Νέα γενιά Κυνηγών, βάζει νέα ομάδα γήινων, σε νέο πλανήτη. Στοχεύοντας να γυρίσει στα παλιά φυσικά.Σα κληρονομιά των 80s, οι Predators (2010) χρωστάνε τόσο στον Predator (1987) όσο και στον Running Man (1987) του Governator, η λειτουργική τους συμφωνία μαζί σου επιβάλλει να μην αμφισβητείς τόσο την ύπαρξη εξωγήινων κυνηγών όσο και το ότι δεν έχουν ανακαλύψει τη τηλεόραση. Οι εξωγήινοι με τις πλεξούδες και την ουλίτιδα, μεταφέρουν λοιπόν κακούργους γήινους επιλεγμένους με τη τελευταία λέξη στη πολιτική εθνικοτήτων του Hollywood, και τους βασανίζουν ριαλιτικά σε πλανήτη αρένα, σε μια ιστορία που έγραψε αρχικά ο Robert Rodriguez στα 90s, θεωρητικά έχοντας ρίξει μια ματιά και στο εγχειρίδιο των Aliens (1986). Στη πράξη, τρως αρκετή ώρα να παρακολουθείς χτίσιμο έντασης μέσα από ανάπτυξη κτηνανθρωπικών χαρακτήρων και μέσα από bonding που τους βαφτίζει σε όσες περισσότερες από τις περιπέτειες του πρωτότυπου μουσκουλοφόρου με τα σπαστά αγγλικά, μια "ατμόσφαιρα μυστηρίου" που δε σε βοηθάει να την αναπνεύσεις ακριβώς ούτε η ατελείωτη ανταλλαγή κλισέ (η οποία σε κάνει να εκτιμάς τη συνειδητή μουγκαμάρα στη πρώτη ταινία) ούτε το ότι τη συνέχεια, την εμφάνιση των predators, την έχεις δει να έρχεται είκοσι χρόνια νωρίτερα, και αυτή πλήρωσες να δεις. Όσα βλέπεις στη συνέχεια, είναι πλάσματα με φετιχιστική εμμονή στις τηλεοπτικές διαδικασίες, απέναντι σε θηράματα εδραιωμένα δίχως ελπίδα στη κόλαση, έναν παραπάνω εκφυλισμό του.. εμπορικού σήματος, ακριβώς αντίθετο στο στόχο της παραγωγής να προετοιμάσει sequels χωρίς να κάνει reboot στο franchise. Η ασυνέπεια και η απληστία της καταστρέφουν τη ταινία με άλλα λόγια, ακόμα και στα τεχνικά εκεί που ο Nimród Antal φαίνεται να στοχεύει σε συνεκτική δράση παλιάς σχολής, εκεί τη φορτώνει με φτηνά ψηφιακά απόκοσμα μπασταρδόσκυλα να σου θυμίζουν ότι τα πρακτικά εφέ βοήθαγαν στο δέσιμο αν όχι στη σοβαρότητα, και περνάει και σε πιο πρόσφατα τρικ χωρίς να έχει ακριβώς ιδέες πως να τα χειριστεί (όπως είχαν οι Strause στο AVPR (2007) ας πούμε), αλλά γενικότερα, παρόλη τη γκρίνια και την ανυπαρξία συναγωνισμού, δε μπορείς να αρνηθείς ότι οι Predators μπαίνουν και σε αξία εκεί που έχουν τις ρίζες τους χρονικά, πριν τα VS στα 00s τουλάχιστο.

