Νεαρός ερωτεύεται νεαρά, τη ζητάει σε γάμο, ο πατέρας της δεν εγκρίνει, τη μετακομίζει και την δίνει σε γιατρό, αλλά ο νεαρός συνεχίζει να την αγαπά και να την ποθεί, μερικές δεκαετίες και κάποια εκατοντάδες πηδήματα μετά.Περισσότερο σαν Forest Gump στα Χρόνια της Γεροντολαγνείας και λιγότερο σα μεταφορά του μυθιστορήματος του Márquez, η κινηματογραφική εκδοχή του Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας είναι μια απελπιστικά απογοητευτική πλουσιοπάροχη παραγωγή, που αποτυγχάνει σε πολλά επίπεδα, απ' τις εικόνες, στη διαχείρισή τους, στην τοποθέτησή τους στη σειρά, και στο ζωντάνεμά τους με κάτι που να θυμίζει συναίσθημα χωρίς να βρωμάει χολεριασμένα βεβιασμένο κι εύκολο, με τον Bardem να δίνει μια απ' τις πιο ενοχλητικές ερμηνείες του, μετριασμένη μονάχα απ' τις αλλού 'ντ' αλλού παρουσίες του John Leguiziamo και του Benjamin Bratt. Χοροπηδώντας άτσαλα από σκηνή σε σκηνή κι από πράξη σε πράξη, ο Mike Newell, δίχως καμιά υποστήριξη απ' τον βραβευμένο με Όσκαρ σεναριογράφο του Πιανίστα (2002), ζωντανεύει στην οθόνη ένα αθεράπευτα μη ρομαντικό ταξίδι, άλλοτε βιαστικό να καλύψει τις δεκαετίες της ζωής δυο χαρακτήρων που συνήθως μετατρέπει (άθελά του, ελπίζω) σε καρικατούρες, κι άλλοτε αργό κι ανιαρό όσο σε προδιαθέτει ο όγκος της πηγής της έμπνευσής του, σημειώνοντας τελικά ως μόνο του κατόρθωμα, να σε κάνει να μη βιάζεσαι ιδιαίτερα να διαβάσεις το βιβλίο στο οποίο βασίζεται.

Οδοντίατρος με κολλητό βυζοπλαστικό ανακαλύπτει ότι κάθε θηλυκό της πόλης θέλει να την ακουμπήσει με το μαγικό καυλί του για να τη μεταμορφώσει σε νύφη μετά πρίγκηπα.Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί οι Αμερικάνοι (και όχι μόνο) κριτικοί θάψανε τον Ένα για Όλες (2007) με την ίδια μανία που ο ανταποκριτής του Guardian έψαχνε κάτι να μοιάζει σε Δήμητρα Ματσούκα για να το πνίξει με τα ίδια του τα χέρια στη Θεσσαλονίκη. Πρόστυχη (θεωρητικά) κωμωδία, ανάμεσα σε αυτές του Judd Apatow και των αδερφών Farrelly, πιάνει μια καλή ιδέα και την ξεδοντιάζει αντιγράφοντας μηχανικά και άτακτα στοιχεία και καταστάσεις, προσβάλλοντας τελικά και τις δυο σχολές με τον επίπεδο φεμινιστικό.. μισογυνισμό της. Βγάλε λοιπόν ότι έκανε πετυχημένη όποια ενήλικη κωμωδία έχεις δει, βάλε μέσα κάποια ζευγάρια (και τρία ενίοτε) βυζιών και σπυριάρες χοντρές, περίμενε παιδική βοήθεια στην πλοκή (τι κάνεις για να αποφύγεις κάποιον? τον άρρωστο), μη περιμένεις να γδυθεί καμιά Jessica, και έχεις τον Γουρλή Τσακ. Που διατηρεί ωστόσο ένα σωστό ρυθμό και βγάζει γέλιο εκεί που δε το περιμένεις χάρη στον πρωτάρη στη σκηνοθεσία αλλά βετεράνο της μονταζιέρας Mark Helfrich, αποτελώντας έτσι σχεδόν ασφαλή, μέσου όρου όσο και οι πρωταγωνιστές της, επιλογή.

