Μετά τις Κάνες (στο πιο ξώφαλτσο) και τη Βενετία, και το Τορόντο απέδειξε, για τους δυοτρείς που αμφέβαλλαν, ότι ο κινηματογραφικός πλανήτης περιστρέφεται γύρω από την Αμερική, με τη περσινή απεργία των σεναριογράφων της και τον φετινό κορεσμό της indie βιομηχανίας της να κάνουν τους επισκέπτες του μεγαλύτερου φεστιβάλ στον πλανήτη να ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι όχι μόνο οι τιμές των εισιτηρίων του έχουν πάρει την ανηφόρα και η ίση αντιμετώπιση προνομιούχων και μη αποτυπώνεται πλέον μόνο στα χαρτιά των ανακοινώσεων των βραβείων, αλλά και οι πολύ προνομιούχοι ήταν φέτος λίγο βήτα διαλογής για να αξίζουν τον κόπο.

Χαμένοι βγήκαν για μια ακόμα φορά και οι ατζέντηδες των περισσότερων φιλμ που κινήθηκαν στην αγορά, αφού και για όσα ξεχώρισαν οι πωλήσεις ήταν ανύπαρκτες, και πιο χαρακτηριστικά η Sony Classics (από τις δραστήριες στην Croisette και πάντα γενικά) δεν αγόρασε τίποτα μέχρι τη λήξη. Τίποτα δε κέρδισαν, ίσα ίσα, και οι πρώιμοι διεκδικητές χειμερινών βραβείων με το Rachel Getting Married (2008) να επιβεβαιώνει ότι διχάζει τους κριτικούς του πλανήτη, που αντιμετώπισαν και το Duchess (2008) με λιγότερο γάντι από τους Βρετανούς συναδέλφους τους μερικές βδομάδες νωρίτερα. Και παρόλες τις προσπάθειες να βγει καμιά ιστορία από καμιά συνάντηση της Jennifer Aniston με τον Brad Pitt, το μεγαλύτερο σούσουρο του δεκαημέρου δημιουργήθηκε όταν ο Roger Ebert σκούνταγε τον μπροστινό του για να βλέπει καλύτερα.

Έτσι ο Danny Boyle δε φαίνεται απλά μεγάλος αλλά τεράστιος κερδισμένος στο αεροπλάνο της επιστροφής, αφού μετά το Telluride ο Slumdog Millionaire (2008) του, με θέμα Ινδό πιτσιρικά που αναπολεί τη ζωή του αφού φτάσει μια ερώτηση πριν τα πολλά λεφτά του Ποιος Θέλει να Γίνει Εκατομμυριούχος, κέρδισε και την καναδική πόλη, φαίνεται σίγουρος για τα Oscar® στα πρότυπα της Juno (2007), τσίμπησε το βραβείο κοινού που παραμένει το μεγαλύτερο του φεστιβάλ μαζί με τα ολόκληρα 15 χιλιάδες καναδικά δολάρια που το συνοδεύουν, και κατάφερε να βρει και αγοραστή να δώσει 3,5-4 εκατομμύρια αμερικάνικα. Από κοντά και ο Steve McQueen, είδε το Hunger (2008) του να ανακαλύπτεται και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού (μετά τη Χρυσή Κάμερα στις Κάνες και κάτι ψιλά στη Βενετία) και να κερδίζει το Discovery Award. Τα δύο φέτος βραβεία της FIPRESCI πήγαν, αντίθετα με την πολιτική τάση των προηγούμενων και ομόφωνα αν πιστέψεις τον Jonathan Rosenbaum της επιτροπής, σε κοινωνικά indies με σταρ πρωταγωνιστές, το Lymelife (2008) με τον Alec Baldwin και το Disgrace (2008) με τον John Malkovich. Στους κερδισμένους σαφώς συγκαταλέγονται και τα μεγάλα της Βενετίας, The Wrestler (2008) και The Hurt Locker (2008), που βρήκαν καλές διανομές έστω και με λίγα λεφτά, αν και το δεύτερο παρέμεινε δεύτερο στη σύγκριση, χωρίς να επιβεβαιώσει τους Ιταλούς δημοσιογράφους (που θεώρησαν ότι αδικήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα στο πρώτο).