Αμερικανάκι μετακομίζει με τη μάνα του στο Πεκίνο κι αποφασίζει να μάθει Kung Fu για να αντιμετωπίζει τα Κινεζάκια που του την πέφτουν επειδή την πέφτει σε Κινεζούλα.Υποθέτοντας ότι έχεις ξεπεράσει το πρώτο σοκ που προσφέρει η παραγωγή, και δεν είναι άλλο από το ότι ο Will Smith έστησε ολόκληρο reboot με αφορμή να παίξει ο γιος του τον πρωταγωνιστή στην αγαπημένη τους ταινία (και στόχο να μαζέψει μερικά τσουβάλια δολάρια ξαναζωντανεύοντας το franchise), θα σου είναι πολύ πιο εύκολο να ξεπεράσεις όλα τα υπόλοιπα που σου επιφυλάσσει μέσα στην αίθουσα, ετούτη η αναβίωση ενός ορόσημου της δεκαετίας του ’80. Κρατώντας απείραχτο τον κεντρικό σκελετό κι αλλάζοντας όλα τα υπόλοιπα ως οφείλουν, οι Murphey και Kamen παραδίδουν ένα σενάριο στιβαρό στην παιδική απλοϊκότητά του, το οποίο ο Harald Zwart πιάνει και κάνει χαρτοπόλεμο, κόβοντας απ’ την ταινία ένα σωρό επίπεδα αφηγηματικής συνέχειας, για να χωρέσει στον απαιτητικό ρυθμό, ευκαιρίες να καταφέρει μέσα στην αφασία της να προσφέρει και αυθεντικά ρίγη συγκίνησης σε όσους λέει κάτι απ’ τα παλιά η παράδοσή της, και να χορτάσει με την κλοτσοπατινάδα του, όσους τούς ανοίγει καινούριες ορέξεις ο τίτλος της. Αγνοώντας φυσικά, το γεγονός ότι ο πιτσιρικάς μαθαίνει δηλωμένα kung fu, το νέο Karate Kid (2010), εκτός από ακίνδυνο αν δε σε ενοχλεί το σύνδρομο ελλιπούς προσοχής του, είναι και απροσδόκητα απολαυστικό (αν και λιγάκι τρομακτικό), με τα επίπεδα της ωμότητας της (αναίμακτης) βίας στην οποία επιδίδονται οι ανησυχητικά νέοι νεανίες του. Ο Jaden Smith, στοιχειωτικά ίδιος με τον πατέρα του σε φάτσα και εκφράσεις, αποδεικνύεται αρκετά χαρισματικός για να κουβαλήσει την ταινία στα διαλείμματα της κακοφωνίας των σκηνών μάχης, ο Zwart όμως δεν κάνει καμία προσπάθεια να υποδουλώσει την σπινταριστή ερμηνεία του στις διδαχές της πολεμικής τέχνης που τον παρακολουθείς να μαθαίνει με εκπληκτική άνεση, για να σε πείσει για την υπαρξιακή φιλοσοφία που κρύβει μέσα της η παράδοσή της, και που σου τρίβει στη μούρη ο Jackie Chan σε κάθε δεύτερη απ’ τις λιγοστές ατάκες του. Αυτό από μόνο του είναι αρκετά χαρακτηριστικό για τη σοβαρότητα των προθέσεων μιας ταινίας που υποβιβάζει την υποψήφια για Όσκαρ Taraji P Henson σε φιγούρα ταλαίπωρης μάνας με ουρλιαχτά, ξεφυσήματα, γκριμάτσες και υστερικές εκρήξεις, ταινία που δεν μπορείς να μην την καταδιασκεδάσεις, αλλά δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να σου εμπνεύσει τον μελοδραματικό σεβασμό που έκανε την πρωτότυπη εκδοχή της, ένα εικόνισμα της εποχής της.

