Ένα υπέροχο objet du désir εδραιώνεται φέτος, σε περίπτωση που δεν το πρόσεξες, κι έχει μακριά μελαχρινά μαλλιά, σκοτεινά καστανά μάτια, δελεαστικές φακίδες, σαγηνευτικά γεμάτα χείλη και αναλογίες που δίνουν εντελώς ποθητή σάρκα στον ζωγραφιστό χαρακτήρα της Tamara Drewe, που μεταφέρει στην οθόνη ο Stephen Frears, από το θρυλικό comic strip που τρέχει στις σελίδες κριτικής του Guardian απ’ το 2005. Το όνομά της είναι Gemma Arterton κι αφού η πρώτη της μεγάλη εμφάνιση στο πλευρό του Daniel Craig στο Quantum of Solace (2008), δεν την άφησε να μείνει στο μυαλό σου ως τίποτε περισσότερο από ένα ακόμη bond girl με ημερομηνία λήξης το τέλος της ταινίας, η 24χρονη Βρετανίδα φέτος έκανε δυναμικό come-back, καθοδηγώντας τον Περσέα στο θρίαμβο στο Clash of the Titans ως Ιω, ενώ δίνει έμπνευση ως πριγκίπισσα εν κινδύνω στον καλοχτενισμένο πρίγκιπα του Prince of Persia: The Sands of Time (2010) που βγαίνει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη. Η καλύτερή της στιγμή όμως, ερμηνευτικά και... υπαρξιακά, είναι στο ρόλο της υπερφιλόδοξης και υπεργεμάτης αυτοπεποίθηση, δημοσιογράφου Tamara Drewe, που γυρίζει απ’ το Λονδίνο στο πατρικό της στην εξοχή, για να το ανακαινίσει και να το πουλήσει, αλλά όχι προτού αναστατώσει με τα επαναστατικά της καμώματα και τα καυτά της σορτσάκια, το παραδίπλα ησυχαστήριο φερέλπιδων συγγραφέων, διαλέγοντας υποψήφιους να δοκιμάσουν μαζί της τις αντοχές της κρεβατοκάμαράς της.

Η ταινία, που κάνει την εκτός συναγωνισμού πρεμιέρα της σήμερα στις Κάνες, μοιάζει περισσότερο με δουλειά του Περάκη, παρά του Frears, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αφού δίνει στον σκηνοθέτη του My Beautiful Laundrette (1985) και του The Queen (2006), την ευκαιρία να επιστρέψει πιο κοντά στα λημέρια του The Grifters (1990) και του High Fidelity (2000), για να φτιάξει μια ανάλαφρη, κωμωδία με δροσερή πλοκή, μπόλικο πιπεράκι για γεύση και εξαιρετικό, απογειωτικό ρυθμό. Φλερτάρει με τη μπαλαφάρα, αλλά καταφέρνει να βγει στεγνός απ’ τον κίνδυνο πνιγμού στη σεξοκωμωδία, και ντύνει την ταινία του με αύρα μυστηρίου αλά Agatha Christie, στις υποπλοκές που φέρνουν το σενάριο να περιπλέκεται γύρω απ’ τις εξωσυζυγικές περιπέτειες ενός απ’ τα παράπλευρα ζευγάρια των υποβοηθητικών χαρακτήρων. Δεν είναι μια απ’ τις καλύτερες στιγμές του δις υποψήφιου για Χρυσό Φοίνικα σκηνοθέτη (με τα Pick Up Your Ears (1986) και The Van (1996)) και ευτυχώς που δεν κατέληξε κι αυτός στο διαγωνιστικό μόνο και μόνο χάρη στο όνομά του, όμως το φιλμάκι του είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται ο λαός της Croisette, για να συνέλθει για 110 φρεσκαριστικά λεπτά, απ’ τη βαριά κουλτούρα που τρώει στη μάπα απ’ το πρωί ως το βράδυ.

Επιτέλους λίγη ένταση, θα φέρει σε λίγα λεπτά, στο διαγωνιστικό των Κανών, ο (Takeshi, που υπογράφει πάλι ως) Beat Kitano, με το Outrage. Την επιστροφή του στα ματοβαμμένα γανγκστερικά yakuza, με την οποία φούλαρε χθες βράδυ την πρώτη δημοσιογραφική προβολή στην βαρβάτη αίθουσα Debussy κι έκανε το ίδιο στην επανάληψη δυο ώρες αργότερα, με την μικρομεσαία Bazin. Γυρίζοντας πίσω στο genre που τον βοήθησε να βρει την προσωπική του υπογραφή, ο Kitano φοράει την ανανεωτική ματιά του, και φρεσκάρει όχι μόνο τα πρόσωπα που επιλέγει να επανδρώσουν, αλλά και τις προσδοκίες σου σε μερικά απ’ τα στοιχεία που θα περίμενες ως χαρακτηριστικά του Kitano να δεις, στο στόρι για τις δυο οικογένειες του εγκλήματος, που με μια κάποια βοήθεια απ’ τον αρχινονό της περιοχής, και με μια αστεία αφορμή, έρχονται αντιμέτωπες μέχρι τελικής πτώσεως, γεμίζοντας αίμα τους δρόμους που ελέγχουν.

Σ’ αυτήν την αστεία αφορμή πάντως, αρκείται κι ο Kitano για να απλώσει στην οθόνη του έναν ύμνο στον κυνισμό των αδίστακτων αντιηρώων του, χωρίς να τον ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα ζωώδη ένστικτα και οι κτηνώδεις πράξεις που τους βοηθούν να εκτελέσουν, ή τουλάχιστον όχι τόσο όσο οι ίδιες οι πράξεις. Που όπως έλεγε και στη συνέντευξη Τύπου, αποτέλεσαν το έναυσμα και για την ταινία την ίδια, αφού, πρώτα κάθισε και σκέφτηκε τί φόνους θέλει να στήσει, και μετά βρήκε και μερικές σκηνές και μια πλοκή για να γεμίσει το σενάριό του. Βία για χάρη της βίας δηλαδή, κι εκεί που μπορείς να δεις μια χαμένη ευκαιρία ένας σκηνοθέτης τόσο οξυδερκής και ψημένος όσο ο Kitano, να τη μελετήσει λιγάκι περισσότερο και να διαπλουτίσει την προδοσία, την εκδικητικότητα και την καχυποψία, με καμιά ψυχοπαθολογία, ας πούμε, εκεί μπορείς να δεις και μια εξαιρετική ευκαιρία να τσεκαριστούν οι αντοχές τόσο οι δικές σου, όσο κι αυτές των καλοντυμένων στομαχιών του Grand Théâtre Lumière απόψε, και των ακριβών τους υφασμάτων που θα υποδεχτούν τις μπόλικες πιτσιλιές αίματος, απ’ τις ευφάνταστες μεθόδους ανατριχιαστικών επιδείξεων μακελειού. Έχει, όμως, κάτι να πει και για το φεστιβάλ, το γεγονός ότι μια τόσο ξεκάθαρα καφρίλικη ταινία, δίχως ιδιαίτερες σκηνοθετικές αρετές πέρα απ’ τα γκάζια και την εμπειρία του σκηνοθέτη στο συγκεκριμένο είδος, κατέληξε σε κοτζαμάν διαγωνιστικό, να διεκδικεί το μεγαλύτερο βραβείο του παγκόσμιου κινηματογραφικού φεστιβαλικού κυκλώματος.

