Εντάξει, δεν περίμενε κανείς απ’ τον Samuel L. Jackson, μαζί με το αεροπλάνο που γέμισε φίδια εκτελεστής για να εξαλείψει μεταφερόμενο μάρτυρα, να σώσει και το Hollywood. Ο εύγλωττος, λιτός και τολμηρός τίτλος της ταινίας --που για συντομία συρρικνώνεται χαρακτηριστικά σε SoaP-- μαζί με το επιστημονικής φαντασίας concept του, ενδεικτικό της εφευρετικότητας των σεναριογράφων της ταινιούπολης, έκραζαν από μακριά straight to video ποιότητα με ισχυρό cult δυναμικό.

Όμως η δύναμη των nerds με απεριόριστο ελεύθερο χρόνο, γρήγορες συνδέσεις, και λογαριασμούς για αμέτρητα fora στα χέρια τους, μετέτρεψαν το σκουπιδάκι σε 24ων καρατίων δείγμα των δυνατοτήτων του viral marketing. Από τον περασμένο Αύγουστο που ανακοινώθηκε η ταινία, άναψε ένα άνευ προηγουμένου word of mouth που θα ζήλευαν όλες οι mega-budget παραγωγές των μεγάλων studio. Από dedicated blogs και πωρωμένα fan sites μέχρι αυτοσχέδιο merchandise και ασταμάτητη ενημέρωση από τα μεγαλύτερα των κινηματογραφικών εντύπων, ηλεκτρονικών και μη, η New Line βρέθηκε μπροστά σε μια ανέλπιστη καμπάνια που μπορεί να μην έπαιρνε στα σοβαρά την ταινία, αλλά τουλάχιστον ασχολιόταν με την ταινία. Και στη διαφήμιση, αυτό είναι που μετράει. Αποκορύφωμα, ένα teaser που κυκλοφόρησε κατά την διάρκεια των Κανών, που υποτίθεται ότι παίχτηκε πριν από μια από τις προβολές του φεστιβάλ, αλλά παραδόξως, κανείς απ’ τους δημοσιογράφους δεν έτυχε να είναι εκεί για να το δει.

Από ‘κει κι έπειτα όμως το buzz άρχισε να πεθαίνει, και μέχρι την περασμένη βδομάδα που η ταινία βγήκε στις αίθουσες, όλοι είχαν έρθει στα συγκαλά τους, και συνειδητοποίησαν ότι δεν τους ενδιαφέρει να δώσουνε $11 για να ακούσουν τον Jackson να βρυχάται και να φτύνει την ατάκα που είχαν ήδη ακούσει ένα δισεκατομμύριο φορές στο πισί τους. Και το ότι τα nerds συνέχιζαν να εκσπερματώνουν για το SoaP, δε σημαίνει ότι θα αφήναν τη βολή της οθόνης τους, για να συρθούν σε αίθουσες όπου πιθανότατα θα έπρεπε να ανεχτούν ανθρώπους γύρω τους. Έτσι, το σαπούνι των $30 εκατομμυρίων, ίσα που έβγαλε τα μισά έξοδα στο πρώτο του τριήμερο, και αν και προετοιμάζεται για μακρά και προσοδοφόρα ζωή στο home cinema, θέτει εν αμφιβόλλω τα πιθανά sequels, με δυναμικούς τίτλους όπως Snakes on a Spaceship, on a Bus, on a Date, on a Plate ή on a Burger. Που είναι κρίμα, πραγματικά.

Αντίθετα, η Asylum που όταν ξέσπασε ο σάλος έσπευσε να κατοχυρώσει domains όπως snakesonaship.com, snakesonatrain.com κ.ο.κ., κυκλοφόρησε τη δική της εκδοχή, το Snakes on a Train, κατευθείαν σε DVD, και πολύ πιθανό είναι, να έβγαλε σε δισκάκια, τα εισιτήρια που έχασε το on a Plane.

Δες/Κρύψε το trailer του Snakes on a Train

Επίσημη πρεμιέρα έκανε στη Νέα Υόρκη, με την ευκαιρία της προβολής του The Illusionist (2006), ο νέος, εξωπραγματικός, κώλος της Jessica Biel.

Η Μαίρη του Στον 7ο Ουρανό αν έχεις μείνει ακόμα εκεί (όχι ότι σε αδικούμε) μεγάλωσε κι αυτή (βρε και η Μαιρούλα). Και μετά από πρωταγωνιστικoύς ρόλους σε The Texas Chainsaw Massacre (2003), Blade: Trinity (2004) και London (2005) έγινε η πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο για το (αμερικάνικο) Esquire τον Οκτώβρη. Το περιοδικό παρατήρησε, και όχι αβάσιμα, ότι η Τζέσικα είναι η υπόγεια φαντασίωση ένα σωρό ανδρών που ενηλικιώνονται όπου να 'ναι. Και αυτή βάλθηκε να τους δικαιώσει, με εντατικότατες προσπάθειες προς τη σωστή κατεύθυνση. Τα αποτελέσματα βγήκαν αυθάδικα τουρλωτά σε κάποια παραλία πριν μέρες και με κάθε επισημότητα, φυσικά, στη συνέχεια. Στη καταλληλότερη εποχή, όπου η κάθε ανορεξικιά κράζεται πλέον ανοιχτά όπου βρεθεί.

Ο παλιός αγαπημένος μας κώλος, συνεχίζει να προκαλεί (συζητήσεις και άλλα περιφερειακά αποτελέσματα στον αντρικό πληθυσμό). Και στις ονειρώξεις προστέθηκε και η Mαμά Lohan.

Το suspense στην κλασική ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας ξεκινά από το σημείο που ο Κακός Λύκος κάνει... ανήθικες προτάσεις στο άβγαλτο κοριτσόπουλο. Απλό story με νικητή την ανυπεράσπιστη παιδούλα και τον Λύκο knock out από gore θάνατο μετά πνιγμού. Τι θα μπορούσε να συμβεί όμως στην περίπτωση που κάτω από την φαινομενικά αθώα... σκουφίτσα κρύβoνταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης του Λύκου? Και ποιός θα κέρδιζε? Κάτι τέτοιο προφανώς βασάνισε καιρό τον Brian Nelson (who...?) και αποφάσισε να γράψει το σενάριο του Hard Candy (2005) και να το παραδώσει στον David Slade (who...?) για να αναλάβει τα της σκηνοθεσίας.
Η Hayley, έφηβη ετών δεκατεσσάρων, γνωρίζει σε chat room τον Jeff, φωτογράφο ετών τριανταδύο, και αποφασίζει να τον δει από κοντά. Τον βλέπει, ενθουσιάζεται, ζητάει να την πάει από το σπίτι του με το αυτοκίνητό του, ετοιμάζει τα ποτά και γενικότερα όλα αυτά που σου λένε οι γονείς σου από τα πέντε σου πως δεν πρέπει να κάνεις με έναν άγνωστο. Η διαφορά είναι ότι η συνέχεια δεν περιλαμβάνει τα... αναμενόμενα. Τουναντίον. Δεμένος και ταπεινωμένος βρίσκεται ο ενήλικος, ο οποίος υπό την απειλή νυστεριού κινδυνεύει να χάσει την ανδρεία του με έναν αυτοσχέδιο ευνουχισμό - μέθοδο πειθούς για την ομολογία του στην εξαφάνιση μιας συνομήλικης της Κοκκινοσκουφίτσας.