Ψαράς πιάνει στα δίχτυα του γυναίκα που η κόρη του είναι πεπεισμένη ότι είναι γοργόνα.Ότι δεν χρειάζεται όλα τα παραμύθια να ξεκινούν με το «μια φορά κι έναν καιρό», προσπαθεί να σε πείσει ο Neil Jordan, σ’ αυτήν του την επιστροφή στην πατρίδα του και τη μεταφορά (στοιχείων) ενός αρχαίου ιρλανδικού μύθου στη σύγχρονη εποχή, για να αναδείξει την οικουμενικότητα στο αρχαϊκό και την αλήθεια που χάθηκε στην παράδοση του θρύλου από στόμα σε στόμα. Δίχως να έχει ιδιαίτερη σχέση με το θρύλο της γοργόνας Ondine (που έπιασε τον άντρα της να την κερατώνει και του χάρισε αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως άπνοια ύπνου), στην ερωτική ιστορία του Jordan, ο αρχετυπικός άντρας του ρομάντζου, ένας ψαράς χαμένος στα λάθη του παρελθόντος του, που κρύβει στα μακριά του μαλλιά το βλέμμα της απροθυμίας του να ασχοληθεί με το παρόν, μέσα στη θάλασσα που του δίνει ζωή απ’ τα θολά νερά της, πιάνει στα δίχτυα του την άγνωστη γυναίκα με την ακόμα πιο θολή ιστορία, μασκαρεμένη με την αμνησία του μελό. Τη μαζεύει σα δώρο απ’ το βυθό και τη σώζει από τον πνιγμό, μόνο για να την δει να του σώζει και η ίδια τη δικιά του ζωή, δίνοντάς της νόημα και καθαρό ουρανό. Το παιχνίδισμα του σεναρίου με τη μαγεία του παραμυθιού και την απειλή της πραγματικότητας, δίνει στον Jordan τα συστατικά γι’ αυτό το μείγμα φαντασιακής αφέλειας και πνιγερού ρεαλισμού, που τυλίγει με την φωτογραφία του ο Christopher Doyle, συνοδεύοντας την προσπάθεια του σκηνοθέτη να χτίσει στο θεατή την ελπίδα η μαγεία του παραμυθιού να είναι εφικτή και στην αληθινή ζωή. Κι ύστερα, αρχίζει να την γκρεμίζει σταδιακά, σ’ ένα δεύτερο μισό που περνάει στη γήινη πλευρά του ορθολογισμού, και σε προσγειώνει αναγκαστικά συμβατικά, απογυμνώνοντας τη γοργόνα του από τα λέπια της. Την οδηγεί στην απομυθοποίησή της με μια λύση αρκετά συμβατική ώστε να ταιριάζει με την αίσθησή σου για την έλλειψη φαντασίας της πραγματικότητας, και δίνει με τον ουμανισμό του πάντα παρών, ένα ευτυχισμένο φινάλε αρκετά πικρό για να σε σου θυμίζει πού πατάν τα πόδια σου κι αρκετά γλυκό για να σου αφήσει και μια ελπίδα παραμυθένιου ever-after.

Ζευγάρι γνωρίζεται, ερωτεύεται και χωρίζεται απ’ την ανάγκη αυτής να πάει στην άλλη άκρη της Αμερικής για να βρει ψωμί να φάει, αποφασίζουν όμως να μην αφήσουν την απόσταση να τους απομακρύνει. Φευ.