Μια μέρα πριν κυκλοφορήσει επίσημα, πετάχτηκε με σουφρωμένα χείλια, κρεμασμένα μάγουλα και ορμονωμένα σαγόνια, πίσω από τη πλάτη του διαδίχτυου, έτοιμο να του (ξαναματα)χαϊδέψει την καρωτίδα με μαχαίρα ισοπέδωσης ζούγκλας, το trailer του Rambo (2008). Αν έχεις παρακολουθήσει όλη την ιστορία εδώ, μαζί με καμιά κατοστή χιλιάδες άλλους, από τότε που βγήκε το production trailer, θα ξέρεις ότι και το Rambo και το 2008 αισθάνονταν μέχρι πολύ πρόσφατα τόσο σίγουρα όσο Βιρμανέζος στη μπούκα οπλοπολυβόλου που γράφει πάνω "κιμαδοκόφτης του Σταλόνε", και το κατά πάσα πιθανότητα greenband φιλμάκι (παρόλο που προορίζεται να ανοίγει το Saw IV (2007)) δεν έχει πολλά καινούρια να σου προσφέρει και τα έχεις αποστηθίσει ήδη. Αλλιώς δες και τα προηγούμενα όσο ψάχνω να βρω τη κορδέλα που είχα φορέσει στο κεφάλι και φώναζα "Κάτω ο Σάχης" έφτυνα μέσα απ' τα δόντια "when you 're pushed, killing's as easy as breathing" προτού πάω για ύπνο.

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα. Την Κυριακή 28 Οκτωβρίου στις 12 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Ο πιο πολυαναμενόμενος τίτλος του φετινού, δεύτερου διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ της Ρώμης, ή τουλάχιστον ο μεγαλύτερος κράχτης και δάχτυλο στο μάτι της Βενετίας, έκανε το Σάββατο την παγκόσμια πρεμιέρα του, προκαλώντας ζόρικες αντιδράσεις, και ξεκινώντας την αληθινή κουβέντα γύρω απ' τη διοργάνωση, δυο μέρες μετά το επίσημο σήκωμα της αυλαίας με την ριψοκίνδυνη επιλογή του Le Deuxième Souffle (2007), remake του ομότιτλου γκαγκστερικού του Melville, για ταινία έναρξης, αλλά με το ατού της Monica Bellucci στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τα βυζιά της ξανά στο κόκκινο χαλί.

Το Youth Without Youth (2007), βασισμένο στη νουβέλα του Mircea Eliade, ήταν ένα project πάθους του Coppola που προέκυψε στα διαλείμματα εκείνου του άλλου, καταραμένου project πάθους, το πολύπαθο Megalopolis, όταν ένας παιδικός φίλος του σκηνοθέτη, του σύστησε την ιστορία ενός ιδιοφυούς καθηγητή, που βλέπει το δικό του project πάθους και ζωής, να χάνεται κάτω απ' τα γηρατειά του. Και μετά τον χτυπάει κεραυνός και ξανανιώνει. Απ' ό,τι λέει ο Coppola, η ταινία χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά απ' τα κέρδη των αμπελώνων του στην Καλιφόρνια, οι οποίοι απ' ό,τι φαίνεται δεν πρέπει να είχαν μεγάλη απόδοση, αφού το μικρό budget τον ανάγκασε να κρατήσει το συνεργείο του σε locations της Ρουμανίας και λίγης Βουλγαρίας, που παίζουν το ρόλο της Ελβετίας, της Μάλτας και της Ινδίας (!), με το ψεύτικο αποτέλεσμα να είναι αρκετά ενοχλητικό, αλλά όχι το πιο σημαντικών των προβλημάτων της ταινίας, αν πιστέψεις τις κριτικές που μιλάει για φλύαρη ζούγκλα ασυμμάζευτης πλοκής.