Όλα τα βραβεία στο δελτίο τύπου "Festival Closes 2008 Edition With Awards Announcement"

Ντεμπούτο πριν λίγες ώρες έκανε στην Apple το trailer της μεταφοράς του βραβευμένου με Pulitzer, Tony, και την τελευταία θέση στην πεντάδα των μακροβιότερων της τελευταίας δεκαετίας του Broadway, θεατρικό Doubt: A Parable, του βραβευμένου με Όσκαρ Σεναρίου για το Moonstruck (1987) και εξορισμένου από διάφορα καθολικά σχολεία στα νιάτα του, John Patrick Stanley, διαβόητου για τον όρο στα θεατρικά του συμβόλαια, που εξασφαλίζει ότι δεν θα αλλαχθεί ούτε κεραία από τα σενάριά του. Γνωστός επίσης ως ο άνθρωπος που έβαλε τον Tom Hanks να τραγουδήσει παίζοντας γιουκαλίλι, στο Joe Versus the Volcano (1990), που είχε γράψει και σκηνοθετήσει.

Στο δε Doubt, τη δεύτερή του σκηνοθετική δουλειά, όπου προφανώς παρακούει τον εαυτό τουλάχιστον στο να αλλάξει το σενάριό του σβήνοντας της βαριές προφορές του Bronx, βάζει τον Phillip Seymour Hoffman και την Meryl Streep να φορούν την κατατονική τους μανία, να θυμώνουν, να φωνάζουν και να αλληλοαπειλούνται, εκπροσωπώντας κάτω απ’ τα βαριά καθολικά ράσα ενός εκκλησιαστικού σχολείου της Νέας Υόρκης του 1964, τις δύο αντικρουόμενες τότε (και πάντα) σχολές του Βατικανού για περισσότερη κατανόηση και φιλικότητα στο ποίμνιο απ’ τη μια, και καμία έκπτωση στην καθοδηγητική αυστηρότητα απ’ την άλλη. Η σύγκρουση των δύο κόσμων, στήνεται γύρω απ’ τον κεντρικό άξονα των (σκανδαλιστικά πιασάρικων και τουλάχιστον στην Αμερική, ιδιαίτερα ταμπουδιάρικων) υποψιών της μοναχής για ύποπτες σχέσεις του καλόγερου με τον πρώτο μαύρο μαθητή του σχολείου, τον οποίο η ίδια προσπαθεί να διδάξει με τη βέργα, story που εμπλουτίζεται με ένα σωρό εκτυφλωτικά προφανείς συμβολισμούς (ασπρόμαυρα κοράκια και λάμπες που καίγονται), κι ένα υπόγειο βράσιμο καταιγίδας, με κεραυνούς που φιλοδοξούν να φωτίσουν το δρόμο των πρωταγωνιστών προς κινηματογραφικές υποψηφιότητες ανάλογες των βραβεύσεων με Tony των αντίστοιχων συναδέλφων τους στο θεατρικό.

Η διακριτική δουλειά του υποψήφιου για τη Δολοφονία του Τζέσε Τζέημς (2007), Roger Deakins στη φωτογραφία, και η ρέντα του Scott Rudin που την προηγούμενη σαιζόν είχε φτάσει στα Όσκαρ με τα μεγαθήρια των καλύτερων ταινιών (No Country for Old Men (2007) και There Will Be Blood (2007)), ενδέχεται να βοηθήσουν να στηθεί ένα θετικό κλίμα γύρω απ’ τις ελπίδες της ταινίας ως runner up σε περίπτωση αδύναμων πεντάδων στις σημαντικές κατηγορίες, αλλά το διαφαινόμενο θεατρικίστικο στήσιμο και το ίδιο το θέμα (ποιος έχει όρεξη να μπλέκει με παπαδαριό;) μάλλον δεν χωράνε αμφιβολίες ότι θα κρατήσουν στο ελάχιστο τις πιθανότητες για σοβαρό παιχνίδι σε οτιδήποτε άλλο από filler στις ερμηνείες κι ενδεχομένως το σενάριο, στοιχεία ήδη βραβευμένα και στην αρχική τους μορφή.

