Ακόμα μια πρώτη τρισδιάστατη ταινία χορού βγαίνει στις αίθουσες από τον Αύγουστο, και για να μη ξεχνάς την εμπειρία βρόμικης σόλας στη μούρη, η Disney κυκλοφορεί εδώ και πεντέξι μέρες ένα featurette με τους χαρακτήρες του Step Up 3D (2010) στα διαδίχτυα. Χαρακτήρες τρόπος του λέγειν βέβαια για μια ταινία που η πλοκή της παραμένει πιο μυστική και από του Inception (2010) απλά γιατί δεν ενδιαφέρεται κανένας να τη συζητήσει, και 3D πρωτιά μόνο στα γυρίσματα βέβαια αφού το StreetDance 3D (2010) πρόλαβε να ψεκάσει-σκουπίσει-τελειώσει νωρίτερα και έχει εισπράξει καμιά $35αριά εκατομμύρια για φιλοδώρημα, με τα μισά από αυτά στη Βρετανία.

Το Step Up 2 the Streets (2008) είχε κόψει στην Αμερική καμιά δεκαριά εκατομμύρια δολάρια λιγότερα από το Step Up (2006) και καμιά 30αριά λιγότερα από το Save the Last Dance (2001), τα μεγαλύτερα σε εισπράξεις εκεί, και σε παπαρότητα γενικά, φιλμ του είδους τα τελευταία 20 χρόνια. Στον υπόλοιπο κόσμο έκοψε περισσότερα κι από τα δυο μαζί όμως ($90Μ), και με $150 μύρια συνολικά έγινε το πιο πετυχημένο από καταβολής 90s. Δίκαια μεν αφού δύσκολα βρίσκεις στουντιακό απόβλητο να το συγκρίνεις καν, ξώφαλτσα δε αφού ήταν σταμπαρισμένη αρπαχτή από το casting ακόμα (που πολύ πιθανά.. δεν έγινε) και αφέθηκε στη τύχη του, με αποτέλεσμα να λαμποκοπήσει το ταλέντο.. ανθρώπων και να βγει.. ταινία. Οι συνέπειες της επιτυχίας φαίνονται κατευθείαν προτού περάσεις τα εταιρικά credits του threequel, Touchstone και Summit δείξανε το αυξημένο ενδιαφέρον που απαιτούν τα βουνά από δολάρια, και σα πρώτο βήμα ψηλά (προς τα δολαριοβουνά) επανέφεραν τη χολιγουντιανή τάξη που επιβάλλει να παίζουν τους τινέιτζερς σαραντάρηδες. Εκτός από 20άρα βέβαια η Briana Evigan ήταν και τόσο στρουμπουλή που σου 'ρχονταν να την υιοθετήσεις (ανάμεσα στ' άλλα που σου 'ρχονταν να της κάνεις) και ήξερε να κουνιέται, ενώ η Sharni Vinson έχει ρυτίδες ικανές να τρομάζουν τα παιδάκια (και τα τρομάζουν άμα ρίξεις μια ματιά στα φόρα) και ξέρει μόνο να παίρνει πόζες ανάμεσα σε Fonzie The Fonz Fonzarelli των 70s και Ελένη Φιλίνη σε βιντεοκασέτες των 80s. Και άμα αρχίσεις να μετράς και τον διάδοχο του Robert Hoffman (που τουλάχιστο δε παρίστανε τίποτα και τις είχε τις κινήσεις φανερά από μικρός), αρχίζει να σχηματίζεται μπροστά σου κάτι αντίστοιχο του Ong Bak 3D με headliner τον Steven Seagal.