Κινούμενος στα κακοτράχαλα και συχνά κακοφωτισμένα μονοπάτια της παιδεραστίας ο Nelson αρχικά μπλέκει με ενδιαφέροντα τρόπο τη σχέση θύτη-θύματος, αλλά στη συνέχεια χάνει την μπάλα και βγάζει ένα θρίλερ τραβηγμένο από τα μαλλιά. Ευτυχώς γι' αυτόν όμως, δράμια μπάλα ξέρει να παίζει ο σκηνοθέτης του, ο οποίος με έξυπνες εναλλαγές ρυθμού κρατά το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα, στον φαινομενικά συνεχή και μονότονο διάλογο μεταξύ των δύο μοναδικών πρωταγωνιστών του. Αυτοί οι τελευταίοι δε, Patrick Wilson και Ellen Page, έκαναν το Sundance και τους κριτικούς να παραμιλάνε με τις ερμηνείες τους και όχι άδικα.

Χίλια χρόνια πριν, και χίλια πεντακόσια (και βάλε) μετά τον Όμηρο, η αγγλική γλώσσα απέκτησε το πρώτο της γραπτό έπος. Ήταν η ιστορία ενός.. Σουηδού πολεμιστή που βρέθηκε στη Δανία και απάλλαξε ένα ντόπιο βασιλιά από διάφορα τέρατα που του χαλούσαν τις γιορτές (τρώγωντας τους καλεσμένους). Ο συγγραφέας όνομα δεν είχε και το ίδιο και το δημιούργημά του. Μέχρι τους τελευταίους αιώνες που βαφτίστηκε με το όνομα του ήρωα. Beowulf.
Grendel δεν είναι καμιά ψηλή ξανθιά Σουηδέζα με κοτσιδάκια, μαγουλάκια, χαμογελάκια και ανοιχτά μπουτάκια, δυστυχώς. Είναι ένα τεράστιο, ακούρευτο, άπλυτο και μοβόρο τρολ. Που του σκοτώσαν τον πατέρα γιατί έτρωγε ξένα ψάρια και ορκίστηκε, φυσικά, να παίζει μπόουλινγκ με τα κρανία των δολοφόνων. Και αφού ο τίτλος της ταινίας είναι και Beowulf και Grendel, καταλαβαίνεις ότι το ιστορικό, πολεμοχαρές όσο και οι λαοί του, ποίημα ξαναγράφτηκε περίπου σα μια new age ιστορία κατανόησης, αγάπης και σεξ. Μεταξύ ανθρώπων και.. άλλων πλασμάτων της φύσης. Κάτι σα γιουροβίζιον ας πούμε.


Η διαδεδομένη τελευταία σκηνοθετική επιλογή να μιλάει ο κάθε ηθοποιός με τη φυσική του προφορά, οι εξίσου εκμοντερνισμένοι διάλογοι και οι ξύλινες ερμηνείες κάποιων πρωταγωνιστών (όπως π.χ. της Sarah Polley που ζωντανεύει μόνο όταν κάθεται στο τρολ), μαζί με όλα τα παραπάνω, φέρνουν τη ταινία επικίνδυνα κοντά σε καρικατούρα. Αλλά τελικά ισορροπεί χάρη στη παρθένα ομορφιά των ισλανδικών τοπίων της και το μεράκι και τον αποφασισμένο ρεαλισμό του ισλανδο-καναδού σκηνοθέτη της, που κρύβουν τον περιορισμένο προϋπολογισμό. Και γίνεται καλή σε σημεία, σπρωχμένη από το πάθος από τη μια αναμενόμενα του ρολίστα Stellan Skarsgård (Δαμάζοντας τα Κύματα (1996), Εξορκιστής: Η Αρχή του Σκότους(2004)) σα βασιλιά. Και από την άλλη ανέλπιστα με τον Gerard Butler, πιο γνωστό ως Φάντασμα της Όπερας (2004) και γλάστρα δίπλα στην Angelina Jolie στο δεύτερο Tomb Raider, να ντύνεται πραγματικός ήρωας. Και να μεγαλώνει τις προσδοκίες για τον βασιλιά Λεωνίδα του, στους 300 (2007).

Στις 8 Ιανουαρίου 1956, στα δάση του Αμαζονίου στη περιοχή του Εκουαδόρ, μια ιεραποστολική ομάδα πέντε αμερικανών σφάχτηκε από τη φυλή των Χουαοράνι που προσπαθούσαν να προσεγγίσουν. Το έργο του εκχριστιανισμού των ντόπιων (και της καταστροφής της περιοχής με εντατικές γεωτρήσεις και υλοτομήσεις, φυσικά) συνέχισαν οι γυναίκες των τολμηρών ανδρών.
Η ιστορία προκάλεσε δεκάδες αφιερώματα τότε (και αμέτρητες εισφορές στα ταμεία των ιεραποστολών, φυσικά). Και ένα, πολιτικά ορθό, καλογυρισμένο, ντοκιμαντέρ το Beyond the Gates of Splendor (2002).

Και θα ήταν καλύτερα για όλους να είχε μπει τελεία εκεί. Αλλά κάποιοι είδαν την ευκαιρία να κάνουν το επόμενο χριστιανικό μπλοκμπάστερ. Και τα κάναν όλα σκατά. Η ταινία με ευθύνη και του σκηνοθέτη (που είχε κάνει και το ντοκιμαντέρ) και του σεναρίου και προφανώς και της παραγωγής προσπαθεί ερασιτεχνικά να τους αφήσει όλους ικανοποιημένους και τους αφήνει όλους ζαλισμένους και εκνευρισμένους -- πιο χαρακτηριστικά με το να μην αγγίζει σχεδόν τίποτα ουσιαστικό στην ιστορία, από φόβο μη και παρεξηγηθεί, αλλά να μη ξεχνάει να βαρβαροποιεί τους βαρβάρους και να αγιοποιεί, με οπτικά.. φωτοστέφανα, τους αγίους. Οι ηθοποιοί, απόφοιτοι της μεγάλης σχολής της ζούγκλας του Παναμά και της Δρ. Κουίν στην Άγρια Δύση καλοί είναι για τα λεφτά τους υποθέτω.