Xωρίς τίποτα να ακούγεται απ’ το Toronto, που κι αυτό μετά τη Βενετία, περνάει αποδεδειγμένα πια την πιο Oscar-less χρονιά του της τελευταίας εννιαετίας που χρησιμοποιείται σαν πλατφόρμα εκτόξευσης υποψηφιοτήτων, και λίγο πριν την πρώτη προβολή του μετά την πρώτη προβολή του στις Κάνες, κυκλοφόρησε σήμερα στο Yahoo! Movies το πρώτο κανονικό trailer, του (ακόμη και μάλλον ες αεί τιτλοφορημένου ως) Changeling (2008) του Clint Eastwood, που εκτός απ’ τις αναμενόμενες αναμονές για σκηνοθετικές οσκαρικές αξιώσεις τουλάχιστον, φαίνεται να κουβαλάει μαζί του και αρκετές αφορμές να φτάσει την Angelina Jolie στην πεντάδα που δεν έφτασε πέρσι με το A Mighty Heart (2007) –αν καταφέρει με την ερμηνεία της να ξεπεράσει αυτήν του κραγιόν και του καπέλου της.

Με τις παρομοιώσεις με το LA Confidential (1997) (για καλό) και το The Black Dahlia (2006) (για καλό;) ήδη να το ακολουθούν απ’ την προβολή του στις Κάνες όπου άλλοι το εκθείασαν ως ξεκάθαρα Οσκαρικό, κι άλλοι το κατηγόρησαν ως κραυγαλέα Οσκαρικό, το trailer του Changeling κάνει ό,τι μπορεί για να σου εδραιώσει τους παραλληλισμούς, να σου θυμίσει το βραβευμένο ταλέντο που εμπλέκεται, και να σου ξεψαχνίσει την βασισμένη σε αληθινή ιστορία, ιστορία μιας μάνας που χάνει το παιδί της κι όταν η, σαπισμένη απ’ τη διαφθορά αστυνομία του Los Angeles, τής επιστρέφει έναν γιο που τυγχάνει να μην είναι ο γιος της (αλλά του μοιάζει αρκετά για να μπορεί να το παραβλέψει, αν θέλει να είναι συνεργάσιμη), οι αξιωματούχοι την κλείνουν στο τρελάδικο για να σώσουν τη μούρη του σώματος. Η μάνα βέβαια βγήκε απ’ το τρελάδικο όταν το πιτσιρίκι που της είχαν πάει, αποκάλυψε ότι το ’χε σκάσει απ’ το σπίτι και έψαχνε τσάμπα ταξίδι στην California, κι η αστυνομία βρέθηκε εν μέσω λαϊκής κατακραυγής, σοβάρεψε και κατέληξε στη διαλεύκανση των Wineville Chicken Murders.

Περίπου όπως οι φετινές οσκαρικές που δεν βιάστηκαν να προλάβουν το φεστιβαλικό συσχετισμό, το Changeling που ο Eastwood παρουσιάζει ως «ταινία τρόμου για ενήλικες, όχι για πιτσιρίκια που ψάχνουν thrills», δεν ζορίστηκε να κυνηγήσει φέτος το Toronto, στην προκειμένη με την αιτιολογία ότι η εγκυμονούσα κατά τη διαμόρφωση του προγράμματος Angelina, δεν θα μπορούσε να συνοδεύσει τον σκηνοθέτη της στο καναδέζικο κόκκινο χαλί, που δεν θα'ταν το ίδιο κόκκινο χωρίς αυτήν. Η πρώτη της πέρα απ’ τον Ατλαντικό προβολή, θα γίνει κατ’ ευθείαν εντός οσκαρικών συνόρων, έξω απ' το Los Angeles, αλλά μέσα στην πρωτεύουσα της κριτικής αφρόκρεμας που είναι πιθανότερο να τον αγκαλιάσει όπως κάνει κάθε χρόνο, ανάμεσα στους σημαντικότερους φεστιβαλικούς τίτλους της χρονιάς, όπως τους προγραμματίζει κάθε τέλη Σεπτέμβρη το New York Film Festival. Πράγμα που σε κάνει, σε άσχετη νότα, μια ανάσα πριν τις Νύχτες Πρεμιέρας και με τις ομοιότητες στην τακτική επιλογής τίτλων ανάμεσα στα δύο φεστιβάλ να είναι προφανείς (αν και στην εφαρμογή της, οι Νεοϋορκέζοι είναι αυτονόητα πιο αποτελεσματικοί), και τους διοργανωτές του φεστιβάλ της Αθήνας να υπεραμύνονται της πρακτικής τους να παρουσιάζουν πρόγραμμα μια βδομάδα πριν την έναρξή του, λέγοντας ότι «κανένα φεστιβάλ στον κόσμο δεν βγάζει πρόγραμμα έναν μήνα πριν», να θες να σημειώσεις ότι το φεστιβάλ της Νέας Υόρκης το βγάζει ενάμιση. Μήνα. Πριν. Και μη μου πεις ότι η Νέα Υόρκη δεν έχει διαγωνιστικό...

