Πατριώτης πατέρας που δεν ξέρει πώς να πει στις δυο κόρες του ότι η μητέρα τους μόλις σκοτώθηκε στο Ιράκ, τις πάει εκδρομή.Δράμα σημαντικής εμβέλειας κυρίως λόγω του τρόπου που διαχειρίζεται την μικρή του κλίμακα, το Grace is Gone είχε κερδίσει το buzz του πρόπερσι στο Sundance όντας η πρώτη δραματική ταινία που κατάφερε να βρει αγοραστές (τους Weinsteins που κόντεψαν, λέει, να γκρεμίσουν απ' τα χτυπήματα την πόρτα στο δωμάτιο του Strouse και των λοιπών συντελεστών για να τους πιάσουν στον ύπνο), buzz που επιβεβαίωσε κερδίζοντας μετά και τα βραβεία κοινού και σεναρίου. Έκτοτε κινήθηκε μάλλον υποτονικά (κυρίως με το σπρώξιμο του ονόματος του Clint Eastwood που παίζει στα credits πάνω απ' τον τίτλο του τραγουδιού Grace is Gone), πράγμα διόλου παράδοξο, αφού κι οι Weinsteins τελικά φοβήθηκαν την περίεργη γκρίζα ζώνη όπου κινείται, εξερευνώντας με εξαιρετικά ήσυχο κι ανθρώπινο τόνο, τον βουβό πόνο μιας ολόκληρης χώρας που προσπαθεί να διαχειριστεί τις απώλειές της σ' έναν πόλεμο που χάνει το πρόσωπό του μόλις κλείσεις την τηλεόραση. Απέχοντας σχεδόν ολοκληρωτικά από πολιτική τοποθέτηση (αν και αν το θες αρκετά, θα βρεις θέση σ' όποια μεριά και να την ψάξεις), το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Strouse είναι ένα αξιοπρόσεχτο συναισθηματικό ταξίδι, κομματάκι μονότονο αλλά ωστόσο συγκινητικό, που καταφέρνει και τη σκηνοθετική του γύμνια να καλύψει, χάρη στην γοητευτικά καθαρή δραματουργική του απλότητα.

Χιπι-οειδές φεστιβάλ ξεκινάει ακόμα μια χρονιά σε δάσος όπου παλιότερα μικρό παιδί με Ρηγκαν-ικές εμμονές έκανε τατουάζ στο λαιμό περιβαλλοντο-ακτιβιστών. Με αλυσοπρίονο.Πολύ καλός, πολύ κακός, και πολύ έξυπνος για το καλό του προσπαθεί να είναι ο Ταξιδιώτης (2006). Χωρίς προϋπολογισμό ούτε για γύρισμα ξαφνικής συνάντησης βαν με χαντάκι, ο πρωτάρης στη σκηνοθεσία David Arquette εκμεταλλεύεται τη θητεία του σαν ηθοποιός για να μαζέψει καστ επώνυμων κι ανώνυμων τόσο επαγγελματιών που μόνο μπιμουβιά δεν αναδίδουν ακόμα και στα σκατά να πέσουν (που πέφτουν). Οι μάσκες προέδρων στη μεγάλη οθόνη είναι τόσο παλιές όσο κι αυτοί, είχαν κάνει και συμμορία στη Κόψη του Κύματος (1991), και η καταγγελτική πρωτοτυπία του Reagan παρανοϊκού με τσεκούρι εναντίον δικαίων και αδίκων πάσχει ελαφρά στους δίκαιους, αφήνοντας την ικανοποίηση του αιμοδιψούς ενστίκτου σου σε κάτι σε ξαμόλυμα γύπα σε κοράκια (και δίνοντάς σου φυσικά και τις ίδιες επιλογές για να μαζοχιστείς τρομάζοντας ταυτιζόμενος με θύματα). Ακόμα και στα πιο τεχνικά, τα γυρίσματα φανερά γίναν σε φιλμ, όμως αν ο φωτογράφος χρησιμοποιούσε ότι στοκ έβρισκε, αν το διάλεγε τόσο αζήτητα μερακλίδικα όσο και τις τοποθεσίες και τις γωνίες του, αν ήταν επιπλέον επιλογή αναφοράς σε εικονικές τρομοσκηνές των 80s ή (το πιο πιθανό) η πρόθεση χάνονταν στο δρόμο σε κάθε σκηνή, δύσκολα το λες πια. Ο Arquette χάνει τη μπάλα προσπαθώντας να περάσει πολιτικά σχόλια όπως γίνονταν στο είδος στα 70s, να αναβιώσει τα 80s απελευθερωμένα από τη καταπίεση σε σεξ και ναρκωτικά, να επιδείξει ότι έμαθε παίζοντας στα Scream των 90s και να μιλήσει στη χαμένη γενιά των 00s. Κι αν ένα σωρό θετικά μπορείς να βρεις να του καταλογίσεις, αυτό που σου μένει τελικά είναι μπάφιασμα από τη μια, όσο και με τις σκηνές.. επήρειας, πρωτοφανώς λειτουργικές και ταξιδιάρικες μέχρι που τις σιχαίνεσαι. Και αίσθηση ανικανοποίητου από την άλλη, όσο και με τις σκηνές βυζόμπαλων, φευγαλέα προτού τα πιάσεις (με το μάτι σου) καταστρατηγώντας έτσι και όποιο λόγο εμφάνισής τους.

