Ο Alexandre Aja, παρέα με τον Grégory Levasseur με τον οποίο συνεργάζεται μόνιμα στα σενάρια, κάναν για μήνες το γύρο των τρομοδιχτύων (και όχι μόνο) προσπαθώντας να πείσουν ότι οι Mirrors (2008) τους δε θα είναι ένα ακόμα εφηβικό ασιατικό τρομοριμέικ. Και στη συνέχεια, ότι οι κακές αναφορές από δοκιμαστικές προβολές που κυκλοφορούσαν, ήταν για το κόψιμο του στούντιο, που είχε προσπαθήσει μάταια να βγάλει ένα PG-13 J-horror (όπως λένε οι Αμερικάνοι συλλήβδην όλες τις απωανατολίτικες παραυπερφυσικές τρομάρες) από το φιλμ των γυρισμάτων, και να βρει έστω έναν θεατή να του αρέσει. Όταν και ο τελευταίος blogger με μαύρο template είχε γνωρίσει από κοντά το δίδυμο και πειστεί για τις σπλατερικές του προθέσεις, η Fox, φυσικά, έβγαλε ένα τίζερ που έκανε τη ταινία να μοιάζει με αδιάφορο PG-13 J-horror remake.

Aja και Levasseur άφησαν τα είδωλά τους στον καθρέφτη να προβάρουν πως θα ανοίξουν τα σαγόνια τους για να καταπιούν το κεφάλι οποιουδήποτε executive του Murdoch, και ξαναβγήκαν στη γύρα με κλιπάκια, διεθνή τρέιλερ και ανάποδα σήματα της Regency και της Fox, για να ξαναματαδώσουν στο κοινό μια άλλη εικόνα. Αυτής του τρόμου που δε μένει στο μυαλό (αλλά κόβει και κάνα λαιμό), όπως αποδεικνύει τελικά το κόκκινο τρέιλερ των Καθρεφτών που βγήκε στη μέση της εβδομάδας στην επίσημη σελίδα τους (μεταξύ άλλων) και ολοκληρώνει ευτυχώς ακόμα ένα σχιζοφρενή κύκλο στη προώθησή τους. Η έμπνευση παραμένει ασιατική κατ' όνομα, το Geoul Sokeuro / Into the Mirror (2003) για το οποίο η Regency είχε τα δικαιώματα, η ιστορία φαίνεται να φέρνει κάπως σε Poltergeist III (1988), αλλά οι Γάλλοι, που ξαναγύρισαν στη Ρουμανία για τα γυρίσματα μετά από αυτά του θρυλικού ήδη Haute Tension (2003), επιμένουν ότι δε θα τη πάθουν όπως οι David Moreau και Xavier Palud στο The Eye (2008), και δεν έχεις πια κανένα λόγο να μη τους πιστέψεις. Στα συν και η επανεμφάνιση στο χώρο του Kiefer Sutherland, μετά από το καρακάλτ πια πέρασμά του στα 80s υπό τις οδηγίες του Joel Schumacher (The Lost Boys (1987), Flatliners (1990)).

Σχεδόν έναν χρόνο μετά την τελευταία προειδοποίησή τους, έφτασε προχθές στον πλανήτη Γη, προσαρτημένο στις κόπιες του Hancock (2008), ένα δείγμα του σε τί ετοιμάζονται να μας υποβάλλουν οι εξωγήινοι ακτιβιστές-φύλακες κι εγγυητές της συμπαντικής ασφάλειας κι ευημερίας, στη μορφή του teaser του ανανεωμένου τους Όταν η Γη Σταματήσει (1951). Με τον πρόξενο Keanu Reeves στο ρόλο του πρόξενου Klaatu, σε έκδοση που εικονοποιεί τις επιπτώσεις της χρόνιας έκθεσης ανθρώπινου εγκεφάλου σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου, τα μάτια στον ουρανό αποτίουν εμφανή φόρο τιμής στον Roland Emmerich, που τους δίνει χρόνια τώρα ένα σωρό ιδέες του πως να καλωσβρούν τους γήινους όταν αυτοί τους καλωσορίζουν με οπλισμένη χείρα φιλίας, σε μια οικογενειακή feel good οικολογική προπαγάνδα, που θα ξεδιπλωθεί στις αμερικάνικες οθόνες στις 12 του Δεκέμβρη, πιθανότατα για να έχουν προλάβει τα κουκλάκια Gort, με την trademark ακτίνα lazer τους, να διαλύσουν οτιδήποτε άλλο βρίσκεται στα ράφια των παιχνιδάδικων για τα Χριστούγεννα, για να'χουν δουλειά και οι Wall-E-δες.