Οι παραγωγές κράτησαν τον Jon Chu στη σκηνοθεσία, αλλά με τις απαιτήσεις για ψευτοτρισδιάστατες πατούσες μέχρι τη μύτη σου, περισσότερη εμπειρία θα έβρισκαν σε κάνα θεατή επί πληρωμή του So You Think You Can Dance απ' όπου τσίμπησε ο Adam Shankman και κάποιες συμμετοχές. Οι κοσμο-ιστορικές έξοδοι του χορού των δρόμων στους.. δρόμους και στις βροχές, έξοδοι που γίναν ήδη το Singin' in the Rain μιας γενιάς, φαίνεται τουλάχιστο να συνεχίζονται και να επεκτείνονται όπως λέει ο Chu στο featurette, όμως θέμα παραμένει το κατά πόσο μπορούν να προσεγγίσουν καμιά αυθεντικότητα στις φυλές των γειτονιών, μέσω soundtrack επιμελημένου και πάλι από την Atlantic και αυτή τη φορά με μάλλον αντίστροφη λογική (της προώθησης σαβούρας αντί κάποιας ελάχιστης πολύχρωμης κουλτούρας). Το τέλος του 2007 σήμανε και το τέλος του hip-hop μέσω crunk, o Flo Rida έβγαζε τότε το Low και τώρα ενώνεται με το million-rapper march προς τον David Guetta, ο Tiësto που ακούγεται στο trailer να θέλει να γίνει Benassi όπως λέει κι ο Σταύρος Στριλιγκάς είναι αμφίβολο αν θα ακούγεται και στη ταινία, τα δεύτερα του T-Pain δε βοηθάνε και πολύ, παρά την άψογη παραγωγή ο Laza Morgan μοιάζει φρέσκια πρόσθεση στα καραβάνια όσων τραγουδάνε για ξελιγωμένες μαύρες με κώλους ελικοδρόμια.

Από τον Ben Stassen, τον άνθρωπο που εισήγαγε την στερεοσκοπική 3D προοπτική στην ευρωπαϊκή παραγωγή με το (αποκλειστικά τρισδιάστατο) Fly Me to the Moon (2008) και την nWave Pictures του, έρχεται τον Αύγουστο και η ταινία που θα προκαλέσει όχι μόνο τις δυνατότητες της φόρμας, αλλά και τους περιορισμούς της καταγωγής της. Καταγωγή βελγική στους τύπους, και γαλλόφωνη σαν και το bande annonce που μοστράρει από τα μέσα της βδομάδας το AlloCiné, αλλά στην πράξη διεθνοποιημένη πια, τουλάχιστον στο προωθητικό της κομμάτι, που έχει φτάσει να εναρμονιστεί με την ιστορία του χελωνοπρωταγωνιστή της, και την απόφασή του να αφιερώσει τα 50 χρόνια που διαρκεί η ζωή του, στο να τριγυρίσει τα πλάτη και τα μήκη των ωκεανών, ζώντας παράλληλα από πρώτο χέρι, τις αλλαγές που προκαλούν στο φυσικό του περιβάλλον, οι κλιματικές αλλαγές που σημειώνονται σ’ όλον τον πλανήτη. Η επιτυχία της πρώτης επαφής του Stassen με το S3D ($41 μύρια σε εισπράξεις, για $25 μύρια παραγωγή), αλλά και οι φιλοδοξίες και το εύρος οικουμενικότητας στο στόρι της καινούριας του, μέσα στη γενικότερη έξαρση της αναβιωμένης τεχνολογίας, έδωσαν πάτημα στην nWave και λόγο να τσιμπήσει στη StudioCanal (το κινηματογραφικό μπράτσο του τεράστιου γαλλικού και κατ’ επέκταση ευρωπαϊκού πολυπλατφορμικού καναλιού, Canal+), ώστε οι δυο τους να συμπράξουν για να περάσουν σε επίπεδο πολυεθνικότητας αυτήν την νέα παραγωγή της πρώτης, και καλό προϊόν να δοκιμάσουν τα αποτελέσματα της επιθετικής προσπάθειας της δεύτερης να (συγ)χρηματοδοτήσει το πέρασμα της Γαλλίας στη νέα εποχή, αναβαθμίζοντας μερικές εκατοντάδες γαλλικών αιθουσών με ψηφιακό εξοπλισμό προβολής. Στην προσπάθειά της να δυναμώσει δε το προϊόν, η παραγωγή έβαλε και τον Peter Dune, πρώην κεφαλιού του marketing της DreamWorks, να αναλάβει συμβουλευτικά το σχέδιο της προώθησης της ταινίας, και να τους οργανώσει εντελώς πριβέ προβολές 12 λεπτών υλικού στις περσινές Κάνες (που είχε ανοίξει με το τρισδιάστατο Up (2009), μην ξεχνάς), ψάχνοντας συμμάχους, σαν τη Universal Music Group (ξαδέρφη του StudioCanal μέσω της μαμάς Vivendi) που τσίμπησε αμέσως, βλέποντας στα πενήντα χρόνια που διασχίζει η ταινία, μια καλή ευκαιρία για soundtrack της «ιστορίας του rock n roll», λέει, και ανέλαβε παράλληλα, να στηρίξει την βορειοαμερικάνικη διανομή της ταινίας, έχοντας κρατήσει και τα αμερικάνικα δικαιώματα για το DVD. Στην Ευρώπη πάντως, η ταινία έχει κάνει ήδη τις βόλτες της, κάνοντας αποκαλύψεις και στο Cartoon Movie (την ετήσια συγκέντρωση των επαγγελματιών του animation στη Lyon) αλλά και στο Annecy, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη γαλλική της πρεμιέρα στις 11 του Αυγούστου, με το sequel ήδη στα σκαριά.

Στη Νότια Αφρική είχαν ακούσει παρόμοια φαινόμενα να συμβαίνουν στη Γερμανία, στην Ιαπωνία και στη Κορέα, στη Γαλλία, στην Αμερική, αλλά ποτέ δε περίμεναν να συμβούν κι εκεί. Γιατί στη Νότια Αφρική? Απλά δεν ήταν προετοιμασμένοι. Αλλά οι φυλές ήρθαν, αντιπροσωπεύοντας διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές. Είχαν διακριτά φυσικά χαρακτηριστικά, ντυμένη η καθεμιά τα δικά της έντονα χρώματα, και επικοινωνούσαν χρησιμοποιώντας συνέχεια μονότονους δίμετρους πλαστικούς σωλήνες. Αρχικά τα πλάσματα μαζεύονταν στους τόπους διεξαγωγής που είχε προετοιμάσει ειδικά γι' αυτά η πολιτεία, και άμεσα άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους χρησιμοποιώντας τους καλύτερους πολεμιστές τους και προηγμένα σφαιροειδή όπλα. Αλλά όταν οι μάχες κόπασαν, τότε άρχισε το πραγματικό πρόβλημα. ΤΑ ΟΝΤΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ.

District 11 είναι λοιπόν η περιοχή του Johannesburg όπου μάζεψαν μετά το Μουντιάλ οι Νοτιοαφρικάνοι τις ορδές των εξωγήινων με μια μπάλα στα πόδια, σύμφωνα με τη κωμική ομάδα 12 Angry Mascots και το βιντέακι τους που ανέβασαν στο Atom στις αρχές της βδομάδας. Το District 9 (2009) του Neill Blomkamp που παρέπεμπε κατευθείαν στη District 6 του Cape Town, άγγιξε τόσα πολιτικοινωνικά θέματα με φόρμες τόσο προσεγγίσιμες που θα ήταν θεωρητικά και το πρώτο.. υποψήφιο θύμα στα mashups με βουβουζέλες που κάνουν κατάληψη στα γιουτούμπια αυτές στις μέρες, ανάμεσα στα ακόμα περισσότερα βιντεάκια με φάσεις από τους αγώνες που ξεφυτρώνουν σαν ασβοί μέχρι να τα κοπανήσει η FIFA στο κεφάλι με το μεγάλο πλαστικό σφυρί της. Επιπλέον, όπως λέει κι ο Πανούτσος, όποιον και να ρωτήσεις τι είδε στη Ν. Αφρική εκτός από τους αγώνες, θα σου πει το ξενοδοχείο, απ' όπου μπορούσε να φύγει μόνο άμα έβρισκε τουλάχιστο άλλους 19 για παρέα, ενώ οι ντόπιοι μάλλον έδειξαν τελικά λιγότερο ενδιαφέρον για τη διοργάνωση απ' ότι έδειξαν οι ποδοσφαιρόφιλοι για μπίνγκο σε χριστιανικές ιεραποστολές στη βαθύτερη Αφρική. Αλλά η οξυδέρκεια και οι ανησυχίες δεν είναι προφανώς και το φόρτε των συγκεκριμένων πολύχρωμων φυλών, μέχρι Fellowship of the Vuvuzela έφτασε ο χαβαλές των φαν (που σα χαβαλές δεν είναι και για γκετοποίηση φυσικά), και η πρώτη σατιρική αλληγορία που φωτίζει αλαφρά και καμιά κουλτούρα ήρθε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού όπου η κωμωδία είναι κι αυτή σοβαρή και επαγγελματική υπόθεση. Κι αυτή βέβαια καναδυό μέρες αφότου η Γκάνα έριξε σε.. περισυλλογή όσους ασχολούνται με το σπορ εκεί.

