Πλούσιος ηλικιωμένος καταξιωμένος συγγραφέας προσκαλεί τον νεαρό φιλόδοξο ηθοποιό εραστή της γυναίκας του να.. τα πούνε στην έρημη βίλα του.Το Sleuth (2007) είναι μια απόπειρα του Kenneth Branagh και του Harold Pinter να ξαναμεταφέρουν στην οθόνη το θεατρικό του Anthony Shaffer, 25 35 χρόνια μετά από αυτή του συγγραφέα και του Joseph L. Mankiewicz που είχε πρωταγωνιστές τον Laurence Olivier και τον Michael Caine. Ο τελευταίος αναλαμβάνει τώρα το ρόλο του γεροντότερου, ενώ τον δικό του, ακόμα μια φορά μετά το Alfie (2004), ο Jude Law.

Αν προσπαθούσα να χωρέσω ακόμα και τα βασικά πίσω από τα ονόματα και τους τίτλους στη παραπάνω παράγραφο θα χρειαζόσουνα οθόνη ορατή από το διάστημα, όμως το συμπέρασμα θα ήταν και πάλι ότι το κοινό του φιλμ είναι περιορισμένο και απαιτείται και ιδιαίτερα προετοιμασμένο. Και επιπλέον και ιδιαίτερα περίεργο, αφού ο σεναριογράφος αποφάσισε να αντιμετωπίσει θανατηφόρα πιντερικά σοβαρά μια ιστορία τόσο τραβηγμένη από τα μαλλιά όσο μεγάλο είναι το μέτωπο του Law, ο σκηνοθέτης να βυθίσει στον αυτοϊκανοποιούμενο μινιμαλισμό ένα.. θεατρικό δυο χαρακτήρων, τόσο επιδεικτικά όσο φανερή είναι η ειρωνεία στο casting, και η χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών δε πλησιάζει καν pokes στο Facebook (αντί έστω του, ειρωνικού όπως είπαμε, αλληλοσπαραγμού που θα περίμενες). Έτσι όσο περίεργος Σκορπιός και να 'σαι, το ενδιαφέρον σου σκοτώνεται το πολύ στη δολοφονία στο τέλος της πρώτης πράξης. Και τα 45 λεπτά λιγότερα από τη διάρκεια της προηγούμενης μεταφοράς σου φαίνονται τόσο παράδοξα υπόγεια ελαχιστοποιημένα όσο προσπαθεί να είναι η καινούρια.

Τρεις γυναίκες οργανώνονται για να κλέψουν χρήματα που προορίζονται για καταστροφή (γιατί είναι φθαρμένα). Κι όταν βλέπουν ότι τα καταφέρνουν, δεν ξέρουν που να σταματήσουν.Το Θέλμα και Λουίζ (1991) για 50άρες που βαριούνται, ή όποιο είναι τέλος πάντων το κοινό της κατεψυγμένης πια Diane Keaton που κυκλοφορεί εδώ και καμιά δεκαετία με ίδιο κοστούμι-γυαλί-μαλί-γυψόφατσα για να βοηθήσει τις fans της να πειστούν και να πείθουν ότι ο χρόνος έχει σταματήσει. Σκηνοθετημένο μάλιστα απ' την ίδια την σεναριογράφο του Θέλμα και Λουίζ (1991), που ικανοποιημένη πια με τη γυναικεία χειραφέτηση, αρκείται σε φαρσική σάτιρα του αμερικάνικου ονείρου με λίγη ελληνική πονηριά για πολλά λεφτά με λίγο κόπο, μέσω της γυναικείας εκρηκτικότητας με μια ζαχαρωμένη εσάνς από γυναικεία απληστία, που αθωώνεται αβρόχις ποσί στην κολυμπήθρα της αμερικάνικης κωμωδίας. Για χαζοχαρουμενιά πάντως, δεν είναι τόσο κακή όσο θα σε βόλευε για να γλιτώσεις τη μουρμούρα αν βρεθεί ομόφυλη των πρωταγωνιστριών να σε φάει να το δείτε (προσφέρεται για υποχωρήσεις δηλαδή), αλλά τουλάχιστον έχει τον Ted Danson (όταν τον δεις θα τον γνωρίσεις) να πετάει σπίθες στο βοηθητικό ρόλο του συζύγου, για να 'χεις με κάποιον να ταυτιστείς μέσα στην παράνοια των ορμονών.

Ο Καψουρίξ καψουρεύεται την πριγκίπισα της Ολυμπίας και παίρνει Γαλατική αποστολή μαζί του στους Ολυμπιακούς, να κερδίσει τον Βρούτο και να την πάρει γυναίκα του.Κι όπως κατάλαβες απ' το blurb κι ίσως έχεις ψυλλιαστεί κι απ' το κόμικ, ο τίτλος είναι κομματάκι παραπλανητικός, αφού ο Αστερίξ (κι ο Οβελίξ κι ο Ιντεφίξ κι όσοι απ' τους υπόλοιπους αντιστασιακούς στην κυριαρχία του Καίσαρα καταφέρνουν να μπουν στην ταινία), κρατάνε το πολύ δεύτερο ρόλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που σίγουρα θα λειτουργήσουν μια χαρά να μαζέψουν τους Έλληνες στην αίθουσα, αλλά βγαίνοντας θα τους έχουν δώσει πολύ σοβαρότερο πάτημα για επίθεση με κορώνες εθνικής υπερηφάνειας απ' ότι εκείνοι οι έρμοι οι 300 (2007) του Λεωνάιντας. Ιδίως με την σατανική ομοιότητα των Ελλήνων της ταινίας, με τους σημερινούς σκανδαλώδεις απογόνους τους.