Αν το φετινό φεστιβάλ των Κανών, φαινόταν απ’ τις επιλογές του να είναι το πιο βαρύ στην κουλτούρα του, απ’ όλες τις διοργανώσεις των τελευταίων χρόνων του, πού να δεις και το πρόγραμμα της σημερινής του ημέρας. Η Δευτέρα των auter, έχει μέσα της Abbas Kiarostami, Stephen Frears, Christopher Boe και Jean-Luc Godard, αλλά η αρχή έγινε με την κατάμεστη πρωινή προβολή της νέας ταινίας του Alejandro González Iñárritu, το Biutiful (2010), που γέμισε πρώτα την τεράστια αίθουσα του Grand Théâtre Lumière και μετά την επίσης άνετη Soixantième, με δημοσιογράφους ανυπόμονους να βυθίσουν τα δοντάκια της στην ιστορία φουκαριάρη πατέρα δυο παιδιών, που βγάζει τα προς το ζειν κάνοντας τα logistics για Κινέζο με φάμπρικα απομιμήσεων (κανονίζει, δηλαδή, πού θα στηθούν οι πάγκοι, και πόσα θα πάρουν οι μπάτσοι για να μην τους μαζέψουν), ενώ παράλληλα βοηθά το αφεντικό του να περάσει και στις κατασκευές, νοικιάζοντας παράνομους Κινέζους εργάτες σε μεγαλοεργολάβο της Μεξικάνικης πόλης που φιλοξενεί τη δράση. Παράλληλα, εκτός από το μεταφυσικού τύπου χάρισμα να διαβάζει τα παράπονα παγιδευμένων ψυχών προσφάτως τεθνηκότων, έχει και προχωρημένο καρκίνο, με μετάσταση απ’ τον προστάτη, στα οστά και τα νεφρά του.

Μ’ ένα μάτσο συμφορές φορτωμένες στο κεφάλι του, ο φουκαράς που ερμηνεύει με ανατριχιαστική ακρίβεια κι ικανότητα ο αξιοβράβευτος Javier Bardem, περιφέρεται μέσα στο σαπουνοπερετικά μελοδραματικό σύμπαν που τον έχει φυλακίσει ο Iñárritu, ο οποίος κάνει εδώ την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση χωρίς σενάριο απ’ τον Guillermo Arriaga από πίσω, κι αν νόμιζες ότι αυτό θα τον απελευθέρωνε, μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτείς. Παίζοντας πάλι με τη μονταζιέρα του, ο Iñárritu επιμένει στο μοτίβο των κομμένων timelines, μόνο που εδώ έχει στην πραγματικότητα μονάχα μία ιστορία να κόψει και να ράψει (αν εξαιρέσεις μια άσχετη υποπλοκή του Κινέζου αφεντικού και του εραστή του, που δεν πάει πουθενά) κι αυτό του βγαίνει μάλλον σε καλό, με τον συμπυκνωτικό συγχρονισμό, να δίνει ρυθμό δυναμικό στην ιστορία του, κι αν μη το άλλο να κρατάει τη διάρκεια κάτω απ’ τις δυόμιση ώρες, γιατί δεν θες ούτε να φανταστείς πόσο θα έφτανε, αν δεν την έκοβε έτσι. Πίσω από την κάμερα ο Iñárritu κάνει εξαιρετική δουλειά, αφήνοντας τις δυνατότητές του να φανούν χωρίς να κουράζουν, και το εύρος του να απλώνεται τόσο στη δράση όσο και στο θρίλερ, με εξαιρετικά δειγματάκια κι απ’ τα δύο, να κρύβονται διάσπαρτα μέσα στην ταινία. Το δράμα του είναι αυτό που υστερεί, γιατί όσο καλά κι αν το υπηρετεί στους περιορισμούς που θέτει, δεν παύει στην ουσία του να είναι μια μπούρδα για έναν καλό (καθολικό) χριστιανό που σ’ όλη του τη ζωή προσπαθεί να είναι τίμιος και ηθικός στα πλαίσια των επαγγελματικών του περιστάσεων, κι όταν μαθαίνει πως πεθαίνει και πρέπει να κάτσει να υπολογίσει τι τον περιμένει στην άλλη άκρη του τούνελ κι αν θα καταλήξει στην κόλαση, στον παράδεισο, ή θα νοικιάσει καζάνι στο καθαρτήριο, αρχίζει να τα κάνει όλα στραβά, "σα τη διαστρέβλωση του beautiful στον τίτλο", όπως σημείωσε κι ο Άκης Καπράνος, senior reviewer του νεότευκτου sevenart.gr, το οποίο, με την ευκαιρία, καλοδεχόμαστε στα δίχτυα.

Journal στα Αγγλικά, από τα Γαλλικά με λατινική ρίζα, σημαίνει daily record, ημερήσιο αρχείο. Blog είναι web journal, διχτυακό ημερήσιο αρχείο. Η ερώτηση της δεκαετίας στα naughties, αν είναι οι bloggers journalists, είναι λοιπόν εξ ορισμού πανηλίθια, ένα αποτέλεσμα-συνδυασμός της αναλυτικότητας (ή πραγματικής κινεζικότητας) της αγγλικής γλώσσας και της αγωνίας των παλιών media να διατηρήσουν το καθεστώς τους σε ένα κόσμο που τα ξεπέρναγε. Journal από τη πιο συνηθισμένη χρήση έγινε (στη σημασία) σταδιακά η εφημερίδα, journalist ο δημοσιογράφος, και χωρίς να πιάνεις και τις ελληνικές ρίζες των λέξεων για να μη πάθεις καμιά ημικρανία, όταν καταργήθηκαν τα μονοπώλια της ενημέρωσης (από τη χρήση της λέξης με τέτοια έννοια στα παραδοσιακά μέσα) journalist έγινε ο.. Joseph Pulitzer, ο υπερπρότυπος και υπερπροικισμένος δημοσιογράφος. Ξεκινώντας τα 10s και με τους εκδοτικούς οργανισμούς να έχουν μεταφερθεί μέχρι και αποκλειστικά στο δίχτυο, ο διαχωρισμός μεταξύ (ουσιαστικά) ημερησιοαρχειάκια και ημερησιοαρχειάκια έγινε ακόμα πιο μπερδεμένος για τον μέσο Αμερικάνο και κατ' επέκταση για τον μέσο πολίτη του διχτύου και του κόσμου, όπως διαπίστωσα συζητώντας κάτι μέρες την υπόθεση του Jason Chen με το κινητό της Apple. Ξεκάθαρα όμως, από τη πολλή πιπίλα των παλιών εκδοτικών οργανισμών, journalist είναι απλά όποιος δουλεύει σε αυτούς και είναι αυτόματα και ο Pulitzer φυσικά. Ενώ blogger είναι όποιος δημοσιογραφεί ανεξάρτητα, και αυτός είναι αυτόματα η κυρά Κατίνα φυσικά.