Οι 12 Angry Mascots είναι project του Scott Rogowsky από το Onion και του Neil Janowitz από το περιοδικό του ESPN, λέει. Ξεκίνησαν το 2009 να διοργανώνουν ένα variety show "για να πάνε ένα σκαλοπάτι πιο κάτω τη σοβαρότητα και τη γελοιότητα της κάλυψης των επαγγελματικών σπορ", είχαν σκαμπανεβάσματα από τη φυσιολογική έλλειψη ταυτότητας, εξαφανίστηκαν για μερικούς μήνες, ξαναγύρισαν πριν λίγο καιρό.

Χωρίς την εν δυνάμει τραυματική απεικόνιση του ατυχήματος που βάζει σε κίνηση την πλοκή που έβλεπες απ’ τα τέλη του Μάη στο πρώτο trailer (και που βοήθησε να ανέβει το rating της ταινίας σε PG-13 στην Αμερική), κυκλοφόρησε την Τετάρτη στο Yahoo! το δεύτερο κινηματογραφικό trailer, της ταινίας που προτίμησε να γεμίσει ο Zac Efron με την ξανθή κόμη και το γαλάζιο βλέμμα του, διαλέγοντας να ανεβάσει λίγο το δραματικό του προφίλ, αντί να το ρίξει πάλι στα τραγούδια και τους χορούς που είχε μάθει τόσο καλά στα High School Musical, για εκείνο το remake του Footloose (1984) για το οποίο προαλειφόταν. Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ben Sherwood, The Death and Life of Charlie St. Cloud (που είχε τυπωθεί στις ευπώλητες μαλακές σελίδες της Dell, αν σου λέει κάτι αυτό), το σενάριο που θα φέρει κοντά για δεύτερη συνεχή φορά, τον Efron με τον Burr Steers που τον σκηνοθέτησε στο 17 Again (2009), μετά και το γυάλισμα απ’ τον ίδιο το σκηνοθέτη στα όσα είχε γράψει πρώτα ο δις τιμημένος απ’ τον John Travolta, Lewis Colick (των Ladder 49 (2004) και Domestic Disturbance (2001)), χωρίς να δώσει ιδιαίτερη σημασία στην εκδοχή του Craig Pearce, τoυ ξεκάθαρα μουσικότερου συνσεναριογράφου του Baz Luhrmann στα τρία musical του Αυστραλού, φαίνεται απ’ τα προωθητικά να κατέληξε αποφασιστικά μη χορευτικό, και το κατά δύναμην μελοδραματικό, αλλά όχι απαραίτητα λιγότερο χασμουρηστικό από ένα όποιο επεισόδιο του Dawson’s Creek μπορεί να σου θυμίσει η όλη κατάσταση, αν βγάλεις τα μεταφυσικά. Πόσο μάλλον απ’ το παρατσούκλι του «The Lovely Bones (2009), όπως θα το έγραφε o Nicolas Sparks» που του έχουν κολλήσει, έστω και πειραχτικά. Η ταινία, πάντως, που θα βγει στις αίθουσες στις 30 Ιούλη, κατάφερε να κάνει την CBS Films να μετακομίσει το Beastly (2010) της από την ίδια ημερομηνία (μέχρι το Μάρτη του '11, στην Αμερική), από φόβο μήπως διχαστεί το κοινό για το αν θα διαλέξει την ταινία του Efron, ή της καλής του, Vanessa Hudgens, κάτι που λέει διάφορα για τις δυνατότητες και το target group και της μίας, και της άλλης (ταινίας) προφανώς.