Αλλά όπως διευκρίνισε με ζέση η Vanessa Hessler στη σχετική συνέντευξη πριν κάτι βδομάδες, δεν πρέπει να το πάρεις στραβά γιατί είναι άκακη κωμωδία, και σαν κωμωδία δεν έχω παρά να σου επιβεβαιώσω ότι μια χαρά αποτελεσματικά κι ακίνδυνα κινείται, προσφέροντας άπλετες ευκαιρίες για απολαυστικά χαχανητά, με λεκτικά και μη αστεία, τη γνωστή γλωσσίτσα που βγάζει στα ιστορικά στερεότυπα, pop αναφορές και funky cameos διάσπαρτα στο γενικά άνευρο, επαναλαμβανόμενο κατά καιρούς και κατακερματισμένο γενικότερα στόρι, που ακολουθεί την παράδοση των δύο προηγούμενων ταινιών, χωρίς όμως να γίνεται ποτέ τίποτε περισσότερο από μακρινός συγγενής. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η προσπάθειά του να ακολουθήσει την πετυχημένη συνταγή των προκατόχων του, γίνεται κουραστική και ξεκάθαρα ξεκάρφωτη, με αποκορύφωμα την τελευταία πράξη του, όπου για να φαρδύνουν τα credits, προσπαθούν να χωθούν όσα cameos δεν χώρεσαν σ' ολόκληρη την ταινία. Με την εξαίρεση πάντως του Depardieu, που ή είχε βαρεθεί τη ζωή του, ή στα γυρίσματα δοκίμαζε καινούρια ποικιλία απ' τα κρασιά του, αν κάτι σώζει την ταινία, είναι σίγουρα οι ερμηνείες, με αναμενόμενα κορυφαίο, τον Alain Delon ως βραβευμένο με César Καίσαρα, να είναι ο καλύτερος της παιδικής χαράς, με την πεντανόστιμη αυτοκανιβαλιστική του εμφάνιση. Άβε.

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας I'm Not There. Την Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου στις 6 το απόγευμα στo ΝΙΡΒΑΝΑ Cinemax στους Αμπελόκηπους.

Μια απ' τις πιο ενδιαφέρουσες βραδιές του προγράμματός του έχει προγραμματίσει γι' απόψε το Gagarin 205, που θα μαζέψει ένα σωρό καλό κόσμο να κυκλοφορήσεις ανάμεσά του και να δείτε μαζί, μεταξύ πολλών πολλών άλλων, την πρώτη μικρού μήκους ταινία του Νίκου Νικολαϊδη, στην τιμητική βραδιά με αφορμή την κυκλοφορία του Μια Στεκιά στο Μάτι του Μοντεζούμα, του μυθιστορήματος που δούλευε o οραματιστής σκηνοθέτης μέχρι και τον θάνατο του. Ο ειδικός ανταποκριτής Δελτίος Τύπου, πάντα ενημερωμένος, προβλέπει:

Την πολύωρη εκδήλωση θα ανοίξει ο Γιώργος Χατζηνάσιος, λίγο πριν τις 9 το βράδυ, παίζοντας στο πιάνο του τις πασίγνωστες συνθέσεις της Γλυκιάς Συμμορίας και της Πρωινής Περιπόλου. Ο συγγραφέας Μάνος Ελευθερίου θα αναγνώσει ένα προσωπικό σημείωμα για τον φίλο Νίκο Νικολαΐδη –το επίμετρο που έγραψε στο τέλος του βιβλίου– ενώ ο ιστορικός-συγγραφέας Ήρκος Αποστολίδης θα μιλήσει για την ιδιαίτερη γραφή που καταθέτει ο δημιουργός στο τελευταίο του μυθιστόρημα. Ο Χρήστος Βαλαβανίδης, ο Άλκης Παναγιωτίδης και ο Κωνσταντίνος Τζούμας, αξέχαστο τρίο της ταινίας Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα, θα καταθέσουν τις δικές τους σκέψεις για τον Νίκο Νικολαΐδη και το έργο του, όπως άλλωστε και ο Τάκης Σπυριδάκης με την Michele Valley, που είχαν συμπράξει ως ντουέτο στην Πρωινή Περίπολο. Η Δώρα Μασκλαβάνου και η Τζένη Κιτσέλη θα διαβάσουν αποσπάσματα από το βιβλίο, ενώ ο Νίκος Τουλιάτος θα παίξει στα κρουστά του την εισαγωγή της ταινίας Θα Σε Δω Στην Κόλαση Αγάπη Μου και η Τζένη Καπάδαη θα ερμηνεύσει αγαπημένα τραγούδια του Νίκου Νικολαΐδη, όπως το Cry Me A River και το Unchained Melody. Το πρώτο μέρος της βραδιάς θα κλείσει με την προβολή της πρώτης μικρού μήκους ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη, Lacrimae Rerum (1962 - διάρκεια 11’). Ο Συμεών Νικολαΐδης (Simon Bloom) με τη μπάντα του θα ανοίξει το δεύτερο μέρος, με συνθέσεις που επένδυσαν τις ταινίες Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα και Zero Years, ενώ η Βαλέρια Χριστοδουλίδου θα ερμηνεύσει, ανάμεσα σε άλλα, το Put Τhe Blame On Me. Οι Last Drive θα δώσουν το δικό τους έντονο παρόν στη βραδιά με κομμάτια αφιερωμένα στον δημιουργό. Αντί για επίλογο, ο Τζώνυ Βαβούρας με τη μπάντα του θα οργανώσουν ένα ροκ εν ρολ πάρτυ. Στη διάρκεια της βραδιάς θα προβληθούν trailers και αποσπάσματα από τις ταινίες του Νίκου Νικολαΐδη, συνεντεύξεις του ίδιου, συνεντεύξεις τρίτων για εκείνον και το έργο του -όπως του Λάκη Λαζόπουλου, του Χάρρυ Κλυνν, του Μισέλ Δημόπουλου κ.ά.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20.00, και θα μείνουν ανοιχτές για το κοινό καθ' όλη την απροσδιόριστη διάρκεια της βραδιάς.

