Επιστάτης παθαίνει εγκεφαλικό όταν μαθαίνει ότι ο γιος του δε σκοπεύει να τιμήσει τη πατρογονική παράδοση. Εφτά χρόνια μετά ο παρά θρόμβωση άσωτος τον ξεσκατώνει μαζεύοντας τα σκουπίδια της πολυκατοικίας στον ελεύθερο χρόνο του.Προτού το καταλάβεις, έχοντας πάθει μια ξαφνική έλλειψη νευρικών αντιδράσεων από τη πικρόγλυκη χωρίς εξάρσεις αφήγηση, στην ιστορία μπλέκεται και ο έτερος γιος, δυο γκόμενες (μια για τον καθένα), ένας φίλος, η οικογένειά του, κι ένα αλμοδοβαρικό γαϊτανάκι χαρακτήρων που φιλοδοξούν να υπερβούν τα όρια της μιας σκηνής χωρίς να χρειαστεί να κάνουν πίπες. Ελάχιστοι τα καταφέρνουν, με καλύτερο παράδειγμα ένα μασέρ που (το μάντεψες) κάνει πίπες, όμως όλοι είναι βασικοί σε μια πλοκή που δε φιλοδοξεί να πει πολλά για τους ασήμαντους χαρακτήρες της, αλλά να ψαλιδίσει τις δικές τους προσδοκίες. Με αποτέλεσμα, το επιδιωκόμενο, να τους κάνει σημαντικούς όσο και την ίδια τη ταινία που υποστηρίζει.

Αν πήρες με τη σειρά τη περιγραφή χωρίς να χάσεις πουθενά τον ειρμό, τότε δε θα σε εκπλήξουν τα δέκα χρόνια εμπειρίας του σκηνοθέτη στα σενάρια και τα πέντε συζητημένα μικρά φιλμάκια του, πριν τούτη δω τη πρώτη του μεγάλη δουλειά. Δουλειά κοντά σε υπόδειγμα τέτοιας για όσους φιλοδοξούν να εντρυφήσουν στην πικρομωδία, που δε κραυγάζει ποτέ, δε διευκολύνεται καθόλου, σηκώνεται αμέσως όταν σκοντάφτει και τελικά σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα που ζεις σε μια χώρα όπου ταινίες αναγνωρισμένες στον τόπο τους και μεγαλωμένες στα φεστιβάλ του κόσμου περνάνε κάποτε από τις αίθουσές της.

Ο ανιχνευτής μιας πλανητοφάγου ύπαρξης φτάνει στη Γη για να την σημειώσει σα μεζεδάκι, αλλά το πάθος της ανθρώπινης φυλής για επιβίωση όπως το αντιπροσωπεύει η μαχητικότητα των Τεσσάρων Φανταστικών, τον συγκινεί αρκετά ώστε να συμμαχήσει μαζί τους ενάντια στον δυνάστη του.Μερικές απολαυστικές σκηνές δράσης και ο πολυαναμένομενος Silver Surfer που είναι το πιο cool πράγμα που θα δεις φέτος το καλοκαίρι (τουλάχιστον μέχρι την επέλαση των γιγαντιαίων ρομπότ), είναι οι βασικοί λόγοι που δεν θα υποφέρεις στο δεύτερο μέρος ενός θνησιγενούς δημιουργικά franchise, που δεν είχε ποτέ να προσφέρει κάτι στην φιλμογραφία των σουπερηρώων, πέρα από μερικά έξτρα δολάρια στον κουμπαρά της Fox. Σολάροντας δίχως αληθινό αντίπαλο για δεύτερη φορά, αλλά τουλάχιστον με μερικές ατάκες περισσότερες στον Dr. Doom που στην προηγούμενή του εμφάνιση έπαιζε τον κακό των τριών σκηνών, οι φετινοί Τέσσερις Φανταστικοί, είναι λιγότερο ενοχλητικοί απ' ότι αδιάφοροι --γεγονός που τους βάζει ένα βήμα πιο μπροστά απ' το πρώτο μέρος τους--, δεν ξεπερνούν όμως ποτέ το επίπεδο της παιδικής ταινίας με αληθινούς ανθρώπους, με ξεκάθαρα προεφηβικό target group και στιγμές παράφορης camp τρέλας, σεναριακών ευκολιών και υπεργλυκαιμικής αφέλειας.