Σημείωσε σαν παρένθεση ότι η αμερικάνικη δικαιοσύνη έχει καταργήσει ουσιαστικά κάθε διάκριση στην αντίληψη περί "τύπου" στα Ελληνικά ή "journalism" στα Αγγλικά εδώ και δεκαετίες˙ κάθε "person that disseminates information" προστατεύεται χωρίς χρήση λέξεων βαρυφορτωμένων με σημασίες. Παρολαυτά, χρησιμοποιήθηκε (η αμερικάνικη δικαιοσύνη) τερατολογικά και κατά κόρο στην ενίσχυση των διακρίσεων από αμέτρητα διαστρεβλωτικά δημοσιεύματα. Η πιο χαρακτηριστική υπόθεση είναι αυτή του καλιφορνέζικου ανώτατου δικαστηρίου (O'Grady v. Superior Court) που "αποφάσισε" ότι "οι bloggers είναι journalists" όταν ρητά η απόφαση (επαναξαναματα)αρνήθηκε να κάνει διακρίσεις στο τι είναι "legitimate journalis[m]". Για χρόνια μέχρι τον Απρίλη, έπαιζε και η υπόθεση του New Jersey (Too Much Media v. Hale) που "κοντρα-αποφάσισε" πως "οι bloggers δεν είναι journalists", όταν το καημένο το δικαστήριο έγραψε ολόκληρα υπέροχα κατεβατά για να δικαιολογήσει ιστορικά την άρνησή του να αναγνωρίσει πως είναι δημοσιογράφος κάποια που, ανάμεσα σε άλλα λαμπρά, ισχυρίζονταν ότι θα ξεκίναγε blog.

Οι Μάζες πέρασαν τόσα χρόνια από αυτά τα παλιρροϊκά κύματα παπάρας σα ναυαγοί ανάμεσα σε καρχαρίες. Είμαστε bloggers και όχι σοβαροί για τους παραδοσιακούς πουλιτζεράδες, δεν είμαστε bloggers είμαστε αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι για το κάποτε ελληνικό μπλογκοχώρι που ευτυχώς πια μεγάλωσε και πολη-τίστηκε. Έτσι, ψάχνοντας καμιά καλή ιδέα να φρεσκάρω το σχεδιασμό στις μαζοσελίδες, είπα να παίξω με τα καλύτερα και τα χειρότερα όλων, μπας και φανεί ότι διαφορά δεν υπάρχει, η διαφορά είναι στο περιεχόμενο, στις πράξεις και όχι στις δηλώσεις.

Το περιεχόμενο ήταν πάντα και το θέμα στις Μάσες, στο προηγούμενο template, το πρώτο για 1024+ πλάτος, πολύ συνειδητά φάρδυνε το κάδρο των θεμάτων αντί να πλατύνουν καθόλου οι επιλογές δεξιά και αριστερά. Το περιεχόμενο ήταν όμως και πονοκέφαλος στη σχεδίαση τώρα, γράφουμε σταδιακά όλο και περισσότερα, κυρίως γιατί υπάρχει μια ανάγκη να αναλύουμε όσα λέμε ώστε να φαίνεται περισσότερο η λογική και η έρευνα από πίσω όσο περισσότεροι γράφουν αέρα κοπανιστό και ανακρίβειες με το ίδιο ύφος. Οπότε, αφού μεγάλωσε το περιεχόμενο.. μίκρυνε η γραμματοσειρά, προσωπικά έτσι κι αλλιώς αντιπαθώ όλες τις τάσεις να απλώνονται το chrome (που λέει και η Google) και το κείμενο όσο μεγαλώνουν τα monitor, δεν είμαι γκαβός, έχω 24άρι εδώ και χρόονια για να βλέπω πιο πολλά και όχι για να μεγενθύνω το κινητό μου. Για να φαίνεται το περιεχόμενο έγιναν minimal οι επιλογές, και καλύτερα νομίζω, πια το μόνο που χρειάζεται και ο τελευταίος στο δίχτυο είναι τα labels και το κουτάκι με το search, τη ροή της πληροφορίας του έχει μάθει να τη καθορίζει ο καθένας ακόμα κι αν δε ξέρει από feeds και λοιπά τεχνικά.

Το no logo (που για την ακρίβεια είναι ένα άσπρο κουτάκι 2x2) προέκυψε όσο περίμενα τον rotweiler να φτιάξει logo που να λέει ότι είμαστε οι μεγαλύτεροι και καλύτεροι αλήτες ρουφιάνοι bloggers. Είπε και ο Citizen Mac ότι του φαίνονταν πολύ generic entertainment blog το όλο στιλ, μια καλή αφορμή για μένα για να το κάνω ακόμα genericότερο.

Ίσως το πιο άξιο σχολιασμού στην περίπτωση της δεύτερης ταινίας του 21χρονου Xavier Dolan, που είναι και η δεύτερη που φτάνει στην Croisette (μετά το περσινό J'ai Tué ma Mère (2009)), είναι το πόσο χρήσιμο για το ίδιο, και ωραίο για το κοινό του, είναι να μπορεί ένα φεστιβάλ να έχει τη δύναμη να δημιουργεί αστέρια, να τα αγκαλιάζει ως τέτοια και να τα πλασάρει ως τέτοια, δηλαδή όχι μόνο ως αστέρια, αλλά ως αστέρια δημιουργημένα απ’ το ίδιο το φεστιβάλ. O Xavier Dolan έλαμπε χθες το βράδι στα αποκαλυπτήρια της ταινίας του, που διαγωνίζεται στο Un Certain Regard (μια πόρτα δίπλα από τους μεγάλους δηλαδή), όπως έλαμπε κι όλη τη μέρα που κυλοφορούσε από terrace σε balcon κι απ’ το ξενοδοχείο στην Croisette, έχοντας λάχει υποδοχής που δεν επιφύλαξαν οι (γαλλόφωνοι) δημοσιογράφοι ούτε για τον Russell Crowe σχεδόν, πόσο μάλλον για τη Naomi Watts και τον Josh Brolin, που επίσης χθες, συνόδευαν τον Woody Allen στην εκτός συναγωνισμού πρεμιέρα του You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010).