Μετά από διάφορα ανεβοκατεβάσματα στα διάφορα τούμπια, το teaser έκανε δικτυακή πρεμιέρα στο Variety πριν κυκλοφορήσει και στην Apple, και με τους παραλληλισμούς Klaatu-Χριστού στη θέση τους, και το αντι-αντιοικολογικό μήνυμα να παίρνει τη θέση του αντιπολεμικού γιατί είναι περισσότερο της μόδας, ο εξορκιστής της Emily Rose, Scott Derickson και οι παραγωγοί του, φαίνονται αποφασισμένοι να ξεπεράσουν το πρωτότυπο σε περιορισμένη διαχρονικότητα, και σιγουρότερα, σε αλόγιστη ψηφιακή εικονολαγνία, για να δικαιολογήσουν το budget τους. Μεταφέροντας οικολογικό τελεσίγραφο για τους γήινους που δεν χρησιμοποιούν υβριδικά, ο Klaatu ανασύρει την Ατλαντίδα, στέλνει σύννεφα να καταστρέψουν το γήπεδο που χτίσαν στο Βοτανικό αντί να τον κάνουν πάρκο, καίει πεύκα για να δείξει τί κάναμε στην Πάρνηθα, και κοιτάζει τον ανακριτή του με παγωμένο βλέμμα εκφοβιστικό του στυλ "δεν θυμάμαι πώς σε λένε, γυάλισέ μου τα παπούτσια", για να τον τρομοκρατήσει ότι αν δεν κόψουμε τις εκπομπές καυσαερίων, θα μας εξαφανίσει απ' το σύμπαν, πρωτού γεμίσουμε τη Γη σκουπίδια, και μετακομίσουμε σε διαστημικούς σταθμούς με αναπηρικά μηχανάκια στη θέση των ποδιών μας. Λίγες απ' τις ατάκτως πεταμένες σκηνές του αλλοπρόσαλου teaser, του οποίου το υποσυνείδητο μήνυμα ανώτερης νοημοσύνης, ερευνάται ακόμη από ειδικές μαϊμούδες στις σχετικές βάσεις των μυστικών υπηρεσιών ανά την υφήλιο.

Τέσσερις ιστορίες κοντινών ανθρώπων που καταδυναστεύονται από τις σχέσεις τους με το φαγητό.Μια καλόγρια που πιστεύει ότι ο Θεός την έχει βάλει στο μάτι και δοκιμάζει τις αντοχές της στη νηστεία για να μην της φορτώσει τις καταστροφές που ρίχνει στην κόσμο, βλέπει με συμπάθεια μικρό λιχούδικο κοριτσάκι, που η μάνα του βρίσκει φρικαλέα υπέρβαρο και προσπαθεί να του κολλήσει την ανορεξία της, που την έχει κάνει σκελετό και προκαλεί προβλήματα στη σχέση της με τον άντρα της, που γλυκοκοιτάζει μια τροφαντούλα φοιτήτριά του και κοιτάει πώς θα τη ρίξει στο κρεβάτι να τη σκεπάσει με σαντυγί και γαρίδες. Με χρόνια θητείας στη διαφήμιση στην πλάτη του, την εταιρεία που πιθανολογεί ότι είναι η μεγαλύτερη ισπανόφωνη του κόσμου στο όνομά του και μια νίκη με τον καρκίνο των νεφρών χαραγμένη στη ζώνη του, ο Simón Bross ξεκίνησε λίγο πριν πενηνταρίσει το μόνο πράγμα που μετάνιωνε γιατί δεν είχε κάνει στη ζωή του, και απηυδισμένος απ' το τηλεοπτικό μελόδραμα της χώρας του και τον γρήγορο χοντροκομμένο αντάρτικο ψηφιακό κινηματογράφο της, έφτιαξε ένα, εντελώς διαφορετικής αισθητικής και υφής για το Μεξικό, κινηματογραφικό δείγμα, μεθοδικό και συγκρατημένα λυρικό, καλογυαλισμένο αλλά και λιτό, στρατευμένο κοινωνιολογικά απέναντι κυρίως στην αρρώστια της ανορεξίας που τον είχε δηλωμένα εμπνεύσει κιόλας τότε, πριν γίνει ακόμη ιδιαίτερα της μόδας ως ζήτημα. Ποντάροντας στη δύναμη του βλέμματός του, δημιουργεί ένα μεθοδικό μωσαϊκό που ξεπερνά το πρόβλημα της γλώσσας του με εικόνες και ροή θελκτικότητας εμφανούς διαφημιστικής προέλευσης, δεμένες σε μια πανέμορφη ιστορία που δεν βαλτώνει τόσο στην πολεμική της, όσο στον περιορισμό του εύρους της αναζήτησής της για τις πιέσεις που δημιουργούν οι ίδιοι του οι ήρωες (ή οι διαμορφωτές του χαρακτήρα τους) και οι διεστραμμένες τους οπτικές στον εαυτό τους, κάνοντας μόνοι τους ένοχη την απόλαυση του φαγητού.

Στη διάρκεια μιας επανάστασης από τις πολλές κατά της δυναστείας των Qing, τρεις πολεμιστές με κινέζικα ονόματα δώσαν όρκο αίματος να σκοτώσει ο ένας τον άλλο άμα τον προδώσει σκοτώνοντάς τον. Με καμιά εβδομηνταριά εκατομμύρια θύματα.Όπως θα περίμενες από τον Peter Chan (και τους οχτώ σεναριογράφους), οι Πολέμαρχοί του είναι ένα αποσπασματικό έπος που ασχολείται αποσπασματικά με τη κεντρική του ιστορία και τα προσωπικά ήθη που γίναν μύθος στη εσωτερική τους κόντρα και σε αυτή με τα κοινωνικά, αντιμετωπίζει αποσπασματικότερα την ιστορία αγάπης που παρολαυτά χρησιμοποιεί σα μοχλό του δράματος, αδιαφορεί ακόμα περισσότερο για την Ιστορία γενικά, και ενδιαφέρεται για το αντιπολεμικό δίδαγμα που κολυμπάει σα ξυλάκι στο ποτάμι από αίμα που τρέχει από το λόφο με τα πτώματα πάνω στον οποίο κραδαίνουν κομμένα σχιστομάτικα κεφάλια αλλαλάζοντας, ο Takeshi Kaneshiro, ο Andy Lau και ο Jet Li. Έτσι το φιλμ, παρόλο που σάρωσε τα Hong Kong Film Awards την άνοιξη και πήρε το σχετικό υπερσμπρώξιμο (με blackout για ξένες παραγωγές) στη Κίνα τη περίοδο των γιορτών το χειμώνα, δεν είχε την απόδοση που θα περίμενες από την τεράστια τεραστιότητά του, ενώ σε αγορές όπως της Νότιας Κορέας με λιγότερες (σχετικά) κρατικές παρεμβάσεις τα πήγε χειρότερα. Λογικά λοιπόν φυλάχτηκαν και αυτές της Δύσης, που βλέπουν ακόμα (και) τις απωανατολικές μπλοκμπαστεριές σαν ιρανικά δράματα με καλύτερα σετ, εκτός άμα παίζει ο Jackie Chan ή έχουν karate fu στον τίτλο.