Χαρακτηριστικό δείγμα της βουρκοδυσωδίας που έχει καλύψει ολόκληρο το είδος των ρομεντί απ’ τη στασιμότητα της ασφάλειας των φορμουλαϊκών ξεδιπλωμάτων κλισέ καταστάσεων και αφελών επεκτάσεων, το Going the Distance (2010), σκηνοθετημένο απ’ την κάποτε αξιοπαρακολουθήσιμη δημιουργό του The Kid Stays in the Picture (2002), μηρυκάζει τις αναμενόμενες φόρμουλες και τις γνωστές κοινοτοπίες, στο στάνταρ ρυθμό της διαδρομής απ’ τη γνωριμία στη δυσκολία στην επανασύνδεση και την ευτυχία, διανθίζοντάς την με χρησιμοποιημένα gags που έχεις δει καλύτερα στα Φιλαράκια και χειρότερα στους Γερόλυκους (2009), επιδεικνύοντας μια ακατανόητη αδιαφορία για την ικανότητά σου να αναγνωρίσεις και τα ίδια και την UHU στιγμής που έχει χρησιμοποιηθεί για να κολλήσουν στο ξεχαρβαλωμένο σενάριο. Η προσπάθεια του οποίου, να κρατήσει το δράμα του σε ρεαλιστικά επίπεδα και να μη χρησιμοποιήσει ξόρκια ρομεντί για να λύσει το πρόβλημα των ηρώων του, θα ήταν αξιέπαινη, αν δεν γινόταν αφορμή να μπουν στο παιχνίδι εκνευριστικά αφελείς και εύκολες εκδοχές της σύγχρονης πραγματικότητας μιας οικονομικής κρίσης και βιομηχανικής αναμπουμπούλας, που φαίνεται λες και ο μόνος αντίκτυπος που έχει, είναι ότι κρατάει χώρια τους ερωτευμένους. Την κατάσταση σώζει κάπως η φρεσκάδα που βγάζουν τόσο η αυθεντικότητα της χημείας του πρωταγωνιστικού ζεύγους (που είναι ζεύγος και εκτός οθόνης) όσο και η προσπάθεια της Burstein να τους βάλει να κυκλοφορούν, να μιλάνε και να συμπεριφέρονται σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, τουλάχιστον όταν είναι μοναχοί τους κι αποκομμένοι από φίλους και συγγενείς βγαλμένους από απέλπιδες προσπάθειες επίδειξης bromance άνεσης και American-Pie-στικης αβροφροσύνης χυδαιότητας. Επιπλέον πόντους διασκεδασιμότητας της δίνουν και οι πολύ καλύτερες απ’ τα πλαίσιά τους ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου κι ακόμα περισσότερο του ακόμα πιο ενδιαφέροντος υποστηριχτικού cast, στο οποίο, κάνει και την ευπρόσδεκτη επανεμφάνισή της η Christina Applegate, βεβαίως βεβαίως.

Από το trailer που εξαπολύθηκε στα δίκτυα αργά χθες βράδυ, το Attenberg (2010) της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη έχει ήδη αρχίσει να χαιρετίζεται ως ο νέος Κυνόδοντας (2009), κι όχι μόνο γιατί αυτή η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της παραγωγού του Γιώργου Λάνθιμου στην προηγούμενη και την επόμενη ταινία του, δείχνει να ομοιάζει θεματικά και αφηγηματικά με τον τίτλο που έκανε την Ελλάδα καυτή αγορά για φεστιβαλικά υλικά, κι ούτε επειδή ο ίδιος ο Λάνθιμος είναι παρών για να διαμορφώσει άλλη μια σκηνή άβολου σεξουαλικού προσανατολισμού, όπως (θα 'χεις βαρεθεί να βλέπεις από το πρωί ότι) σημειώσανε οι μαζοκολλητοί στο Twitch. Αλλά και γιατί η αμερικανοτραφής σκηνοθέτις, φέρνει τη χώρα σε δεύτερο major κινηματογραφικό πανηγύρι για δεύτερη συνεχή χρονιά μετά τις δάφνες των Κανών, σπάζοντας απουσία 6 ετών απ’ τη Βενετία, που έχει να επιλέξει ελληνικό τίτλο απ’ την εποχή του Delivery (2004), του Νίκου Παναγιωτόπουλου.