Πιθανότατα θα μπορούσα να το θέσω πιο ευγενικά, αλλά υποθέτω δεν θα με παρεξηγήσεις αν σου πω στα ίσα ότι το μεγαλύτερο ατού του Das Wilde Leben (2007), της βιογραφίας της Uschi Obermaier που βγαίνει αύριο στις αίθουσες, είναι δυο ταλέντα που έχει η πρωταγωνίστριά της κάτω απ' τη μύτη, κι άλλα δύο ανάμεσα στους ώμους. Στα υπόλοιπα, όσο καθημερινή χρειάζεται για να μπορέσει να βολτάρει στην Πλάκα και να χαθεί χωρίς να της την πέσει η μισή Αθήνα ζητώντας να υπογράψει το δισκάκι του Summer Wine και να τη βγάλει για κρασί, αλλά αρκετά εντυπωσιακή όταν φτιαχτεί για να κρεμάσει μερικά σαγόνια στο κόκκινο χαλί της, η Natalia Avelon είχε έρθει πριν λίγο καιρό για να παρουσιάσει την ταινία της στο κοινό των Νυχτών Πρεμιέρας, και να εξηγήσει στις Μάζες τι άλλο θα πρέπει να προσέξουν, πέρα από την ίδια.

Με τον Σταμάτη Κραουνάκη επι κεφαλής μιας τελετής που δίνει ορισμό στο αντίθετο του live, κύλησε αργά και βασανιστικά η διοργάνωση που τιμά τον ελληνικό κινηματογράφο, παίζοντας όλα τα κλιπάκια του σε λάθος διαστάσεις, και κάνοντας έτσι όλους όσοι πέρασαν απ' τη σκηνή, να φαίνονται φαρδύτεροι απ' τον παρουσιαστή της. Ενδεικτικό της διαστρεβλωμένης αντίληψης μιας αυτιστικής σέκτας που αφού πρώτα εξορίσει απ' τις τιμές της όποιον εξωτερικό παράγοντα τύχει ν' ασχοληθεί μαζί της (οι πρωταγωνιστές του El Greco φέτος και του Eduart πέρσι, για παράδειγμα), μετά δεν της φτάνει μία καλύτερη ταινία ανά χρονιά, αλλά θέλει να έχει και δεύτερη και τρίτη, και βέβαια να μοιράσει αναλόγως τα λοιπά βραβεία, για να δικαιολογήσει καταλλήλως τις τρεις πρωτιές.

Έτσι, για να σταθούν η διόρθωση (2007), η Uranya (2006), κι ο El Greco (2007) στην τρίτη, τη δεύτερη και την πρώτη θέση αντίστοιχα, των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας για Ταινία Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους (και μόνο που το λες, χασμουριέσαι), χρειάστηκε να μοιραστούν το σενάριο η Uranya (2006) με τη διόρθωση (2007), για να πάρει ο El Greco τη σκηνοθεσία, το μοντάζ, και τη φωτογραφία απ' τα πρωτεύοντα, μαζί με τα άλλα 4 πιο τεχνικά βραβεία του τελικού του συνόλου, που προδιαγραφόταν μαζικό, παρά τις απουσίες του από κατηγορίες ερμηνευτικές, και θα ήταν μαζικότερο αν βραβευόταν και μη Έλληνες συντελεστές. Αξιοσημείωτο είναι πάντως, πως η διόρθωση (2007), εκτός από "πρώτη ανεξάρτητη ελληνική παραγωγή που φτάνει τόσο ψηλά" όπως είπε ο σκηνοθέτης της, Θάνος Αναστόπουλος (λες και υπάρχουν κι εξαρτημένες, στουντιακές ελληνικές παραγωγές), είναι και η μόνη Καλύτερη Ταινία φέτος, που συνοδεύεται και με βραβείο πρώτης ερμηνείας.