Ένας αδίστακτος λούμπεν τύπος που κυκλοφορεί κοστουμαρισμένος και έχει τατουάζ στην πλάτη ένα φίδι, προσπαθεί να μπλέξει στα δολοπλόκα δίχτυα του έναν άλλο, καλό και οικογενειάρχη. Φυσικά θα αποτύχει οικτρά, γιατί το καλό θριαμβεύει πάντα στο μανιχαϊστικό σινεματικό κόσμο.Μετά το Toreros (2000) και τον ωραίο Olivier Martinez ο Barbier επιλέγει τώρα τον Yvan Attal ως αδικημένο ήρωα και προσπαθεί να αναβιώσει, όχι με ιδιαίτερη μαστοριά, ένα pulp novel δυναμικού συγγραφέα —στον οποίο χρωστάει πολλά ο παγκόσμιος κινηματογράφος. Ο Ted Lewis (που πέθανε ξεχασμένος το 1982) έγραψε το περίφημο Get Carter (αλλιώς Jack's Return Home) με τον Michael Cane στον ομώνυμο ρόλο και άλλες ιστορίες βουτηγμένες στο έγκλημα και τη βία. Το εν λόγω τιτλοφορείται Plender στο πρωτότυπο, προφανώς σκιαγραφεί σκληροτράχηλους Άγγλους τύπου Carter, που για χάρη της ταινίας μας μετατρέπονται σε Γάλλους που διαχειρίζονται κερδοφόρες υποθέσεις εκβιασμών.

Τον Mike Hodges πολλοί εζήλεψαν, το ίδιο και τα noir plots εκδίκησης ξεχασμένων ανομημάτων, δύσκολο όμως να τα μιμηθεί κανείς σωστά. Πόσο μάλλον, αν δεν είναι από Hollywood μεριά. Το σενάριο βρίθει από twists and turns, αλλά, ενώ φαίνεται υποσχόμενο, μας αφήνει στα μισά. Υπάρχουν κι εδώ παιδιά για να εκλυθεί συναίσθημα, νεκρές γυναίκες, μυστικές θυρίδες, εκβιασμοί και ταριχευμένα πτώματα, τζάμια που σπάνε, στοιχεία που συνήθως αποδίδουν τα μάλα. Λόγω της άρρυθμης σκηνοθεσίας, όμως, το suspense κάποια στιγμή χάνεται. Από 'κει κι ύστερα, λίγο ενδιαφέρει η μοίρα του ήρωα, ο οποίος, σημειωτέον, δεν έχει αρκετά συμπαθητικό προφίλ για να φέρει την πολυπόθητη ταύτιση. Η επιλογή χώρων είναι κι αυτή ανεπαρκής, με υποτονικά locations και η χλιαρή ατμόσφαιρα θρίλερ δε λέει να τελειώσει για δυο ολόκληρες ώρες.

Μια θλιμμένη Γαλλιδούλα επείγεται να πάει από το Παρίσι στο Bordeaux, είναι όμως ταπί. Βρίσκει την κούρσα δωρεάν, και η περιπέτεια αρχίζει. Σύντομα γίνεται περιπέτεια για δύο, όταν μια ακόμη μυστηριώδης κοπέλα προστίθεται στην παρέα. Οι δυο συνοδοιπόροι, παίρνουν τη στράτα, το στρατί, αλλά δε φτάνουν πουθενά.Άσκοπο road-movie δίχως γνώσεις προσανατολισμού με σενάριο που μάταια κοπιάζει να φτιάξει στέρεο ιστορικό, να δώσει κίνητρα και σκοπούς στους κεντρικούς χαρακτήρες του. Ως άλλος Erick Zonca ο Patrick Grandperret προσπαθεί να αρθρώσει το δικό του κοινωνικό σχόλιο τύπου La Vie Rêvée des Anges (1998), αλλά δυο κορίτσια που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα δεν αποτελούν από μόνα τους το μαγικό υλικό για πετυχημένα σενάρια. Οι δυο νέες μένουν μετέωρες, πλην όμως αναδεικνύονται σε άριστες θεραπαινίδες της τέχνης του Διονύσου. Ειδικά η Hande Kodja πείθει αγόγγυστα με ύφος τι-κακός-κόσμος-μαμά για τον αμόλυντο εσωτερικό της κόσμο. Παρόμοια και η ταινία δεν καταφέρνει να μας σώσει από την ανία αν και ευχάριστη αισθητικά --ας όψονται οι ωραίες τοποθεσίες της παραθαλάσσιας La Rochelle.