Παρά τις ομοιότητες πάντως, και την πρεμούρα σχετικών και άσχετων να τις υπογραμμίσουν, ο Γιώργος Κρασσακόπουλος της Athens Voice, που είδε την ταινία στην πρωινή της δημοσιογραφική, μας την περιγράφει ως συγκλονιστική, αλλά και ολότελα διαφορετική: "Περισσότερο από μια ιστορία σεξουαλικής και συναισθηματικής ενηλικίωσης το Attenberg είναι μια διαφωτιστική βόλτα στον ανθρώπινο ζωολογικό κήπο, μια θεαματική σύγκρουση του εσωτερικού χάους των ενστίκτων με την ξεκάθαρα δομημένη κοινωνία που μάς περιβάλλει. Μια ιστορία για τον θάνατο και την αγάπη, το σεξ και την μουσική, τις άτσαλες κινήσεις, την δίχως κατεύθυνση πορεία μας που ονομάζουμε ζωή. Μια «αληθινή» ιστορία, ειπωμένη δίχως κυνισμό αλλά με μια ειλικρίνεια, καθαρότητα και δύναμη που συγκλονίζει". Το Attenberg έχει μια ακόμη δημοσιογραφική απόψε και θα κάνει την επίσημη παγκόσμια πρώτη του στη Βενετία αύριο, για να φύγει για τα κόκκινα χαλιά του Toronto, στο πρόγραμμα του οποίου ο Δημήτρης Εϊπίδης εξαίρει την ικανότητα της Τσαγγάρη να γεννάει μαγεία μέσα από άχαρα κομμάτια πέτρας, για να μετατρέψει τα ημιεγκαταλελειμμένα ερείπια του βιομηχανικού Attenberg σ’ ενα μείγμα αρχαίου νεκροταφείου και μαγεμένου μνημείου, όπου προσπαθούν να διαιωνίσουν το είδος τους, ζώα που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν απ’ τη θανατηφόρα μεταβιομηχανική μοναξιά που χαράσσει και τους ήρωες της σκηνοθέτιδος. Που υποθέτω μπορεί και να σε τρομάξει λίγο, όπως μπορεί να κάνει και η ιστορία για την κόρη του αρχιτέκτονα της στέρφας πειραματικής πόλης του τίτλου, που έχει μεγαλώσει απουσία οποιασδήποτε ανθρώπινης επαφής πέραν αυτής που μπορεί να της προσφέρει ο γονιός της, και γνωρίζεται με την ανθρώπινη διαδραστικότητα κομματάκι αργά στη ζωή της, όταν εμφανίζεται ένας όμορφος ξένος για δουλειές. Το παρελθόν όμως της Τσαγγάρη, που υπήρξε συνιδρυτής του διεθνούς φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Cinematexas και είχε φιγουράρει στη λίστα των επιλογών των κριτικών της Village Voice με το ντεμπούτο της, The Slow Business of Going (2000), αφήνει αρκετές υποσχέσεις για να ρισκάρεις στο παρόν της.

Η αφίσα του μοιάζει με πρόσκληση για χαρτοκοπτική, ελπίζουμε όμως το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας να μην έχει κρυμμένα ψαλιδίσματα στη 16η διοργάνωσή του, που ετοιμάζεται να ανοίξει τις πόρτες του Απόλλωνα, του Αττικόν και των δυο αιθουσών του Δαναού στις 16 του μήνα, έχοντας ήδη ανοίξει τα ταμεία του απ’ την περασμένη Δευτέρα, κι ανοίγοντας το πρόγραμμά του μια μέρα νωρίτερα απ’ το σύνηθες φέτος, ίσως ως απάντηση στη χρόνια μουρμούρα των φανατικών του, ότι τους βάζει να αγοράζουν διαρκείας στο σακί. Αλλά μάλλον όχι. Αίτημα των τελευταίων ετών πάντως, ικανοποίησαν οι διοργανωτές εκδίδοντας φέτος την 20άρα κάρτα διαρκείας, για να συμπληρώσει το κενό ανάμεσα σ’ αυτές των 10 και των 25 προβολών, διατηρώντας σταθερή σε δύσκολες περιόδους, και την τιμή των καρτών, και την τιμή των εισιτηρίων του, γνώρισμα που είναι μάλλον και το πιο τιμητικό της διοργάνωσης.