Βέβαια το ότι ο Dolan περπατάει στην Croisette με τον αέρα του νέου François Ozon και λίγα λες, δεν είναι και τυχαίο, ούτε αβάσιμο. Το Les Amours Imaginaires, εκτός από μια εξαιρετικά κολακευτική ερωτική εξομολόγηση προς την παράδοση του γαλλικού κινηματογράφου και της nouvelle vague, είναι και μια βροντερή επίδειξη εξαιρετικού ταλέντου και ικανοτήτων. Φρεσκάροντας το στόρι του Jules et Jim (1962) για να το μεταμορφώσει σε μια πιο σεξουλιάρικη και μοντέρνα εκδοχή για την bisexual εποχή και παράλληλα να δημιουργήσει το homme fatale, ο Dolan βγάζει παρέλαση την φρεσκάδα, την αναπολογητικότητα, την ανατρεπτική διάθεση και την παιχνιδιάρικη τσαχπινιά που οφείλει να κουβαλά η νιότη των ιδεών του, και αφήνει ξεκάθαρα να φανεί, ότι μπορεί με μεγάλη ευκολία πολύ σύντομα να αναδειχθεί σε Tarantino του cinema d’ auteur, έτσι άνετα που ελίσσεται ανάμεσα σε αναφορές, αναδιαμορφώσεις και αναπροσαρμογές ειδών, τεχνικών και στιλιστικών επιλογών. Αρκεί, για να τα καταφέρει όλα αυτά, να μπορέσει σύντομα να ξεπεράσει τον εαυτό του, να περιορίσει την ανάγκη του να βαυκαλίζεται με τις εικόνες του, να συγκρατήσει τα σενάριά του και να μην αφήσει τα κολλήματά του να ξεχαρβαλώνουν τις πλοκές του, ξεπερνώντας κατά το εν τρίτο της συνολικής ώρας, την αληθινή διάρκεια των ταινιών του. Όλα αυτά δηλαδή που του συγχωρούσες στην πρώτη του ταινία επειδή ήταν η πρώτη του, και επανέρχονται ανησυχητικά στη δεύτερη, αν και, ακόμα κι έτσι, την αποθέωση απ' το κοινό στο τέλος, την πήρε και την ευχαριστήθηκε.

Ο πρώτος απ’ τους τρεις μεγάλους της Βρετανικής επέλασης, έκανε σήμερα πρωί-πρωί το πέρασμά του από ένα κατάμεστο Grand Théâtre Lumière για την πρώτη εμφάνιση της ταινίας στους δημοσιογράφους, πριν κάνει το επίσημο άνοιγμά του το βράδι, μπας κι αλλάξει λίγο τις προφορές που ακούγονται στα κόκκινα χαλιά των Κανών.

Another Year ο τίτλος της ταινίας, άλλη μια χρονιά στο φεστιβάλ της Croisette για τον Mike Leigh, που την έχει περπατήσει ήδη τρεις φορές, κι επιστρέφει εδώ τρίτη φορά, διαγωνιζόμενος σχεδόν μια δεκαετία μετά το All or Nothing (2002), για τον πολυπόθητο Χρυσό Φοίνικα που είχε κερδίσει με το Secrets & Lies (1996), ή έστω τα τριγύρω του βραβεία, με την 10η ταινία του. Ταινία χωρισμένη στα τέσσερα κεφάλαια των εποχών που χωρίζουν κι όλες τις χρονιές κανονικά, και η οποία ανοίγει με την παραπλανητική cameo εμφάνιση της Imelda Staunton, για να αρχίσει να βολτάρει ανάμεσα στους τριγύρω χαρακτήρες, με γοητευτική όσο και χαρακτηριστική άνεση, προτού τους δέσει όλους μαζί απάνω στην πλοκή του, την οποία μπορείς να συνοψίσεις και ως «μεσήλικες Εγγλέζοι πίνουν», κινδυνεύοντας όμως ν’ αδικήσεις και τους μεσήλικες φίλους τους που τους κοιτάζουν, τους ακούν και τους αντέχουν.

Μια χρονιά απ’ τη ζωή ενός ζευγαριού χρόνια παντρεμένου, επαγγελματικά εξασφαλισμένου, οικογενειακά πετυχημένου και ως εκ τούτου, γενικά ευτυχισμένου, είναι η κεντρικός κορμός της ταινίας, γύρω απ’ τον οποίο περιφέρονται ζαλισμένες οι ιστορίες φίλων τους και συγγενών, όχι όλων κι όχι των κανονικών, αλλά αυτωνών που έχουν ζωές αρκετά διαλυμένες για να έχουν χρόνο και ανάγκη να βρουν ένα αποκούμπι στη ζεστασιά του σπιτικού των ανοιχτόκαρδων πρωταγωνιστών. Μια ιστορία για την συντροφικότητα όπως αυτή αναδεικνύεται από την έλλειψή της, για την απελπισία του σκοτεινού κενού της μοναξιάς, όπως αυτό φωτίζεται από το αντίθετό του, μια ιστορία για το πώς η ζωή μπορεί καμιά φορά να είναι άδικη, αλλά και το πώς οι άνθρωποι που τη ζουν αφήνονται να πνιγούν στη μοιρολατρία τους, το Another Year είναι κλασικός Mike Leigh στο δόγμα του «ζωή και τίποτε άλλο», όπως το θέτει, χωρίς υστερίες και φωνές, αλλά και χωρίς αξιώσεις εξαιρετικές, στο τεατράλε σενάριο που υπηρετούν με περισσή κομψότητα ο Jim Broadbent, η Ruth Sheen και η Lesley Manville στους τρεις κεντρικούς ρόλους.

«Ήταν η αρχή της Άνοιξης στην όμορφη χερσόνησο, και για τον Silvio Berlusconi, ήταν μια μέρα γεμάτη σκατά, όπως πολλές άλλες», λέει η Sabina Guzzanti, ξεκινώντας το ντοκιμαντέρ της, που ανοίγει με πλάνα σκοτεινά και αηκίνητα, για να σου θυμίζει ταινία τρόμου, προτού ξεδιπλώσει μπροστά σου τη φρίκη του φονικού σεισμού της Aquila του 2009. Φρίκη που, όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψεις, έχει πολύ περισσότερο να κάνει με αυτά που προκάλεσε στις ζωές όσων βγήκαν ζωντανοί απ’ τα συντρίμμια της ήσυχης κωμόπολης, και το πολιτικό σύστημα ολόκληρης της Ιταλίας στους μήνες που ακολούθησαν, παρά με τις 308 ψυχές που χάθηκαν, πάλι όχι χωρίς υπαιτιότητα της κυβέρνησης Berlusconi.