Πιτσιρικάς που μπορεί και τηλεμεταφέρεται, βρίσκεται στο στόχαστρο μυστήριας σέχτας που ξεπαστρεύει το είδος του (γιατί μόνο ο Θεός μπορεί να είναι πανταχού παρών), και θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να ερωτευτεί.Αφήνοντας το κινηματογραφικό φιλί του θανάτου που είναι ο Hayden Christensen, να αλληλοεξουδετερώνεται με το φιλί της ζωής που προσπαθεί να του δώσει ο Jamie Bell, ο Doug Liman χαϊδεύει τον πάτο της καριέρας του, χοροπηδώντας στα κομματάκια που του κόλλησε με κόλλα στιγμής το σεναριογραφικό τρίο απ' τη σειρά βιβλίων του Steven Gould, και γλιτώνει τη μαύρη τρύπα σχεδόν αποκλειστικά χάρη στη χαζομάρα της σύνθεσης της ιδέας της ταινίας, που καλύπτει με ένα campy πέπλο την ασυναρτησία της εκτέλεσης. Ένας πειραγμένος παραμελημένος νέος υπερήρωας που μαθαίνει τα κόλπα, ένας προαιώνιος μυστικιστικός πόλεμος, ένα αταίριαστο δίδυμο συμμάχων, ένας κλασικός εφηβικός λυτρωτικός έρωτας, ένα άσπρο σφουγγάρι στο κεφάλι του Samuel L. Jackson, ένα μίξερ και (ιδού) ένα σενάριο, που αρνείται πεισματικά να εστιάσει σε οποιαδήποτε κεντρική ιδέα, κι ο Doug Liman που παραμένει σοβαρός πίσω απ' την κάμερα, καταφέρνοντας τουλάχιστον να στήσει μερικές διάσπαρτες σκηνές δράσης σε ωραία τοπία, που σχεδόν κάνουν ν' αξίζει ο κόπος σου να περιμένεις να εμφανιστούν.

Μανιακή παράνυφος χάνει τον άντρα της ζωής της στα δόντια της αδερφής της αλλά τον βρίσκει σε δημοσιογράφο που θέλει να την εκμεταλλευτεί για να βγάλει εξώφυλλο.Κι αν το blurb δε σου λέει τίποτα και πας στην αίθουσα μαντεύοντας την υπόθεση απ' τον τίτλο και τη σεναριογράφο, μπορεί να νομίσεις πως θα δεις τον Διάβολο να (ξανα)Φοράει Πράντα (27 φορές), ή όταν πάρει μπρος η ταινία, να σου φανεί πως μπορεί και να δεις το τέρας του Φράνκενσταϊν να συναντά την Carrie του Sex and the City. Αλλά η πραγματικότητα (της ταινίας) είναι πολύ πιο απλή, ανέμπνευση και περιορισμένων φιλοδοξιών, αφού τα 27 Φορέματα που κρύβει στη ντουλάπα της η Katherine Heigl, είναι απλά η ασφαλής εκδοχή της προσπάθειάς της να περάσει τις χρυσές της σφαίρες απ' τις αποστειρωμένες φόρμες του Grey's Anatomy στη μεγάλη οθόνη, μέσω μιας επανεκτέλεσης του My Best Friend's Wedding (1997), του The Wedding Planner (2001) και του How to Lose a Guy in Ten Days (2003) μαζί, αλλά με αλλαγές στους βαθμούς συγγένειας (των ηρώων). Το παράδοξο είναι ότι, σ' αυτή την ενοχλητικά προβλέψιμη κι ανιαρά καλογυαλισμένη ρομαντική κομεντί του κιλού, λάμπουν σχεδόν όλοι εκτός απ' το άτομο που σχεδιάστηκε να μεταφέρει, με την Malin Akerman να είναι σαφώς η πραγματικό καμπυλόγραμμη θέλξη της ταινίας, τον James Marsden να είναι σαφέστερα πιο αξιοποιήσιμος πρωταγωνιστής απ' την ξανθιά που μοστράρει στην αφίσα, και ακόμα και τον Edward Burns με την σε-μηχανή-υποστήριξης εκφορά των ατακών του χάρτινου αντικειμένου του πόθου, να κοντράρει σε ενδιαφέρον τον χαρακτήρα που προσπαθεί να ζωντανέψει η Heigl.

Όπως φαίνονταν από τη προηγούμενη βδομάδα που φίσκαρε τους κινηματογράφους του γαλλικού Βορρά (με μέσο όρο κοντά στις 9 χιλιάδες θεατές ανά αίθουσα) και σχετικά λιγότερο από το (ενδέκατο καλύτερο) άνοιγμά του σε όλη τη χώρα με 558.359 εισιτήρια τη Τετάρτη, το Καλωσόρισμα στη Χώρα των Ch'tis (2008) του Dany Boon διέλυσε κάθε μποξοφική επίδοση στη χώρα του Astérix. Με συνολικά 3,6 εκατομμύρια θεατές το πενθήμερο (περίπου χίλιους περισσότερους ανά αίθουσα απ' τους πρώην κατόχους του ρεκόρ, τρίτους Μαυρισμένους) και έσοδα $37,7 μυρίων, το αγκάλιασμα της ιδιαίτερης πατρίδας του από τον καραδημοφιλέστατο κωμικό βρέθηκε στην κορυφή και του πλανητικού μποξόφη, και επόμενο στόχο έχει πια, σύμφωνα με τον Henri Demoulin διευθυντή βόρειας εγχώριας διανομής της Pathé, κανέναν άλλον αλλά τον Τιτανικό (1997) των 20 μυρίων Γάλλων θεατών.

Όπως καταλαβαίνεις και από το trailer το οποίο ξοδεύει τη μισή του διάρκεια σε αστεία προφοράς, η ταινία είναι βαθιά γαλλική, τόσο βαθιά που φτάνει στη περιοχή του Nord-Pas de Calais, κατοικημένη από μυριάδες.. υπερβολικά στερεότυπα που φέρνουν σε Βέλγους του Goscinny, στο πιο μπρουτάλ και στο πιο ανεπιθύμητο για την υπόλοιπη χώρα --στην υπόθεση, ο ταχυδρομικός από την Προβηγκία που μετατίθεται εκεί για "ατασθαλίες", γίνεται ήρωας για τη γυναίκα του που τον είχε στο φτύσιμο. Περήφανος για την καταγωγή του από την επαρχία (το Armentières συγκεκριμένα), ο Boon κατάφερε να ανατρέψει όλα τα κλισέ, κάνοντας τους κατοίκους της πιο αξιαγάπητους και από ανυπότακτους Γαλάτες, τη περιοχή, όπου βρέχει 3-4 φορές το χρόνο, για 3-4 μήνες τη φορά, να φαίνεται ήδη πιο τουριστική από τις παραλίες του Νότου (που φάγαν τόση σκόνη όση και οι Bronzés τους από τους Ch'tis), και τη μικρή πόλη Bergues αγαπημένο προορισμό για.. ταξίδια του μέλιτος. Σε όλα στόχευε από την αρχή ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης/πρωταγωνιστής, περιμένοντας πρώτα να καταξιωθεί και κινηματογραφικά, μετά την εξαγώγιμη πρωταγωνιστική επιτυχία σε La Doublure (2006) και κυρίως Mon Meilleur Ami (2006) αλλά και τη σχετική της πρώτης του δημιουργίας, La Maison du Bonheur (2006). Και μπορεί ένα κάποιο θέμα να υπάρχει, με την αντιπροσωπευτικότητα της πόλης που διάλεξε, αλλά ακόμα κι αν έβρεχε μαγικό φίλτρο όσο μεγάλωνε, πιο πολύ θα περίμενες να ζοριστεί να τα καταφέρει.

