είχαμε ξαναπεί όταν είχε βγει στο δίκτυο ένα υλικό των είκοσι δευτερολέπτων, ο WALL•E δεν θα 'χει και κανέναν να μιλάει αν υποθέσουμε ότι μπορεί να αρθρώσει πρόταση ιδιαίτερα ευκρινή, πράγμα που 'χει κάνει τους μαρκετίστες της Disney να τρίβουν τα χέρια τους περιμένοντας εκδίκηση για την απόρριψη τους απ' τη θεία, ως ανεπαρκείς στην προώθησή τους για τον Ρατατούη (2007). Γιατί άντε να πουλήσεις ταινία μ' ένα ρομπότ σ' έναν άδειο πλανήτη, που δεν υπάρχει κανείς για να μιλήσει. Είναι όμως μάλλον βέβαιο πως οι ποντικοί θα φάνε την ίδια φόλα που απέφυγε ο αρουραίος στην κουζίνα, αλλά τουλάχιστον θα έχουν πιο εύκολη δουλειά στο να σχεδιάσουν τα κουκλάκια του merchandise. Κι αν έχεις κι εσύ την ίδια αγωνία για το σχεδόν άφωνο, δεν χρειάζεται να σου θυμίσω τον Chaplin, ούτε να σου επιβεβαιώσω ότι η εκφραστικότητα του WALL•E έχει κι ανώτερες ακόμα δυνατότητες, ούτε να σου εξηγήσω πως η θεία με το αλλοιωμένο λογότυπο κλείνει το μάτι ότι ετοιμάζεται να γράψει ιστορία. Εκτός του ότι οι επιδώσεις της μιλάνε από μόνες τους και το ίδιο και το teaser, οι άνθρωποι που δουλεύουν εκεί, έχουν τη μαγική ικανότητα να μετατρέπουν αυτά που φαίνονται ως αντιξοότητες σε δημιουργικές προκλήσεις, κι ακόμα χειρότερα, να τις ξεπερνάνε κιόλας, κάνοντας το κέφι τους. Φοβού τους απ' το χόμπι τους σιτιζομένους.

Μετά από το teaser, το international teaser και το Comicon teaser που αποτέλεσαν τη πρώτη φουρνιά εικόνων με τις δόσεις βίας και γυμνού που θα περίμενες από το καθένα, και το trailer, το international trailer και το internet trailer που ανεβάσαν το ποντάρισμα, την πρώτη ολοκληρωμένη εικόνα για τη πιο φιλόδοξη προσπάθεια του Robert Zemeckis σου δίνει ο δεύτερος "διεθνής" προπομπός της που παρουσιάζει σήμερα το MSN UK. Το σενάριο, το πρώτο στο οποίο βάζει ολοκληρωμένα την υπογραφή του ο Neil Gaiman, ξεκαθαρίζει τη σκοπιά των χαρακτήρων που δε πρέπει να πολυπιστεύεις τι λένε, με την οποία σκοπεύει να αφηγηθεί τον μύθο. Τα CGI φαίνονται πιο δουλεμένα στη συνεχή (και απαραίτητη για να μη φαίνονται ψόφια) κίνησή τους, και ακόμα και τα μάτια (το ευαίσθητο σημείο του motion capture όπως ξαναματάδαμε), φαίνονται σχεδόν μπιρμπιλωτά. Ε και ένα μάτσο καινούριες σκηνές έχεις να παγώσεις να βρεις τα υπόλοιπα και μόνος σου.