Ο μυθικός κόσμος ετοιμάζεται να υπενθυμίσει στην ανθρωπότητα ότι η Γη δε της ανήκει και η BPRD θα πρέπει και πάλι να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, κρατώντας παράλληλα χαμηλό το αλλόκοτο προφίλ της.Από τη πλευρά της βιομηχανίας, η συνέχεια του Hellboy (2004) αποτελεί διαγώνισμα για τον "δημιουργό του Λαβύρινθου του Πάνα (2006)" με θέμα τι μπορείς να κάνεις έχοντας σχεδονπλήρη έλεγχο και μεσαιομεγάλο προϋπολογισμό. Από την πλευρά του κοινού που τον γνώρισε από την υποψήφια για έξι (6) Oscar® παραγωγή, η προσμονή φυσιολογικά είναι για ένα ακόμα παραμύθι-περιήγηση στον κόσμο της φαντασίας του. Και ο Del Toro δεν απογοητεύει, κόβοντας, με κάτι ανάμεσα σε θράσος και άχτι, την όποια άγκυρα στην πραγματικότητα για να ταξιδέψει σε ένα σύμπαν που δε περιορίζει τον πλούτο των πλασμάτων του στη καντίνα του Πολέμου των Άστρων (1977). Με τη βοήθεια και του μόνιμου τελευταία φωτογράφου του, Guillermo Navarro, ο σκηνοθέτης γεμίζει κάθε πλάνο στο μισοσκόταδο της ιστορίας του με περισσότερη ζωή και λεπτομέρεια απ' όση μπορείς να παρατηρήσεις, όσο στο προσκήνιο οι ήρωές του κηρύττουν την αποδοχή της βιο-διαφορετικότητας και την απομάκρυνση από την εγωπάθεια. Όμως πέρα από στιγμές, σημεία αναφοράς, όπως αυτή που ο δαίμονας από την κόλαση και ο γοργόνος τα πίνουν τραγουδώντας Barry Manilow και την αγάπη τους για γκομενάκια που ενίοτε παίρνουν φωτιά ή βασιλεύουν κάτασπρων υπόγειων ξωτικών, το φιλμ χάνεται στο ενδιαφέρον του να αναδείξει τη προσωπικότητα που διαθέτει και κάθε μοβόρο σκατουλάκι και κάθε γιγαντιαία πρασινάδα προτού γίνει καπνός που ανακατώνεται με αυτόν του επινίκιου πούρου του πρωταγωνιστή. Ποτέ δεν έχεις, έστω και κόμικ, αίσθηση του κινδύνου για την ανθρωπότητα από όλα αυτά τα αξιαγάπητα τερατάκια, ενώ η υπερηρωϊκή τετράδα γης, φωτιάς, νερού και αέρα (με την πρόσθεση αφεντικίστικου χαρακτήρα με τη φωνή του Seth MacFalane) ξοδεύει όλη την, απολαυστική τόσο για τον θεατή όσο και για το καστ (με πρώτον φυσικά στη διασκέδαση τον Ron Perlman) διάρκεια για να καταλήξει λίγο πολύ σε ότι θα μπορούσε να 'χει συμβεί και από την αρχή.