Μετά από ένα βιντεάκι που ανακοίνωνε την έναρξη λειτουργίας της επίσημης σελίδας του στα μέσα του μήνα, η Paramount κυκλοφόρησε στα μέσα αυτής της βδομάδας το πρώτο teaser για το Rango (2011), το πρώτο κινούμενο τόσο του Gore Verbinski όσο και της Industrial Light & Magic. Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη η ιστορία ακολουθεί χαμαιλέοντα με τη συνηθισμένη ταυτότητα κρίσης αλλά δε χρειάζεται και πολύ για να σου κατέβει ότι ο τίτλος πάει προς Django (1966) με ερπετοειδή (i.e. reptiles)· σύμφωνα με τον Verbinski o Johnny Depp βάσισε αυτή τη φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο του σε Don Knotts και Bill Murray αλλά δε χρειάζεται να πας πιο μακριά από τη αφίσα για να βρεις τα δάνεια από τον Raoul Duke του Fear and Loathing in Las Vegas (1998) που άλλωστε εμφανίζεται και στο trailer (οδηγός στο αυτοκίνητο που σκάει πάνω ο Rango). Οι υπουλίες συνεχίζονται και στη παραγωγή, που έκανε.. κανονικά γυρίσματα με αρκετούς από το cast ντυμένους το ρόλο τους κιόλα, για να κρατήσει βέβαια μόνο το voice work άντε και κανένα βοήθημα για τους animators (ή emotion capture όπως το βάφτισε η παραγωγή στο post-production visit για τους δημοσιογράφους που τροφοδότησε και με τα υπόλοιπα quotes τα δίχτυα). Αλλά κάπου εκεί σταματάνε τα συναρπαστικά και αρχίζουν τα απλά ανορθόδοξα, με πιο οφθαλμοφανές το στιλάκι του rendering που διάλεξε η ILM, κάτι προς τον φωτο- σουρεαλισμό του Dalí χωρίς πολλή επιμέλεια στη σύνθεση, και με ακόμα πιο δύσκολο να εξομαλυνθεί μέχρι το Μάρτη (και την έξοδο στις αίθουσες) το στιλ της κίνησης, αναγκαστικά ανάμεσα στις υπερβολές στους χαρακτήρες και τον ρεαλισμό των σκηνικών, χωρίς να δίνει.. χαρακτήρα σε κανένα. Τα σκηνικά τα ξεσήκωσε λέει ο Verbinski από τα σετ του Mexican (2001), και το Rango μάλλον το ξεκίνησε για να ξεδίνει ανάμεσα στους Πειρατές της Καραϊβικής και τις σκοτούρες της παραγωγής του BioShock (2011?) που δυστυχώς φαίνεται να έφαγε κι άλλες περικοπές μετά τις όχι και συγκλονιστικές εισπράξεις του Πρίγκιπα της Περσίας (2010). Με τέτοιο γνώμονα, δε μπορείς παρά να εύχεσαι τα καλύτερα για project που τολμάει να έχει και καμιά κουλτούρα των.. πρόσφατων αιώνων και να δοκιμάζει να κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά, οπότε και η παρουσία του αυτοκράτορα των τσιριάρων Johnny αποκτάει το νόημα που δε βρίσκεις στη burton-ική εκφορά του.