Η UIP σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ταινίας της χρονιάς Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους. Την Τετάρτη 5 Μαρτίου στις 8 το βράδυ στην Odeon Όπερα, Ακαδημίας 57.

Υποψηφιότητα για μεγαλύτερη ταινία του καλοκαιριού βάζει ο Iron Man (2008) με το trailer που έριξε το Trailer Park του MySpace, δυο μήνες πριν το φιλμ βγει στις αίθουσες, ανοίγοντας επίσημα και τη μπλοκμπαστερική περίοδο.

Με σωστές δόσεις χαρακτήρων, αστείων και ατσαλένιων τριξιμάτων (έστω κι αν μερικές σκηνές ακόμα φέρνουν σε πλαστικό) η Marvel προφανώς τοποθετεί τον αποτρελαμένο αδίστακτο γκομενιάρη Tony Stark του Robert Downey Jr. απέναντι στον μισότρελο κατασόβαρο μοναχικιάρη Bruce Wayne του Christian Bale. Χωρίς να αποφεύγει, ίσα ίσα, ούτε αυτή την τραχιά αίσθηση της πραγματικής πραγματικότητας του Batman Begins (2005), ούτε τις συγκρίσεις με τις τεράστιες γαμηστερές σκηνές των Transformers (2007), χάρη στη φανταστική δουλειά στα εφέ (πιο χαρακτηριστικά εκεί που παθαίνεις μεγαλύτερο σοκ από τον Stark όσο διαπιστώνεις τις δυνατότητες της αρματωσιάς) και την αποστροφή του Jon Favreau για 3D κόσμους (με την επιμονή του να "τοποθετεί" την εικονική κάμερα, να κάνει θαύματα στις CGI σκηνές). Επιπλέον, αν βάλεις ότι και ο άφαντος ακόμα Incredible Hulk (2008) θα ανοίξει πριν τον Σκοτεινό Ιππότη (2008), μαζί με την εικοσάχρονη πια ιστορία του τελευταίου στη μεγάλη οθόνη, βλέπεις μια κάποια κούραση, ένα κάποιο ξώφτερνο στην κατά τα άλλα άτρωτη προωθητική μηχανή της Warner. Ενώ η ρέτρο (κομπλέ με απαγόρευση ψηφιακών προβολών) φετινή νέα έξοδος του Indiana Jones φυσικά και δε διεκδικεί καμιά πρωτοτυπία. Έτσι τελικά κάπου διακρίνεις ρεαλιστικές δυνατότητες για ολόφρεσκο franchise που θα διαδεχτεί αυτό του Spider-Man. Και σε αυτό ποντάρει φανερά η Marvel, ξεκινώντας με μικρό αντίπαλο (ο Iron Monger δεν είναι Mandarin), και έχοντας ήδη κάνει ταχτικό επισκέπτη, στιλ Wolverine, τον χαρακτήρα στα μισά της κόμικ, σχεδιάσει νέο τίτλο, και βάλει τον Favreau να γράφει mini-series και (κανένα άλλο αλλά) τον Peter David τη μεταφορά της ταινίας. Βέβαια τα ratings της διαφήμισης στο Super Bowl δεν ήταν και τα καλύτερα, το κόμικ δε πιάνει συχνά το τοπ-50 στις πωλήσεις, η Paramount (της αμερικάνικης θεατρικής διανομής) έχει και δικές της, έστω και παρωχημένες, μπλοκμπαστεριές να σκεφτεί, και φαίνεται απίθανο πια όλα τα εφέ να έχουν την ίδια ποιότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Οπότε μη περιμένεις τίποτα τόσο γεωσεισμικό όσο τα ρομποτάκια του Michael Bay.

Κατά τα άλλα, η σκηνή του τέλους, με το τανκ, που κάποιοι προσπάθησαν να πασάρουν για VR εκπαίδευση, είναι σαφώς πιο βελτιωμένη απ' ότι στο σποτάκι του Super Bowl που είχε ξεσηκώσει τις σχετικές κακές αντιδράσεις. Οι χαρντροκιές της υπόκρουσης περιλαμβάνουν πια και AC/DC και Audioslave (εκτός από το Iron Man των Sabbath) και δε νομίζω να έχει κανένας αντίρρηση. Η Gwyneth Paltrow πρώτη φορά φαίνεται φαγώσιμη, με μπουκούλες και καραμελί μαλλάκι, αν έχεις γούστα σα τα (χοντρά) δικά μου. Και οποιαδήποτε ταινία με πρωταγωνιστές Robert Downey Jr. και Jeff Bridges, δυο από τους πιο "καταραμένους", υποεκτιμημένους, χολιγουντιανούς αστέρους, δε θα χρειάζονταν κατεβατά για να την έχεις στα must του καλοκαιριού.

Η Hollywood Entertainment σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ταινίας τρόμου Ο Ταξιδιώτης. Την Δευτέρα 3 Μαρτίου στις 8 το βράδυ στα VILLAGE PARK 20 Cinemas στoν Αγ. Ι. Ρέντη.