Έτσι η προσπάθεια της παραγωγής και του σκηνοθέτη της να φουσκώσουν τη φθίνουσα ροή εμπορικότητας της περιοχής και να ξεφύγουν από τη στερεότυπη ματιά του υπόλοιπου πλανήτη, μιμούμενοι τα στερεότυπα (ευρωπουτίγκα για παράδειγμα, όπως ξανάπαμε) από τα οποία αυτή έχει ξεφύγει, μάλλον τείνει προς αποτυχία. Αξιόλογη αποτυχία πάντως, με πολύ καλή φωτογραφία και χώνεψη των ψηφιακών εφέ, γήινα χορογραφημένες και στρατηγικά μελετημένες σκηνές μάχης και πλήρη έλλειψη λεπτών αρωμάτων στη κατσαρόλα όπου βράζει το νόημα. Νόημα που, ξαναματαεπαναλαμβάνω πάλι, είναι ότι παίζουν και κάτι άλλοι εκτός από τον Jet Li στην αφίσα της Hollywood, όμως τους καταπατάει και τους κατασφάζει μέχρι να μείνει Κυρίαρχος.

Μελλόνυμφη κόρη χίπισσας, καλεί στο γάμο στο νησί τους τρεις εν δυνάμει πατεράδες της, προς μεγάλη φρίκη της μάνας μίας της.Χαριτωμένο και άκρως διασκεδαστικό πανηγύρι ελαχιστοποιημένης κινηματογραφικότητας, με άβολη σκηνοθεσία περιορισμένης χορογραφικής και άλλης δημιουργικότητας, σε κουραστικά κλειστό οπτικό πεδίο (λογικό, για να παντρεύονται το μισό στουντιακό πλαστικό υλικό, και το on location φωτοφοβικό άλλο μισό), που αδικεί το θελκτικό ελληνικό τοπίο περιορίζοντάς το σε ακίνητο μπαγκράου για παραθυρωμένα singing heads, αλλά και τα μεγέθη των ερμηνευτών, που μένουν μάλιστα στα αρσενικά, ερμηνευτικά ανεκμετάλλευτα, για να αναδειχθεί η φτωχού εκφραστικά συναισθηματικού εύρους μιουζικαλοποιΐα, σε θηλυκά ματάκια που βλέπουν τα αγόρια λούτρινα παιχνιδάκια, με σχοινάκι που τραβάς για να σου λένε τραγουδάκια. Προσπαθεί αναμενόμενα να κρατήσει απόσταση ασφάλειας απ' την κληρονομική κιτσερέλα της καταγωγής του, ανατρέχοντας σ' αυτήν σποραδικά για μερικά σοκαριστικά νοσταλγικά ενσταντανέ μονάχα και κάνα δυο χορευτικά που θυμίζουν κακόγουστα κλιπάκια, κι αφήνει να φανεί πραγματικός πρωταγωνιστής-σωτήρας και ουσιαστικός μοχλός που κρατάει την ταινία όρθια, η εpopοιΐα των Abba αποκλειστικά, που και νοσταλγία να μην μπορεί να σου προκαλέσει (γιατί δεν έχεις την απαραίτητη ηλικία), μια ανατριχίλα θα τη νιώσεις μόλις ακούσεις όλα αυτά τα τραγούδια που είναι σίγουρο ότι έχεις πετύχει κάπου κάπως κάποτε, και σου πέφτουν τώρα μαζεμένα, οπότε θα το εκτιμήσεις ως τέτοιο (ανατριχιαστικό συμπίλημα). Εκτός κι αν είσαι βέβαια fan αρκετά αφοσιωμένος, ώστε να ξεχάσεις ότι στο σερβίρουν για ταινία (του καλοκαιριού, λέει, και μάλιστα event, αφού έχει και τις δικές του σαλάτες στα Goody's) κι όχι για ζεσταμένο θεατρικό του Badmington (ή DJ set του Φραγκούλη), οπότε κάνε click στα σχόλια κι άρχισε να βρίζεις πριν καν πας να το δεις.