Για τα όποια θετικά τους, αλλά κυρίως, ως φόρο τιμής στον Maurice Pialat, σε ιδέα του οποίου βασίζεται το σενάριο, οι Αθώες και Ένοχες πήραν μέχρι και Βραβείο του Προέδρου της Επιτροπής πέρυσι στο Un Certain Regard των Κανών. Έτσι, το μυστήριο του γιατί υπάρχουν και τι εξυπηρετούν, λύνεται ασκαρδαμυκτί.

Αμερικανίδα δημοσιογράφα που θέλει να πάει στο Ιράκ, καταλήγει στο Ciudad Juárez, απέναντι από το El Paso και στην φτωχή πλευρά των συνόρων με το Μεξικό. Για να καλύψει τους φόνους εκατοντάδων γυναικών, εργατριών στα εργοστάσια της περιοχής.Οι αμέτρητοι βιασμοί και δολοφονίες, απλό σύμπτωμα της εκμετάλλευσης της συνοριακής έκτασης σαν (αμερικανοελεγχόμενη) φάρμα (Μεξικανών) σκλάβων με βάση το "ελεύθερο εμπόριο" της NAFTA, είναι δυστυχώς και ο μοναδικός δραματουργικός ρεαλισμός του φιλμ. Ο μεξικανοβασκικής καταγωγής Αμερικάνος Gregory Nava ουσιαστικά ανέδειξε τη Πορτορικάνα Jennifer Lopez στη Selena (1997) του, και φαίνεται να της υποσχέθηκε ανάλογο comeback για να τη πείσει να επενδύσει εκτός από τη παρουσία της και τα λεφτά της στη παραγωγή. Με αποτέλεσμα να είναι φανερά project υπερβολικού πάθους για τον μεν και υπερβολικών απαιτήσεων για την δεν. Σεναριακοί παραλογισμοί και επιτηδευμένα καμεροκουνήματα στα χνάρια των αντίστοιχων οσκαροτιμημένων "ρεαλισμών" του Steven Soderbergh, μαζί με γελοίες προσπάθειες να οπτικοποιηθεί το βαθύ των αισθημάτων και το βαρύ της σημασίας, κάνουν την περιφερόμενη κωλάρα της πρωταγωνίστριας και τις λίγες μαγικές ανθρώπινες στιγμές του δημιουργού μικρές οάσεις που μπορεί και να σε κρατήσουν στην έρημο της διάρκειας του φιλμ. Στο Βερολίνο όπου συμμετείχε επίσημα στο διαγωνιστικό, δε κράτησαν και πολλούς πάντως.