Μικροαγροκτηματίας παρακολουθεί ληστεία στο δρόμο του να προσπαθήσει να ξεκαθαρίσει τα μεγαλοχρέη του στην πόλη. Και είναι εκεί, τυχαία, όταν συλλαμβάνουν τον τρομοκρατικό αρχιληστή.Το Τελευταίο Τρένο για τη Γιούμα (2007) φτάνει στην Ελλάδα τόσο καθυστερημένο που έχει γίνει πια κλασικό όσο και το γουέστερν του 1957 που αναδημιουργεί. Βασισμένο σε σύντομη ιστορία του Elmore Leonard που προτού γίνει ο Stephen King του φιλμ νουάρ για το Χόλιγουντ δοκίμασε το χέρι του και στην Άγρια Δύση, το Τρένο είχε αποκτήσει πραγματικούς επιβάτες (βλ. χαρακτήρες συστημένους καλύτερα) πριν πενήντα χρόνια, και προσαρμόστηκε τώρα αρκετά για να προστεθεί το δίδυμο των Michael Brandt και Derek Haas στα σεναριακά credits και να γίνει πιο γρήγορο, πιο ανηλέητο και ελαφρά πιο gay όσο και ο χαρακτήρας του Ben Foster που πρωταγωνιστούσε στις πρώτες απίθανες αφίσες του remake. Αλλά παραμένει μια ιστορία ατόμων μουλαρωμένων ηθικών κανόνων με αρκετά αρχίδια για να την αλλάξουν (αντί να προσαρμοστούν σε αυτή), στα πρότυπα του πιο περίφημου Τρένου που είχε Σφυρίξει Τρεις Φορές πέντε χρόνια νωρίτερα. Με μεγαλύτερο ατού τελικά τις μεγάλες ερμηνείες των μεγάλων πρωταγωνιστών του (αν και κάπου έχεις, όχι άδικα, την αίσθηση ότι τις έχουν επαναλάβει), ο James Mangold αποδίδει φόρο τιμής σε μια ταινία που, όπως λέει, τον είχε επηρεάσει και προσπαθούσε να μιμηθεί από το Cop Land (1997) ακόμα, χωρίς καμία ρεβεζιονιστική διάθεση, πηδώντας έξω από τα στενά όρια του είδους όπως όφειλε και στόχευε κάθε αξιόλογος εκπρόσωπός του όταν ανθούσε, με τη φούρια και το πάθος του ανθρώπου που ξέρει ότι δε θα ξανάχει τέτοια ευκαιρία.

Ορφανή με ακόρεστη δίψα για χορό στους δρόμους προσγειώνει θέση στο γνωστό ανύπαρκτο μουσικό λύκειο.Μερικές μέρες αφού έθαψα έγραψα για το Step Up (2006), άκουγα στο λεωφορείο μια 20χρονη να συστήνει με τις ώρες φυσικά, στο τηλέφωνο φυσικά, μια καταπληκτική ταινία με καταπληκτική μουσική και καταπληκτικούς χορούς και καταπληκτική υπόθεση. Και μια κατάπληξη την έπαθα, παρότι σαβουροκαπνισμένος, διαπιστώνοντας ακριβώς πως δημιουργήθηκε η υπόγεια επιτυχία (και όχι μόνο στην Ελλάδα) ενός ακόμα αθέλητου.. Dancy Movie. Ενάμιση χρόνο μετά, είναι πιο ασφαλές να δεις τη συνέχεια καθιστός πάνω σε κάνα ρήγμα στη Μεθώνη, παρά σε αίθουσα με όσους ενθουσιάστηκαν με τη πρώτη ταινία, αφού το μυαλό τους θα είναι έτοιμο να ανατιναχτεί.

Δύσκολο να πεις χωρίς πολύ ψάξιμο αν η Disney θέλησε να τοποθετήσει το franchise σε γωνιά μη ανταγωνιστική με το χρυσωρυχείο High School Musical που της προέκυψε, αν το πήγαινε για κάποια από τις συνηθισμένες, επικριμένες και προσοδοφόρες straight-to-dvd παραγωγές της και της βγήκε θησαυρός ή όντως μια επιδίωξη να κάνει sequel δυοτρεις κλάσεις ανώτερο την είχε. Προϋπολογισμός, επαναχρησιμοποιημένα σκηνικά, "ταλέντα" σε σενάριο και σκηνοθεσία και o Channing Tatum να επιστρέφει σε ρόλο καμέου για την αληθοφάνεια, όλα συγκλίνουν σε αρπαχτή. Αλλά η ιστορία γυρνάει τη προηγούμενη ανάποδα για να βγει στους δρόμους (ε και στα ομώνυμα.. club της γειτονιάς), δε προσποιείται ότι πρόκειται να ενδιαφερθείς για τους χαρακτήρες (και βγάζει έτσι μερικούς περιφερειακούς που.. σε ενδιαφέρουν) και αναμιγνύει εθνότητες και τάξεις τόσο φυσικά που δε το προσέχεις (έστω κι αν τελικά, σε σεναριακό αδιέξοδο, ποδοπατάει ότι έχτιζε στην παραλία που τσαλαβουτάει ο Μέσος Κοινός). Ο Jon Chu φαίνεται από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις που πήρε τη δουλειά γιατί την άξιζε, φέρνοντας και μια φρέσκια κοντινή και αποκαλυπτική σκηνοθετική ματιά, εναλλακτική στους συνηθισμένους σωματοσωρούς. Το soundtrack βγαίνει πολύ περισσότερο στη κοφτερή άκρη του mainstream (με τους συνήθεις ύποπτους, Timbaland και Missy Elliot, δίπλα σε ψιλοβλαχιές αλλά και πραγματικά club über hits σα το Low). Και οι χορογραφίες, απελευθερωμένες από μπαλεταρίες και ότι άλλο δεν είσαι υποχρεωμένος να υποστείς ως μη φιλόδοξος jazz dancer, εμφανώς στημένες απέναντι σε ότι γέρνει σε τηλεοπτικά μιούζικαλ, απογειώνουν το αποτέλεσμα τόσο που θα πόνταρες στα σίγουρα ότι σε δέκα χρόνια θα το λένε κλασικό, αν δεν κουβάλαγε τη κατάρα να το λένε από τώρα Step Up 2.