Δύσκολα μπορείς να μιλήσεις για εκπλήξεις στα βραβεία του Sundance αφού αρκετές φορές, όπως πέρσι, οι ολιγομελείς επιτροπές του διαλέγουν κόντρα σε όσα συζητήθηκαν στα πηγαδάκια των δημοσιογράφων ή αγαπήθηκαν από το κοινό (ή ταυτίζονται με το ένα ρεύμα ενίοτε), όπως άφησε να εννοηθεί και ο πρόεδρος της φετινής επιτροπής του κύριου διαγωνιστικού, Quentin Tarantino, θυμίζοντας ότι το Reservoir Dogs (1992) του είχε αγνοηθεί στο Park City πριν 16 χρόνια, ενώ παρέδιδε το σημαντικότερο βραβείο του φεστιβάλ στο Frozen River (2008) της πρωτάρας Courtney Hunt.

Το φιλμ, τρίτο στη σειρά μεγαλοβραβευμένο που ασχολείται με μετανάστες, μετά τη Quinceañera (2006) πρόπερσι και τον Padre Nuestro (2007) πέρσι, αγοράστηκε πριν μερικές μέρες από τη Sony Classics μάλλον σαν απόδειξη μουλαρώματος μετά την αποτυχία της εταιρείας στις πλειοδοσίες που είχαν προηγηθεί. Και παρόλο που μπορεί να το θεωρείς μουλάρωμα και σε συγκεκριμένη τάση για το φεστιβάλ, (το φιλμ) εκπροσωπεί.. άλλη. Αυτή της ανανέωσης και της επικέντρωσης σε φρέσκα ονόματα, που είχε εκφραστεί σαν πρόθεση από την ανακοίνωση του προγράμματος, και την υλοποίησή της κατέγραψε ο διευθυντής του, Geoffrey Gilmore, τονίζοντας ότι συνολικά έντεκα πρωτόβγαλτοι βραβεύτηκαν. Από τη μεριά της η Hunt αρκέστηκε να ευχαριστήσει τον άντρα της με τα λεφτά του οποίου έκανε την ταινία, όπως αρμόζει σε κάθε φιλόδοξη σκηνοθέτρια. Και ευχήθηκε να βρουν και οι υπόλοιποι το δικό τους τέλειο κοινό, ήτοι έναν Tarantino να δηλώνει ότι του "κόπηκε η ανάσα" και να φωνάζει ότι του "κουνήθηκε ο κώλος" από "ένα από τα πιο συναρπαστικά θρίλερ" που θα δει φέτος.

Στη πράξη, η σημαντικότερη τάση του 2008 στο Sundance δεν ήταν για νέο αλλά για νεανικό, με ταινίες σαν το Assassination of a High School President (2008) να συνεχίζει το γυμνασιακό νουάρ του Brick (2005), το Hamlet 2 (2008) να γράφει τη σημαντικότερη πώληση του φεστιβάλ (στη Focus για $10mil) σκοτώνοντας με γέλιο το κοινό στις προβολές, το American Teen (2008) να ανακατεύει ντοκιμαντέρ και ριάλιτι με εκρηκτικά αποτελέσματα και το βραβείο σκηνοθεσίας (documentary) που τσίμπησε να του φαίνεται μόνο η αρχή, και το Wackness (2008) να παίρνει το σημαντικότερο βραβείο κοινού, να αγοράζεται κι αυτό από τη Sony Classics, και να κατατρομάζει τον Todd McCarthy που έβλεπε ναρκωτικά και στις χιονονιφάδες στα υψίπεδα της Utah.

Αρκετά ακόμα φιλμ ξεχώρισαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και τα σημαντικότερα μπορεί να μη χρειαστεί καν να τα περιμένεις μέχρι τις Νύχτες του φθινοπώρου --αφού για παράδειγμα για το Choke (2008) είχε ήδη οριστεί αμερικάνικη ημερομηνία εξόδου πριν τσιμπήσει ειδικό βραβείο για το καστ του--, σε μια διοργάνωση που ξεκίνησε αδιάφορα και μέχρι το τέλος της όλοι παραπονούνταν για τις λίγες αξιόλογες συμμετοχές και τις λίγες αγορές, αλλά εμένα, από μακριά, μου φάνηκε τελικά πετυχημένη, έστω κι αν κατάπιε άμεσα κάθε αντιπολεμική ρητορεία των προηγούμενων χρόνων, μόλις αποδείχτηκε δηλητήριο στα ταμεία. Στα πιο αξιόλογα σημείωσε το Ballast (2008) με βραβείο σκηνοθεσίας και φωτογραφίας και τη σπάνια τιμή να συμμετέχει και στο Βερολίνο στη συνέχεια, που φαίνεται και το πιο εκφραστικό στη πράξη του νέου οράματος του Robert Redford για συμβίωση τέχνης και φιλμ σα σημαντικό κομμάτι του μέλλοντος για το πνευματικό του παιδί. Και το Baghead (2008), ακόμα ένα απόκτημα της SPC (η οποία άργησε αλλά μετά πήρε φόρα), που όχι μόνο εκπροσωπεί το καλύτερο στον τρομοχώρο του φετινού φεστιβάλ αλλά μάλλον και στον σαρκασμό, με κύριο στόχο κατά τα φαινόμενα το "νέο" "κίνημα" που αποκαλείται mumblecore.