Ρεπόρτερ στο κατόπι ψυχίατρου με ιστορικό κακοποίησης ασθενών της κλινικής του, μπλέκει σε ιστορία δολοφονίας που φαίνεται να έχει διαπράξει το ένα μισό ενός διδύμου διαχωρισμένων σιαμαίων με ακραίες διαφορές προσωπικότητας.Με τις αγαθότερες προθέσεις λένε πως ξεκινάνε τα μεγαλύτερα λάθη, και αν θεωρήσουμε ότι το Sisters (1973) του De Palma ένα remake το χρειαζόταν έστω και μόνο για λόγους σεβεντίλας στη γκαρνταρόμπα, τις προθέσεις δύσκολα τις μολύνεις, αφού ούτε κανένα μεγάλο στούντιο είναι μπλεγμένο, ούτε τίποτα stars έχει η μαρκίζα για να πεις πως πρόκειται για αρπαχτή. Αλλά το ότι η ιδέα να ξαναγυριστεί η ταινία δεν ήταν λάθος, δε σημαίνει ότι δεν ξαναγυρίστηκε με λάθος τρόπο. Η προσπάθεια του σκηνοθέτη να κρατήσει το budget χαμηλά κόβοντας σκηνές και χαρακτήρες, χαλαρώνει το ρυθμό που στη συνέχεια διαλύουν ο ερασιτεχνισμός του στα στησίματα των σκηνών, η ανεπάρκειά του να διαχειριστεί το σασπένς που πρέπει να δημιουργήσει, και η ανικανότητά του να βγάλει συγχρονισμένες ατάκες απ' τους ηθοποιούς του χωρίς να φαίνονται τα δευτερόλεπτα που μετράνε για να διευκολύνουν το μοντάζ, ή οι απελπισμένες τους προσπάθειες να σκιαγραφήσουν τους χαρακτήρες με χοντροκομμένες ερμηνείες. Ο μόνος λόγος που θα μπορούσα να φανταστώ μια τέτοια ταινία να γυρίζεται, θα ήταν για να περάσει ο δημιουργός το μάθημα μεγάλου μήκους στη σχολή του. Αλλά και πάλι δεν νομίζω ότι θα έπαιζε για βαθμό.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere του θρίλερ Απόδειξη Ενοχής. Τη Δευτέρα 18 Ιουνίου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Κινούμενο πιο κοντά στο αιματοπαπάρωμα του Haute Tension (2003), παρά στο κλειστοφοβικό παύλα ψυχολογικό του Ils (2006), το A l' Interieur (2007) δείχνει να είναι η νέα πολύτιμη λίθος που εκτοξεύτηκε απ' τις φοβερές πρόσφατες εκρήξεις της horror γαλλικής σκηνής. Το film των πρωτάρηδων Alexandre Bustillo και Julien Maury, είχε κάνει μαζί με το El Orfanato (2007) τις γύρες του στο market του Βερολίνου, απ' όπου το τσίμπησαν οι Weinsteins για αγγλόφωνη διανομή --και το πληρώσαν ακριβά, οπότε κάτι θα πρέπει να αξίζει--, αλλά όπως ο Ισπανός συνταξιδιώτης του, το ματωμένο θρίλερ προβλήθηκε και στην Εβδομάδα Κριτικής των Κανών, όπου και χαρακτηρίστηκε το πιο σοκαριστικό πράγμα του προγράμματος.

Το γιατί, το υποθέτεις απ' το στόρι, που μιλά για μια μυστήρια γκοθού που θέλει να κλέψει το βρέφος απ' την κοιλιά μιας ετοιμόγεννης, ξεσκίζοντάς την. Το αν χρειάζεται το μωρό για να φτιάξει τα dumplings της νεότητας κατά τη συνταγή του Fruit Chan στις Τρεις Ακρότητες (2004), μένει ασαφές. Aλλά μια σχέση "ο θάνατός σου, η ζωή μου", την αφήνει να εννοηθεί το poster, που επελέγη δια δημοψηφίσματος και είναι μάλλον το χειρότερο απ' όσα κυκλοφόρησαν (και όχι μόνο γι' αυτά που θυμίζει). Το ότι στην πορεία θα υπάρξουν αίμα, πτώματα και χορταστικά σαδιστικοί θάνατοι, με μεταλλικά αντικείμενα να βρίσκουν εισόδους σε ζεστή, μαλακή σάρκα, το φαντάζεσαι βλέπεις. Και το ότι την γκοθού παίζει η Beatrice Dalle και την ετοιμόγεννη η Alysson Paradis (αδερφή της Vanesssa), ανεβάζει κι άλλο το ενδιαφέρον του concept του γυναικείου hard-gore. Οι Γάλλοι θα το δουν στις αίθουσές τους την Τετάρτη, αλλά εδώ μάλλον θα πρέπει να περιμένεις τις Νύχτες Πρεμιέρας, και μέχρι τότε οι σκηνοθέτες μπορεί να 'χουν κλείσει κάνα-δυο remake στην Αμερική. Οπότε για την ώρα κρατήσου στο trailer, ρίξε μια ματιά στη μια ντουζίνα άρθρα του twitch που το ανακάλυψε από νωρίς, και δες και το πιο συγκρατημένο αμερικάνικο teaser αν δεν βγάζεις άκρη με τους γαλλικούς μεσότιτλους.

Ικανές να απειλήσουν την απόλυτη τρομοκαθεδρία των 28 Βδομάδων Μετά (2007) φέτος, φαίνονται οι 30 Μέρες Νύχτας (2007) που προαναγγέλθηκαν επίσημα σήμερα με σελίδα στη Sony και (περίπου) τρέιλερ στο IGN.