Μεξικάνος περνάει λαθραία στην Αμερική για να βρει τον πατέρα που δε γνώρισε ποτέ, αλλά συνταξιδιώτης τού κλέβει την ταυτότητα για να του κλέψει το όνειρο.Κλασική περίπτωση κλεμμένης ταυτότητας δίνει τη βάση για να στηθεί μελέτη της καταραμένης γκαντεμιάς και της συνεργασίας της με τις βολικές στροφές στημένου σεναρίου, που προσπαθεί να εξερευνήσει τη δυνατότητα για καλό στην ψυχή του κακού κι αντίστροφα, χωρίς να αφήνει ούτε ένα κλισέ περί ταξικού ρατσισμού και επιβίωσης στη φτώχεια επιφανειακά αχρησιμοποιήτο. Η σκοτεινή και κουνημένη σκηνοθεσία του το κάνουν αρκετά έντονο για να σε πιάσει απ' τα μούτρα κι οι ερμηνείες του από σχετικά ερασιτέχνες ηθοποιούς σε βάζουν και σε κρατάνε μέσα στο δράμα του για το πρώτο σαρανταπεντάλεπτο, αλλά η ακλόνητη επαναληπτικότητά του και η προβλεψιμότητα στην οποία καταλήγει, φτιάχνουν αρκετά μεγάλη κοιλιά ώστε κι ο ίδιος ο δημιουργός του, που βραβεύτηκε το 2006 με το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στο Sundance, να μην είναι σίγουρος πώς ακριβώς να το κλείσει μετά την πεσιμιστική κορύφωση του φινάλε του, που θέλει να σ' αφήσει ν' αναρωτιέσαι αν τελικά ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει, σε μαύρη σακούλα σκουπιδιών.

Ένα φυσιολογικό κορίτσι που μισεί τον εαυτό του, βολτάρει στο λεωφορείο τυλιγμένο σε κουρτίνα μπάνιου και σου λέει για τη ζωή της. Όταν δεν σε βρίζει.Κατακερματισμένη εικόνα (σε πολλά μικρά split-screen-άκια) και ήχος αντίστοιχα σπαστός μην τύχει και καταλάβεις κατά λάθος πού να κοιτάξεις (ή για να σε καθοδηγήσει πού να μην κοιτάξεις, όπως θέλεις πάρ' το), συνθέτουν μια καλειδοσκοπική ματιά σε μπερδεμένα αποκόμματα ζωής, όχι απαραίτητα πραγματικά, μιας έφηβης με σκατοκατάσταση στο σπίτι, και χωρίς βυζιά άρα με δύσκολη εφηβεία στο σχολείο, που έχει υπνωτίσει τον αδερφό της και τον έχει κάνει να νομίζει ότι είναι σκύλος, κι όταν ο σκύλος χάνεται μαζί με την παρθενιά της, η ζωή της γίνεται σκατά. Στην προβολή της ταινίας στο Βερολίνο, ο Καναδός σκηνοθέτης ενημέρωσε το κοινό ότι το μισό τους εισιτήριο ήταν σπηντάκι, κι αν το ακουμπούσαν στη γλώσσα τους, στα μισά της η ταινία θα άρχιζε να βγάζει απόλυτο νόημα. Δεν ξέρω τι ακριβώς προσπαθούσε να πετύχει ερμηνεύοντας την δύσκολη εφηβεία ως τριπάκι, ούτε αν οι εδώ διανομείς θα παρέχουν το ίδιο βοήθημα (δεν αποκλείεται), αλλά χωρίς βοηθήματα, η ψευτοαβαγκαρντίστικη φιοριτούρα που κάνει τα 77 λεπτά να μοιάζουν 7ωρο, προσπαθεί με τη δίχως ουσία χαριτωμενιά της, να δέσει μονολόγους σε ενιαία αφήγηση, και μπορεί να σε ξεγελάσει όταν το βλέπεις, αλλά λίγο αν το βάλεις στη σειρά θα ακούσεις τον πάταγο της αποτυχίας, τον οποίο πρέπει στην ουσία να διαχειριστείς για να μη σου καλύψει τη μικρή επιτυχία της Ellen Page, που στο χάσιμο της ταινίας, στην ουσία είναι η μόνη που σε κρατάει να βλέπεις, και πάλι όχι σε όλα της τα κομμάτια.

Στα τέσσερα βραβεία για σκηνοθεσία, διασκευασμένο σενάριο, β' ανδρικό και καλύτερη ταινία περιόρισε τον θρίαμβό του το No Country for Old Men (2007) και οι αδερφοί Coen που χρέωσαν την επιτυχία τους στην επιλλεκτικότητά τους, αφήνοντας τη φωτογραφία στον Robert Elswitt και το There Will Be Blood (2007), που επίσης βραβεύθηκε και για την πρωταγωνιστική ερμηνεία του Daniel Day-Lewis.

Ο Javier Bardem, με το βραβείο Β' Ανδρικού (για το No Country for Old Men) έγινε ο πρώτος Ισπανός που κερδίζει Όσκαρ, η Γαλλίδα Marion Cotillard σήκωσε το Όσκαρ Α' Γυναικείου που είχε στο τσεπάκι παίζοντας σε βιογραφία με μακιγιάζ, μουσική και κλάμαπολύκλάμα, ενσαρκώνοντας την Edith Piaf στο La Vie En Rose (2007), η Αγγλίδα Tilda Swinton στο Β' Γυναικείου άνοιξε τη μόνη κατηγορία που θα μπορούσε να βραβευτεί το γενικά αρεστό αλλά χωρίς ελπίδες αλλού Michael Clayton (2007), εκμεταλλευόμενη το προφανές ότι ελάχιστοι απ'την Ακαδημία θα κάθονταν να δουν το I'm not There (2007) για να βραβεύσουν την Blanchett που για κάποιο λόγο είχε ανελιχθεί σε φαβορί, και με την απονομή στον Daniel Day-Lewis του Όσκαρ Α' Ανδρικού που θα μπορούσαν να του το έχουν στείλει ταχυδρομικά πριν κάτι μήνες, τα Όσκαρ ερμηνειών έγιναν ευρωπαϊκή υπόθεση.