Όλοι οι νικητές στο δελτίο τύπου "2008 SUNDANCE FILM FESTIVAL ANNOUNCES AWARDS"

Το να ξεκινάς την σκηνοθετική σου καριέρα με μεταφορά βιβλίου του Chuck Palahniuk δεν είναι και το λιγότερο ριψοκίνδυνο πράγμα του κόσμου, κι ειδικά όταν το κάνεις με $3.2 εκατομμύρια στο budget και 25 μέρες στο χρόνο για τα γυρίσματα, ξέροντας ότι ο David Fincher χρειαζόταν τα εικοσαπλάσια χρήματα και τα ονόματα Brad Pitt και Edward Norton στην αφίσα, για να 'χει μια σιγουριά ότι θα σηκωθεί κόσμος να πάει στο Fight Club (1999). Ο Clark Gregg πάντως, παρότι στο σχετικό preview clip μπορεί να μην φαίνεται ακριβώς σίγουρος για το ποιους σατιρίζει το Choke, προφανώς όλο και κάτι θα έκανε σωστά πίσω απ' την κάμερα, αφού και η ταινία του έβγαλε τα έξοδά της με την πώλησή της στην Fox για $5 μύρια, και το cast του βραβεύθηκε στο Sundance.

Και δίνοντας με το καλησπέρα ημερομηνία εξόδου στην ταινία για την πρώτη Αυγούστου, η Fox, που με κάτι Sideways (2004) και Little Miss Sunshines (2006) και Junos (2007), αποδεικνύει κατά συρροή ότι έχει ευαίσθητη μυτούλα σε καλές μικρές ανεξάρτητες, κι εξίσου δυνατά χέρια στο σπρώξιμό τους, επιβεβαίωσε διπλά τη σιγουριά του σκηνοθέτη ότι υπήρχε ταινία μέσα στις σελίδες του τέταρτου βιβλίου του Αμερικάνου συγγραφέα παύλα αρθρογράφου με το υπολογίσιμο fan club (ή πέμπτου αν μετρήσεις και το ανέκδοτο πρώτο του), για έναν sex addict που περνάει τον καιρό του προσποιούμενος ότι πνίγεται σε ακριβά εστιατόρια για να γνωρίζει πλούσιους καλοσυνάτους ξένους και να βρίσκει χρήματα να πληρώνει τα έξοδα νοσηλείας της μάνας του, περιμένοντας εκείνη να του αποκαλύψει αποκαλυπτικό μυστικό για τον πραγματικό του πατέρα.

Καθυστερημένος στη συμμετοχή αλλά πρώτος στο θεαματικό σπάσιμο της απραξίας στις μεγάλες αγοραπωλησίες του Sundance '08, με σεναριακή υπογραφή του Pam Brady (South Park: Bigger Longer & Uncut (1999), Team America: World Police (2004)), ο Hamlet 2 (2008) όχι μόνο έκανε την αίθουσα και στις δυο προβολές του να χτυπιέται από τα γέλια, αλλά και τον Steve Coogan βασιλιά του φετινού φεστιβάλ, απέναντι στην βασίλισσα Melonie Diaz των τεσσάρων ταινιών. Η estelle που μια πίεση τη χρειάστηκε να πειστεί για το μεγαλείο του A Cock and Bull Story (2005), και όπου ακούει Άμλετ σκάει μύτη με την άλλη της κρυφή δημόσια ιδιότητα, αναλαμβάνει να μαντέψει τα πιθανά συστατικά της επιτυχίας, για κάθε φιλόδοξο να την επαναλάβει (ή απλά περίεργο):

Ο κόσμος εκεί έξω φαίνεται ότι ποτέ δε χάνει το ενδιαφέρον του για το βάρδο. Όχι μόνο δεν το χάνει, αλλά το επανεφευρίσκει σε κάθε καλή ή μάλλον κακή στιγμή, όταν κάθε άλλη έμπνευση έχει εκπνεύσει. Το εκ πρώτης όψεως περίεργο γεγονός να χρησιμοποιούν τον Σαίξπηρ ως πρόφαση για γέλιο περισσότερο στην απέναντι πλευρά του ωκεανού, παρά στην πατρίδα του, ίσως εξηγείται αν λάβουμε υπ' όψιν τον απαγορευτικό για καλαμπούρια σεβασμό που τρέφουν γι’ αυτόν οι συμπατριώτες του. Έτσι, ύστερα από τον Sam Bobrick και το ξεκαρδιστικό θεατρικό του Hamlet II, ήρθε η σειρά του Andrew Fleming να παίξει με την ιδέα ενός δεύτερου, εξίσου ξεκαρδιστικού Άμλετ. Στο πρόσφατα μοσχοπουλημένο στο Sundance φιλμ του, που δεν είναι παρά ένα ανάλαφρο teen comedy, εμπλέκει μια αυθεντικά βρετανική φάτσα, ίσως τον πιο αστείο κωμικό για όσους τον έχουν δει να κάνει το έμβρυο στο The Cock and a Bull Story: το Steve Coogan. Ο Coogan που περισσότερο από τη συνεργασία του με τον Winterbottom είναι γνωστός για το χαρακτήρα του ως αποτυχημένος τηλεπαρουσιαστής Alan Partridge, είναι εδώ ο άχρηστος δάσκαλος θεάτρου ενός λυκείου (sic) στο Tucson, Arizona που ύστερα από τρανταχτές αποτυχίες θεατρικών ανεβασμάτων του, και στην απελπισία του να σώσει το τμήμα από τις περικοπές, βρίσκει την ευφάνταστη ιδέα να γράψει τη συνέχεια του Άμλετ. Μάλιστα, θεωρώντας τη μαυρίλα του αυθεντικού κάπως αποθαρρυντική, επιλέγει να κάνει τη δική του εκδοχή χαρούμενη, γεμάτη μουσικές και guest εμφανίσεις από τον Ιησού και τον Αϊνστάιν. Παρέα με τον Coogan παίζει και η Elizabeth Shue ως μια περίεργη εκδοχή του εαυτού της που έχει αφήσει πίσω την υποκριτική της καριέρα και ξενιτεύεται στην Arizona για να δουλέψει ως νοσοκόμα. Αν μάλιστα οι φήμες για αίθουσες που τραντάζονται από τα γέλια είναι βάσιμες, η ανυπομονησία μας να δούμε το νέο απόκτημα της Focus Features είναι δικαιολογημένη.