Στο The Fine Art of Love: Mine Ha-Ha (Γελαστό Νερό σημαίνει αυτό το τελευταίο) εκτός από έναν άστοχο τίτλο, θα βρείς επίσης τη Jacqueline Bisset στο ρόλο της bitch διευθύντριας οικοτροφείου του 20ου αιώνα. Όχι όμως ενός τυχαίου οικοτροφείου, καθώς σε αυτό οι δεκαεξάχρονες πρωταγωνίστριες χαϊδεύονται ασυστόλως, ηδονίζονται παίζοντας αφρικανικά ταμπούρλα και φτάνουν σε πολλαπλούς οργασμούς με τους κεραυνούς μιας συνηθισμένης χειμωνιάτικης μπόρας. Καμία τους δε διαθέτει έστω και ψήγμα υποκριτικού ταλέντου, καθώς κριτήριο για την επιλογή τους ήταν προφανώς να συμφωνήσουν να χαϊδεύονται και να πετάνε ξεδιάντροπα τις μπλούζες τους on camera. Καμία τους δε διαθέτει ούτε ψήγμα στήθους επίσης, οπότε δε βλέπω και καμία καριέρα να πλησιάζει.
Εμπνευσμένη από μια αλληγορική νουβέλα -γεμάτη mambo jumbo φροϋδικούς συμβολισμούς περί το τέλος της κοριτσίστικης αθωότητας- του Frank Wedekind, στην οποία βασίστηκε και το Innocence (2004), η ταινία πηγαίνει ακόμα παραπέρα. Δεν είναι μόνο οι μαθήτριες με τόσο έντονες λεσβιακές ορμές, αλλά καθηγήτριες, υπηρέτριες, νομίζω μέχρι και οι σκύλες. Αναμενόμενα, αφού μοναδικός άνδρας τριγύρω τους είναι ένας κωφάλαλος κηπουρός. Και ο κήπος τεράστιος, τι να πρωτοπρολάβει κι αυτός;

Το οικοτροφείο είναι απομονωμένο, στις κοπέλες απαγορεύεται να έρχονται σε επαφή με τον έξω κόσμο (ε φτάνει τόση επαφή αναμεταξύ τους), τους λένε ψέματα για τη καταγωγή τους, τις ξεθεώνουν σε σκληρά μαθήματα μπαλέτου για να χορέψουν στο τέλος της χρονιάς σε μια άκρως σημαντική παράσταση αφιερωμένη στον πρίγκιπα, και ένα πέπλο ίντριγκας, μυστηρίου και κρυμμένων μυστικών καλύπτει το οικοτροφείο. Και τίποτα δε διευκρινίζεται, εκνευριστικά, στο ξεκρέμαστο φινάλε.

Το 1949 κυκλοφόρησε το πρώτο σημαντικό βιβλίο (κινηματογραφικής) φωτογραφίας. Επικεντρωμένο στο φως και τις χρήσεις του, έφερε τον ανάλογο τίτλο Painting with Light και την υπογραφή του John Alton. Και πρόβαλλε σε εξέχουσα θέση τη πιο πρόσφατη δουλειά του στον The Amazing Mr. X (1948).

Το περίεργο, φαινομενικά, είναι ότι ο εκπληκτικός κύριος X.. απουσιάζει από τη συγκεκριμένη ταινία. Που παρουσιάζει μια πλούσια χήρα που όταν αρχίζει να ψάχνεται για να γεμίσει το κενό (εκεί χαμηλά) της απουσίας του πιανίστα άντρα της, βρίσκει μπροστά της κοράκια, ανύπαρκτους δίσκους, ρόμπες που υπνοβατούν μόνες τους και έναν πνευματιστή που εμφανίζεται από το πουθενά, τον Alexis. Ο τελευταίος δανείζει ένα σύμφωνο για να βγει η προκλητική και αρμόζουσα σε B-movie ρεκλάμα, και την ιδιότητά του στον εναλλακτικό τίτλο, The Spiritualist, του φιλμ.

Από το δεύτερο τρίτο της και μετά η ιστορία, όπως και πάλι οφείλει ως βήτα διαλογή, ξεχνά τις τρομο-προθέσεις της και το γυρνάει κάπως σε φιλμ νουάρ (και πιο γνώριμα μονοπάτια για τον Alton). Η χήρα επισκέπτεται, σε κάδρα χαμηλού φωτισμού, τον κύριο Αλέξη και βάζει σε ανησυχίες τη νεαρή αδερφή της. Έτσι προσλαμβάνει ντετέκτιβ και ακολουθεί τα βήματά της στο κατώφλι του επιτηδευματία παραπλανητή. Που σε μια σειρά έξοχων σκηνών τη καταεξαπατάει, τη κατακολακεύει και τη καταγοητεύει στο σκοτάδι και το ημίφως της παραστιάς. Και την αποχαιρετά με ελαφριά υπόκλιση της κεφαλής σε ένα προθάλαμο λουσμένο στο φυσικό φώς.

Η συγκεκριμένη δουλειά του κινηματογραφιστή, που τιμήθηκε με Όσκαρ δυοτρία χρόνια αργότερα για τον Ένα Αμερικανό στο Παρίσι (1951), θεωρείται πια εξαιρετικό, (ίσως το) κορυφαίο, δείγμα ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Το δυστύχημα είναι ότι τα δικαιώματά της πλέον δεν ανήκουν σε κανένα και ο ίδιος κανένας ενδιαφέρθηκε για τη συντήρηση του φιλμ στις κόπιες --οι ελάχιστες των 35mm είναι σε άθλια κατάσταση όπως λέγεται, ενώ ούτε και στα 16mm βρίσκεται τίποτα αψεγάδιαστο. Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχει τζάμπα, για όλα τα.. bandwidth, στο Internet Archive.

Προσπάθησε να φανταστείς το Νίκο Αλιάγα σε ρόλο παπά και την Άννα Μουγκλαλίς σε ρόλο παπαδιάς --δε το συλλαμβάνει και εύκολα ανθρώπου νους. Έχει κι άλλο --το Ρένο Χαραλαμπίδη σε ρόλο τρελού επιστήμονα που θέλει να πετάξει. Βάλε και μια γερή δόση και από... Πέτρο Λούκα-Χαλκιά με το κλαρίνο του! Τέλος, κερασάκι στην τούρτα ο μικρός Άγγελος Σιφωνιός που το μόνο που ξέρει από υποκριτική είναι να αγριοκοιτάζει την κάμερα για να δείξει περισυλλογή. Το 'δες τ' Όνειρο.
Ένα παιδάκι που θέλει να γίνει μουσικός και να παίζει κλαρίνο στα πανηγύρια με τους γύφτους, αλλά οι γονείς του δεν το αφήνουν, αυτό είναι όλο κι όλο το ισχνό plot. Πασπαλισμένο με ατέλειωτες σκηνές από ραχούλες, ρυάκια, δέντρα και πρόβατα και φυσικά με ατέλειωτες μελωδίες από κλαρίνα, καταφέρνει να τραβήξει σε τόσο μάκρος ώστε να καλύψει τα 88 λεπτά της ταινίας. Και θα ήταν σκέτο μαρτύριο αν το μοντάζ ήταν έστω ανύπαρκτο. Όταν όμως το μοντάζ δουλεύει υπέρ των κλαρινοπαιχτών, ε, τότε το πράγμα γίνεται ανυπόφορο.