Όπως ξέρει κάθε φιλόδοξος σκηνοθέτης εδώ και δεκαετίες στον προχωρημένο κόσμο (και σχετικά πρόσφατα στην Ελλάδα μετά τους αδερφούς Νούσια) ο πιο προσφερόμενος χώρος για να κάνεις κινηματογραφικό ξεκίνημα, με λίγα χρήματα και μεγάλο ακομπλεξάριστο φανατικό κοινό, είναι αυτός του τρόμου --αρκεί να μη τυποποιηθείς. Από εκεί ξεκίνησε ο παραγωγός των Ημερόνυχτων Sam Raimi και εκεί απευθύνεται, σε ασυνήθιστα ανάποδο trend, ο σκηνοθέτης του Hard Candy (2005). Με άψογα στη πρώτη ματιά αποτελέσματα, παρά το κουρασμένο πια γαλάζωμα του σκοταδιού (δικαιολογημένο κάπως από τις φυσικές τοποθεσίες). Και πιο ενθαρρυντικά τα σχόλια από τα πρώτα test screenings που μιλάνε για πιστή μεταφορά της βουτηγμένης στο αίμα μίνι (αρχικά) σειράς κόμικ.

Όπως συνήθως, πρώτα στο σχετικό feed του apple.com, και πραγματικά μετά από ώρες στη σελίδα που έδειχνε, εμφανίστηκε η πρώτη ματιά στη ζωή του τελευταίου ανθρώπου στη γη που τυχαίνει να μοιάζει διαβολικά με τον μεγαλύτερο αστέρο του πλανήτη.

Η τρίτη μεταφορά της νουβέλας του Richard Matheson στη μεγάλη έρημη οθόνη, είναι και η πρώτη που είχε τη δυνατότητα εξελιγμένων ψηφιακών σβησμάτων κάθε ενοχλητικής κίνησης στο φιλμ, και το αποτέλεσμα είναι εντελώς μόνο του. Βέβαια, όπως θα περίμενες από τον σκηνοθέτη του Constantine (2005) τα πλάνα είναι όλα καλοδουλεμένα στην αντιγραφή πρωτότυπων παρόμοιων σκηνών, η φωτογραφία υιοθετεί χρωματική συμβατότητα με το εμπορικό σήμα των 28 Days/Weeks Later, και το σενάριο του Akiva Goldsman πρέπει να ανήκεις σε είδος υπό έκλειψη για να περιμένεις να ξεφεύγει από τη χρυσοφόρα μετριότητα που είναι ο κανόνας της δουλειάς του.

Από το project έχουν περάσει ονόματα σα του Arnold Schwarzenegger και του Ridley Scott ή του Tom Cruise και του Michael Bay αφού ήταν καμιά δεκαπενταριά χρόνια σε σχεδιασμό από τη Warner που έχει τα δικαιώματα του βιβλίου από, ακόμα παλιότερα, το 1970. Τα βαμπιροζόμπι του Matheson που θα πρέπει να περιμένεις το τρέιλερ (ή να παγώσεις τη τελική σκηνή του τίζερ και να της βάλεις άπειρη φωτεινότητα και φαντασία) για να τα δεις, επηρρέασαν φυσικά άπειρα φιλμ, με πρώτο να θεωρείται το The World, the Flesh and the Devil (1959), πιο επίσημα με συμμετοχή του συγγραφέα αλλά και αποκηρυγμένα από τον ίδιο στη συνέχεια τα The Last Man on Earth (1964) και The Omega Man (1971), και πιο σημαδιακό το ασπρόμαυρο ανεξάρτητο πρώτο φιλμάκι ενός κάποιου George Romero.

Πολύ νωρίς άρχισε φέτος η οσκαρική περίοδος, τα ξημερώματα στο Yahoo! Movies, με το trailer της νέας συνεργασίας των Ridley Scott και Russell Crowe που περιμέναμε από τη περσινή τους να τα γαμήσουν όλα. Στα ασήκωτα credits πρόσθεσε άλλη μια διαφαινόμενη ασήκωτη ερμηνεία από τον Academy Award® Winner Denzel Washington. Και αν σκεφτείς ότι η περασμένη εποχή οσκαρικού κυνηγιού ξεκίνησε με τον υποτονικό προπομπό του The Departed (2006) που αποδείχτηκε τελικά η πιο επικεντρωμένη όλων επαναφέροντας τις αντρικές ταινίες σε αντρική θέση, τότε πολύ πιθανά βλέπεις ήδη τη καλύτερη ταινία της χρονιάς που θα εξαργυρώσει το χρυσάφι της με άλλο τόσο στην αποτίμηση.