Με την αγορά του Jack Brooks: Monster Slayer (2007) από την Anchor Bay να συνεχίζει φέτος την πρόσφατη παράδοση αγοραπωλησιών ικανών να τραβήξουν το ενδιαφέρον των trades (και όποιου έχει και δεν έχει ιδέα κατά συνέπεια), το 14ο Slamdance έκλεισε χτες τις πόρτες του στο Treasure Mountain Inn του Park City ανακοινώνοντας και τα βραβεία του (που σπάνια έχουν και καμιά ιδιαίτερη σημασία). Το πάντα αναρχικό φεστιβάλ έκλεψε αυτή τη χρονιά λίγη παραπάνω δημοσιότητα από το μεγαλύτερο και ταυτόχρονο λιγότερο ανεξάρτητο φεστιβάλ της παγωμένης πόλης της Utah, επειδή και μόνο το τελευταίο δε τα κατάφερε να ζεστάνει ιδιαίτερα τους περισσότερους επισκέπτες του.

Το Sundance βέβαια κλέβει σιγά σιγά με τη σειρά του τις παραδοσιακές τρομοσυμμετοχές του Slamdance, αφήνοντας του φέτος σαν υποψήφιες για κάτι καλό και παραπέρα, εκτός από τον Jack, μόνο τη μεταφορά του βασικού τίτλου της Imperium Comics στο Trailer Park of Terror (2008) και την Paranormal Activity (2007). Όσο για το πρόσφατο απόκτημα της εταιρείας που έβαλε στα ράφια των ντιβιντάδικων τα Evil Dead και Living Dead franchises, πέρασε ήδη από την Ευρώπη (Sitges, San Sebastian, Στοκχόλμη), και φαίνεται σαν ακόμα ένα cult hit του χώρου, μετά τα Hatchet (2006) και Behind the Mask: The Rise of Leslie Vernon (2006), στο οποίο δανείζει το όνομά του για τα credits ο Robert "Freddy Krueger" Englund. Και ίσως η αναβίωση, κομπλέ με χειροφτιαχτά εφέ, του camp horror στιλ των ντιβιντιασμένων 80s μαζί με τους συνειρμούς για τηλεοπτικούς (βλ. βαμπιρο) slayers να το βοηθήσουν να κουβαλήσει κόσμο από τους καναπέδες στις αίθουσες. Στόχο που δε πέτυχαν τα άλλα δυο παρά την εξίσου, μέχρι βαθμό σπαμαρίσματος, θετική στήριξη από την κριτική.

Το Videorama και το mftm.gr σας προσκαλoύν στην Avant Premiere της παιδικής ταινίας φαντασίας Το Νησί των Χαμένων Ψυχών. Την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου στις 10 το βράδυ στo REX VIDEORAMA στη Δραπετσώνα.

Βασισμένος στην δημιουργημένη απ' τον Mel Brooks ομότιτλη τηλεοπτική σειρά των mid-60s και στο γεγονός ότι όσοι την έβλεπαν είναι είτε νεκροί, είτε πεθαίνουν, ο με στιβαρή προϋπηρεσία σε ημιαποτυχημένα ρετάλια κωμικών ναυαρχίδων Peter Segal (δημιουργός του τελευταίου μέρους της τριλογίας των Τρελών Σφαιρών, του τελευταίου της διλογίας της αναβίωσης του Nutty Professor με τον Eddie Murphy και δυο εκ των πιο αδιάφορων ταινιών του Adam Sandler), πιάνει στα χέρια του τον πιο καυτό αυτή τη στιγμή κωμικό στην Αμερική (και το υπόλοιπο στερέωμα), μάλλον για να αναλάβει να τον... δροσίσει. Παρέχοντας τα απαραίτητα γκαφατζιλίκια, ο Steve Carell είναι ο Maxwell Smart, νεοπροαχθής ατζέντε 86 υπηρεσίας υποθέτεις μυστικής με το εύγλωττο κωδικό όνομα CONTROL, που προσπαθεί να θέσει υπό έλεγχο τις σκοτεινές δυνάμεις υπηρεσίας υποθέτεις τρομοκρατικής με το εύγλωττο κωδικό όνομα KAOS.

Τον απαραίτητο αντιπερισπασμό της γλυκομούτσουνης καβλίτσας παρέχει η Anne Hathaway, που είναι και η μόνη δευτεραγωνίστρια που κατάφερε να εξασφαλίσει χρόνο άνω των 0.332 δευτερολέπτων στο πορτογαλλέζικο διεθνές trailer που κάνει τις βόλτες του στο δίκτυο σήμερα, μερικούς μήνες μετά το πρώτο, αμερικάνικο teaser. Teaser που με την λιτή του αποτελεσματικότητα είχε ανοίξει ορέξεις για καινούριο Austin Powers το καλοκαίρι που είχε κυκλοφορήσει, αλλά νερώθηκε αρκετά για να γίνει trailer και σε προδιαθέτει το πολύ για καινούριο The Tuxedo (2002), χωρίς τα ταρζανικά του Jackie Chan. Και σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο ανεπιθύμητος είναι στη Βραζιλία ο Dwayne Johnson, που εμφανίζεται ελάχιστα, πόσο χαμηλό ηλικιακά είναι το target group της ταινίας που δεν θα αναγνωρίσει τον Alan Arkin, και πώς κατάφερε να απεμπλακεί τελείως ο Βill Murray, που δεν εμφανίζεται ούτε στους τίτλους τέλους.