Όχι ότι η τιμή του εισιτηρίου είναι το μόνο ελκυστικό γνώρισμα των Νυχτών Πρεμιέρας Conn-x, που για άλλη μια χρονιά φρόντισαν να καπαρώσουν μερικούς απ’ τους πιο αναμενόμενους τίτλους της σαιζόν που εγκαινιάζει το φεστιβάλ. Το οποίο, ανάμεσα στην πρεμιέρα του με το The Kids are All Right της Lisa Cholodenko και το κλείσιμό του με το You Will Meet a Tall Dark Stranger του Woody Allen, θα απλώσει στην Αθήνα έντονο άρωμα Βερολίνου, με ταινίες όπως το A Woman, a Gun and a Noodle Shop του Zhang Yimou που μεταφέρει το Blood Simple (1984) στη φεουδαρχική Κίνα, το The Killer Inside Me όπου ο Michael Winterbottom βάζει τον Casey Affleck να τσούζει τον πισινό της Jessica Alba, το Howl που ρίχνει μια ποιητική ματιά στη ζωή του Allen Ginsberg, το Sex & Drugs & Rock & Roll που ρίχνει μια punk ματιά στη ζωή του Ian Dury, το Exit Through the Gift Shop που επαναπροσδιορίζει το τι είναι τέχνη, με ιδιοφυή ανατρεπτικότητα αντάξια του Banksy που το σκαρφίστηκε, αλλά και το Der Räuber, που ήταν ένα απ’ τα δυνατότερα χαρτιά του γερμανικού φεστιβάλ. Τα δυο τελευταία συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό των Νυχτών, πρόγραμμα στο οποίο αξίζει να δώσεις προσοχή και στα R U There και Little Baby Jesus of Flanders, που μαζί με το Kaboom και το Des Hommes et Des Dieux φέρνουν στο φεστιβάλ αμμουδιά Κανών, ενώ το The Town του Ben Affleck θα είναι ο μόνος θορυβώδης τίτλος που θα σου θυμίσει Βενετία.

Απ’ τη Βενετία δε σου έφεραν (επίσημα τουλάχιστον) οι διοργανωτές το Attenberg και τη Χώρα Προέλευσης, για να ενισχύσουν την περσινή τους στροφή στην ελληνική παραγωγή, έχουν όμως να σου δείξουν το πολυταξιδεμένο Μέσα στο Δάσος του Άγγελου Φραντζή σε πρώτη πανελλαδική, ενώ έκλεισαν τις πρεμιέρες κι άλλων ελπιδοφόρων ελληνικών τίτλων, όπως Το Χάρισμα της Χριστίνας Ιωακειμίδη, τα 45 Τετραγωνικά του Στράτου Τζίτζη, τη σειρά συνεντεύξεων της Άντζελα Ισμαΐλος με τον εύγλωττο τίτλο Great Directors, και βέβαια Τα Οπωροφόρα της Αθήνας του Νίκου Παναγιωτόπουλου, που θα προβληθούν στην ελληνική βραδιά του φεστιβάλ, μετά την απονομή των βραβείων σε πρωτοεμφανιζόμενους δημιουργούς και συντελεστές. Οι θεατές με τα πιο ιδιαίτερα γούστα, θα απογοητευθούν με την τελική απόσυρση του Srpski Film απ’ το πρόγραμμα του φεστιβάλ, όμως το σκανδαλιστικό Habitación en Roma, το κλειστοφοβικό Buried, το γκουρμέ splatter Bitter Feast, το ψυχεδελικό giallo Amer, το κρυπτικό Shinboru και το κτηνοβατικό Splice, θα τους κάνουν να ξεχαστούν, σ’ ένα πρόγραμμα που συμπληρώνουν αφιερώματα στον Sebastian Lifshitz, τον Ernst Lubitsch και την έννοια της τρύπας (!), για να 'χεις πράγματα να βλέπεις, όταν δεν είσαι στα πάρτι να συζητάς για το ποια θα είναι η φετινή ταινία έκπληξη.