Πειραγμένος αστυνομικός απάγει τρυφερό κοριτσόπουλο και το υποβάλει σε σεξουαλικά γούστα προσπαθώντας να το κάνει να τον αγαπήσει, ενώ γύρω τους καταρρέουν διάφορα πράγματα της Σοβιετικής Ένωσης στο μεταίχμιο του Andropov και το Gorbatchev.Το ότι η κοπέλα της οποίας την παρθενιά παίρνει μ’ ένα μπουκάλι, αφού έχει εν ψυχρώ δολοφονήσει μπροστά της τον Βιετναμέζο αυτόκλητο προστάτη της, τυχαίνει να είναι και η κόρη υψηλού αξιωματούχου του Κομουνιστικού Κόμματος, πέρα από hint στο τί θα ήθελε να κάνει ο Balabanov στο Κόμμα εκείνη την εποχή, κάνει πέρα από ξεκάθαρη τη διάθεσή του να σαρκάσει πιο μοβόρικα, μαύρα κι αλύπητα απ’ ό,τι έχεις δει, την κατάσταση της Ένωσης, στις αρχές και τα μέσα του ’80, με την νεολαία να πέφτει με τα μούτρα στις καταχρήσεις, την απάθεια, την αποξένωση και την εκκωφαντική ροκ, για να αποφύγει τη σαπίλα, την αναποτελεσματικότητα, την αυτοκαταστροφική εμμονή, και την διανοητική ανεπάρκεια των πραγματιστών διανοούμενων ηγετών ενός έθνους που πεθαίνει και τα πτώματά του επιστρέφουν λόγου χάρη απ’ το Αφγανιστάν, σε πακέτα με τον κωδικό 200.

Η ταινία του καταξιωμένου όχι μόνο στη χώρα του Balabanov, χαιρετίστηκε διθυραμβικά πέρσι απ’ τους ντόπιους κριτικούς ως η σημαντικότερη δουλειά του, αλλά, αναμενόμενα, το κοινό δεν την αντιμετώπισε ακριβώς έτσι, όχι απαραίτητα γιατί διαφωνούσε με το στόχο της, αλλά περισσότερο επειδή δεν άντεχε τον τρόπο της. Κι η αλήθεια είναι ότι το στομάχι χρειάζεται να το ’χεις γερό και το γούστο ίσως και λίγο διεστραμμένο για την εκτιμήσεις, τουλάχιστον στο επίπεδο που δουλεύει η αμείλικτη ευστοχία του πετυχημένου παντρέματος του καραμαύρου χιούμορ με την πολιτική σάτιρα, την αρκετά συγκρατημένη ώστε να μένει μονάχα στο υπόβαθρο. Η σειρά των σεναριακών ευκολιών και των συμπτώσεών της όμως, την αποτρέπουν απ’ το να αποκτήσει τις διαστάσεις τις ευρύτερες που θα της έδιναν αέρα να ταρακουνήσει τα ξερά φύλα της κοινωνικής και της πολιτικής έκτασης που θέλει να καλύψει, μένοντας παράδοξα κι απογοητευτικά γειωμένη σ’ ένα πεδίο περιορισμένο, ενδεικτικό μεν, αλλά μόνο αν θέλεις να το δεις και γενικεύσιμο. Η δε μελούρα στο κλείσιμο της υποπλοκής του Επιστημονικού Αθεϊσμού δεν βοηθάει στο συμμάζεμα της κατάστασης, αφήνοντας σε εντελώς λάθος νότα, το φινάλε της ταινίας με το κλείσιμο του ματιού στην συνέχεια της Ιστορίας και την εξέλιξη της νέας γενιάς στη ρωσική Μαφία.

Δυo μπάτσοι στη Νέα Υόρκη, κυνηγούν serial killer ποιητή, που καθαρίζει καθάρματα.Ένα μάτσο ασυναρτησίες μπαίνουν σε τυχαία σειρά για να γεμίσουν τους διαλόγους ενός σεναρίου που αναμασάει τα χειρότερα των κλισέ όλων των μπιμουβιάρικων αστυνομικών που έχεις και δεν έχεις αντέξει, συμπεριλαμβανομένου του 88 Minutes (2007)), του προηγούμενου έπους ασυναρτησίας του Avnet, ο οποίος δεν έχει ιδέα πώς να φέρει βόλτα τη μιάμιση ώρα της μεγαλύτερης αρπαχτής που έχουν κάνει ποτέ στην καριέρα τους ο Pacino κι ο De Niro, ποιητικά ειρωνικό και righteous που την κάνουν μαζί, και καταφέρνει μονάχα να κάνει κάτι Meet the Fockers (2004) και People I Know (2002) να μοιάζουν παλιές καλές εποχές.