Στο κέντρο της Νέας Υόρκης όπου ζουν μόνο μειονότητες και venture capitalists, χωρισμένη με δυο παιδιά αρχίζει να βλέπει τον εικοσάρη που τα φυλάει όπως τη βλέπει κι αυτός.Δεύτερη παραγωγή στην οποία βάλαν το χεράκι τους Gill, Sacker, Katz και λοιποί της Film Department, το Rebound (2009) δεν είχε τη τύχη του Law Abiding Citizen (2009) στη διανομή, πιθανά λόγω γενικής αφραγκίας των Weinsteins που είχαν μπλεχτεί σε κάποιο σημείο, και η εταιρεία φαίνεται να μπαίνει και σε αυτό το παιχνίδι (της διανομής), μεταξύ άλλων για να προστατέψει τη τουλάχιστο $25 εκατομμυρίων επένδυσή της. Η ταινία παρολαυτά δεν είναι από αυτές που ποντάρεις και το σπίτι, έχει κέντρο μια λεξούλα που πιπιλίζονταν για ένα φεγγάρι και κατέληξε άμεσα στα σκουπίδια της TV στο Cougar Town, έχει και μια διάθεση να σου δώσει κάποιο άλλοθι σοβαρότητας γιατί είναι καλοκαίρι και σε κοιτάνε περίεργα στην αίθουσα άμα πας με καμπαρντίνα, κυριότερα όμως στόχο έχει τη μετριότητα που θα εξασφαλίσει απόδοση στην επένδυση.

Τη μετριότητα το Rebound τη στοχεύει κάπως ανορθόδοξα πάντως, προσπαθώντας να βγάλει μέσο όρο από σκαμπανεβάσματα χιούμορ και γούστου, κυρίως γιατί ο υπεύθυνος, Bart Freundlich, κολλάει φόρμουλες για να βγάλει αφήγηση και ρίχνει δανεισμένα αστεία για να σπάσουν τη γλυκεράδα της πολύ γυναικείας σκοπιάς του (τόσο γυναικεία που φαίνεται υπογεγραμμένη από τη Julianne Moore), με αποτέλεσμα να μη ξέρει που να σταματήσει. Όλο το θεατρικό ταλέντο της Catherine Zeta-Jones δεν αρκεί για να μη ψοφήσουν στα μισά από αφασία κάτι ατάκες βρυχηθμοί (οργής κατά του πρώην της που μετατρέπονται σε όσα παίρνει ο άνεμος στη πορεία), όλο το φιλότιμο του Justin Bartha δε φτάνει να κρατήσει.. άντρα το ρόλο του μέχρι το τέλος (και κάτι υιοθεσίες αλά Madonna και Angelina), όλη η δικιά σου καλή θέληση δε φτάνει για να λυγίσει σε σεναριακό τόξο μια ιστορία που τελειώνει video clip (κομπλέ με ταξίδια ανά τον πλανήτη σε υπόκρουση στιλ Where the Hell is Matt) έχοντας ξεκινήσει sitcom (κομπλέ με σαραντάρα που ανακαλύπτει, δίπλα σε αυτά από παιδικά πάρτι, βίντεο του άντρα της να πιπώνει κοινή γνωστή και ακούγονται οι φωνές της σε ζουμάουτ μέχρι το διάστημα). Στο ενδιάμεσο που.. δεν αναπτύσσονται οι χαρακτήρες αλλά τους συμβαίνουν διάφορα που.. δεν έχουν και ιδιαίτερη σημασία, συσσωρεύεται αρκετή από τη συμπάθειά σου, κάποιες ιδέες (σαν αυτή με τον Bartha κλωτσοσκούφι σε συνεδρία πικραμένων γυναικών) δε παίζονται, κάποιες ανάσες (σαν αυτές στο χαρακτήρα της κυρίας Catherine να αποφασίσει τι θέλει) δε τις βλέπεις και τόσο συχνά, το γλυκόπικρο που σου μένει έχει έστω και τεχνητά γεύση ζωής.