Εγκληματολόγα ψυχίατρος εξετάζει πιτσιρικά για να αποφασίσει αν σκότωσε συμμαθητή του. Ή αν το θύμα του 'πιασε το μυαλό μαζί με το δάχτυλο στη σκανδάλη, αυτοκτονώντας.Ο άγνωστος τότε και ακόμα Αυστραλός Gregory J. Read κέρδιζε πριν 10+ χρόνια βραβεία για μια ιστορία που συνδυάζει παραθρησκευτικούς μύθους και Ιστορία με παραψυχολογία και επιστήμη, κατά βάση στέρεα, πρωτότυπα και χωρίς υπερβολές, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο πια στο είδος του ψυχολογικού θρίλερ. Αλλά το σενάριό του έχει τυπικές πρωτάρικες αδυναμίες που δε καλύφτηκαν από την εμμονή του να το μεταφέρει ο ίδιος, και η συνοχή του προφανώς θυσιάστηκε στην επιπλέον εμμονή για κάποια γυρίσματα στις φυσικές του τοποθεσίες (Βόρεια Αγγλία) και καστ με ονόματα (Toni Collette) στη σύνθεσή του που δεν είχαν την δυνατότητα για ταξίδια. Έτσι τα Παράλληλα Μυαλά (2006) καταλήγουν με λεπτομερέστατες εγκυκλοπαιδικές απαγγελίες εκεί που θα 'πρεπε να υπάρχει διάλογος κόντρας, ασαφέστατες αφηγήσεις αντί για χαρακτηριστικές σκηνές, και αμήχανη εκτέλεση όπου το σενάριο απαιτεί έξαρση έμπειρης σκηνοθεσίας. Σκηνοθεσία που από πάνω ξεκινάει στατική και.. τη βλέπεις να μαθαίνει, χωρίς να καταφέρνει να παντρέψει τους δυο κόσμους των σκηνικών (που επιλέχτηκαν με οικονομικά κριτήρια αντί για να ταιριάζουν). Παρολαυτά το φιλμ έχει συνέχεια ενδιαφέρον, με σχετικά καλές ερμηνείες, χωρίς να προσπαθεί ποτέ να σε εξαπατήσει. Και την κατάληξή του σε μη κολοσιαία συνωμοσία του σύμπαντος, μόνο συνεπή με τις προθέσεις του μπορείς να τη δεις.

Πλουσιόπαιδο μπαίνει στο χειρουργείο για μεταμόσχευση καρδιάς και η αναισθησία τον παραλύει, αλλά δεν τον κοιμίζει. Παραδόξως, αυτό έχει ελάχιστη σχέση με την ταινία.Αυτή, είναι η μόνη ανατροπή που αξίζει την έκπληξη και τον κόπο σου, που βέβαια μετά σε βάζει σε απείρως περισσότερους, ο μεγαλύτερος των οποίων (αλλά όχι ο μόνος), είναι να αντέξεις μέχρι το τέλος της ταινίας, πράγμα πολύ πιο δύσκολο απ' όσο θα περίμενες για 80κάτι λεπτά διάρκειας. Πιο τηλεοπτικό κι απ' τη Μαρία την Άσχημη, το ντεμπούτο του Jody Harold ποντάρει προφανώς στο ότι θα παραλύσεις κι εσύ απ' την ηλιθιότητα του σεναρίου του αλλά θα κρατήσεις τις αισθήσεις σου για να νιώθεις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα να σκάνε σα pop corn, και παίρνει την αστρική σου προβολή να την πάει μια βόλτα στο παρόν, το παρελθόν, και το κενό ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ένα ταξίδι στην απιθανότητα, την ευκολία και την αφέλεια, που παίζει σαν τραβηγμένο σαπουνοπεριάρικο επεισόδιο βασισμένο σε απάτη του Sawyer απ' το Lost, αλλά με συμπτώσεις τόσο βολικές, που χρειάζεται περισσότερη συνωμοσία του σύμπαντος για να πετύχουν, απ' το να πέσει στα πόδια σου σπονδυλοχειρούργος απ' τον ουρανό, τη μέρα που μαθαίνεις ότι έχεις καρκίνο στην πλάτη.

Καλό αλλά λίγο το teaser του Quantum of Solace (2008). Σε σχέση με αυτό του Casino Royale (2006), το οποίο είχε πέσει, χωρίς αλεξίπτωτο και δυο μήνες νωρίτερα, στο δρόμο της θύελλας των απαιτήσεων (ακόμα και από όσους τον κράζαν παππούλη) για επανεμφάνιση της χωρίστρας του Pierce Brosnan σε ευθεία γραμμή με P99 που να σημαδεύει το γάμο του Γκαραγκιόζη. Kαι άλλαξε ολοκληρωτικά, σε ένα λεπτό, το franchise, ανοίγοντας το δρόμο για την de facto πια πιο μυθική του ταινία.