Ο σκηνοθέτης Κώστας Νάτσης έχει δουλέψει λιγάκι στη Γαλλία, εξ ου και το γαλλοτραφές καστ. Δεν ξέρω αν η φολκλόρ διάθεση τον έκανε να διαλέξει το θέμα του ή αν είναι φαν του ευγενούς ήχου του κλαρίνου. Αλλά δεν καταφέρνει τελικά να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, αφού τίποτα και κανείς δεν πείθει. Σενάριο, σκηνοθεσία, υποκριτική... εεε, τι σημαίνουν όλα αυτά; Οι αφελέστατοι διάλογοι δεν δείχνουν να έχουν καμιά συναίσθηση τόπου και χρόνου, και η ταινία κυρίως κοπιάρει το στυλ των ταινιών-βοσκοτόπι που έπαιζε η Βουγιουκλάκη στα νιάτα της. Είναι τόσο κουραστική που δεν αξίζει να τη δεις ούτε για να γελάσεις. Αν όμως είσαι φαν του Πετρο-Λούκα Χαλκιά, και του κλαρίνου του, μην τη χάσεις!

"Ο Truman Capote για τις ανάγκες της συγγραφής του βιβλίου του In Cold Blood, αναπτύσει μια στενή σχέση με τους καταδικασμένους δολοφόνους Dick Hickock και Perry Smith". Αυτά μας λέει συνοπτικά το Infamous (2006) για την υπόθεσή του. Μπερδευτήκατε? Κι όμως, όχι, δεν είναι το Capote (2005). Αυτό που συμβαίνει είναι σχετικά απλό. Δύο διαφορετικές εταιρίες παραγωγής (United Artists vs. Longfellow Pictures). Δύο διαφορετικά βιβλία (Gerald Clarke vs. George Plimpton). Δύο διαφορετικοί πρωταγωνιστές (Philip Seymour Hoffman vs. Toby Jones). Μία κοινή ιστορία.

Πριν μερικά χρόνια είχα μιλήσει για τη σημασία του σωστού timing όταν η 20th Century Fox είχε πάρει τη σωστή απόφαση να αναστείλει την έξοδο της ταινίας της, Phone Booth (2002), στις αίθουσες για κάνα εξάμηνο, λόγω του ελεύθερου σκοπευτή που πυροβόλησε 12 ανύποπτους περαστικούς στο Maryland και την Washington. To low profile marketing θριάμβευσε και η ταινία έκανε 5 φορές περισσότερα χρήματα από όσα κόστισε. Αυτή τη φορά το timing λειτούργησε με το χειρότερό του πρόσωπο αναγκάζοντας την Warner να αποτραβήξει την ταινία της από τα φώτα της δημοσιότητας, για σχεδόν ένα χρόνο, περιμένοντας να καταλαγιάσει ο θόρυβος από τον Oscarούχο Capote (παρά το γεγονός ότι γυρίστηκαν πρακτικά την ίδια περίοδο). Στις States πάντως, τα χαζοαμερικανάκια το θεωρούν φτηνή κόπια του πρώτου έργου, κάτι σαν τις τηλεταινίες που γυρίζονται σε χρόνο μηδέν και έχουν ως σκοπό να παρασιτίσουν, ζώντας από τη φήμη του εκάστοτε blockbuster. Έχουν όμως άδικο. Η αλήθεια είναι πως το Infamous κόστισε τα διπλά χρήματα και το cast του (εκτός από τον άγνωστο στο ευρύ κοινό μεν, ταλαντούχο δε, Toby Jones) είναι σίγουρα all star. Οι Daniel Craig, Sandra Bullock, Peter Bogdanovich, Jeff Daniels, Hope Davis, Gwyneth Paltrow, Isabella Rossellini, Sigourney Weaver δεν είναι τυχαίοι.

Το να καταφέρει ο θεατρικός ηθοποιός και συγγραφέας Toby Jones να ρίξει στο καναβάτσο τον "αντίπαλό" του, Hoffman, είναι - για την ώρα - αμφίβολο, κύρίως όπως είπαμε λόγω timing. H αλήθεια όμως είναι πως ο πρωταγωνιστής (και φωνή του Dobby του Elf στον δεύτερο Harry Potter) είναι φτυστός ο αληθινός Capote, σε - πλήρη - αντίθεση με τον P.S.H. Και το trailer το επιβεβαιώνει.

Η πανύχοντρη Martha Beck και ο καραφλός Raymond Martinez Fernandez βάλαν φωτιά στο καλοκαίρι του '49 στη Νέα Υόρκη. Με τη σύλληψη και τη δίκη τους για τους φόνους 17 (και βάλε) γυναικών που ψάρευαν με αγγελίες γνωριμιών. Έμειναν στην ιστορία, ακόμα και μετά την εκτέλεσή τους στις 8 Μαρτίου 1951, σαν Lonely Heart Killers.

Στη μεγάλη οθόνη τη Beck ενσαρκώνει η Salma Hayek και τον αφέντη της ο, φιλόδοξος ροκ σταρ εσχάτως και ενσαρκωτής και των μπουτιών του Ηφαιστίωνα πρόπερσι, Jared Leto. Καμία σχέση δηλαδή αλλά όπως λέει και ο σκηνοθέτης, ντοκιμαντέρ μέχρι τώρα, Todd Robinson, οι ταινίες είναι.. μεταφορές. Έτσι δεν αφήνει τα γεγονότα να εμποδίζουν την εξέλιξη της ιστορίας αφού η δημιουργία του είναι "πρώτα σχεδιασμένη να ψυχαγωγεί, και έπειτα να προκαλεί σκέψη και συζήτηση".

Οι πρωταγωνιστές της, εν λόγω, ιστορίας είναι ο John Travolta και ο James "Soprano" Gandolfini. Σε ρόλο αστυνομικών που ερευνούν την υπόθεση και με διακόσια κιλά ο καθένας της δίνουν ένα κάποιο βάρος.

Οι Μοναχικές Καρδιές βάλαν αγγελία στο φετινό Tribeca όπου και αντιμετωπίστηκαν σαν οσκαρικό υλικό. Και ψιλοπροωθήθηκαν και σε άλλα φεστιβάλ. Και πριν καναδυό μέρες, στο σχετικό φόρουμ του IMDb (χρειάζεται registration), κυκλοφόρησε η φήμη ότι θα ανοίξουν σε περιορισμένη διανομή στις 31 Δεκεμβρίου - στο τσακ για να προλάβουν τις (οσκαρικές και όχι μόνο) υποψηφιότητες.