Σχόλια κομματάκι απογοητευτικά να τα ακούς στην επιστροφή σου στη μεγάλη οθόνη μετά από μια δεκαετία, αλλά ο Coppola δε φαίνεται να το πήρε βαρέως, αφού στο Q&A που ακολούθησε την προβολή για το κοινό, τόνισε πως η ταινία θέλει το χρόνο της, και μια δυο θεάσεις παραπάνω κακό δεν θα της κάνουν, για να'χεις βγάλει, τις δυσκολίες της πρώτης εντύπωσης από πάνω σου, και να μπορέσεις να επικεντρωθείς σε λεπτομέρειες πιο χαριτωμένες και νοήματα πιο μεθυστικά. Και προσπάθησε να βγάλει από πάνω του και τον άλλο αρνητικό προβολέα που του είχαν ρίξει τις τελευταίες μέρες, για δηλώσεις του περί βολέματος και ατολμίας των παλιών του φίλων Robert De Niro, Al Pacino και Jack Nicholson στο GQ, χαρακτηρίζοντας το περιστατικό τερατώδη παρερμηνεία, και επιβεβαιώνοντας ότι η τριάδα είναι τέρατα του κινηματογράφου ιερά, για τα οποία αισθήματα μόνο τρυφερά τρέφει.

Στο βελγικό δράμα για τις απειλούμενες από κατάρα μονγκόλικες στέπες Khadak (2006)[update] Στο Daratt (2006), την ιστορία ενός πιτσιρικά που αναλαμβάνει να βρει και να σκοτώσει τον φονιά του πατέρα του, που μόλις αποφυλακίσθηκε μαζί με όλους τους κρατούμενους στο Chad του 2006, απένειμε η κριτική επιτροπή της FIPRESCI, το βραβείο του διαγωνιστικού τμήματος του φετινού Ευρωπαϊκού Πανοράματος της Ελευθεροτυπίας, που μετά από 120 ταινίες, μπόλικες πρεμιέρες και μερικά μπερδέματα με τους καλεσμένους του, έκλεισε το πρόγραμμά του απόψε, με την διπλή πανηγυρική προβολή της βραβευμένης στα παράπλευρα της Βενετίας νέας ταινίας του Ken Loach, It's a Free World (2006). Άνευ παρουσίας του προγραμματισμένου να παρευρεθεί σκηνοθέτη της βέβαια, που είχε "προβλήματα υγείας". Πέρα από το βραβείο της FIPRESCI, δικές τους πλακέτες έδωσαν η Ελευθεροτυπία, που διάλεξε την βρετανική κομεντί Someone Else (2006) για έναν φωτογράφο που ξενοκοιτάζει, και η "κριτική επιτροπή του Αθηνοράματος", που βράβευσε το δράμα με νουάρ χροιά A Casa Nostra (2006) της Francesca Comencini. Και κάπως έτσι το Πανόραμα έκλεισε τα 20 χρόνια, παρά τις προσπάθειες του φετινού λογότυπου να σε παραπλανήσει ότι ήταν το 2ο. Και εις άλλα με υγεία.

Όπως θα έχεις, ελπίζω, ενημερωθεί, ο Οκτώβριος είναι μήνας ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού, όπως μας είχε θυμίσει στις αρχές του η stella, και μας ξαναθύμισαν αργότερα οι εργατικοί του FilmThreat, με τη λίστα των 50 καλύτερων βυζιών της κινηματογραφικής Ιστορίας, λίστα που είχα σκοπό να λινκάρω και να παρουσιάσω, αν δεν είχα τόση δουλειά που να τραβάω τα βυζιά μου, μέχρι που κάποια στιγμή τα μισά βίντεο που είχαν ανεβάσει, σταμάτησαν να δουλεύουν. Οπότε σήμερα που πιάσαν οι βροχές κι οι αργοσχολίες, μάζεψα όσα βυζιά μπορούσα να πιάσω στα χέρια μου (μεταφορικά μιλώντας), και σου τα 'βαλα στη σειρά. Η λίστα δεν είναι ούτε πλήρης, ούτε αντιπροσωπευτική, είναι απλώς οι εικόνες που βλέπω όταν κλείνω τα μάτια μου (και σκέφτομαι στήθη), αλλά αρκεί νομίζω να θυμίσει πόσο ωραίο κάνουν τον κόσμο μας. Εσύ κάνε το δικό σου κομμάτι, με τον πιο απλό των προληπτικών ελέγχων, κι αν χρειαστείς βοήθεια, σε περιμένουμε με παλάμες ανοιχτές.