Κυβέρνηση που μέσω του Υπουργού Πολιτισμού της, φρόντισε να εκφράσει την οργή της απέναντι στο αμείλικτο ντοκιμαντέρ της Guzzanti, λέγοντας ότι κι αυτό όπως κι άλλες ταινίες του τελευταίου κύματος ιταλικού νεορεαλισμού (το Gomorra (2008) και το Il Divo (2008), λόγου χάρη), διασύρει την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, σερβίροντας ανακρίβειες και ψευδείς κατηγορίες. Τις οποίες, ο Υπουργός, προφανώς δεν είχε καμία όρεξη να δει να απλώνονται στις οθόνες του Φεστιβάλ των Κανών, γι’ αυτό και αρνήθηκε να παρευρεθεί στις προβολές της ταινίας, που έκλεισαν χθες τον κύκλο τους στην κατάμεστη Soixantième. Η Guzzanti, ωστόσο, δεν παρέλειψε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της στον Υπουργό, λέγοντας ότι θα του στείλει ένα καφάσι σαμπάνιες, για την τόση δωρεάν διαφήμιση που παρείχε στην ταινία, κάνοντάς την θέμα σε όλα τα trades του φεστιβάλ, από την πρώτη μέρα του.

«Οι δημοσκοπήσεις βρίσκονταν σε ελεύθερη πτώση» συνεχίζει το ντοκιμαντέρ. «Έτσι, στις 03:32 της 6ης Απριλίου του 2009, όταν ένας σεισμός ξύπνησε ακόμη και τους κατοίκους του σπιτιού του Big Brother, κι όταν ανακάλυψε ότι μια ολόκληρη πόλη είχε διαλυθεί, για τον Silvio Berlusconi, ήταν σαν ο Θεός του άπλωσε το χέρι, για άλλη μια φορά». Το Draquila – L’ Italia che Trema, ξεκινά αποκαλύπτοντας το μηντιακό τσίρκο επαναφοράς του Berlusconi στο ρόλο του υπερήρωα, που στήθηκε με αφορμή το δραματικό περιστατικό της Aquila, και συνεχίζει για να εξαπολύσει μια ολομέτωπη επίθεση κατά του κυβερνητικού σχηματισμού που ηγείται ο Berlusconi, ενός σχηματισμού ηθικών ατοπημάτων, οικονομικών διαφθορών, εξώφθαλμων καταχρήσεων εξουσίας, υπεξαιρέσεων δημόσιας περιουσίας, ολοκληρωτικής αδιαφορίας για τις δημοκρατικές αρχές, και εξοργιστικών συνταγματικών παραβιάσεων, που έχουν παραλύσει το πολιτικό σύστημα ολόκληρης της χώρας. Κι όλα αυτά με τυπικά νόμιμο τρόπο, υποβοηθούμενο απ’ την μαεστρική χειραγώγηση των πολιτών μέσω της πλύσης εγκεφάλου που φροντίζουν να τους κάνουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, υπό τον πλήρη έλεγχο του φοβερού αυτού μαριονετίστα, είτε μέσω του πορτοφολιού, είτε μέσω της τρομοκρατίας που τους επιβάλει.

Με Michael-Moore-ίστικο φορμά και μια δικαιολογημένη (κι ευπρόσδεκτη, με τέτοιες χειλάρες) δόση φιλαυτίας απ’ τη μεριά της, η συνηθισμένη σε κυβερνητικές επιθέσεις Guzzanti, στήνει ένα ντοκιμαντέρ-γροθιά, όχι μόνο στο στομάχι των Ιταλών, αλλά και στο σαγόνι των γειτόνων της χώρας γενικότερα, κι ειδικότερα σ’ αυτούς στα δυτικά της, που πλησιάζουν όλο και πιο κοντά σ’ αυτού του είδους την αληταρχία, όσο επιλέγουν την απολίτικη αδιαφορία ως τρόπο αντίδρασης σ’ ένα σύστημα, που γίνεται όλο και πιο ισχυρό, όσο κανείς δεν σηκώνει τα μάτια του να το αντικρίσει στα ίσια. Ούτε καν οι κινηματογραφιστές.

Στο ψυχιατρείο της Pergine Valsugana στα πρώτα 20s, έγκλειστη αναρωτιέται πως γαμάει ο Duce.O Marco Bellocchio δανείστηκε το 2009 από την οπερετικότητα του Il Divo (2008) και τη πήγε πίσω στην εποχή του βωβού, μια σύλληψη που θα ήταν ιδιοφυέστατη αν δεν ήταν αναγκαστική, από τη πολλή χρήση φιλμ αρχείου, μια συνήθεια που ακόμα και οι ελληνικές ταινίες παράτησαν πριν δεκαετίες, κι αυτό (όχι για τιποτάλλο) αλλά γιατί κι ο τελευταίος θεατής στο Διακοφτό γέλαγε πια μ' αυτή. Απτόητος βέβαια ο σκηνοθέτης, δε μένει τουλάχιστο εκεί, στα προπολεμικά επίκαιρα σα μόνο υλικό για να ασπρίσει τη πενία του προϋπολογισμού του, αλλά ρίχνει και μερικές από αυτές τις "σκηνές πολέμου" όπου ακούγονται μπουμπουνητά στο βάθος της στοάς και ακολουθούν πεντέξι κακόμοιροι κομπάρσοι που τους ψεκάζουν τεχνητή ομίχλη τα πιτσιρίκια του συνεργείου, σκηνές που θα 'λεγες ότι έχει παρατήσει ακόμα και η ελληνική τηλεόραση, αν δεν ήταν κι αυτή ζωντανό λείψανο, διαβασμένη από παπά μέσω διχτύου εδώ και χρόνια, μαζί με τις υπόλοιπες του πλανήτη. Αν καταφέρεις να κολυμπήσεις σε αυτά τα διαλύματα φορμόλης με όλες τις κινηματογραφικές (και όχι μόνο) μούμιες του προηγούμενου αιώνα για μιάμιση ώρα (μετρημένη), ο Bellocchio σε αποζημιώνει με μια σκηνή πέντε αστέρων, με τον Filippo Timi ως μπάσταρδο του Mussolini να μιμείται μια από τις περιβόητες ομιλίες του (δεύτερου) περί τρίτου Καρχηδονιακού Πολέμου κατά πάντων, συμπυκνώνοντας όλη τη παράνοια και των μελανοχίτωνων και του πυροβολημένου αρχηγού τους σε μερικές εκφράσεις του προσώπου. Μπορείς να επιχειρηματολογήσεις ότι η σκηνή είναι τόσο δυνατή γιατί η ταινία έχτιζε μέχρι τότε το προφίλ του αρχι-φασίστα ακόμα και με αυτόν να απουσιάζει, και τα credits δε σου αφήνουν και καμία αμφιβολία για τη πρόθεση του σκηνοθέτη, το πρόβλημα όμως είναι πως οι προθέσεις των χαρακτήρων περιορίζονται στη βρώση μικρών παιδιών για πρωινό από τη μεριά του ενός και από την άλλη στο γενικό και υπερμυθοποιημένο σχιζοφρενικό (έμεινα παρθένα για το παιδί μου) γυναικείο μελόδραμα.