Η Diablo Cody πανηγύρισσε για άλλη μια φορά κερδίζοντας το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου για το Juno (2007), κι ο Ρατατούης (2007) έχοντας και τα ταμεία και τις κριτικές μαζί του, επικράτησε αναμενόμενα του Persepolis (2007) στην κατηγορία του animation, σε μια χρονιά που αν ψάχνεις εκπλήξεις, μπορείς μόνο να σημειώσεις την τρία στα τρία παντοκρατορία του The Bourne Ultimatum (2007) στα τεχνικά του μοντάζ, ηχητικού μοντάζ και μιξάζ, τη σκανδαλώδη ήττα του Transformers (2007) στα εφέ απ' το The Golden Compass (2007), και ίσως την πόρτα στο Sicko (2007) του Michael Moore. Σ' αφήνω με τη λίστα των νικητών να πιείς τον καφέ σου και να κάνεις καμιά δουλειά, και για περισσότερα, τα λέμε στα σχόλια.

Η Juno (2007) ήταν η μεγαλύτερη νικήτρια στα φετινά Spirits, δίνοντας ένα αισιόδοξο τόνο σε ένα βροχερό σαββατοκύριακο για το Los Angeles, στο οποίο προβλέπεται να βρέξει και ακαδημαϊκά βραβεία σε ζοφερά φιλμ και συνθήκες κατήφειας απόψε.

Η τελετή, στην παραδοσιακή τέντα στη παραλία της Santa Monica, από την αρχή σκότωνε το ακροατήριό της με τον Rainn Wilson (Dwight του Office US) να περνάει ψεύτικες οντισιόν από τους παρόντες υποψήφιους σκηνοθέτες. Και πήρε φωτιά από τα παραδοσιακά κόκκινα της Diablo Cody που πανηγύρισε παραδοσιακά έξαλλα το Spirit πρώτου σεναρίου, δηλώνοντας συνεχώς ότι είναι το πιο κουλ βραβείο. Κουλ ήταν και το γενικότερο.. πνεύμα των πρώην ανεξάρτητων διακρίσεων της Δυτικής (μόνο) Ακτής, που μετά από καναδυό χρόνια άγριου μπασίματος στη περιοχή τους από τα ανεξάρτητα.. Oscar® (ειδικά πρόπερσι) κατάφεραν φέτος να αποκτήσουν ταυτότητα, εκμεταλλευόμενα τη γιγάντωση της indie παραγωγής. Αφού πέρσι η Little Miss Sunshine (2006) μπορεί να κυνήγαγε μέχρι τέλους συγκεκριμένον χρυσό γυμνό τύπο αλλά φέτος το πνευματικό παιδί της Cody, παρότι μια κλάση ανώτερο, δεν φαίνεται να έχει τέτοιες ελπίδες, μπροστά στις τεραστιότερες και μισοανεξάρτητες υπόλοιπες οσκαρικές υποψήφιες.

H Juno πήρε, εκτός από Πρώτο Σενάριο, Καλύτερη Ταινία και Γυναικεία Ερμηνεία (Ellen Page). Πολυνίκες του απογεύματος ήταν επίσης Le Scaphandre et le Papillon (2007) για Σκηνοθεσία και Φωτογραφία, και The Savages (2007) για Σενάριο και Ανδρική Ερμηνεία, σε μια κατανομή που σοφά αναγνώρισε ότι υπάρχουν και τόνοι καταξιωμένου ταλέντου (Julian Schnabel, Janusz Kaminski, Philip Seymour Hoffman) πέρα από το νέο, ανερχόμενο και αγαπημένο του μποξόφη. Ελαφρά πιο αμφισβητήσιμες ήταν οι επιλογές της διοργάνωσης στα ακόμα πιο ανεξάρτητα που αντιμετωπίζουν όλο και μεγαλύτερα προβλήματα διανομής, τόσα που 'χουν γίνει πια, ζωή να 'χουν. Πρώτη Ταινία πήρε μάλλον δίκαια το υποεκτιμημένο Lookout (2007) και σίγουρα άξιζε ο Neil Kopp αυτό του δονκιχώτη Παραγωγού, αλλά για βραβείο "John Cassavetes" πολλοί θα διάλεγαν (και πιο ταιριαστά) το Quiet City (2007) του Aaron Katz και κάποιοι το Shotgun Stories (2007), ενώ το Someone to Watch στον Ramin Bahrani που είχε ήδη 3 υποψηφιότητες πέρσι για το Man Push Cart (2005) μόνο όσοι του το 'δωσαν μπορούν να πουν και τι ακριβώς εξυπηρετεί. Στα highlights και στον ισορροπημένο τόνο της βραδιάς πρόσθεσε πάντως τις εγκυμοσύνες της Cate Blanchett που πήρε Β' Γυναικείου και της Angelina Jolie που πέρασε να δει μπας και μπερδεύτηκε κανένας με το μαύρο βάψιμό της στο A Mighty Heart (2007) και της δώσει τίποτα. Και τις ευτυχείς ιδιοσυγκρασιακές επιλογές του Once (2006) για Καλύτερη Ξενόγλωσση και του Crazy Love (2007) για Καλύτερο Ντοκιμαντέρ. Έμεινε τιποτάλλο?

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος τα Χρυσά Βατόμουρα απονεμήθηκαν ουσιαστικά από την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων τους και τυπικά σήμερα, πρωί πρωί (για την Αμερική), στο Abracadabra Theatre στη Santa Monica. Και τα σάρωσαν η Lindsay Lohan με τον Eddie Murphy, που όχι μόνο κέρδισαν 3 επίχρυσα βραβεία των $4,89 ο καθένας αλλά έκαναν ιστορικά ρεκόρ, με τις ταινίες τους, I Know Who Killed Me και Norbit, να μην αφήνουν σε κανέναν, εκτός του Daddy Day Camp (Χειρότερο Sequel), δικαίωμα στο.. όνειρο.