Λίγο πολύ, όλους τους Κουβανούς "πρόσφυγες" στην Αμερική, βολεμένους, καλομαθημένους και δεξιούς, όλοι τους ξέρουμε. Ένας από αυτούς είναι και ο Andy Garcia, που μέχρι τώρα είχε ένα μετρημένο, συγκρατημένο και αγέλαστο προφίλ, ακριβώς όπως και στο κινηματογραφικό πανί. Μέχρι που αποφάσισε να κάνει κάτι κι αυτός για την.. ιστορία της πατρίδας του.
Βασίστηκε σε ένα σενάριο του G. Cabrera Infante, συγγραφέα και αυτοεξόριστου επίσης (που πέθανε το προηγούμενο Φλεβάρη), που αναφέρεται στη περίοδο της επανάστασης. Και εκτός από το ότι είναι αισχρό σε σημεία, αδιαφορεί παντελώς να εξηγήσει ότι ιστορικό παρουσιάζει παντελότερα μηχανικά. Κι από πάνω η σκηνοθεσία είναι δείγμα καλής μαθητείας σε βαθμό κακουργήματος (βλ. κλέβει από παντού χωρίς να προσθέτει τίποτα) και αντίστοιχης ματαιοδοξίας.

Λόγος να τη δεις δεν υπάρχει κανένας αλλά, άμα υποχρεωθείς, να περιμένεις καλές στιγμές μόνο από τα χαμόγελα της Inés Sastre και τη γελοιοποίηση του αχώνευτου Bill Murray σε ένα ρόλο γελωτοποιού που κανείς δε ξέρει γιατί σκάει μύτη κάθε τρεις και λίγο.

Από τότε που ένας φίλος μου είπε ότι αν θάβω τα πάντα ανεξαιρέτως θα καταλήξω καρικατούρα και θα χάσω κάθε αξιοπιστία, με πιάνει πονοκέφαλος όποτε αισθάνομαι ότι πρέπει να πω όχι ιδιαίτερα επαινετικά λόγια. Όμως, δεν είναι λογικό τα standards κάποιου που βλέπει ταινίες με το τσουβάλι να είναι λίγο πιο υψηλά από κάποιου που βλέπει σπανιότερα; Και, μήπως φταίω εγώ για την καλοκαιρινή ανυδρία;
Μετά φόβου θεού λοιπόν, θα... ψιθυρίσω ότι η νέα ταινία της Anne Fontaine είναι όχι και τόσο καλή, σίγουρα όχι όσο κάποιες παλιότερές της. Φταίει λίγο και το κατεξοχήν ντόπιο καστ —μας καλόμαθε με τους διεθνείς σταρ της Nathalie... (2003) και τώρα ένας Βέλγος κωμικός και μια Γαλλίδα Nicole Kidman μας πέφτουν λίγοι. Στην ταινία παρουσιάζεται επίσης, ως κόρη της πρωταγωνίστριας, η γαλλική απομίμηση της Dakota Fanning!

O Laurent (Benoît Poelvoorde) που εργάζεται ως κτηνίατρος, γνωρίζει μια ασφαλίστρια και της γίνεται τσιμπούρι. Η Claire (Isabelle Carré) είναι παντρεμένη, έχει μια κορούλα και παγερό ύφος, αλλά δεν του κόβει τον αέρα. Όχι μόνο αυτό, αλλά τελικά αρχίζει να αισθάνεται μια παράξενη έλξη γι' αυτόν και αποζητάει να έρθει πιο κοντά του, αυτός όμως κρατάει σχετική απόσταση. Κάνουν πολλές βόλτες στην πόλη, ανταλλάζουν επισκέψεις και η ταινία προχωράει με τέτοιους χαλαρούς ρυθμούς, κάθε τέταρτο μαθαίνουμε και ένα νέο στοιχείο, ώσπου να αποκαλυφθεί η πραγματική φύση του κτηνίατρου και... να τελειώσει η ταινία.

H Fontaine, ενώ καταπιάνεται με υλικό κατάλληλο για ψυχολογικό θρίλερ, δε φαίνεται να στοχεύει ούτε στη δημιουργία σασπένς ούτε στην εμβριθή μελέτη των χαρακτήρων. Εξαιτίας των άσκοπων σκηνών και των ανέκφραστων προσώπων, δε θα μάθουμε ποτέ τι έχουν οι δυο πρωταγωνιστές μέσα στο κεφάλι τους, ούτε τι ακριβώς ήθελε να καταφέρει η σκηνοθέτρια. Η σκηνοθεσία λοιπόν κάπως άτονη, το σενάριο ολίγον χαλαρό, οι ερμηνείες το ίδιο—παρόλο που το πρωταγωνιστικό ζεύγος προτάθηκε για Cesar καλύτερης ερμηνείας. Βλέπουμε αρκετά τους δρόμους και την κεντρική —υποθέτω— πλατεία της Lille με χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα και επιβεβαιώνουμε ακόμη μια φορά πόσο αγαπούν τα λούνα-παρκ τα ζευγαράκια κάθε κινηματογραφικής ηλικίας. Επίσης παρατηρούμε πόσο ενοχλητικό είναι να μην προσέχει τις λεπτομέρειες η ενδυματολόγος: σε όλη τη διάρκεια της ταινίας αναγκαζόμαστε να ανεχθούμε την άνοστη γκαρνταρόμπα και κυρίως το υπερβολικά φαρδύ και κακόγουστο γκρι παλτό της καλλίγραμμης Claire.

Ταινία, εν ολίγοις, για κατανάλωση από τους κατοίκους της Lille και των περιχώρων, εμείς καλύτερα να πάμε για μπάνιο καλοκαιριάτικα.

Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει

---

*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για τη πρώτη βδομάδα προβολής

ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΘΗΝΑΙΑ REFRESH CINEMAS
Χάρητος 50, Κολωνάκι (στάση Μετρό Ευαγγελισμός), 2107215717.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ - ΓΚΥΖΗ
ΕΛΛΗΝΙΣ
Λ. Κηφισίας 29, Αμπελόκηποι, 2106464009.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΧΛΟΗ
Κασαβέτη 17, Κηφισιά, 2108011500.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

---

Συνελήφθη χτες στη καρδιά του Ισραήλ, το Μαλιμπού, ο πρωτοπαλίκαρος των αντι-σιωνιστικών δυνάμεων και διανοητής παύλα δημιουργός, Μελ Γκίμπσον. Κουβαλούσε πάνω του, και ειδικότερα στο στομάχι του, τόνους οινοπνεύματος, που πιθανολογείται ότι σκόπευε να χρησιμοποιήσει για να βάλει φωτιά στην εύφορη γη και να χτίσει κανά αυθαίρετο.