Οι φαντασιώσεις και η ψευδομαρτυρία ενός ζηλόφθονου 13χρονου κοριτσιού γίνονται αιτία να χωρίσουν οι δρόμοι ενός ζευγαριού που μόλις παραδεχόταν τα συμπτώματα της αμοιβαίας ερωτικής έλξης, λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου, στη Βρετανία του '30.Τι θα ήταν η άβυσσος του μυαλού δίχως τις λέξεις; Πως θα ήταν η ζωή σ' έναν κόσμο δίχως φαντασία, δίχως τη διεγερτική τέχνη της μυθοπλασίας, τη δύναμη της δημιουργίας που πνέει μέσα μας συναισθήματα μεγάλης ευτυχίας ή μιας κατάρας που τίποτε δε μπορεί να εξιλεώσει... Πριν προχωρήσω σε ένα πλήθος από ερωτήματα που ταυτίζονται ιδανικά με το φιλμ του Joe Wright, θα ήθελα να εξομολογηθώ κάτι, απλά και τίμια: υπάρχουν αμέτρητες λέξεις τις οποίες θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς, σε μια απόπειρά του ν' αποτολμήσει να περιγράψει τούτο το εξαίρετο λογοτεχνικό σύμπαν του Ian McEwan. Λέξεις που δύσκολα μπορούν να κοντραριστούν με τη σεναριακή διασκευή - κέντημα του Christopher Hampton. Λέξεις που πέφτουν στο κενό μπροστά στο φιλμικό αποτέλεσμα. Ήδη φλυαρώ, αλλά, πρέπει να δείτε την Εξιλέωση με τα ίδια σας τα μάτια για να νοιώσετε την επίδραση που μπορεί να έχει μέσα μας η εμπειρία ενός κινηματογραφικού έργου. Χωρίς λόγια.

Με μια σιγουριά που σε αφήνει σύξυλο (ακόμη περισσότερο μετά τη δεύτερη θέαση του φιλμ!), ο Wright, στα 35 του και με μόλις μια ακόμη μεγάλου μήκους ταινία στο βιογραφικό του, αναβιώνει και εκ-μοντερνίζει ταυτόχρονα τη μεγάλη παράδοση του μεταπολεμικού βρετανικού σινεμά στο μελόδραμα, σα να σου λέει πως μπορεί ν’ αγγίζει το επίπεδο μιας Σύντομης Συνάντησης (1945)! Παλαιομοδίτικη στη βάση της, σχεδόν σημερινή ή έστω διαχρονική στην ψυχολογία γραφής της, δραματουργημένη φιλμικά όσο πιο σύγχρονα γίνεται χωρίς να "κλωτσάει" εκτός τόπου και χρόνου, η Εξιλέωση δένει ένα ολόκληρο χάσμα κινηματογραφικών γενεών μέσα από στρώσεις αφηγηματικών ανατροπών και σκηνοθετικών ευρημάτων με φινέτσα που βροντοφωνάζει "instant classic", για να κορυφωθεί σε τραγωδία... λεκτική. Προτού συνειδητοποιήσουμε το αληθινό δράμα και καλά κρυμμένο μυστικό του φιλμ, η Briony μας εξηγεί τη φύση της ασθένειάς της, που την καταδικάζει να χάνει το νόημα των λέξεων, μαζί με τη μνήμη της και ότι άλλο σημαντικό κρατάει στη ζωή έναν συγγραφέα. Αλλά, τελικά, αξίζει να θρηνούμε περισσότερο για την απώλεια όλων αυτών των λέξεων, για το κακό που μπορεί να διέπραξαν μέσα από τη φαντασία της συγκεκριμένης αφηγήτριας του έργου ή για την απώλεια των ψυχών που όλοι μας αναζητούμε να ανακουφίσουμε τεχνηέντως, φραστικά, ιδεατά, μέσα από τρεμάμενες συλλαβές, με την ελπίδα της εξιλέωσης στον άλλο κόσμο; Μπορούν οι λέξεις να γιατρέψουν την αλήθεια και το κόστος των επιλογών της Briony; Και πάλι, με τα ίδια σας τα μάτια, σε έναν επίλογο που κόβει την ανάσα θα βρείτε την απάντηση, όχι στα λόγια της όποιας κριτικής...

Πολλοί οι συνοδοιπόροι στο σκηνοθετικό επίτευγμα του Wright (το μονοπλάνο διαρκείας με τα στρατεύματα στο λιμάνι της Δουνκέρκης αρκεί για να θαυμάσει κανείς τον οραματιστή δημιουργό). Η Saoirse Ronan που κλέβει την παράσταση στο ρόλο της 13χρονης Briony, για να δώσει τη σκυτάλη στο γερασμένο βλέμμα οδύνης της Vanessa Redgrave. Το συγκλονιστικό κινηματογραφικό score του Dario Marianelli, που αναδεικνύει και πάει την αποκαλούμενη source music σε μονοπάτια έμπνευσης που σου τεντώνουν τ' αυτιά. Η φωτογραφία του Seamus McGarvey που φλουτάρει φετιχιστικά πάνω σε αντανακλάσεις της Keira Knightley μέχρι την ολοφώτεινη εικόνα της βρετανικής επαρχίας του '30, πριν πνιγεί στο σκοτάδι που φέρνει το ψέμα και ο πόλεμος. Το μοντάζ του Paul Tothill που μοιάζει να βηματίζει πάνω στην παρτιτούρα του Marianelli. Η γκαρνταρόμπα της Jacqueline Durran που προσθέτει θηλυκότητα πάνω στην παγερή σιλουέτα της Knightley. Και, πηγή όλων, πρωταρχική, η πένα του McEwan που έπλασε ένα φινάλε λυγμικά λυτρωτικό το οποίο δεν πρόκειται ν' αφήσει βλέμμα στεγνό στις αίθουσες.