Στη πραγματικότητα όλα τα βραβεία --οχτώ (8) συνολικά, ανεπανάληπτο γεγονός φυσικά-- πήγαν στο τρομαχτικό (με όλες τις κακές, και μόνο, έννοιες) φιλμ της προσοντούχας πιτσιρίκας, το οποίο θα έπαιρνε κι άλλο, αυτό του χειρότερου γδυσίματος, αν η φωτογράφιση του New York είχε γίνει μερικές βδομάδες νωρίτερα, για να προλάβει να συσταθεί η κατηγορία. Η Lindsay δε πέταξε σχεδόν τίποτα τότε, η παραγωγή έσκασε μύτη την χειρότερη ταμπλοϊδική εποχή της, και πάτωσαν και οι δυο. Ενώ τώρα, μετά την "αναμόρφωσή" της, η μικρή αστέρα έβγαλε τα μεγάλα Lohans στη φόρα, για να μαζεύει 20 εκατομμύρια επισκέψεις τη μέρα το νεοϋορκέζικο περιοδικό, που εκμεταλλεύτηκε και ότι περίσσεψε την Τετάρτη, κομπλέ με ξενάγηση στα υπόλοιπα θεμάτά του και εξαναγκασμό σου σε εκατό κλικ για να τα δεις (τα απομεινάρια). Παρεμπιπτόντως η δημόσια συμμόρφωση της Lindsay συνεχίστηκε και απέδωσε ήδη νέα συμβόλαια, προς μεγάλη χαρά της μαμάς Lohan.

Ο Murphy πήρε Χειρότερου Αντρικού, Β' Αντρικού και Β' Γυναικείου, έγινε πανάξια ο πρώτος που κερδίζει τρία βραβεία στις τέσσερις κατηγορίες ερμηνειών (και άξιζε και το τέταρτο), ήταν υποψήφιος για πέντε (ρεκόρ κι αυτό), και έχει επόμενο στόχο τις 30 διαχρονικές του Sylvester Stallone. Η τελετή, που σπανιότατα τιμούν οι προσκεκλημένοι της και δε προσποιείται ευφυΐα, ήταν και η μόνη σίγουρη την εποχή της απεργίας των σεναριογράφων αλλά εξαναγκάστηκε τελικά σε αγουροξυπνήματα αφού τα Spirits (που απονέμονται οσονούπω) καθιέρωσαν φέτος και δείπνο (σε ανταγωνιστική ώρα).

Περισσότερα στο δελτίο τύπου "Eddie & Lindsay Both Achieve Trifectas of Trash"

Σε μια ακόμα.. γαλλική απονομή, τα César καταβράβευσαν το La Graine et le Mulet (2007), το πιο ατελείωτο από τα υποψήφια φιλμ, και μάλιστα με τις ίδιες ακριβώς τιμές (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρωτότυπου σεναρίου και γυναικείας ελπίδας) που είχαν αποδώσει στη προηγούμενη ταινία του Abdellatif Kechiche, L'Esquive (2003). Τεχνικά, πιο πολυβραβευμένη έφυγε από τη χτεσινοβραδινή τελετή η Môme (2007) με πέντε (5) αγαλματάκια, κυρίως σε.. τεχνικές κατηγορίες.

Η βιογραφία της Édith Piaf, που είχε ανοίξει και το περσινό Βερολίνο και μάζεψε πάνω από 5 εκατομμύρια θεατές στις γαλλικές αίθουσες, ήταν και ο μόνος λόγος που ασχολήθηκαν τα περισσότερα ΜΜΕ του πλανήτη με τις επιλογές της κινηματογραφικής Ακαδημίας της χώρας, αφού η πρωταγωνίστριά της, Marion Cotillard, έχει όλα τα υποκριτικά φόντα, τους περισσότερους φανατισμένους (σε.. τρομοκρατικό βαθμό) υποστηρικτές, και αυτόν ακριβώς τον τύπο ρόλου, για να κερδίσει και συγκεκριμένο χρυσό αγαλματίδιο συγκεκριμένης πολυφωτισμένης ακαδημίας. Στα Oscar® που θα σε ξενυχτήσουν αύριο το βράδυ, η Γαλλία συμμετέχει με τον πρωτοφανή αριθμό των τριών (3) παραγωγών, γεγονός για το οποίο καμάρωσε αρκετά και στη συνέχεια έσμπρωξε σε δεύτερη μοίρα, δίνοντας μόνο Ανδρική Ερμηνεία και Μοντάζ στο Le Scaphandre et le Papillon (2007) που είχε αντιμετωπίσει από τις Κάνες ακόμα περίπου σαν.. αμερικανιά, και Πρώτο Φιλμ και Διασκευασμένο Σενάριο στην Persepolis (2007) που την έστειλε μεν σαν γενναία εθνική επιλογή στην Αμερική αλλά αρνήθηκε τουλάχιστο να πεισμώσει σε αυτή όταν δε μπήκε καν στην σχετική οσκαρική πεντάδα. Το τελευταίο υποψήφιο για Γαλλική Ταινία, Un Secret (2007), το οποίο θα 'χεις βαρεθεί να βλέπεις να.. έρχεται στην Ελλάδα αν ανεβοκατεβαίνεις καθημερινά την Αλεξάνδρας ή την Κηφισίας και πήγαινε για έντεκα (11) βραβεία, πήρε κι αυτό την παρηγοριά του Δεύτερου Γυναικείου στην Julie Depardieu.