Στα χαρτιά το this year's little miss departed μοιάζει περισσότερο με σπουδή χαρακτήρων, κάτι σα Goodfellas (1990), αφού το σενάριο του Academy Award® Winner Steven Zaillian βασίστηκε σε άρθρο του New York Magazine για τον Frank "Superfly" Lucas που στα 70s διακινούσε ηρωίνη μέσα στα φέρετρα των Αμερικάνων στρατιωτών από το Βιετνάμ. Αλλά όπως κάνει μπαμ και στο βίντεο, ο "μεγαλύτερος, επικινδυνότερος" βαρώνος του Χάρλεμ δεν είχε πρόβλημα να εκτελεί, με συνοπτικές διαδικασίες αλά Πληροφοροδιότη, μέσα σε πλήθος εκατοντάδων. Απέναντί του, σε ένα ρόλο ντετέκτιβ που αρχικά θα περιορίζονταν στο να σπάει με τη παρουσία του ειρωνικά τις ατάκες του αρχιμαφιόζου, χωράει ο τεράστιος Academy Award® Winner Crowe που έφερε μαζί του, φυσικά, ο νέος σκηνοθέτης ενός project ξεκινημένου σε πιο χαλεπούς καιρούς για τη Universal. To Tru Blu όπως λέγονταν αρχικά η $100 μυρίων παραγωγή του Academy Award® Winner Brian Grazer απέκτησε πέρα από χρυσαφένιους πρωταγωνιστές, τίτλο για σκοτωμό (βλ. αυτόματο κόφτη εισιτηρίων) και καστ του σκοτωμού με ένα κάρο ράπερ και αξιόλογα ονόματα να προσπαθούν να αποφύγουν τον σκουπιδοτενεκέ του editing room.

Η εμφάνιση του τρέιλερ τώρα, και όχι τον Αύγουστο πριν το The Bourne Ultimatum (2007) όπως αναμένονταν, δείχνει ότι το editing της παραγωγής που είχε κλείσει από τον Νοέμβρη και αρχίσει τα test screenings εδώ και μήνες, βρίσκεται σε σημείο εμπιστοσύνης. Και ο Ridley Scott μάλλον προβάρει πως θα ακούγεται το Academy Award® Winner δίπλα στο Sir του.

Ο Danny Ocean ξαναμαζεύει τη συμμορία του, για να στήσουν ένα πολύπλοκο σχέδιο με στόχο αυτή τη φορά όχι να κλέψουν τα χρήματα, αλλά να πάρουν εκδίκηση από έναν ασεβή και κακόγουστο καινούριο καρχαρία του Vegas. Και να του κλέψουν και τα χρήματα.Το δεύτερο sequel ενός franchise που προέκυψε από ένα remake, μοιάζει σε μια συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά, πολύ περισσότερο απ' όσο κατάφερε ποτέ η κανονική κινηματογραφική της μεταφορά, με τη γνωστή παρέα απατεώνων να αφήνουν μονάχα τις πλαστικές μάσκες έξω απ' τα αλά Mission Impossible κόλπα της επιστροφής τους, για να αποδείξουν ότι το νούμερο 13 μπορεί να είναι τουλάχιστον λιγότερο γρουσούζικο από το 12. Στο δεύτερο κομμάτι των one-two χτυπημάτων του απ' το ποιοτικό στο εμπορικό, ο Soderbergh ελίσσεται με φοβερή ευκολία ανάμεσα στα λασπώδη κομμάτια της σεναριακής ευκρίνειας μικρής οθόνης που κουβαλάν επάνω τους οι γραφιάδες ταινιών όπως το Rounders (1998) και το Runaway Jury (2003), σα να γλιστράει ανάμεσα στους βαρετούς καλεσμένους σε cocktail party για να φτάσει στους φίλους του απ' το λύκειο να το αναστατώσουν με λίγο χοντρό αντρικό χαβαλέ. Και μόλις η πλοκή γίνει αρκετά φλύαρη για να σου ζαλίσει το κομμάτι του εγκεφάλου που θα έπρεπε να ασχοληθεί να βγάλει νόημα, ο Soderbergh αρχίζει να σολάρει, με τζαζάτο κόψιμο, ρυθμό που ο Sinatra θα έκανε πλατίνα, γωνίες λήψης που κάνουν το ποτήρι του martini να μοιάζει με την Ugly Betty, και οπτικό στυλ που σε στέλνει τόσο πολύ, που αμφιβάλλω αν στο τέλος θα θυμάσαι να αναρωτηθείς τι διάολο ρόλο παίζαν εκείνοι οι μεσότιτλοι που εμφανίστηκαν δυο-τρεις φορές στο άσχετο, κι αν η συμμορία αποτελούνταν όντως από δεκατρείς, ή τρεις και δέκα ξέμπαρκους.