Αντιστάθηκε με όλες του τις δυνάμεις αλλά υπέκυψε στην αριθμητικά υπερτερότατη και άκρως εκπαιδευμένη δύναμη του αστυνομικού βάρδιας. Ακόμα και χειροπεδεμένος όμως, ο ήρωας των απανταχού χριστιανών και σιιτών μουσουλμάνων (και αθόρυβος εσχάτως), συνέχισε να απειλεί τον βοηθό σερίφη ότι θα τον γαμήσει, έχοντας καταλάβει την καλά κρυμμένη του εβραϊκή καταγωγή.

Μετά το γεγονός, η Κοντολίιζα Ράις ανέβαλλε, με ανακούφιση, το ταξίδι της στη Μέση Ανατολή για τα ασήμαντα του Λιβάνου. Και ετοιμάζεται να μεταβεί στη, πατρίδα του Γκίμπσον, Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ανταρκτική, όπου αναμένεται να χτυπήσει το Ισραήλ σε αντίποινα για τη σοβαρότατη πρόκληση.

Με την Μόστρα 63 και τις αρκετές αξιόλογες αμερικάνικες συμμετοχές της (σε ένα φεστιβάλ που έδωσε και τη πιο βραβευμένη και συζητημένη ταινία του 2005, έτσι?) να ετοιμάζεται, και το Miami Vice (2006) να βγαίνει σήμερα στις αίθουσες της αντίπερα όχθης του Αντλατικού, φαίνεται να ξεκινάει και επίσημα η προ-οσκαρική περίοδος. Και σκάνε τα πρώτα μεγάλα, βαριά ονόματα.

Ακριβώς στη περίπτωση, έχουμε το remake του Internal Affairs (όχι του Figgis του '90 αλλά αυτού) που γυρίστηκε στο Χονγκ Κονγκ το 2002 με ένα στυλ που θυμίζει πολύ Michael Mann. Με ένα τίτλο (The Departed) που παραπέμπει σε remake μεταφυσικού ρομάντζου, από αυτά που βλέπουμε τελευταία.

Το trailer δε γέρνει προς κανένα απ' τα δυο άκρα. Αλλά και ο DiCaprio δε φαίνεται να είναι στα νερά του και ο Nicholson δε φαίνεται να βοηθάει (επαναλαμβάνοντας τους ατελείωτους ρόλους του πυροβολημένου του παρελθόντος του). Έτσι αυτό που φαίνεται.. βεβαιότητα πια είναι ότι ο Martin Scorsese, σκηνοθέτης και αυτής της "μεγάλης" ταινίας, δε θα πάρει ποτέ Όσκαρ. Αλλά επειδή έχει, όπως είναι πασίγνωστο, άκρες και συμπάθειες, κάτι θα τσιμπήσει ίσως και αυτό το πόνημά του. Ειδικά αν το πρωτότυπο στόρι, αντιπαλότητας ενός μυστικού.. μαφιόζου στο αστυνομικό τμήμα της Βοστόνης και ενός μυστικού αστυνομικού στην ιρλανδική μαφία, αποδειχτεί ικανό να κουβαλήσει και αυτή τη ταινία.

Από την άλλη, περισσότερες οσκαρικές πιθανότητες, ακόμα και για τον Brad Pitt, έχει η νέα συνεργασία του σκηνοθέτη Alejandro González Iñárritu και του σεναριογράφου Guillermo Arriaga, δημιουργών των 21 Grams (2003) και Amores perros (2000). Που στο τσακ χάσαν και το μεγάλο βραβείο στις Κάνες, όπως έχουμε πει ήδη.

Ανακοινώθηκε σήμερα το line-up για το φεστιβάλ της Βενετίας που ξεκινάει στις 30 Αυγούστου. Και είναι το πιο ενδιαφέρον της χρονιάς συνήθως, χωρίς αμερικάνικες ή γαλλικές αγκυλώσεις.

Φέτος το πρόγραμμα θα ανοίξει η Black Dahlia του Brian De Palma.



Για πρώτη φορά από τον 2ο Παγκόσμιο, και οι 21 ταινίες (από.. 27 χώρες) του κυρίως διαγωνιστικού τμήματος θα κάνουν πρεμιέρα στην 63η Μόστρα. Και αρκετές είναι ενδιαφέρουσες, ανάλογα και με το προς τα ποια ήπειρο και γενιά βλεφαρίζεις. Εμείς, για παράδειγμα, ήδη παρουσιάσαμε το The Fountain του Darren Aronofsky και το Hollywoodland του Allen Coulter. Ενώ περιμένουμε και το (εκτός διαγωνιστικού) Inland Empire του David Lynch, που δε πρόκαμε τις Κάνες και καλύτερα αφού θα τιμηθεί και για το σύνολο του έργου του. Και να δούμε άμα ζει ακόμα ο Alain Resnais. Ε και αρκετά άλλα, που θα (ανα)καλύψουμε στη πορεία μέχρι τις απονομές, τη Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου.

Η πλήρης λίστα του διαγωνιστικού έχει ως εξής

Opening film :

Brian DE PALMA

The Black Dahlia

120'

Barbara ALBERT	Fallen	88'
Gianni AMELIO	La stella che non c’è	103'
Darren ARONOFSKY	The Fountain	96'
Allen COULTER	Hollywoodland	126'
Emanuele CRIALESE	Nuovomondo (The Golden Door)	120'
Alfonso CUARÓN	Children of Men	114'
Emilio ESTEVEZ	Bobby	120'
Stephen FREARS	The Queen	97'
Mahamat-Saleh HAROUN	Daratt	96'
Benoît JACQUOT	L’intouchable	82'
KON Satoshi	Paprika	90'
Joachim LAFOSSE	Nue propriété	92'
ÔTOMO Katsuhiro	Mushi-shi	131'
Alain RESNAIS	Private Fears in Public Places	120'
Jean-Marie STRAUB, Daniele HUILLET	Quei loro incontri	68'
Johnnie TO	Exiled	98'
TSAI Ming-Liang	Hei yanquan (I don’t want to sleep alone)	115'
Paul VERHOEVEN	Zwartboek	135'
Ivan VYRYPAEV	Ejforija	74'
Apichatpong WEERASETHAKUL	Sang sattawat (Syndromes And A Century)	105'

Closing Film :

Pavel LOUNGUINE

Ostrov

Out of Competition

112'

Αν και, με την Kate Beckinsale στους πρωταγωνιστές, πολύ θα θέλαμε αυτό το Click να είναι μια μεταφορά του ομότιτλου ιταλικού ερωτικού κόμικ, με το τηλεχειριστήριο της λίμπιντο, δυστυχώς δεν είμαστε αρκετά τυχεροί σ’ αυτή τη ζωή. Το Click είναι μια ταινία με τον Adam Sandler.
Όμως, αν βρεθείτε στην αίθουσα περιμένοντας μια τυπική ταινία με τον Adam Sandler, θα εκπλαγείτε. Τα comedy classics του (δυνατές φωνές, περίεργες φάτσες, κλανιές στη μούρη) βέβαια, είναι όλα εδώ. Όπως όμως και ένα σωρό άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, η πιο συγκρατημένη και σύνθετη ερμηνεία του, που σου ανοίγει την πόρτα για τον προσγειωμένο χαρακτήρα του. Ή η εξαιρετική εμφάνιση του Walken, που καρικατουρίζει τον εαυτό του και σε ανεβάζει στο υπερφυσικό premise της ταινίας. Ή ο απίθανος David Hasselhoff, που παρωδεί τον εαυτό του, παρέχοντας τον villain που χρειάζεσαι για να μπορέσεις να επικροτήσεις τις λάθος επιλογές του πρωταγωνιστή.