Με τον αριθμό ρεκόρ των 63ων συμμετοχών στη λίστα των μη αγγλόφωνων, εγκαινιάζουμε επίσημα το πανηγύρι των φετινών Όσκαρ, (με στρωμένο το χαλί από καιρό βέβαια, αν παρακολουθείς) αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, τουλάχιστον για να ρίξουμε μια γενικότερη ανασκόπηση στη δική μας, το Eduart (2006) της Αγγελικής Αντωνίου, έστω κι αν η θέση στην πεντάδα είναι χλωμή.Με τα 11 βραβεία του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να αποδεικνύονται (παρά τις ελπίδες της σκηνοθέτιδας) αχρείαστο επιπρόσθετο βάρος στην εγκληματική απόφαση των διανομέων να ανοίξουν την ταινία τέσσερις (4) μήνες μετά το buzz τους και απέναντι στην απείρως μεγαλύτερου ελληνικού ενδιαφέροντος ταινία-event των 300 (2007) του Snyder, ο Eduart δεν άντεξε πάνω από δύο βδομάδες στο top 10 των ελληνικών εισπράξεων, και μετά από έξι, άφησε τα ντόπια ταμεία με το απελπιστικό εισπρακτικό συνολάκι των 15.000 εισιτηρίων, για να ξεκινήσει ταξίδι στους διεθνείς φεστιβαλικούς κύκλους. Ικανοποιώντας τον πραγματικό μεγάλο πόθο της Αντωνίου, ο Eduart έχει ήδη περάσει απ' το διαγωνιστικό της Μόσχας, του Μοντρεάλ και της Κοπεγχάγης, έκανε την εμφάνισή του στα ξένα πειρατομάγαζα (που πέρα από ζημιωτικό, αν με ρωτάς, είναι και πολύ κολακευτικό), ενώ έχει εξασφαλίσει τη θέση του στο πολύ δυνατό πρόγραμμα του διεθνούς του Σαο Πάουλο, και αυτές τις μέρες βολτάρει στην Ισπανία για τα φεστιβάλ της Βαλένθια και της Σεβίλλης. Με άλλα έξι φεστιβάλ στο πρόγραμμα, μαζεύει επαίνους για την τελική αναμέτρηση στα Ευρωπαϊκά Βραβεία την πρώτη του Δεκέμβρη. Όπου βέβαια και πάλι σκούρα μάλλον θα τα βρει, με ταινίες όπως το La Môme (2007), τον Molière (2007), και το βασιλικό ζεύγος The Queen (2006) και The Last King of Scotland (2006) να περιμένουν τις υποψηφιότητές τους. Αλλά τουλάχιστον δεν υπάρχουν ακόμη κλειδωμένες θέσεις όπως στα Όσκαρ, όπου ακόμα και στην αλφαβητική κατάταξη, δύσκολα ξεχωρίζει ανάμεσα στο γερμανικό Auf der Αnderen Seite / The Edge of Heaven (2007) του Fatih Akin και το Fong Juk / Exiled (2006) του Johnnie To απ' το Hong Kong.

Κι όσο δύσκολη κατηγορία κι αν είναι να την προβλέψεις, ειδικά τόσο νωρίς στην κούρσα, είναι αρκετά προφανές ότι το Persepolis (2007) απ' τη Γαλλία έχει σχεδόν κερδίσει, ταινίες όπως το φοινικούχο 4 Months, 3 Weeks and 2 Days (2007) απ' τη Ρουμανία και το πολυαναμενόμενο El Orfanato (2007) απ' την Ισπανία, έχουν σαφώς μεγαλύτερο βάρος, και τα Beaufort (2007) και Lian xi qu / Island Etude (2006) που αντικατέστησαν αντίστοιχα το ισραηλινό Bikur Ha-Tizmoret / The Band's Visit (2007) (που έμεινε εκτός γιατί είναι πολύ αγγλόφωνο) και το ταϊβανέζικο Se Jie / Lust, Caution (2007) (που έμεινε εκτός γιατί δεν είναι πολύ ταϊβανέζικό), είναι, λόγω σούσουρου, ασφαλές να υποθέσεις ότι έχουν προτεραιότητα θέασης στη λίστα των ψηφοφόρων. Αλλά, πέρα απ' τα μεγαθήρια, κι ένα σωρό άλλοι δυνατοί παίκτες είναι πρόθυμοι να κονταροχτυπηθούν φέτος, έτσι για τη φάση, κι υπάρχει και το ενδεχόμενο βέβαια να μας προκύψει κάνα αυθεντικό αριστούργημα κρυμμένο στη λίστα των 63ων, στις παρθενικές συμμετοχές του Αζερμπαϊτζάν και της Ιρλανδίας, ας πούμε.