Καμένος τύπος με δερμάτινο καπέλο, ριγέ πουλόβερ, γάντι με λεπίδες και βιογραφικό κηπουρού σε προηγούμενη ζωή, σκορπάει τρόμο στον ύπνο και σωθικά στον ξύπνιο εφήβων αμερικανικής κωμόπολης.Διαδικαστικό και τυποποιημένο, ακολουθεί πιστά όχι μόνο τον κεντρικό κορμό του σεναρίου του θρυλικού πρωτότυπου του Wes Craven, αλλά και όλα τα κλισέ των εφηβικών slasher που γέννησαν τότε ο Craven και η σειρά του, δημιουργώντας τα μυθικών διαστάσεων franchises με μανιακούς δολοφόνους και γυαλιστερές λεπίδες, κλισέ που προσπαθούν εδώ και χρόνια κάποιοι πού και πού να αποφύγουν, μπας και επαναπροσδιορίσουν το είδος. Ένα πισωγύρισμα που ο πρωτάρης Bayer δεν καταφέρνει καν να κάνει ιδιαίτερα καλά, για να μπορέσεις να το δικαιολογήσεις ως είδος retro αναφοράς, το καινούριο Nightmare on Elm Street (2010), υπνοβατεί άυπνο στο πρώτο του μισό, προσπαθώντας να στήσει ένα σεναριακό υπόβαθρο που ήδη ξέρεις απ’ έξω, ακόμη κι υποσυνείδητα, και να δώσει στον κεντρικό του φονιά, ένα βάθος δια της προϊστορίας του, ενώ την ίδια ώρα τον έχει να περιφέρεται φλυαρώντας αδιάφορες δήθεν απειλητικές εξυπνακίστικες ατάκες, πίσω από μια γελοία δύσκαμπτη πλαστική μπάλα που έχουν φορέσει στον δύσμοιρο τον Jackie Earle Haley για κεφάλι, σ’ ένα απ’ τα χειρότερα δείγματα ειδικών εφέ που έχει εμφανιστεί σε οθόνη τα τελευταία χρόνια. Ο ρυθμός αρχίζει ν’ ανεβαίνει όταν ο Freddy έχει πια καθαρίσει τον κύριο όγκο των πρόθυμων θυμάτων του, κι οι επιζώντες καταφέρνουν ν’ ανακαλύψουν τι ακριβώς ζητάει απ’ τη ζωή τους ο εφιάλτης τους (τη ζωή τους), όμως ακόμη και τότε δεν προσφέρει τίποτε άλλο που να μην έχεις ήδη ξαναδεί, κι ακόμη κι αν θέλεις απλά να το ξαναδείς με τον Freddy να το προκαλεί, ο ίδιος ο Freddy είναι τόσο ανυπόστατος, σα χαρακτήρας και σαν εμφάνιση ακόμα, που όσο να’ ναι, έναν εκνευρισμό τον προκαλεί.

Η αληθινή ιστορία Εγγλέζου στρατιώτη του 11ου αιώνα, που όταν μεγάλωσε έγινε θρύλος με κουκούλα, τόξο και συμμορία.Εν μέσω κοσμοσυρροής και σχετικού παροξυσμού απ' το κοινό, κάνει την πρεμιέρα της στο κόκκινο χαλί των Κανών, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η ταινία του Ridley Scott. Ταινία που αποκαλύφθηκε πριν λίγες ώρες, δυο φορές, σε δυο εξίσου μισοάδειες δημοσιογραφικές προβολές, που προκάλεσαν τόσο χλιαρές προς κρύες αντιδράσεις στον Τύπο, όσο και οι περιορισμένες τοπικές προβολές που είχαν προηγηθεί σε συγκεκριμένα, μεγάλα αγγλόφωνα territories, λειτουργώντας ως χαρακτηριστικό δείγμα της κατάστασης που περιγράφει το Variety στο εβδομαδιαίο φύλλο που μοιραζόταν στις αφίξεις του αεροδρομίου της Νίκαιας, για το πώς δεν έχει σημασία η ίδια η ταινία που έρχεται στις Κάνες, όσο το κόκκινο χαλί που την υποδέχεται, για να στρώσει στη συνέχεια, γεμάτη υποσχέσεις εισπρακτική πορεία τόσο στις αίθουσες της Αμερικής, όσο (κι ίσως και περισσότερο) στις Ευρωπαϊκές. Όχι ότι η συγκεκριμένη ταινία δεν την αξίζει.