Γιατί, εντάξει, όταν δίνεις σ' έναν άνθρωπο ένα τηλεκοντρόλ που ελέγχει το σύμπαν γύρω του, αναγκαστικά θα κάνει και μερικές λάθος επιλογές. Στην αρχή θα πατήσει μόνο το mute όταν γκρινιάζει η γυναίκα του, ή το slow motion όταν δει μπαλκόνια να κάνουν jogging. Aλλά πολύ σύντομα θ' αρχίσει να πηδάει κεφάλαια όπως η δουλειά, ή οι αρρώστιες, και πριν καταλάβει πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς στο fast forward, οι τίτλοι του τέλους, δε θα 'ναι παρά μερικά καρέ μακριά.

Κι αν και το μήνυμα της ταινίας είναι στοιχειώδες και τετριμμένο, το ταξίδι ως εκεί, είναι τόσο αναπάντεχο και απολαυστικό, που κάνει τη διαδρομή συλλεκτική. Η ταινία του Coraci σκαρφαλώνει στο επόμενο επίπεδο απ' τα συνήθη πανηγύρια του Sandler, χάρη στον ευαίσθητο συναισθηματικό πυρήνα της, και την πρόθεση των δημιουργών να γυρίσουν μια σοβαρή κωμωδία με καρδιά, που δε διστάζει να πέσει με τα μούτρα στο δράμα, για να δοκιμάσει το εύρος του πρωταγωνιστή της, και τη δυνατότητά του να διευρύνει το κοινό του. Και κάπως έτσι, γίνεται μια απ' τις πιο σπουδαίες κι ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς.

Ενώ ο μόνιμος καημός όλων είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετές σκηνοθέτριες για να σπάσουν το άδικο αντρικό κατεστημένο της βιομηχανίας, φαίνεται ότι και οι λίγες που υπάρχουν έχουν βαλθεί να αποδείξουν ότι είναι άσχετες.
Η Commencini με την πρόσφατη ταινία της Don't Tell μας αποδεικνύει περίτρανα ότι όσο budget και να έχεις, όσο ωραίους πρωταγωνιστές και να έχεις, πάλι η καλή ταινία δεν είναι δεδομένη. Το ζητούμενο είναι φυσικά να ξέρεις να σκηνοθετείς και όχι ν’αφήνεις το steadycam και τα λοιπά μαραφέτια να τα κάνουν όλα για σένα.

Μεταφορά βιβλίου της ίδιας της σκηνοθέτριας, το σενάριο της ταινίας είναι κι αυτό αναποφάσιστο, γιατί μέχρι το τέλος δεν κατασταλάζει ως προς το ποιανού την ιστορία διηγείται. Της Σαμπίνας, της τυφλής λεσβίας φίλης της, του αδελφού της, του αγοριού της ή του σκηνοθέτη φίλου του; Αν μη τι άλλο, αφού ο μοντέρ συνήθως σώζει την κατάσταση, γιατί εδώ παρέλειψε να το κάνει;

Θαμμένα οικογενειακά μυστικά που βγαίνουν σιγά-σιγά στην επιφάνεια οδηγούν σε προβληματισμούς σχετικούς με την αγάπη, το ένστικτο, την ανοχή, την κανονικότητα και την παρέκκλιση, το όραμα και το βόλεμα. Η προσπάθεια να ανακατευτεί λίγη πρέζα από τη ζωή της βιομηχανίας του θεάματος μέσα σ’ όλα αυτά, παρότι επίδοξη, δεν οδηγεί πουθενά. Οι χαρακτήρες δεν είναι καλά ανεπτυγμένοι, οι ηθοποιοί δεν καταφέρουν να τους εμφυσήσουν ούτε λίγη ζωή και ορισμένες σκηνές (βλ. δίπλα στην πισίνα) εκλαμβάνονται πιο πολύ ως παρωδία, αν και όχι εκ προθέσεως. Καλή ηθοποιός και πηγαίο κωμικό ταλέντο αναδεικνύεται μόνο η Angela Finochiarro που κάνει τη τη Μαρία, συνάδελφο της Σαμπίνας.

Η τελευταία, και όχι πιο επιτυχημένη προσπάθεια, των Marx Brothers πασχίζει να παρωδήσει τις πολεμικές ταινίες της εποχής. Τα καταφέρνει όπως-όπως. Το βασικό πρόβλημα που εντοπίζω σε τέτοιου είδους παρωδίες είναι ότι δεν παίζουν όλοι ακριβώς against the grain. Οι τρεις αδερφοί είναι οι συνειδητοποιημένοι καραγκιόζηδες της υπόθεσης, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι κάνουν ελάχιστες προσπάθειες να αναδείξουν το κωμικό ταλέντο τους. Υπάρχουν στιγμές που έχει κανείς την αίσθηση ότι δυο κόσμοι, αυτός των κωμικών γκανγκς και ο άλλος, της συμβατικής υπόθεσης όπου ο καλός μάχεται τον κακό, μπλέκονται άτεχνα.
Ο ασπρομάλλης Ράστυ (Harpo Marx) είναι υπηρέτης ενός δήθεν Κόμη (στην πραγματικότητα Ναζί) που ψάχνει ευκαιρία να πάρει στα χέρια του ένα γαλλικό θησαυρό που είναι κρυμμένος κάπου στο ξενοδοχείο "Καζαμπλάνκα". Για να τα καταφέρει, θεωρεί απαραίτητο με τη βοήθεια των υποτελών του να δολοφονεί τους διευθυντές του ξενοδοχείου στη σειρά, φιλοδοξώντας να πάρει ο ίδιος τη θέση τους. Ο Κορμπάτσιο (Chico Marx) είναι οδηγός ταξί-καμήλας και αναλαμβάνει να μεταφέρει τον τρίτο κατά σειρά νέο διευθυντή, Κόρνμπλοου (που δεν είναι άλλος από τον Groucho Marx), στο ξενοδοχείο και στη συνέχεια να του προσφέρει υπηρεσίες σωματοφύλακα. Ένα ζευγάρι ερωτευμένων και μια όχι ιδιαίτερα επικίνδυνη femme fatale συμπληρώνουν το καστ.