Αλλά ενώ η προώθηση δε χαλαρώνει και η διαφορά στα επίπεδα, από το ξεκίνημά της μέχρι τώρα, είναι περίπου τόσο εμφανής όσο και ανάμεσα στον χαρακτήρα του Ray Winstone στο πόστερ του προηγούμενου θέματος με αυτόν εδώ παρακάτω, τα πράγματα δεν είναι εντελώς ειδυλλιακά στο βασίλειο που τρομοκρατεί το Grendel. Το rating δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί (ή αποφασιστεί ίσως), η MPAA δεν επιτρέπει να κυκλοφορούν στην αγορά της εκδόσεις και PG-13 και NC-17 όπως είχε σχεδιαστεί αρχικά αν πιστέψεις τις φήμες, και που να ξέρεις τι θα γίνει και στις υπόλοιπες (αγορές). Οι σκεπτικιστές, πιάνοντας από σεναριακές άδειες μέχρι αναγκαιότητα ύπαρξης, και με κύριο όπλο αυτό το φαινόμενο του "uncanny valley" που ξαναματαλέγαμε, συνεχίζουν τις επιθέσεις, ενώ το κοινό δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα και οι εισπράξεις δε φαίνονται καθόλου σίγουρες. Σίγουρο είναι μόνο ότι ο Zemeckis βουτάει πρώτος στα βαθιά που θα κολυμπήσουν κι άλλοι (όπως ο James Cameron στο υπεραναμενόμενο Avatar (2009)), και δεν ξέρεις αν θα φέρει τελικά στην επιφάνεια κάτι σε κλασικό όπως το Toy Story (1995) ή αξιοπερίεργο όπως το Final Fantasy (2001).

Με το προτεινόμενο απ' την Αργεντινή για τις υποψηφιότητες ξενόγλωσσου Όσκαρ και βραβευμένο πριν κάνα μήνα στο Εδιμβούργο XXY της Lucía Puenzo να παίρνει τη Χρυσή Αθηνά καλύτερης ταινίας, έκλεισε χθες βράδυ το 13ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας (Κόνεξ), σε μια τελετή όχι τόσο λαμπρή, όσο τα διαμαντένια κουμπιά στο πουκάμισο του καλλιτεχνικού διευθυντή του. Φυσικά, οι διοργανωτές φρόντισαν να φέρουν όλους τους νικητές να πάρουν τα βραβεία τους, που δεν είναι καθόλου λίγο πράγμα, αν έχεις πάει μια βόλτα απ' της Θεσσαλονίκης ας πούμε. Απ' την Γαλλίδα Céline Sciamma του Naissance des Pieuvres που πήρε το βραβείο κοινού και τον Μεξικάνο Rodrigo Plá, σκηνοθέτη του La Zona, που παρέλαβε το βραβείο σεναρίου για λογαριασμό της γυναίκας του (οι οποίοι ήταν ούτως ή άλλως εδώ), μέχρι τον Ισραηλινό σκηνοθέτη του The Band's Visit που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας εν μέσω των διαπραγματεύσεων για το αν η ταινία του θα προταθεί για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ, και τον πρωταγωνιστή του ΧΧΥ που παρέλαβε για λογαριασμό όλων των εμπλεκομένων στην αργεντινογαλλοσπανιόλικη ταινία για τον 15χρονο ερμαφρόδιτο (και οι οποίοι απ' όσο ξέρω, δεν ήταν προγραμματισμένοι να έρθουν από πριν).

Ένστικα αυτοσυντήρησης με κράτησαν μακριά από το διαγωνιστικό φέτος, οπότε πολλά-πολλά για τις ταινίες δεν έχω να σου πω. Ξέρω πάντως πως το βραβείο κοινού του συγκεκριμένου φεστιβάλ, σοβαρό αντίκρισμα δεν πρόκειται ν' αποκτήσει όσο (διαρρέουν φήμες ότι) εκτός απ' το κοινό, αποφασίζεται απ' τα logistics των καλεσμένων κι από προτιμήσεις άλλων, όσο πολλοί απ' το κοινό αναρωτιούνται που 'ναι οι κάλπες (οέο), ποιοι ακριβώς είναι οι υποψήφιοι (οέο), και σε ποια ταινία προσμετρούνται οι ψήφοι που μαζεύονταν σε κάλπες παρατημένες μέχρι ας πούμε και μετά τις προβολές των grindhouse. Κι όσο κι αν μπαίνει στην εφηβεία του, δεν το βλέπω να ωριμάζει, όσο οι υπότιτλοι έχουν τάσεις φυγής, οι προβολές βουβαίνονται στη μέση (ή στην αρχή), οι ψηφιακές αναπηρίες των συστημάτων έκδοσης εισιτηρίων δεν αφήνουν να γεμίσουν σωστά οι αίθουσες, κι οι τελετές γίνονται με μικρόφωνα που δεν δουλεύουν σωστά (δεκατρία χρόνια τώρα, κανείς δεν έχει βρει πώς ρυθμίζεται μια κονσόλα) και χωρίς έναν ψωροπροβολέα στη σκηνή του Αττικόν, να βλέπουμε ποιος διάολο μιλάει. Αυτά, θα μου πεις, είναι ψιλά γράμματα γι' αυτόν που πάει για τις ταινίες και θέσεις για τις τελετές δεν έχει (ούτε και για τις ταινίες βέβαια πολλές φορές), αλλά έλα, εγώ αυτά είχα να πω, κι αυτές τις συμβουλές να δώσω, αν δεν σ' αρέσουν, πέτα τες. Κατά τα άλλα, μια χαρά περάσαμε όπως βλέπεις και στο βίντεο, κι ευχαριστούμε το φεστιβάλ για τις ταινίες που μας έδειξε και τους καλεσμένους που μας γνώρισε, και βέβαια τα κορίτσια της artache για την υπομονή τους στις απαιτήσεις και τις καθυστερήσεις μας στις συνεντεύξεις. Και του χρόνου καλύτερα.

H Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere του Θρίλερ Στην Κοιλάδα του Ηλά. Την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου στις 9 το βράδυ στο Odeon Kosmopolis στο Μαρούσι Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Οι 13ες Νύχτες Πρεμιέρας άνοιξαν πριν 10 μέρες με μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες των Κανών, το Persepolis (2007), και κλείνουν απόψε με την προβολή του I'm Not There (2007) που συγκέντρωσε αντίστοιχα θετικά σχόλια στη Βενετία. Ενδιάμεσα προβάλλαν, όπως κάθε χρόνο, τις πιο αξιόλογες ταινίες του Sundance και φτιάξαν ένα διαγωνιστικό απ' όλο τον πλανήτη με συμμετοχές που ανακοινώνονταν σαν εθνικές οσκαρικές υποψηφιότητες όσο παίζαν (You, the Living (2007) για τη Σουηδία, The Band's Visit (2007) για το Ισραήλ, XXY (2007) για την Αργεντινή). Οπότε μπορεί να μην είδες φέτος τίποτα σε ελληνικό, αυτά τα χαρτονάκια με τις βαθμολογίες του κοινού ή κρατήσεις θέσεων για την επιτροπή του διαγωνιστικού, αλλά μάλλον δύσκολα θα πεις και ότι σου λείψαν.

Όσο για το φιλμ κλεισίματος, φαίνεται να είναι από αυτές τις ταινίες που λατρεύει ο χώρος και αφήνουν παγερά αδιάφορο (ή εντελώς χαμένο) τον μέσο θεατή. Διάφοροι υποδύονται ενσαρκώσεις του Bob Dylan σε διάφορες φάσεις της ζωής του, ανάμεσά τους κι ένας μαύρος 10χρονος που θέλει να τον φωνάζουν Woody Guthrie, και πιο κοντά στην πραγματική εικόνα του τραγουδιστή είναι.. η Cate Blanchett την εποχή που, όπως λέει ο θρύλος πια, έπιασε ηλεκτρική κιθάρα (ο Dylan όχι η Cate). Ο Todd Haynes στην συνηθισμένα ασυνήθιστη έμπνευση και σκηνοθεσία, φρόντισε αυτή τη φορά να πάρει την άδεια του Dylan να κάνει ότι θέλει με τα τραγούδια του, αντίθετα με το Superstar: The Karen Carpenter Story (1987) το οποίο τα δικαιώματα ήταν ένα από τα προβλήματα που το οδήγησαν να παίζει, 20 χρόνια μετά, κάτω από άκρα μυστικότητα στο φεστιβάλ.

Για να επανέλθουμε σιγά-σιγά σε νορμάλ ρυθμούς μετά τις μυστικές προβολές και τα αξημέρωτα πάρτυ των Νυχτών (πριν βγουμε εντελώς εκτός με το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), πάρε σήμερα την ιντερνετική πρεμιέρα του trailer του El Greco (2007), που τα καλά κορίτσια της VITAMIN μας είχαν δώσει απο χτες, αλλά είχαμε κάτι μυστικές προβολές και αξημέρωτα πάρτυ και καθυστερήσαμε.

Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή (τον οποίο θα 'πρεπε να θυμάσαι απ' το Καβάφης (1996)), όπως βρωντοφωνάζει ο εύγλωτος τίτλος, είναι βιογραφία του τεράστιου ζωγράφου, Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, κι εκτός του ότι βρωμάει Όσκαρ απ' το χιλιόμετρο (όπως παρ' ολίγο και το teaser), μοιάζει και τεράστια παραγωγή, με τεράστιες φιλοδοξίες, που αν θες την άποψή μου, έχει και τεράστιες δυνατότητες. Γιατί απ' όσο ξέρω τουλάχιστον, οι ντόπιοι μοντέρ των trailer, δεν έχουν δα και καμιά τεράστια φήμη για ικανότητες να κρύβουν τις μούφες (και να'ναι καλά οι άνθρωποι γι' αυτό). Το φιλμ, που έχει ήδη μείνει στην Ιστορία ως η τελευταία εμφάνιση του Σωτήρη Μουστάκα, περηφανεύεται μουσική by Vangelis αστεράτο και σπάνιο ελληνικό cast, με τον Γιώργο Χαραλαμπίδη, τον Λάκη Λαζόπουλο, και την Ντίνα Κώνστα, αλλά και τη Δήμητρα Ματσούκα στο ρόλο της έμπνευσης, που υπόσχεται απ' τα λίγα καρέ της στο trailer, πολλές στιγμές απόλαυσης στην ταινία (για διάφορους λόγους που αντιλαμβάνεσαι και μόνος σου). Και είναι ένα ακόμα απ' αυτά που διαλέγουν να βγουν στο κοινό πριν πάνε στη Θεσσαλονίκη, δίνοντάς μας άλλο ένα πάτημα να λέμε όλα εκείνα που λέγαμε από πέρσι για τη ρετσινιά του Φεστιβάλ. Αλλά εκείνο το "οι Έλληνες αξίζουμε την ιστορία μας" στο τέλος, τί το θέλαν... Ανατρίχιαξα. Άσε που θ' αρχίσουν ν' αναρωτιούνται αυτοί που το προσυπογράφουν, γιατί δεν άξιζε κανείς Έλληνας να παίξει και τον El Greco. Και μετά άσ' τα να πάνε...

Από τον Μάη που το αφήσαμε να απολαμβάνει τις δάφνες των βραβείων του Δεκαπενθημέρου Σκηνοθετών των Κανών, το Control (2007) του Anton Corbijn δε σταμάτησε να αποτελεί μελωδική υπόκρουση σχεδόν σε κάθε σινεφίλ σύναξη του πλανήτη. Έπαιξε σε Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Πολωνία, Φιλιππίνες, Βοσνία, Βραζιλία, πήγε στο Τορόντο απ' όπου έφυγε με ακόμα μεγαλύτερο buzz, σκούπισε τα βραβεία και στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου, και σειρά έχουν πάρει, να τα ανοίξει και να τα κλείσει, διάφορα άλλα. Στο εντωμεταξύ όχι μόνο αγοράστηκε από τους Weinsteins για βορειοαμερικάνικη διανομή που ξεκινάει τελικά και νωρίς, από τις 10 Οκτωβρίου, αλλά τους άνοιξε την όρεξη να αγοράσουν και ένα (ακόμα) ντοκιμαντέρ που ξεφύτρωσε παράλληλα με θέμα τους Joy Division.

Στην Αγγλία κάνει πρεμιέρα πέντε μέρες νωρίτερα (5 Οκτωβρίου) και εδώ και καναδυό βδομάδες μπορείς να ακούσεις και όλο το soundtrack στην εθνική σχετική σελίδα. Ενώ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού έχει καταλάβει τη σελίδα του διανομέα (ναι αυτού) και απέκτησε προχτές και ντόπια εκδοχή του τρέιλερ, με αναλύσεις περί ναρκωτικών και μεγέθους επιτυχίας του συγκροτήματος. Που θα κάνουν τα κόκαλα του Tony Wilson να τρίζουν, εκεί στο μεγάλο πάρτι στον ουρανό που τα κουνάει από τον Αύγουστο. Και τα γράφω όλα αυτά, όχι γιατί το φιλμ το σπονσονάρουμε άτυπα με μεγαλύτερο ενθουσιασμό και από τη Seven Films που το διανέμει στα μέρη μας, αλλά γιατί κάνει Πρεμιέρα απόψε στις 20:00 στο Αττικόν και σου 'χουμε και κάτι μπλουζάκια για να ντύνεσαι σαν εμάς.