Η EON έχωσε στη συνέχεια έναν από τους πιο κολοσσιαίους προϋπολογισμούς ποτέ, $230 μύρια (έστω και με τη σιγουριά των μαύρων διαφημίσεων, που κάλυπταν ενίοτε και όλα τα έξοδα στις προηγούμενες ταινίες με σήμα τα μηδενικά), για γυρίσματα σε όλο τον πλανήτη (που ακούει πια δολάρια και βάζει τα γέλια). Και τήρησε μέχρι τώρα ευλαβικά το συνηθισμένο πρόγραμμα "γυρίσματα Γενάρη-Ιούνη, μοντάζ Ιούλη, τελικό κόψιμο τον Αύγουστο", παρά τις λίγο μεγαλύτερες από τις συνηθισμένες ατυχίες στη διάρκειά του. Αλλά η επιλογή του Marc Forster στη σκηνοθεσία, και η χιλιοδηλωμένη του νοσταλγία για τις χρυσές εποχές της στα 60s και τα 70s, μάλλον θα τηρήσουν και τη παράδοση στο σκαμπανέβασμα της σειράς (τις τελευταίες δεκαετίες τουλάχιστον), κάνοντας μερικά βήματα πίσω, προς τη γελοιότητα του Die Another Day (2002). Τέτοιες ενδείξεις δίνει και το teaser, αντικαθιστώντας τις σεξοβαρβαροβαρβάτες προσωπικές συνδυασμένες με στιγμές από 2-3 μεγάλα σετ στη πρώτη γεύση από το Casino, και βάζοντας στη θέση τους απρόσωπα μοτοσακά πλεούμενα και πετούμενα με το, όποιο, σεξ να θυμίζει πάλη του Roger Moore με πλαστικό καρχαρία. Επιπλέον, ο Forster πάει τη σειρά από ρεκόρ διάρκειας (144') σε λιγότερο από δυο ώρες για πρώτη φορά εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια, το σεναριακό team επιστρέφει στο περίπου για να συνεχίσει την ιστορία (για πρώτη φορά στην ιστορία), και η παραγωγή θέλει να κρατήσει το ίδιο ύφος (ή έτσι προσπαθεί να σε πείσει με το βίντεο), δίνοντας έμφαση στη δράση και τα σουφρωμένα χείλια του Craig. Τάσεις με τη πρώτη ματιά αντικρουόμενες αλλά πολύ πιθανά ελεγχόμενες: η EON βγήκε πιο μπροστά απ' όσο υπολόγιζε, και αφού άλλαξε πρόσωπο, τώρα ρίχνει ματιές δεξιά αριστερά, και αλλάζει ράφτη.

Με ένα ψιλοαποβλακωμένο μίνι τρέιλερ, κομπλέ με αντίστοιχο αφηγητή και σκηνές από το πρώτο(!) Hellboy (2004), η Universal έκλεισε ουσιαστικά, τη βδομάδα που πέρασε, τη προώθηση της συνέχειας των περιπετειών, στη μεγάλη οθόνη, του μεγάλου δαιμονούλη με τα λιμαρισμένα κέρατα. Στόχος είναι φυσικά να δελεαστεί η μεγάλη πλειοψηφία, που πήγε να δει το Wanted (2008) της εταιρείας με σήμα την υδρόγειο για την Angelina και το bullet fu, χωρίς να έχει προφανώς και πολύ σχέση με κόμικ. Ώστε να επαναλάβει το ταξίδι από τον καναπέ δυο βδομάδες αργότερα, στις 11 Ιουλίου.

Για κάτι, αυτή τη φορά, με καρδιά και μυαλό. Οργανικά μέρη σε ένα μαγικό κόσμο, σύμφωνα με τις πρώτες εντυπώσεις από την παραγωγή, που άρχισαν να ακούγονται συντονισμένα, και είναι υπερθετικές όπως θα περίμενες, χωρίς να φτάνουν τον πιτερτραβερσικό κουοουτχουυορισμό των αντίστοιχων (πρώτων) για τον Dark Knight (2008). Ο κόσμος είναι αυτή τη φορά ολότελα του Guillermo del Toro, όπως ξαναματάπαμε, γεγονός που εγγυάται ότι επιμελήθηκε προσωπικά κάθε σκηνή και σκηνικό του, και φανερά πια με τον ίδιο παιδιάστικο ενθουσιασμό αφηγείται και την ιστορία του, ακόμα κι αν αφήσεις στην άκρη τις κριτικές και δεις μόνο το εισαγωγικό κινούμενο που σκαρφίστηκε (και κυκλοφόρησε κι αυτό, παράλληλα, στην Apple). Πρόσθεσε καλύτερη (από το τίζερ και το τρέιλερ) άποψη των μεγάλων πλασμάτων που ψάχνουν αέρα σε αυτή τη μίνι παρουσίαση, τη φωνή του Seth MacFarlane πίσω από τον Johann Krauss, και τις ελάχιστες πιθανότητες για τρίτη ταινία (αφού ο GDT θα ξοδέψει, δυστυχώς ή ευτυχώς, τα επόμενα 4-5 χρόνια με το Hobbit, o Ron Perlman πλησιάζει τα τυπικά όρια της συνταξιοδότησης, και όλοι έχουν δηλώσει ότι Hellboy δεν υπάρχει χωρίς αυτόν), και βλέπεις να έρχεται όχι μόνο μια από τις σημαντικότερες ταινίες του καλοκαιριού αλλά καθόλου απίθανα και της χρονιάς ολόκληρης.

Μερικές μέρες πριν κυκλοφορήσει επίσημα στην επίσημη σελίδα του φιλμ, το δεύτερο trailer του REPO! (2008) εμφανίστηκε στο καναδέζικο MSN, στα πλαίσια της προώθησης του φετινού Fantasia, του μεγαλύτερου και παλιότερου βορειοαμερικάνικου ειδικού φεστιβάλ, σύμφωνα με όχι κανέναν άλλον αλλά τον φίλο μας τον Todd Brown που συμμετείχε στον προγραμματισμό του.