Εργένης ετών 43 ψάχνει τρόπο να μείνει μόνος σε πείσμα του έκτακτου παραρτήματος για ζευγάρωμα που βγάζει η γυναικοκρατούμενη οικογένειά του για να τον ξεφορτωθεί.Ο εξαιρετικός Γάλλος κωμικός Alain Chabat μεταμορφώνεται λοιπόν σε νούμερο ένα μύτη Παρισιού και περιχώρων που για να γλιτώσει τη γκρίνια και να φτιάξει το αποσμητικό που όλοι περιμένουν με την ησυχία του, προσλαμβάνει δανεική νύφη, έναντι αδρής αμοιβής, την αδερφή του κολλητού του. Αλλά αρχίζει να την ερωτεύεται, τετριμμένη σεναριακή εξέλιξη για την οποία το καστ οφείλει να αποζημιώσει. Και τα καταφέρνει με το παραπάνω. Ως κωμωδία καταστάσεων και χαρακτήρων το Δώσε (Δάνεισέ) Μου το Χέρι Σου λειτουργεί περίφημα ακόμη και με υπότιτλους και η ομάδα των υστερικών γυναικών που πλαισιώνει τον αποφασισμένο Chabat δίχως να μυριστεί τα βρόμικα σχέδιά του, κυρίως η απολαυστική Bernadette Lafont σα μαμά, αποτελεί εγγύηση για ένα ανάλαφρο ρομαντικό διάλειμμα. Ο υποψήφιος για César πρωταγωνιστής έχει φοβερή πλάκα, κεντάει με άνεση το χαρακτήρα ανώριμου χαϊδεμένου μοναχογιού και η συνυποψήφια συμπρωταγωνίστριά του Charlotte Gainsbourg έχει ακόμη μεγαλύτερη (πλάκα) παίζοντας την ωραία μποέμ γκόμενα. Που κερδίζει τη συμβίωση με το χαρακτήρα και όχι την εξωτερική της εμφάνιση, όπως σημείωσε ο νεαρότατος σκηνοθέτης στο Γαλλόφωνο Φεστιβάλ μας, όπου η ταινία του πήρε το βραβείο κοινού.

Αγοράκι και κοριτσάκι σε κωμόπολη της Αμερικής, εφευρίσκουν στο δάσος μυστικό πέρασμα για μαγική χώρα, την οποία προσπαθούν να σώσουν τα απογεύματα που το σκάνε απ' τους γονείς τους.Σκέψου τη Γέφυρα στην Τεραμπίθια, σαν τον κόσμο του Harry Potter ή το Βασίλειο της Νάρνια, πριν οι συγγραφείς τους τα στολίσουν με όλα αυτά τα τόσο συγκεκριμένα, κατασταλαγμένα και γι' αυτό αληθοφανή πλάσματα και τοπωνύμια. Τότε που το μυθολογικό σύμπαν τους ήταν ακόμα γενικό και νερωμένο στο πίσω μέρος του μυαλού τους, και τα τέρατα κρύβονταν στις γωνίες της αυλής του σχολείου με αχτένιστα μαλλιά και ασουλούπωτα ρούχα. Αν και τα παιδιά θα χαρούν τη Γέφυρα γι' αυτό που είναι --μια ιστορία με άλλα παιδιά που βλέπουν πλασματάκια σ' ένα δικό τους κόσμο, την ίδια ώρα που οι γονείς τους τούς φορτώνουν αγκαρίες--, οι μεγαλύτεροι θεατές θα βρουν περισσότερο ενδιαφέρον στο πρώτο μισό, που λειτουργεί ως μια άσκηση να βγάλεις στην οθόνη την μαγεία που μπορεί να εντοπίσει στην πραγματικότητα, η παραμορφωμένη απ' τη φαντασία ματιά των παιδιών που τρέχουν για να ξεφύγουν απ' τις δυσκολίες του κόσμου που τους καταδιώκει. Κι αν όλα πάνε καλά, ακόμη κι αν η CGI μαγεία του δεύτερου κομματιού δεν τους εντυπωσιάσει, θα συγκινηθούν απ' τον συναισθηματικό πυρήνα που φροντίζει να αναδείξει ο Ούγγρος σκηνοθέτης, εκμεταλλευόμενος το ταλέντο που κρύβουν πίσω απ' τις χαριτωμένες φάτσες τους τα παιδιά-ηθοποιοί του.