Πατώντας στα χνάρια του ιστορικού έπους που τον είχε γοητεύσει στο (ή αποτυχημένο, ή απ’ το στούντιο σακατεμένο, ανάλογα με την εκδοχή που προτιμάς) Kingdom of Heaven (2005), o Sir Ridley Scott αναλαμβάνει να αναδείξει το ρεαλιστικό υπόβαθρο μιας απ’ τις μεγαλύτερες μορφές της μυθολογίας της δυτικής κουλτούρας, και το κάνει κυρίως στην εικόνα του, ρίχνοντας στον κόκκο και το χρώμα της, τη λασπουριά και την αιματίλα που τρώνε για πρωινό οι ήρωές του, σε μια Ευρώπη στο σκοτάδι της επαύριου των σταυροφοριών και στην κάψα της φωτιάς των εσωτερικών αλληλοσπαραγμών. Το σενάριο του Brian Helgeland, που το έβγαλε απ’ τον αρχικό κορμό των Ethan Reiff και Cyrus Voris του Sleeper Cell, προσφέρει μερικές συναρπαστικές, όσο και ανατριχιαστικές ματιές στις διαπλοκές και τις μακιαβελίστικες παραπλανήσεις που συνέβαιναν εκείνη την εποχή στους σκοτεινούς διαδρόμους των κρύων και μουχλιασμένων παλατιών, όμως υποφέρει όταν βγαίνει έξω στα χωράφια και τα χωριά, με το κομμάτι της ιστορίας που όντως αφορά τον κεντρικό της ήρωα, να πνίγεται σε καρικατουρίστικα περιγράμματα χάρτινων χαρακτήρων, ηθικά διλήμματα και ψυχικά μεγαλεία, ψεύτικα και υπερβολικά, και την ανθολογία του σχηματισμού της συμμορίας του προστάτη των φτωχών, να μοιάζει σα να ξεπήδηξε απερίσκεπτα, απ’ τις σελίδες αφελούς κόμικ. Έτσι, το σενάριο καταλήγει να θέλει τουλάχιστον κάνα μισάωρο κόψιμο για να γραμμώσει εκείνη την κοιλιά στα μισά του, κι οι μελοδραματικές ατάκες, είτε κάνα δυο ξαναγραψίματα ακόμα για να βρουν καμιά πρωτοτυπία, ή κάνα δυο λιγότερα, μπας απαλειφόταν τα ξεχαρβαλιάσματα απ’ τα μπρος-πίσω που σου έγραφε ο cheaplog στο teaser. Ωστόσο, όταν ξυπνάς απ’ το μισάωρο των γνωριμιών του Ρομπέν με τη Μαριάν του, και τα δραματικά διαλείμματα που τους επιβάλουν οι ωχτροί της ενότητας του έθνους και της ελευθερίας του λαού, εκτιμάς το γεγονός ότι ο Scott δεν άφησε τη σκληρότητα των περιστάσεων να μουλιάσει απ’ τα σιρόπια του ρομάντζου, ξαναθυμάσαι τις μετρημένες μέχρι τότε στιγμές μεγαλείου που σου είχε προσφέρει στα οπτικά του, και δίνει ρέστα όταν πιάνουν για τα καλά τα τύμπανα του πολέμου, κι αρχίζει το μάτι του Russell να γυαλίζει, όπως εκείνη την πρώτη φορά που συναντήθηκαν, στο τεράστιο Gladiator (2000). Το οποίο, δυστυχώς, δεν το ξανάκαναν, κι ούτε φαινόταν πως θα κάνουν.

Από τα ξημερώματα της Τρίτης, το Yahoo! Movies παρουσιάζει το μεγάλο trailer του Inception (2010) που από τη Παρασκευή, όταν άρχισε να παίζει στην Αμερική σαν επιλογή με τα prints του Iron Man 2 (2010) και στο δίχτυο μέσα στον εικονικό κόσμο του σχετικού παιχνιδιού της Warner, έχει γίνει μέρος της καθημερινής κινηματογραφικής ρουτίνας του μισού πλανήτη. Ξυπνάς, ανάβεις τσιγάρο, βλέπεις το trailer, ξαφνιάζεις τη γκόμενα στο ντους, της πετάς τα μάτια, βλέπεις το trailer, πας στη δουλειά, φτιάχνεις καφέ, βλέπεις το trailer. The only movie that matters, φέτος και πολύ πιθανά μέχρι την επόμενη παρουσία του κυρίαρχου του σύμπαντος, το φιλμ του Christopher Nolan δεν αφήνει και πολλές αμφιβολίες πια για το τι σε περιμένει.

Ο Jerry Bruckheimer ποντάρει φέτος με τον Prince of Persia (2010) ότι τα videogames είναι τα νέα comics όπως ξαναματαείπαμε, όμως το Hollywood ήδη από τα 90s.. ζωγράφισε και για τον τελευταίο μια παράλληλη διαπίστωση, το ότι η απληστία δεν είναι ο καλύτερος δημιουργικός οδηγός για να μεταφέρεις στο πανί ιστορίες-ηλεκτρονικά προσχήματα για έναν ή περισσότερους παίχτες. Επιγραμματικά σε περίπτωση που έχεις μείνει εκεί κι ακόμα πιο πίσω, τα Half-Life έδειξαν στη συνέχεια ότι ακόμα και οι gamers μελαγχολούν (i.e. χρειάζονται λίγο.. συναίσθημα), τα Serious Sam διατύπωσαν μάλλον το καλύτερο αντίθετο επιχείρημα, η βιομηχανία έγινε πάντως σαφώς κινηματογραφικότερη και το πάει για 99η τέχνη είτε με απλό machinima είτε έχοντας χωνέψει το μέσο και αρκετή πιο εκλεπτυσμένη κουλτούρα όπως στο Path, και στην άλλη ενδιαφερόμενη βιομηχανία o James Cameron έχει μερικές καλές ιδέες για το πως χειρίζεσαι εικονικούς χώρους ενώ ο Roger Ebert έχει γενικά αντιρρήσεις. Μένοντας εκεί στο χώνεμα, ο ηθοποιός, κινηματογραφιστής και χορογράφος δράσης Joey Ansah ισχυρίζεται ότι οι αφορμές για να παίζεις μπουνιές με τον αδερφό σου (και όχι μόνο εικονικές) που βασίλεψαν απόλυτα για ένα φεγγάρι (πριν έρθει το 3D) στη βιομηχανία, έχουν ακόμα και τώρα ψυχή που χρειάζεται στοργή, φροντίδα και πολλή τεχνητή βροχή, όπως εξηγεί ο Μιχάλης Τέγος του GameOver.gr.

Το πιο σοκαριστικό όταν ακούω να μιλάνε για ταινίες που βασίζονται στο Street Fighter (και οποιοδήποτε fighting game, δηλαδή), είναι ότι όλοι απογοητεύονται όταν βγαίνουν μάπες. Περιμένουμε δηλαδή πραγματικά καλή κινηματογραφική αφήγηση από την ιδέα ότι υπάρχουν κάποιοι παραφουσκωμένοι μπρατσαράδες με τη fashion sense κάποιου που έχασε το φως του πριν εφευρεθούν οι καθρέφτες, που τριγυρνούν τον πλανήτη παίζοντας φάπες; Ας είμαστε ειλικρινείς, η τελευταία φορά που δούλεψε αυτό το concept κινηματογραφικά ήταν στο The Quest (1996), κι αυτό είχε κι έναν προ-JCVD Van Damme (θα μου πεις, και το πρώτο Street Fighter (1994) είχε. Touché).

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το Street Fighter είναι εξαιρετική σειρά παιχνιδιών (και το άρτι αφιχθέν Super Street Fighter IV ένα από τα καλύτερα δείγματα του είδους), αλλά λειτουργεί μόνο και μόνο επειδή είναι ο δικός σου μπρατσαράς (ναι, αυτό ισχύει και για τους χαρακτήρες γένους θηλυκού) στην οθόνη και κοπανιέται χάρη στις ικανότητες που εσύ έχεις αναπτύξει στο χειριστήριο. Αυτό πάντως δεν εμπόδισε τον Joey Ansah (τον είδες στο The Bourne Ultimatum (2007)), νεαρό σκηνοθέτη, ηθοποιό και action choreographer, να διυλίσει ό,τι αγαπάει από το παιχνίδι σε ένα εντυπωσιακά καλοφτιαγμένο τρίλεπτο φιλμάκι που πλασάρεται ως "ο σωστός τρόπος να γυρίσεις Street Fighter". Βλέποντάς το, δεν μπορείς να τον αμφισβητήσεις.