Η Γενετική Όπερα θα παίξει στο Montréal στις 18 Ιουλίου πρώτη φορά ανοικτά για το κοινό λοιπόν, όμως από τις αρχές Μαρτίου όταν και άρχισε τις επαφές με τους κριτικούς σε σκοτεινές αίθουσες, έχει εξασφαλίσει status ανάλογο του Rocky Horror Picture Show (1975). Στο (ακόμα) πιο σεξοαιματηροβιομηχανικό, αφού τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Darren Lynn Bousman, συνεχιστής του franchise του SAW (2004). Η ιδέα, της επανάκτησης.. μεταμοσχευμένων οργάνων όταν οι κάτοχοί τους δε πληρώνουν τις δόσεις τους, ανήκει στους Darren Smith και Terrance Zdunich που είχαν προσλάβει τον Bousman, το 2002 όταν ήταν παγκοσμίως άγνωστος, για το πρώτο ανέβασμα της πρώτης μεγάλου μήκους (είχαν γράψει και.. δεκάλεπτη) οπερατικής υλοποίησής της. Το οπερατικό της υλοποίησης σημαίνει βέβαια ότι κανένας δε μιλάει, ούτε στο σανίδι ούτε στο πανί, και σε συνδυασμό με τη κακή περίοδο για τον τρομοχώρο και την ακόμα χειρότερη για τις μικρομεσαίες ανεξάρτητες παραγωγές, σε μια αγορά κορεσμένη μιας οικονομίας στα όρια της ύφεσης, θα οδηγούσε στη μαρμάγκα που έφαγε και την άλλη παραγωγή της Twisted Pictures, το Trick 'r Treat (2009?). Αν όλοι δε τη πέφταν στη Lionsgate, πολύ πιο χοντρά απ' ότι για το θάψιμο του Midnight Meat Train (2008), με αποτέλεσμα η εταιρεία να ορίσει ημερομηνία εξόδου για το φιλμ, στις 8 Αυγούστου, και να κανονίσει και τα σχετικά για προβολή στη Comicon (στις 24 Ιουλίου, σύμφωνα με τον Bousman). Για να 'χεις εναλλακτικό στο Mamma Mia! (2008) που πέρασε αυτή τη βδομάδα από το Λαγονήσι και θα σου σκοτίζει τα αυτιά από την Πέμπτη σε Ελλάδα και Αγγλία.

Ένα ακόμα επεισόδιο του Όσο Κοιμάσαι ξεκινάει, κι απόψε είμαστε, κάμερα και ατρόμητη ρεπόρτερ, στον πυροσβεστικό σταθμό του δήμου σου και ελπίζουμε να τηλεφωνήσει κανείς που ψάχνει το σκυλί του.Τράνταξε το κοινό στο Sitges και άδειασε τις αίθουσες στη Βενετία. Αλλά το [REC] είναι ακόμα καλύτερο από όσο ακούγεται, και ότι θα 'θελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν οι σχετικές προσπάθειες από The Blair Witch Project (1999), μέχρι The Zombie Diaries (2006), Diary of the Dead (2007) ή Cloverfield (2008).

Οι υπεύθυνοι, Jaume Balagueró και Paco Plaza, έχουν, ανεξάρτητα, παρελθόν σε άψογα εκτελεσμένες βητοπαραγωγές του είδους, και μια.. τρομαχτική αίσθηση όλων των λειτουργικών συμβάσεων που.. λειτουργούν, τόσο για τα τρομοφίλμ (από τα πιο αρχετυπικά μέχρι τα πιο σαβούρικα) όσο και για τα τρομογκέιμ (πρωτοπροσωπικά ή μη). Και τις αραδιάζουν, έτσι όπως δε τις έχεις ξαναδεί παρά μόνο στους εφιάλτες σου. Ο καμεραμάν έχει πιστευτό λόγο να μαγνητοσκοπεί τα πάντα σα να παλεύει για τη ζωή του (γιατί είναι ο καμεραμάν και παλεύει για τη ζωή του), τα θύματα είναι χοντρές γριές με νυχτικιές, η πρωταγωνίστρια αρκετά άγνωστη και τυπικά βλαμένη, όλοι γυρνάνε πανικόβλητοι γιατί είναι πανικόβλητοι (στα γυρίσματα οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς δε ξέρανε τι θα συμβεί σε κάθε σκηνή), το αίμα τρέχει όπως το περιμένεις εκεί που δε το περιμένεις, και η ιστορία γίνεται πιο ξέφρενη (χωρίς να ξεχνάει τις αναφορές της) όσο σε κλείνει στον κόσμο της και κλείνει τον κόσμο της. Σχεδόν απόλυτα κυνικό και ιδανικά ψευτορεαλιστικό, με περιττό λίπος μόνο γύρω από τα εντόσθια που λερώνουν το φακό, το μόνο μειονέκτημα του φιλμ είναι ότι δε μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να ξεπαστρέψεις, από φυσικά αίτια και από το πρώτο τέταρτο, τόσο τη γιαγιά σου που αγωνιά στα ρεπορτάζ από τη λαϊκή όσο και το ανιψάκι σου που γυρνάει με μάσκα του χόκεϊ και μαχαίρα μεγαλύτερη από το μπόι του, αν δε μιλάνε Ισπανικά (και θα τους ψιλοαποσπάνε οι υπότιτλοι).