Χωρίς να θέλω να παρασυρθώ από λέξεις απόλυτες όπως "αριστούργημα", πιστεύω πως η Εξιλέωση είναι μια ταινία που πρέπει να δοκιμαστεί από το χρόνο, πρέπει να επουλωθεί μέσα μας σαν τραύμα της ψυχής, της λαβωμένης από λόγια εσφαλμένα. Ειλικρινά, κάθε επόμενη φορά που έβλεπα το φιλμ, η συναισθηματική φόρτιση δεν έχανε ίχνος από την έντασή της. Το αντίθετο, μάλιστα! Άσχετα από την όποια τύχη της στα Όσκαρ (επτά υποψηφιότητες), λοιπόν, θα στοιχημάτιζα με μεγαλύτερη σιγουριά για την άξια θέση της στο αύριο. Ίσως τότε ζητήσω κι εγώ τη δική μου εξιλέωση από ένα έργο που... έβλεπε πιο μπροστά από την αλήθεια την οποία μπόρεσα να αντιμετωπίσω σήμερα σαν θεατής.

Σε πλήρη αντίθεση με high school musicals, νεανικό άγχος είναι να κυοφορείς παιδί από τον Michael Cera με 80s σορτσάκι που τονίζει το προσόν του (να ανήκει στον αντρικό πληθυσμό).Η Juno (2007) φτάνει στις ελληνικές αίθουσες έχοντας ξεπηδήσει σχεδόν θρυλικά πια από τα ανεξάρτητα και φεστιβαλικά κυκλώματα το Σεπτέμβρη για να γίνει, τον τελευταίο μήνα, αγγίζοντας τα $90 εκατομμύρια σε εισπράξεις, με διαφορά η μεγαλύτερη επιτυχία της Fox Searchlight (με ιστορία και ειδίκευση στο να κάνει ακριβώς αυτό, όπως ξέρεις) και να τσιμπήσει τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες στις βασικές κατηγορίες (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, γυναικείας ερμηνείας) προχτές, για όλους αυτούς τους λόγους που σου 'χαμε πει από το trailer.

Επιπλέον, παρόλο που ξεκινάει σαν ένα ακόμα έξυπνο indie για έξυπνους indieφιλ και η Diablo Cody ποτέ δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να προσθέσει ακόμα μια (και ακόμα μια) ατάκα σε όλη της τη διάρκεια, η ταινία αγκαλιάζει τελικά την εκπεφρασμένη της φιλοδοξία για απλότητα όπως η πρωταγωνίστριά της το αγέννητο μωρό, φοράει την καρδιά της στο μανίκι της όπως όλο το καστ και οι συντελεστές, και σε βρίσκει να γέρνεις ασυναίσθητα προς τα μπρος με αγαλλίαση όπως παρατηρεί ο Roger Ebert που την έβαλε στην κορυφή της λίστας του με τις καλύτερες της χρονιάς. Τα εύσημα πάνε φυσικά σε όλους αλλά μάλλον περισσότερο και μάλλον απρόσμενα στον υπερβουηγμένο για το Thank You for Smoking (2005) Jason Reitman, για την αυτοσυγκράτηση και την τήρηση των ισορροπιών που δεν επιτρέπει σε κανένα, ακόμα και κακοπροαίρετο, να βρει πάτημα για κατηγορίες. Έτσι, όπως θα σου πουν και καναδυό ακόμα, μη περιμένεις τίποτα τόσο έμμονο όσο το Ghost World (2001) αλλά κάπου κάτι θα σου μείνει να πιάνεις και αργότερα εκτός από το sassy χιούμορ. Και το πιο πιθανό είναι, αν ακολούθησες τη συμβουλή μου από το φθινόπωρο και πας στη προβολή με πεντέξι γκομενίτσες που σε θεωρούν πια πολύ υποψιασμένο, να θες να κρατήσεις μετά μόνο την Ellen Page, και ότι άλλο σου γεννοβολήσει, για οικόσιτο ζωάκι.