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να αλλάξει το σκηνικό της μοιρασιάς η προτεινόμενη απ' την ΠΕΚΚ αναδιάρθρωση του τρόπου της ψηφοφορίας για τα συγκεκριμένα βραβεία, μέσω της διεύρυνσης της πενηνταμελούς επιτροπής για την αποδυνάμωση των κλικών, αφού η ετήσια φιλμογραφία πάντα κάπως έτσι κινείται, με μία ταινία ουσιαστικά να ξεχωρίζει για το μέγεθος της παραγωγής της και τις άλλες να ελπίζουν. Κι αυτό το τελευταίο σίγουρα δεν πρόκειται να αλλάξει, όσα ενάμιση τοις εκατό κι αν δώσει το κράτος, αν δεν χωθούν ακόμη περισσότεροι ιδιώτες στην παραγωγή. Κατά προτίμηση, βέβαια, όχι οι ίδιοι ιδιώτες, γιατί μετά μπορεί να μιλάμε για περισσότερους τσεπωμένους εκλέκτορες. Αυτό που έχει σημασία βέβαια, δεν είναι το πόσα Κρατικά Βραβεία θα βάλει μια ταινία στην αφίσα της, αλλά αυτά τα βραβεία να διαφημίζουν μερικές παραπάνω ταινίες της προκοπής.

Οι μέρες που είχαν γεύση από καραμέλα κανέλας τελείωσαν για το 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το διεθνές φεστιβάλ με τις τούρκικες τουαλέτες στα γραφεία καλωσορίσματος, διαπίστευσης και δημοσίων σχέσεων, αλλά και στο πιο διεθνές και για δεύτερη χρονιά σε δική του αποθήκη Industry Center, με την παγωνιά και τον πανάκριβο καφέ του.

Αν και περισσότερο ενδιαφέρον θα είχε να μάθει κανείς πόσα από τα πληρωμένα εισιτήρια έμειναν έξω απ' τις προβολές τους επειδή οι δικαιούχοι τους δεν κατάφεραν να φτάσουν στις αίθουσες μέχρι και δέκα λεπτά μετά τις ενάρξεις των ταινιών (απαγόρευση εισόδου που παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα παραπόνων για ενοχλητικούς αργοπορημένους, αλλά δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη για πρόωρη έξοδο απ' την αίθουσα που θα μπορούσε να προκαλέσει ίδιες και χειρότερες οχλήσεις), στο γενικό σύνολο το φεστιβάλ σημείωσε αύξηση της τάξης του 10% περίπου, δείγμα ότι η ολοένα και αυξανόμενη καλεσμένη γκλαμουριά που έφερε η διοίκηση Μουζάκη, έχει τα αποτελέσματά της. Όπως είχαν και τα τρία κεντρικά αφιερώματα στον Νικολαΐδη (απ' το Ελληνικό Πρόγραμμα), τον Ναρούσε (απ' τις Ημέρες Ανεξαρτησίας) και τον Καρανφίλ (απ' τις Ματιές στα Βαλκάνια), που έδωσαν την ευκαιρία στους θεατές να ανακαλύψουν (ή να θυμηθούν) εικόνες και ιστορίες που τους έκαναν να βγαίνουν εκστασιασμένοι απ' τις αίθουσες.

Πάλι καλά δηλαδή, γιατί στις καινούριες ταινίες, αν τα πράγματα πέρσι ήταν απογοητευτικά, φέτος είναι μάλλον ανησυχητικά, και πριν το ρίξεις στη δική μου γκαντεμιά, δεν νομίζω ότι θα βρεις κανέναν να σου πει, ότι όση απ' τη φετινή παραγωγή έκανε βόλτα στις προβλήτες, ήταν κάτι καλύτερο από φτωχή. Πολύ περισσότερο βέβαια για την ελληνική, στην οποία, απ' την Αθήνα ακόμη, ξεχώριζαν το Valse Sentimentale (2007) της οικογένειας Κωνσταντίνας Βούλγαρη και η διόρθωση (2007) του (πιο badass με το κοντό μαλλάκι φέτος) Θάνου Αναστόπουλου, που παρά τους φανατισμένους επαίνους που μάζεψαν, άφησαν τον υπογράφοντα παγερά αδιάφορο, αλλά σύμφωνο με την άποψη ότι είναι οι καλύτερες του τσουβαλιού, με τον ίδιο τρόπο που μπορείς να θεωρήσεις καλύτερο της χαβούζας, το πρώτο σου σφιχτό κομψοτέχνημα μετά από περίοδο διάρροιας.