Ρυτίδες χαρακώνουν τα πρόσωπα των τριών διασκεδαστών που δεν παραλείπουν να μας δείξουν και τις μουσικές τους ικανότητες σε μερικά κουραστικά ιντερμέδια όπου ο Chico παίζει πιάνο και ο Harpo... άρπα. H σκηνοθεσία είναι υποτυπώδης, το σενάριο άχαρο και η ταινία κάνει άπειρες κοιλιές εδώ κι εκεί. Ακόμη και οι υποτιθέμενες "αστείες" σκηνές είναι ενίοτε αρκούντως κρύες και τραβάνε σε μάκρος. Όχι ότι δεν υπάρχουν αστεία που βγάζουν αβίαστο γέλιο. Βεβαίως υπάρχουν. Mερικά.

Εξαρτάται ενδεχομένως και από την ηλικία των θεατών το κατά πόσο διασκεδάζουν με τους Marx Bros ειδικότερα και τα κλασικά spoofs γενικότερα. Όσο πιο νεαρός είσαι, τόσο λιγότερο θα καταλάβεις what it’s all about. Οι νέες γενιές έχουμε ολότελα άλλες εμπειρίες και άλλη κινηματογραφική παιδεία, δε φταίμε εμείς αν κάποια πράγματα φαντάζουν τόοοοοσο παρωχημένα.

Για την ιστορία, οι Αδερφοί Μαρξ ήταν πρωτοπόροι για την εποχή τους, τους μιμήθηκαν πάμπολλοι από τότε και πια θεωρούνται κλασικοί. You might as well just give them a try...

Δεν υπάρχει καμία γυναίκα επί γης που δεν έχει ονειρευτεί κάποια στιγμή να μοιάζει με την Audrey Hepburn.

Το επιστέγασμα στη γεμάτη trendsetting στιγμές καριέρα της Audrey Hepburn αποτελεί η εμφάνισή της στο Breakfast at Tiffany's (1961), βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Truman Capote, σε σκηνοθεσία Blake Edwards. Όπου είναι η Holly Golightly, ένα party girl της εποχής της, που διασκεδάζει στα hip στέκια της ΝΥ και συντηρεί την εικόνα της απαστράπτουσας socialite χάρη στα υπέρκομψα σύνολά της.

H ταινία ανοίγει με τη πρωταγωνίστρια να φοράει oversized σκούρα γυαλιά ηλίου για να καλύπτει επιτυχώς τους αντιαισθητικούς μαύρους κύκλους από το ξενύχτι που προηγήθηκε, καθώς το ξημέρωμα τη βρίσκει να επιστρέφει από ένα ακόμα πάρτι της swinging μητρόπολης. Σταματά μπροστά από τη βιτρίνα του αγαπημένου της καταστήματος στη 5η Λεωφόρο, τρώγοντας ένα γλύκισμα και... κάπως έτσι προκύπτει το Πρόγευμα στο Τίφανις. Το μοναδικό μέρος που την ηρεμεί, όταν δεν έχει καλή διάθεση. Ακριβώς με τον τρόπο που το shopping θεραπεύει την "κατάθλιψη" στα κορίτσια σήμερα.

Η Hepburn ήταν ικανή να κάνει ακόμα και ένα ταπεινό μαύρο φόρεμα, να παρουσιάζει ενδιαφέρον. Και αυτό το little black dress, δεδομένο πια και basic asset για τη ντουλάπα χιλιάδων γυναικών, κάνει τη ζωή πιο εύκολη –και πιο σικ, ειδικά όταν συνδυάζεται με τρεις σειρές μαργαριτάρια (έστω και faux). Και αυτή η εικόνα της σταρ με ένα αμάνικο φόρεμα, από μαύρο μετάξι, σε λιτή γραμμή, αντιγράφηκε από τη Μαρία Κάλλας μέχρι την Keira Knightley. Kαι από ότι φαίνεται κάποια ίσως καταφέρει να αποκτήσει το real thing, όπως ανακοίνωσε σήμερα ο οίκος Christie. Το φόρεμα θα βγει σε δημοπρασία, καθώς η φιλανθρωπική οργάνωση City of Joy Aid, που το έχει στην κατοχή της, έπειτα από δωρεά του ίδιου του μετρ, αποφάσισε να το πουλήσει για να βοηθήσει τα φτωχά παιδιά στην Ινδία. Fashionistas του κόσμου, place your bids now!

Το κείμενο επιμελήθηκε η stella και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

H ComiCon (ή Comic-Con International: San Diego στο πιο μακρυναρέ) δεν είναι πια το γεγονός της χρονιάς μόνο για τους φαν των αμερικανο-γενών κόμικ. Όλη η κινηματο-γραφική και τηλεοπτική παραγωγή που απευθύνεται σε προχωρημένο κοινό έχει βρει μια όαση από nerds στην απέραντη ερημιά ευφυίας του μέσου Θεατή. Και τη ξεζουμίζει για να μαζέψει ιδέες, να αυξήσει τα κέρδη της και να περιορίσει τις απώλειές της. Με αντάλλαγμα να στέλνει τον Nicolas Cage να τον κοροϊδεύουν για τη περουκινο-μαλλούρα του.

Εκτός από την απονομή των βραβείων Eisner 2006 τη Παρασκευή λοιπόν, έγιναν και ατελείωτες συζητήσεις και παρουσιάσεις επερχόμενων παραγωγών. Που τις σημαντικότερες, Grind House, Ghost Rider, Spider-Man 3, Transformers, Watchmen, The Spirit (και κάποιες ίσως που δε πρόσεξα) τις έχουμε ήδη καλύψει και συνεχίζουμε, φυσικά φυσικά. Ενώ άλλες (Fantastic Four 2, Hulk 2, Iron Man, κτλ.) είναι μακρινές και με ειδικό βάρος ανίκανο να τις κατατάξει στις σημαντικές του σήμερα.

Γι αυτό στέκομαι μόνο στο 300 (2007) που είναι πλήρες.. γυρισμάτων (i.e. έχουν τελειώσει). Και στη παρουσίασή του, προβλήθηκε και το τρέιλερ που είναι "εξαιρετικά πιστό στο κόμικ, με ένα σωρό αίμα, βία και γυμνό". Και το τελευταίο επιβεβαίωσαν και οι παρόντες πρωταγωνιστές, που συνήθισαν να γυρνάνε όλη την ώρα με codpieces και κάπες (και τιποτάλλο). Και στο πιο σεμνό, ο σκηνοθέτης Zak Snyder έδωσε όλα τα εύσημα έμπνευσης στον δημιουργό Frank Miller, και αυτός με τη σειρά του στη γυναίκα του και υπεύθυνη για τα backgrounds (και για τα χρώματα στις περισσότερες δουλειές του -- όσες τελοσπάντων είχαν), Lynn Varley.