Το κόλλημα με τους στίχους, οι μουσικές επιρροές, η μπάντα, η υπαλληλική αγγαρεία για το μεροκάματο, ένας βιαστικός γάμος, ένα παιδί, το συμβόλαιο, οι περιοδείες, η άλλη γυναίκα, οι κρίσεις επιληψίας, τα φάρμακα, τα αδιέξοδα, το "χάσιμο" πάνω στη σκηνή, η κατάθλιψη, ο βρόγχος που του δίνει τη μόνη ελπίδα: να πει το μεγάλο αντίο στα 23 του...Αιχμηρά απαισιόδοξη καταγραφή της ζωής του ιδανικού αυτόχειρα μιας ολόκληρης γενιάς, το σκηνοθετικό ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Anton Corbijn (όχι τυχαία, ο φωτογράφος που απαθανάτισε τις πλέον κλασικές πόζες των Joy Division στις αρχές του '80) απαλλάσσει από το λούστρο του ροκ μύθου τη μορφή του Ian Curtis και περπατά χεράκι χεράκι με το Jude (1996) του Winterbottom στην κατηγορία... θανατερό βρετανικό ψυχόδραμα. Τα υλικά μοιάζουν τόσο! Αποπνικτική ατμόσφαιρα "επαρχίας", γήινα κόμπλεξ που σιγοτρώνε κάθε εσωτερική δύναμη, αποχρωματισμένη αίσθηση τραγωδίας στον αέρα. Και, πάνω απ’ όλα, το πένθος που ταίριαξε στον Curtis σα σκιά του κορμιού του, για ν' αποδοθεί ιδανικά από τον Sam Riley, τόσο όταν η κάμερα τον παρακολουθεί σχεδόν άστοχα, στις πιο αμέριμνες στιγμές της καθημερινότητας, όσο και στις σχεδόν τρομακτικές συναυλιακές σεκάνς, όπου η ομοιότητα του πρωταγωνιστή προκαλεί ρίγη.

Με καδραρίσματα που μαρτυρούν την καλλιτεχνική του καταγωγή, ο Corbijn αποφεύγει κάθε παγίδα βιογραφικής τυμβωρυχίας, σκοτεινιάζει με φυσικότητα το τοπίο της ψυχής του ήρωά του και θυμάται πως πρέπει να σε συγκινήσει πάνω στην κόψη του νήματος με τη ζωή, υπό τους ήχους του Atmosphere κι ένα σχεδόν μεταφυσικό φευγιό που τα κάνει όλα στάχτη. Ναι, ο Ian Curtis ήταν μόλις 23ων ετών. Και το πέρασμά του από τούτο τον κόσμο δεν ήταν από εκείνα που γεννούν ιστορίες συναρπαστικές, που φτιάχνουν είδωλα, που αξίζουν μια θέση στη μνήμη σου. Η πορεία του (μαζί με το φιλμ), όμως, σ’ αυτή την απομίμηση ζωής, θα σου μάθει αρκετά για το τι σημαίνει να χάνεις τον έλεγχο. Μπας και βγεις από την εφηβική σου "παραμύθα", που σου λέει πως οι στίχοι του Curtis αρκούν για να βρεις την απάντηση. Εάν ανήκεις σ’ εκείνους, το Control δεν είναι μια ταινία που θα σου ανήκει. Ποτέ.