Το δράμα του Kechiche, που φαντάζει όλο και περισσότερο σαν η αργόσυρτη σινεφίλ γαλλική απάντηση στον Fatih Akin (των Γερμανών), ασχολείται με μια κοινότητα Βορειοαφρικάνων μεταναστών στη Νότια Γαλλία (και ειδικότερα με ένα εξηντάρη ονειρευόμενο να ανοίξει ψαροταβέρνα) και ήταν από τα πιο συζητημένα στη Βενετία, όπου πήρε τελικά "ειδικό" βραβείο από την επιτροπή, ενώ είχε θριαμβεύσει και στα 9α Etoiles d'Or du Cinéma δημοσιογράφων και κριτικών, στις αρχές της βδομάδας. Στη πιο χειροκροτημένη απονομή της βραδιάς η Cotillard ευχαρίστησε κατασυγκινημένη τον σκηνοθέτη της Olivier Dahan που της "άλλαξε τη ζωή, τελεία". Οι Ζωές των Άλλων (2006) πρόσθεσαν ακόμα μια στις ατελείωτες αναγνωρίσεις τους, ρίχνοντας σκόνη στη κατηγορία του ξενόγλωσσου ακόμα και στον Χρυσό Φοίνικα του 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες (2007).

(Τα βραβεία δεν έχουν ακόμα βγει στην επίσημη σελίδα)

Μετά το πρώτο trailer που κυκλοφόρησε για γενική κατανάλωση στις αρχές της σαιζόν στο MSN, το κόκκινο trailer που συμπαρουσίασε το AICN λίγο μετά, ένα μάτσο κλιπάκια που βγήκαν στοχευμένα στο Bloody Disgusting κοντά με την πρεμιέρα της ταινίας στο Sundance, και μια... εναλλακτική κάρτα για τον Άγιο Βαλεντίνο, η Warner Independent που προσπαθεί να βρει τρόπο να προωθήσει στις μάζες την σχεδόν σκηνή προς σκηνή αναπαράσταση του διαβόητου θρίλερ του Mikael Haneke, από τον Mikael Haneke, έβγαλε χθες στο δίκτυο του IGN (με την σχετική στάμπα της αποκλειστικότητας φάτσα κάρτα), έναν ευχάριστο, εύχρηστο οδηγό τεσσάρων βημάτων, για επιτυχημένες οικιακές εισβολές και σαδιστικές παρενοχλήσεις, το πιο ενδεικτικό του ύφους της διεστραμμένης σάτιρας της βίας κλιπάκι απ' όσα έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα (και μπορείς να τα βρεις μαζεμένα στο ψαρωτικό site της ταινίας).

Ιδεολογικά πολέμιος της φαινομενικά απλοϊκής κι αθώας αφηγηματικότητας των ταινιών του Hollywood και της ατζέντας που είναι πεπεισμένος ότι στην πραγματικότητα πάντα κρύβουν (ένα απ' τα αγαπημένα του sessions στο πανεπιστήμιο που διδάσκει κινηματογράφο στη Βιέννη, είναι η back to back προβολή του προπαγανδιστικού Θριάμβου της Θέλησης (1935) της Leni Riefenstahl και του Air Force One (1997) του Wolfgang Petersen), ο Haneke είχε ως ιδεατό στόχο της κινηματογραφικής παγίδας που έστηνε με το πρωτότυπο, αυστριακό Funny Games (1997), το αμερικάνικο κοινό και την βουτηγμένη στη βία κουλτούρα του. Οπότε δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη το ότι όταν του ζήτησαν τα δικαιώματα για αμερικάνικο remake, δεν τα παραχωρούσε αν δεν έδιναν στον ίδιο τη σκηνοθετική καρέκλα (σε αντίθεση, ας πούμε, με το βραβευμένο για σκηνοθεσία στις Κάνες, Caché (2005), που θα γυρίσει --Θεός φυλάξει-- ο μάστορας της καλογυαλισμένης πορδής, Ron Howard). Κομπάζοντας ότι, απ' όσο ξέρει, κανείς σκηνοθέτης δεν έχει ξαναγυρίσει την ταινία του με τέτοια ακρίβεια, έχει διευκρινίσει ότι η αντιγραφή στην ουσία είναι μόνο επιφανειακή, κι ότι στην πραγματικότητα η ατμόσφαιρα και οι ερμηνείες έχουν διαφορετικό υπόβαθρο αλλοιώνοντας και το αποτέλεσμα στην επιρροή του θεατή --λογικό, αφού δέκα χρόνια μετά, η βία στο Hollywood και την Αμερική γενικότερα έχει αποκτήσει εντελώς διαφορετικές διαστάσεις.

Αυτό βέβαια, δεν αλλοίωσε κανενός τη δυσπιστία, και τις μουρμούρες για ξεπούλημα αντίστοιχο με αυτό του Shimizu στο αμερικάνικο remake του The Grudge (2004) για παράδειγμα. Και μετά τις πρώτες προβολές στο Sundance, φαίνεται ότι δέκα χρόνια μετά, πάλι λίγοι δείχνουν να καταλαβαίνουν την ταινία, παρά την αλλαγή της γλώσσας για την καταπολέμηση της αντανακλαστικής επιφυλακτικότητας των Αμερικάνων στα υποτιτλισμένα, που ο Haneke θεωρούσε και ως βασική αιτία της απογοητευτικής διείσδυσης της πρώτης ταινίας στο κοινό της. Όλα αυτά δεν βοήθησαν καθόλου τις σχέσεις του Haneke με τη Warner Independent, που δοκιμάστηκε απ' τη νευρικότητα της εταιρείας ως προς την εμπορική ταυτότητα που πρέπει να δώσουν στην ταινία, αν το κοινό που θα πρέπει να την πουλήσουν θα είναι το ευρύ, το arty, ή το θριλερικό, και αν μπορούσε να βγει στα τέλη του χρόνου που προγραμματιζόταν αρχικά, εν μέσω της οσκαρικής περιόδου και κοντά στο ανατριχιαστικής ομοιότητας περιστατικό οικιακής εισβολής στο Connecticut, ή στην πιο χαλαρή περίοδο του Μάρτη που τελικά κατέληξε, με περιορισμένο αριθμό αιθουσών στο πρώτο της άνοιγμα. Στη χώρα μας πάντως, η ταινία θα παιχτεί στις 27 του Μάρτη, δυο βδομάδες μετά την έξοδό της στην Αμερική, με τη σφραγίδα μας περήφανα κολλημένη στην αφίσα της.