Κάποιοι Βιρμανοί είναι εχθροί μας, κι ο John Rambo φίλος μας.Κι αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις για την μεγάλη επιστροφή του τεράστιου (κυριολεκτικά, πλέον) John Rambo, που μετά το σχετικό τρομολαγνικό μοντάζ ρεπορτάζ, ξεκινά με έτερο, ειδυλλιακό, όπου ο John δένει κόμπρες φιόγκο και (στην αγαπημένη μου εικόνα της σαιζόν, τουλάχιστον), ψαρεύει με τόξο και βέλος, κι έτσι περνάει ο καιρός. Ώσπου η ήσυχη ζωή του αλλάζει, όταν γκόμενα με φωνή party line και ιδέες αθώου αλτρουισμού ταιριαστού με τις αφέλειες του μαλλιού της, τον προκαλεί σε face off με φιλοσοφικά τσιτάτα. H δική σου campy άνεση χαλάει στο 15λεπτο, με ολική επίθεση εικόνων συγκλονιστικής στρατιωτικής βαναυσότητας, που σιγουρεύουν το μυαλό σου ότι κάποιος πρέπει να επέμβει, το προετοιμάζουν για τη βαναυσότητα που θα ακολουθήσει, και του δίνουν πάτημα να την δικαιολογήσει. Κάνει μια κοιλάρα μέχρι να έρθει βέβαια, και κάποια απ' τα βασανιστήρια που την προκαλούν μπορεί να τα βλέπεις σ' επανάληψη για να τα εμπεδώσεις, αλλά όταν γυρίσεις απ' το φουαγιέ, είναι εγγυημένο οι παλμοί σου να πιάσουν τα rpm των μυδραλιοβόλων που γαζώνουν ό,τι μελαψό βρεθεί μπροστά τους, κι ανοίγουν τρύπες μεγαλύτερες κι απ' την οικονομική κρίση της Αμερικής, για να σου σερβίρουν αχνιστά λαχταριστά άντερα σχηματικών σαδιστών αλλοεθνών τρομοκρατών, ανεβάζοντας το death count στους τρεις νεκρούς ανά λεπτό, όπως περηφανεύεται το promotion. Ο δρόμος της επιστροφής είναι μακρύς και ματωμένος, αλλά ο βετεράνος ο σωστός, τη δουλειά του θα την κάνει.

Μουσικός του δρόμου γνωρίζει μετανάστρια με παιδεία στο πιάνο, κάνουν παρέα, γράφουν τραγούδια, ερωτεύονται, κι αυτός πρέπει να φύγει, να πάει να γίνει σταρ. Θα την πάρει μαζί του;Ταιριάζοντας την ειλικρίνεια της απελπισμένης αισιοδοξίας των χαρακτήρων του και της ιστορίας ελπίδας μέσα στη μιζέρια τους, με την λεπτότητα της βεριτέ απεικόνισής της με την κάμερα στο χέρι, ο John Carney πετυχαίνει έναν συνδυασμό σπάνιο, σπουδαίο και δύσκολο, και τον περνάει σ' ένα ολότελα διαφορετικό κι ολότελα αλλόκοτο επίπεδο με την άποψή του για indie εκδοχή σύγχρονου μιούζικαλ κομπλέ με indie ήχους να σετάρουν με την indie παραγωγή του. Κι αυτό που προκύπτει, είναι ένα μυστήριο πλάσμα που μπορείς εύκολα να καταλάβεις γιατί μπορεί να εξυψωθεί μέσα απ' το σωρό ανεξάρτητων wannabe ταινιών που αποτελούν το Sundance όπου και ξεχώρισε με το βραβείο κοινού, αλλά στο δικό του χώρο και χρόνο, δύσκολα στέκεται στα πόδια του. Δεν είναι λίγες οι σκηνές που το πάντρεμα ταινίας και τραγουδιού είναι ιδανικό, με τα κυρίως σπαραχτικά τραγούδια του να λειτουργούν άψογα για να πάνε την ιστορία μπροστά (ή για να σου πουν τη κρύβεται από πίσω), αλλά δεν είναι και λίγες εκείνες που η κατάσταση θυμίζει τσόντα, με τη διαφορά ότι αντί οι πρωταγωνιστές να μπαίνουν στο κάδρο και να λένε δυο ατάκες για να πηδηχτούν, οι πρωταγωνιστές μπαίνουν στο κάδρο και λένε δυο ατάκες για να τραγουδήσουν. Πάντως, και παρ' ότι τις ισορροπίες περισσότερες φορές τις χάνει απ' ότι τις κρατάει, το Once παραμένει σίγουρα μια ιδιαίτερη κινηματογραφική εμπειρία, έστω και σαν κολάζ, από μια σειρά βιντεοκλίπ με τους ίδιους, αγαπημένους σου πρωταγωνιστές.

Πιτσιρικάς με μέλλον στο χόκει, τα χάνει όλα σε αυτοκινητιστικό, και αναγκάζεται να βλέπει τον εαυτό τον να σαπίζει σφουγγαρίζοντας τράπεζα, μέχρι που τον προσεγγίζει σπείρα και τον πείθει να τη ληστέψουν.Οι δυσκολίες του εν λόγω πιτσιρικά να ζήσει κανονική ζωή υποφέροντας απ' τις σωματικές και συναισθηματικές αναπηρίες που κληρονόμησε απ' το ατύχημα, δίνουν στον Joseph Gordon Levitt σανίδα σωτηρίας ν' απλώσει πάνω την υπόληψη του, ερμηνεύοντας τον προβληματικό χαρακτήρα του με διακριτικότητα, αλλά δεν φτάνει να χωρέσει και κανέναν άλλο. Ξεκινώντας ως υποσχόμενο νεονουάρ με νόστιμες προεκτάσεις για τις αλληλεπιδράσεις παρελθόντος και παρόντος σε πιο ανθρωπιστική εκδοχή Memento-ειδούς παραλλαγής, ο ιστός που αρχίζει να υφαίνει ο Scott Frank, σύντομα μεταλλάσσεται σε ασταθή δραματική φιοριτούρα που δεν αποκτά ποτέ νεύρο ικανό να δικαιολογήσει την έκτασή της. Παράλληλα, η παράλληλη πλοκή της ληστείας μένει πολύ ώρα στο περιθώριο και δεν καταφέρνει ποτέ να λειτουργήσει σαν τονωτικό, ενός σεναρίου που όταν κάνει τον κύκλο του, επιβεβαιώνει την υποψία που είχες λίγο μετά την αρχή, ότι θα παραβεί τον βασικό κανόνα που τόσην ώρα σου προμόταρε: δεν μπορείς να πεις μια ιστορία, αν δεν ξέρεις πού θες να την πας.