Αυτές είναι πάντως οι ταινίες μας κι απ' αυτές θεωρητικά πρέπει να διαλέξεις, αν και στην ΠΕΚΚ, την ώρα της ψηφοφορίας για το βραβείο της, παραλίγο να κυριαρχήσει μια άλλη άποψη, πιο κοντινή στην πραγματικότητα του θεατή απ' όσο θα μπορούσε να αντέξει η αρτηριοσκλήρυνση της Ένωσης: η αποχή. Κι αν οι κριτικοί μπορούσαν να μην δώσουν βραβείο αλλά έδωσαν (σε κάτι πειραματικό, που μάλλον δε θα δεις κι ούτε πρόκειται να θυμηθείς), η επιτροπή του DigitalWave 02 έπρεπε να δώσει αλλά δεν, ακυρώνοντας στην ουσία το βραβείο κόβοντάς το στα τρία (και μαζί το ξεροκόμματο των 15 χιλιάδων ευρώ σε ψίχουλα των τριών τάλιρων). Οι δε κριτές του διεθνούς τίμησαν την ελληνική διαμονή τους με το βραβείο σεναρίου στη διόρθωση, με το γυναικείας ερμηνείας στην Άννα Λαλασίδου και την ταινία Έλλη (2007), και με το ανδρικής και το ειδικό της επιτροπής, στον Σπύρο Σταθουλόπουλο και το PVC-1 (2007). Το τελευταίο κέρδισε και το διεθνές βραβείο κοινού, με αυτό της επιτροπής να πηγαίνει όπως αναμένονταν στο Ώριμο Στάχυ (2007) του Τσάι Σανγκτζούν, και με το αντίστοιχο (κοινού) του ελληνικού τμήματος να πηγαίνει εύλογα στον El Greco (2007), του οποίου η Ποιότητα αναμένεται να εξυμνηθεί και αύριο στα Κρατικά. Στα οποία περιμένουμε ως πολυπόθητη έκπληξη την ανακήρυξη του Σάκη Ρουβά όχι μόνο ως ερμηνευτή, αλλά και ως καλύτερου τέτοιου της χρονιάς.

Σηκώθηκε χτες η επίσημη σελίδα του Be Kind Rewind (2008). Και ο λόγος που άργησε λιγάκι είναι γιατί o Jack Black, ο Mos Def, και η παρέα τους έσβησαν κατά λάθος το internet και έπρεπε να το σουιντάρουν πρώτα. Σε μια χρονιά λοιπόν που ανακάλυψε ότι το user-generated περιεχόμενο είναι κατά βάση ένας σωρός από σκατά και θέλει επαγγελματικό σπρώξιμο και οι viral προωθήσεις έχουν βυθίσει τους δικτυο-περιφερόμενους σε παρόμοια χαβούζα και θέλουν κι αυτές τον Γερμανό τους, άλλη μια ολόδροση, καρδιακή ιδέα του Michel Gondry αποκτάει όχι μόνο κινηματογραφική αλλά και διαδιχτυακή υπόσταση, από αυτές που δε χρειάζονται δεύτερη σκέψη να συστήσεις στους φίλους σου για να φτιάξεις και τη δική τους μέρα.

Ο cinemad, που είχε ξετρελαθεί και με το trailer και.. δροσίζει τις μέρες του στη Θεσσαλονίκη, θα έχει περισσότερα όταν επιστρέψει.

H Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας. Την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.