Ζωηρή παρέα νεαρών Ισραηλινών προσπαθεί να ξεχάσει τα θέματα με τα κατεχόμενα κάνοντας βουτιά στον έρωτα και τη διασκέδαση. Μάλιστα, πάνω που ο ένας εξ αυτών, παίρνει την κατάλληλη απόσταση από την αλγεινή στρατιωτική του θητεία στα σημεία ελέγχου (περάσματα μεταξύ Ισραηλινών-Αραβικών εδαφών), έρχεται άξαφνα ένας γνωστός του Παλαιστίνιος στρατιώτης να του πει ένα γεια και με ένα γλωσσόφιλο αρχίζει το παράνομο ειδύλλιο.Παράνομο, γιατί στο Ισραήλ υπάρχει μεν ανοχή, οι Παλαιστίνιοι όμως τιμωρούν την ομοφυλοφιλία ακόμη και με θάνατο. Όχι, ότι η ζωή στο Τελ Αβίβ κυλάει άσχημα κατά τ'άλλα, γιατί fashion and entertainment rules --οι γυναίκες γνωρίζουν κι εδώ πολύ καλά την Carrie Bradshaw του Sex and the City, και είναι εξίσου όμορφες, αν κρίνω από τη Daniela Virtzer που καταφέρνει να κλέψει την παράσταση, πράγμα περίεργο για gay film. Γιατί όμως ο Eytan Fox με μεγάλη εμπειρία σε δύσκολους έρωτες (και εξίσου καλή σχέση με τα ταμεία στη πατρίδα του), μιλάει εδώ για φούσκα; Οι νέοι Ισραηλινοί έχουν ένα δικό τους μηχανισμό επιβίωσης, για να μπορούν να συνεχίζουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται τη ζωή τους, χωρίς να τους τρώει καθημερινά το σαράκι των πολεμικών εντάσεων: ζουν μέσα σε μια φούσκα, μια πλασματική ζωή στα μπαρ, τα ωραία εστιατόρια, φορούν όμορφα πράγματα, κάνουν πάρτι και τρέχουν για ψώνια. Όπως επίσης πηγαίνουν θέατρο για να δουν το Bent, του οποίου τα υψηλά νοήματα προσπαθεί να εγκιβωτίσει ο σκηνοθέτης –-πέρα από το να σε κάνει να ζηλέψεις που περνάει φίνα.

Η ταινία άνοιξε το πρώτο μας Gay and Lesbian Film Festival και παίχτηκε σε Toronto, Berlinale, Tribeca, και αναμφισβήτητα δίνει πληροφορίες για έναν κόσμο που δε γνωρίζουμε, κάτι που αποτελεί το βασικό θετικό της. Αλλιώς, η σχέση της με την πλοκή και τον προσανατολισμό είναι μάλλον προβληματική, παρακάμπτει με απερίγραπτη αμετροέπεια τους νόμους περί κορύφωσης και επιμένει να μην τελειώνει πριν μιλήσει για όλα —κάτι για το οποίο κατά κόρον διακρίνονται τα ντόπια σενάρια. Πάντως, παρ' όλη την πολυλογία και την αστάθεια, είναι αυθόρμητη και τρυφερή, τόσο που αφήνει μια ελαφρά υποψία (κυρίως εξαιτίας της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, του φόβου των αρχών) από Fresa y Chocolate (1994) και μεταεπαναστατική Κούβα να κατακρίνεται από τη ματιά του Tomás Gutiérrez Alea.

H Σπέντζος Φιλμ και η Rosebud σας προσκαλούν στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί Κορίτσι Για Σπίτι. Τη Δευτέρα 11 Ιουνίου στις 8 το βράδυ στον κινηματογράφο Odeon Kosmopolis στο Μαρούσι.