Με το καινούριο ρεκόρ των (φθηνών) διαρκείας να εξαντλούνται πριν καν... τυπωθούν (χάρη στους δαίμονες του τυπογραφείου), και τους φανατικούς να αγοράζουν μια θέση στη λίστα αναμονής για όταν οι κάρτες φτάσουν στα ταμεία, ξεκίνησε την προπώληση του την περασμένη Τρίτη, το 14ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας, Νύχτες Πρεμιέρας Conn-X, που με πάνω από 100 ταινίες, θα γεμίσει απ’ τις 17 ως τις 28 Σεπτέμβρη, τα καθίσματα, τα φουαγιέ και τους διαδρόμους των κινηματογράφων Αττικόν, Απόλλων και Δαναός 1 & 2.

Αν και οι διοργανωτές διατείνονται (πάλι) ότι φέτος το δυνατότερο πρόγραμμά τους είναι το διαγωνιστικό (και μπορεί κάλιστα να είναι, αλλά το ιστορικό δεν είναι και πολύ πειστικό), εκ πρώτης όψεως το Φεστιβάλ μοιάζει να έχει ρίξει το μεγάλο βάρος στο δεύτερο συνθετικό του ονόματός του, με ένα μάτσο δυνατές avant Πρεμιέρες, ταινιών που θα βγουν στις αίθουσες λίγο, ή λιγότερο, μετά την προβολή τους στις Νύχτες. Απ’ τα βαβουριάρικα Tropic Thunder, Pineapple Express, Rocknrolla, Synecdoche, New York και Vicky, Cristina, Barcelona μέχρι τα βραβευμένα στις Κάνες Il Divo, Gomorra, και Hunger, τα βαβουριασμένα απο ‘μάς κι αερισμένα στο Sundance The Wackness, Hamlet 2 και Choke, τα όχι και τόσο ακουσμένα αλλά επίσης αναμενόμενα Roman Polanski: Wanted and Desired, Gonzo: The Life and Work of Dr. Hunter S. Thomson, και Die Welle και βέβαια τα τόσο επίκαιρα Filth and Wisdom και I Am Because We Are της Madonna, διάσπαρτα σ’ όλο του το πρόγραμμα, κι ένα απ’ τα πιο ισορροπημένα ωρολόγια της πρόσφατης μνήμης, το φεστιβάλ προδιαγράφεται παραδεισένιο για τους λιγότερο τολμηρούς, που θέλουν απλά να στριμωχτούν για να δουν πρώτοι τους μεγάλους τίτλους.

Για τους υπόλοιπους, τα αφιερώματα στο φεύγα του Αμερικάνου animator Bill Plympton, στην Αργεντινή Albertina Carri, που λόγω εγκυμοσύνης θα παρευρεθεί στις προβολές της μέσω βιντεοσκοπημένων εισαγωγών, και στο συνήθως εξοργιστικό, αλλά πάντα της μοδός στην κινηματογραφική ιντελιγκέντσια της ανατροπομανίας, DIY cinema, προσφέρουν πεδίο ανακαλύψεων λαμπρό, την ώρα που η φιλμογραφία του Γάλλου μάστορα του τρόμου, Jacques Tourneur, θέτει τον πυρήνα των μεταμεσονύκτιων προβολών του φεστιβάλ, που δεν μπορεί, όλο και κάποιο διαμαντάκι θα κρύβουν και θα θέσω προσωπική αποστολή να το εντοπίσω. Κι αν δεν σου φτάνουν όλα αυτά, το μουσικό τμήμα έχει τα δικά του να δώσει στους δικούς του, με τα ντοκιμαντέρ για τους Public Enemy και τους Gorillaz να ξεχωρίζουν και τις ματιές στην ελληνική ηλεκτρονική και hip hop σκηνή να προσθέτουν ένα ενδιαφέρον τοπικότητας, ενώ οι στρογγυλές τράπεζες κι οι ανοιχτές συνεντεύξεις των προσκεκλημένων του φεστιβάλ, θα δοκιμάζουν τις αντοχές σου στα πρωινά ξυπνήματα, μετά τα ξενύχτια στα πάντα γεμάτα πάρτυ. Επιπλέον, για να μην παραπονιέσαι ότι δεν σε φτάνουν οι ώρες, οι διοργανωτές φέτος θα ανοίξουν στο κοινό και τις δημοσιογραφικές τους προβολές (που περιλαμβάνουν κυρίως ταινίες του διαγωνιστικού), με μειωμένο εισιτήριο των €4, έναντι των €6 των κανονικών προβολών.