Ερωτικό τρίγωνο σπάει όταν η μια κορυφή του απομακρύνεται, κι ο άντρας του τριολέ βρίσκει παρηγοριά για τη θλίψη του, στην αγκαλιά γραμμωμένου, άτριχου, ξανθού πιτσιρικά.Η γαλλικότερη των γαλλικών ταινιών που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και καιρό, τα Τραγούδια της Αγάπης που κέρδισαν το κοινό και το βραβείο του, στο τελευταίο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας, αποτελούν λόγο ικανό ο εμπνευστής τους να ανακυρηχθεί προστάτης και πρέσβης των προϊδεασμών ημών των υπολοίπων Ευρω-πέων, περί της παριζιάνικης σεξουαλικότητας, και της ανοιχτόσκελης δεκτικότητάς της. Σοκαριστικό όχι για την τόλμη των εικόνων, ή των ιδεών του, αλλά γιατί κατεβάζει τη διαστημική απιθανότητα του να βρεθεί σοκολατούχο γάλα στον Άρη, και σου τη σερβίρει με αυγά και μπέικον, λες και το πιο ανορθόδοξο πράγμα σ' αυτό, είναι ότι το σταυρόλεξο στην πρωινή εφημερίδα είναι τυπωμένο ανάποδα, το φετινό γράμμα του Honoré προς τους θαυμαστές του για να τους πει ότι είναι καλά και τους αγαπάει (όπως θεωρεί πάνω-κάτω όλες τις ταινίες του, απ' ότι μας είχε πει), είναι τόσο επιστημονική φαντασία, όσο και screwball κωμωδία (ή μπλαζέ ειρωνία προς την πέρα απ' τον Ατλαντικό μουσικοχορευτική πανδαισία, αν προτιμάς), και συνάμα ένα γράμμα ερωτικό προς ό,τι μπορεί ένας φυσιολογικός άνθρωπος (με την καλή έννοια) να θεωρεί όμορφο. Όμορφο Παρίσι, όμορφα σπίτια, όμορφα ρούχα, όμορφοι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι που δεν τους νοιάζει σε ποια τρύπα θα βάλουν την όμορφη ανάγκη τους να ξεφύγουν απ' το όμορφα δραματικό πένθος τους, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι όμορφη, το όμορφο musical που δεν είναι ακριβώς όμορφο musical --ή τουλάχιστον όχι το musical που πιθανότατα περιμένεις--, δροσερό κι ανάλαφρο (κι αισθητικά κολάσιμο που σου στερεί τη Ludivine χωρίς τύψεις), βρίθει ρομαντικής λυρικότητας στην δραματουργία και την εικονογράφηση, και μπορεί να σε κερδίσει με την καλή του παιχνιδιάρικη διάθεση και μόνο, αρκεί να μην του κακιώσεις που δεν νοιάζεται για τη δική σου κοινή λογική (που βέβαια δεν είναι και τόσο κοινή, όπως ξέρεις ελπίζω), αλλά ποντάρει (ενδεχομένως εκβιαστικά) στην καλή σου πρόθεση να ποντάρεις κι εσύ στη (μη-)λογική της αγάπης που τραγουδάει.

Νταβατζής μπλέκει άσχημα, όταν νεοστρατολογηθείσα λολίτα και παλιά καραβάνα του, κάνουν ζημιά σε μεγάλο του πελάτη και μετά το σκάνε.Φωτισμένο απ' τα πέντε αστέρια του Peter Bradshaw στον Guardian που φυλάει τα αστέρια του πολύ προσεκτικά ως γνωστόν, το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Paul Andrew Williams είναι λίγο-πολύ βασισμένο στο μικρού μήκους του, Royalty (2001), αντλώντας ιστορία, χαρακτήρες και βέβαια πρωταγωνιστές, απ' την ταινία που τού είχε ανοίξει και πόρτες για στρατόπεδο συγκέντρωσης ταλέντων της Fox, και το μεγάλου μήκους που προέκυψε απ' την επιθυμία του να δουλέψει ξανά με ανθρώπους και story που γούσταρε την πρώτη φορά, χαιρετήθηκε απ' την πλειοψηφία του βρετανικού τύπου, ως η σωτηρία του κινηματογράφου τους. Κι όχι ότι δεν έχει πράγματα να θαυμάσεις αυτή η no budget βουτιά στις λάσπες του Λονδίνου, απ' την ατμοσφαιρική φωτογραφία της έντονης επ' ώμου κινηματογράφησης, μέχρι τους αξιοσημείωτα ντεγκλαμουραρισμένους, καταδικασμένους μέσα στα ελαφρυντικά τους, χαρακτήρες και τους ημιερασιτέχνες που τους υποδύονται, αλλά ως συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις, η ιστορία ξεμένει νωρίς από καύσιμο, μετατρέπεται σε ασήμαντο ανθρωποκυνηγητό με σαπουνοπεραριζέ διαλείμματα, η εξερεύνηση των (αντι)ηρώων δεν πάει και πολύ μακριά απ' την επιφάνεια, και τα παιχνίδια του Williams στα μπρος-πίσω της αφήγησης για να σου φτιάξει σασπένς, δεν κάνουν τίποτε άλλο απ' το να σου τονίζουν πως είναι κατασκευασμένο. Όπως και τα διάφορα βραβεία που μάζεψε η ταινία του, δεν κάνουν τίποτε άλλο απ' το να υποδεικνύουν την ανάγκη για ποικιλία, σε μια χώρα με Mike Leigh και ξερό ψωμί. Όχι πως το ψωμί του Williams είναι και πολύ διαφορετικό, απλώς είναι λίγο πιο... ζουμερό, ας πούμε, χάρη σε διάφορα σωματικά υγρά που θα μπορούσαν να τον κάνουν Guy Ritchie για κουλτουριάρηδες.