Ένα τέλεια στημένο θρίλερ που θα σε αφήσει χωρίς νύχια, τουλάχιστον σύμφωνα με το Empire, είναι το μέρος που πρέπει να ψάξεις τώρα τη Gemma Arterton, στο μελαχρινό και χυμώδη ρόλο του τίτλου, που απάγεται από ένα ντουέτο βετεράνων κακοποιών, φιλόδοξων ότι θα πιάσουν την καλή απ’ τα λύτρα. Τα πράγματα, βέβαια, δεν πάνε ακριβώς σύμφωνα με το σχέδιο, όπως μπορείς να φανταστείς, κι όπως σου αποκαλύπτει το πολύ αποκαλυπτικό βρετανικό trailer που είχε κυκλοφορήσει στα δίκτυα πριν η ταινία πάει να προβληθεί στο φεστιβάλ της Βόννης, κι όπως προσπάθησε να συγκρατήσει το πολύ κρυπτικότερο και ψυχολογικότερο αμερικάνικο teaser, που βγήκε παγανιά λίγο πριν οι απαγωγείς επισκεφθούν το φεστιβάλ της Tribeca στα τέλη του Απρίλη, καμιά βδομάδα πριν το άνοιγμα της ταινίας στη Βρετανία. Ταινία που ετοιμάζει τώρα και την κανονική της εμφάνιση στις αμερικάνικες αίθουσες, βγάζοντας στο ComingSoon.net ένα εισαγωγικό πεντάλεπτο, που δίνει μαθήματα για το πώς να στήσεις το ελεγχόμενο περιβάλλον μιας καλοσχεδιασμένης επιχείρησης αρπαγής.

Ελεγχόμενο περιβάλλον που αρχικά στήθηκε για να κρατήσει υπό έλεγχο το μηδενικό budget, μιας παραγωγής που έστησε ο J Blakeson, για να σπάσει την κατάρα του να είναι σταμπαρισμένος ως σεναριογράφος, από την εποχή που τέλειωσε το σχολείο και βγήκε στην κινηματογραφική πιάτσα της Αγγλίας, με μερικές μικρού μήκους παραμάσχαλα, μια έφεση και μια απέχθεια στο γράψιμο, κληρονομημένες κι οι δυο απ’ τον σεναριογράφο πατέρα του, και όνειρα και φιλοδοξίες να γίνει μέγας σκηνοθέτης, φιλοδοξίες τυπικές και χαρακτηριστικές της νιότης των 20κάτι τότε ετών του. Νιότη και συνοδευτικός ενθουσιασμός, που πανικόβαλαν όποιον παραγωγό συναντούσε όποιο απ’ τα σενάρια γεννούσε ο Blakeson, σενάρια που κατέληγαν σε άλλους, πιο δοκιμασμένους και ελεγχόμενους σκηνοθέτες, αφήνοντας τον ίδιο μακριά απ’ την κάμερα και με μόνο εργαλείο, πάλι τη γραφομηχανή, σε μια εποχή χωρίς ψηφιακές κάμερες και Final Cut Pro. Και μιας και τα πράγματα άλλαξαν, ο Blakeson, που στο μεταξύ ανέβασε και το προφίλ του γράφοντας το σενάριο για το The Descent: Part 2 (2009), είπε να φτιάξει ένα project που να μπορεί να γυρίσει μόνος του, χρησιμοποιώντας ελάχιστα σκηνικά, διαμορφωμένα με τρόπο που να μην επηρεάζονται απ’ την ώρα (και το φως) της μέρας, σε μια πλοκή βασισμένη στον άξονά της κι όχι στο πλήθος των ερμηνευτών της, και εμποτισμένη με το πάθος του για ταινίες που δείχνουν έξυπνους ανθρώπους να προδίδονται όχι απ’ την προχειρότητα αυτών που τους έγραψαν, αλλά από την εξυπνάδα των ανταγωνιστών τους. Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ιστορία της Alice Creed, ένα θρίλερ που θα μπορούσες εύκολα να το δεις σε θεατρική σκηνή, μ’ ένα σενάριο που έφερε από μόνο του τα δυνατά ονόματα που βλέπεις στην οθόνη, να δίνουν ηλεκτρισμό σε μια ιστορία που περιγράφεται υποδειγματικά τιγκαρισμένη στην ένταση και τις απανωτές ανατροπές, και αν θέλεις και κάτι ακόμα, έβγαλε απ’ το μηδαμινό της budget, σχεδόν μισό εκατομμύριο λίρες στην πατρίδα της. Δεν το λες και λίγο.