Λογιστής που το πιο συναρπαστικό στη ζωή του είναι να βλέπει progress bars στις μεταφορές ποσών, συναντά δικηγόρο που το πιο συναρπαστικό στη ζωή του είναι να βλέπει progress bars στις μεταφορές ποσών στο λογαριασμό του. Ακολουθεί περιήγηση σε πολυτελή sex clubs.Η Αποπλάνηση είναι τυπικά (αν και όχι ακριβώς) το δεύτερο προϊόν της Seed Productions, εταιρείας που έστησε ο Hugh Jackman με τη γυναίκα του και έναν βοηθό (του ενίοτε) σε διάφορες παραγωγές. Το πρώτο (προϊόν) ήταν το τηλεοπτικό Viva Laughlin που το CBS κατέβασε μετά από δύο (2) επεισόδια στον αέρα. Και η απειρία (της παραγωγής) φαίνεται και στο δεύτερο. Ιστορία που θα ήταν hot property στα 80s, pitchable στα 90s, και μπορεί να έπαιζε και στα 00s αν το σενάριο δεν ήταν του τυπικά υπερβλακωτή Mark Bomback (Θεόσταλτος (2004), Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει 4.0 (2007)). Πρωταγωνιστές σε κόντρα ρόλους, που οι ίδιοι ονειρεύονται και οι άλλοι δε τους αφήνουν να παίξουν για κάποιο λόγο: ο Jackman υπερβάλλει τόσο στις εκφράσεις που βλέπεις το μουστάκι που λείπει, ο Ewan McGregor ξεφορτώνει όλες τις πρόβες που 'χε κάνει για Peter Parker. Σκηνοθέτης από το χώρο της διαφήμισης που θέλει να γίνει De Palma και να γυρίσει σε φιλμ, φωτογράφος μεταξύ άλλων του Mann στα 90s με όρεξη να τον ακολουθήσει στα παιχνίδια με τη Genesis (τελικά γύρισαν τις βραδυνές σκηνές ψηφιακά με παλιούς φακούς, και τις άλλες σε φιλμ με Prima). Αποτέλεσμα, σχετικά γλασέ και συμπαθητικό όταν εμφανίζεται η Michelle Williams, το οποίο στην Αμερική δε θα 'παιζε στις αίθουσες αν η Fox δεν είχε τον Wolverine (2009) να έρχεται (για να κάνει τα χατήρια του πρωταγωνιστή του). Σε πιο καθυστερημένες αγορές (βλ. Ελλάδα) κολλάει καλύτερα (στη πρεμιέρα για τις Μάζες έγινε ψιλοπατημός), και στο DVD θα σκίσει παντού.

Κάποια teaser, όπως αυτό του Cloverfield (2008), εύχεσαι να μην είχαν γίνει ποτέ trailer, πολύ περισσότερο ταινία. Όμως αυτό του Eagle Eye (2008), που έπαιζε πριν τον πρόσφατο Indiana Jones, είχε κοπεί παραπλανητικά για να αποσπάσει τη προσοχή σου από κάτι πενήντα φορές μεγαλύτερο, τουλάχιστο σύμφωνα με τη μεγάλη του συνέχεια που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies.

Βιομηχανίες, βραβεία και παουερλίστες, όλα μοιάζουν όλο και πιο ασήμαντα μπροστά στον Steven Spielberg που υπογράφει τη συγκεκριμένη παραγωγή και θα μπλέκονταν από πιο κοντά αν είχε προλάβει. Ο άνθρωπος(?) ψάχνει καναδυο δις μετρητά, έτσι γιατί μπορεί να του 'ρθει καμιά καλή ιδέα, και την άλλη μέρα του 'χουν δώσει τα μισά, μαζί με καναδυο χώρες μπόνους (για σύγκριση αν κάτι Rothman και Gianopuloi ψάχναν το ένα δέκατο με τις ίδιες συνθήκες, θα ψόφαγε όλος ο πλανήτης για δέκα μέρες). Οπότε, το ότι βρήκε έναν πιτσιρικά και τον συμπάθησε και είπε να τον κάνει διαγαλαξιακό αστέρα, περνάει στα ψιλά. Όπως και το ότι αυτή η δουλειά, που την προόριζε για 8/8/8, του βγήκε λίγο καθυστερημένη --απλά θα ανακαλύψει και το φθινοπωρινό μπλοκμπάστερ, έστω και με μεσαίο προϋπολογισμό.

Κατά τα άλλα, το Αετίσιο Μάτι ακόμα θυμίζει σε κάποιους τη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων (1959), μάλλον γιατί το Disturbia (2007), πάλι με D.J. Caruso στη τελειομανή σκηνοθεσία και Shia LaBeouf στη τελειοκοινή υποκριτική, ανακύκλωνε την ιδέα του Σιωπηλού Μάρτυρα (1954). Και σε πολλούς (ακόμα θυμίζει) το πρώτο Matrix, μάλλον γιατί δεν έχουν δει άλλη ταινία και νομίζουν ότι οι Wachowskis ανακάλυψαν το τηλέφωνο. Το σενάριο πάντως θέλει Syriana (2005) εναντίον WarGames (1983), το trailer το κόβω προς The Game (1997), και η σχετική βαλίτσα πάει πολύ μακριά. Ο Spielberg λέει ότι η ιδέα είναι πρωτότυπη (όσο γίνεται στη τέχνη) και δικιά του, όπως και η τελεία.