Οι χαρακτήρες είναι spot-on, που λέμε στο χωριό μου, από τα μαύρα φρύδια και την ξανθιά κουπ του Ken μέχρι την κόκκινη κορδέλα του Ryu, ενώ η πολύ καλή χορογραφία μάχης έχει συμπεριλάβει τα hadokens και τα sho-ryukens από το παιχνίδι έτσι ώστε να ακροβατούν ανάμεσα στο εντυπωσιακό και το αστείο. Η διάρκεια του φιλμ δεν ξεπερνάει αυτή ενός μέσου match του παιχνιδιού, ενώ ο διάλογος παραμένει στα απόλυτα βασικά και πολύ σοφά δεν προσπαθεί να δικαιολογήσει ποιοι είναι αυτοί οι τύποι και γιατί πλακώνονται. Το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις είναι ότι είναι ο Ryu και ο Ken, και όπου βρεθούν, πέφτουν ανάποδες. Αυτό βέβαια δεν αρκεί για να υποστηρίξει full feature, γι' αυτό και ο Ansah δημιούργησε, κατά πάσα πιθανότητα, ό,τι πιο πιστό και λειτουργικό θα δούμε ποτέ σε live-action απόδοση του Street Fighter – και μάλλον αυτό είναι για το καλύτερο.

Τι κάνεις άμα θες να παντρευτείς και διαθέτεις ανοιχτούς ορίζοντες και κυρίως χοντρό πορτοφόλι; Η νέα μόδα στο εξωτερικό είναι οι "θεματικοί" γάμοι. Έτσι και το ζεύγος στο βίντεο, Αμερικανοί ινδικής καταγωγής, αποφάσισε να ζήσει την πραγματική εμπειρία, κάνοντας έναν παραδοσιακό ινδικό γάμο στην Ινδία, κομπλέ με ελέφαντες, χορούς και πανηγύρια. Όταν λοιπόν απευθύνθηκαν στον ταλαντούχο σκηνοθέτη Kevin Shahinian για να κινηματογραφήσει το "κρέμασμα" (γιατί υπάρχουν και καλλιτέχνες σπεσιαλίστες στο γύρισμα γαμοβίντεο) αυτός το πήγε ένα βήμα παραπέρα: τους πρότεινε να το κάνει κανονική ταινία μικρού μήκους, με σενάριο, στην οποία θα ενσωμάτωνε την τελετή. Το αποτέλεσμα τον δικαίωσε, αφού το βίντεο κατέληξε μια Bollywood υπερπαραγωγή 28 λεπτών που θα ζήλευαν πολλοί γκλαμουράτοι νιόπαντροι.

Το ενδιαφέρον του πράγματος ωστόσο βρίσκεται και στον τρόπο με τον οποίο τα κατάφεραν. Χρειάστηκαν 9 μέρες γύρισμα συνολικά, με πολλές αναποδιές και περιορισμούς, ειδικά στις σκηνές του πραγματικού γάμου που φυσικά δεν υπήρχε περιθώριο για δεύτερη λήψη. Το εγχείρημα στήριξαν μεγάλοι χορηγοί, όπως η ίδια η Canon που διέθεσε στο συνεργείο 2 φωτογραφικές μηχανές EOS 7D, μοντέλα προ-παραγωγής τότε. Γιατί το παραπάνω βίντεο δε γυρίστηκε με τίποτα πανάκριβες κάμερες αλλά με επαγγελματικές φωτογραφικές μηχανές αξίας 1700 δολαρίων! Οι μηχανές αυτές, αν και αρχικά προορίζονταν για το Associated Press (που δεν ήθελε να πληρώνει έξτρα καμεραμέν αλλά οι φωτογράφοι του να μπορούν να βγάζουν και κάνα βιντεάκι για το σάιτ), προκάλεσαν υστερία στους απανταχού filmmakers, αγκαλιάστηκαν από επαγγελματίες του χώρου, και μετά από λαϊκή απαίτηση, έγιναν ακόμα πιο κινηματογραφικές. Το φαινόμενο των HD-DSLR πήρε τέτοιες διαστάσεις που ανάγκασε ακόμα και την πρωτοπόρο Red να αλλάξει σχέδια στην επόμενη υπερκάμερα που θα βγάλει, ώστε να είναι και αυτή σε μέγεθος φωτογραφικής μηχανής. Ανοίγουν έτσι νέες δυνατότητες στους επίδοξους Spielberg όλου του κόσμου: Πλέον μπορούν να γυρίσουν με φτηνά εργαλεία με την ποιότητα του φινάλε του House, ή και να δοκιμάσουν εντελώς νέους τρόπους κινηματογράφησης.

Το κείμενο είναι του μικρομηκά Στέλιου Κουκουβιτάκη

Δεκατετράχρονος μεγαλώνει στο Syosset του Long Island στα τέλη των 70s, και η προχωρημένη μπορρελίωση του γείτονα είναι το τελευταίο που τον φοβίζει.Στη ζωή είσαι ή κυνηγός ή θήραμα λέει η ζωολογία και στο περίπου ο Alec Baldwin σε κάποια φάση στη διάρκεια. Και ότι ζώο και να είσαι, αν σταματήσεις να τρέχεις για να αναλογιστείς τι κάνεις, τότε κάποιος σε έχει βάλει ήδη στο στόχαστρο λέει η Ξινή Ζωή (2008) μέχρι να πέσουν τα credits. Την ανθρώπινη κοινωνία και το αμερικάνικο όνειρο ειδικότερα, τα έχουν κηδεύσει βέβαια αμέτρητες ανεξάρτητες παραγωγές, δεν έχει νόημα να ξεκινήσεις να απαριθμείς ούτε όσες εκτυλίσσονται στην ίδια νεοϋορκέζικη περιοχή, πιθανά ούτε όσες είχαν πιάσει τα διπλανά σπίτια για γυρίσματα. Η συγκεκριμένη ξεχωρίζει γιατί μοιάζει και είναι ιστορία που κάποιος ένιωθε την ανάγκη να πει για να μη τον πονάει τόσο, όχι για να την ιλουστράρει σα sitcom ή για να κερδίσει πόντους οποιουδήποτε είδους σε οποιοδήποτε κύκλωμα ή καθρέφτη. Σαν αποτέλεσμα η ταινία σε πονάει αφόρητα στη μεγαλύτερη διάρκειά της, το πολύ βαθύ μαύρο χιούμορ της είναι γλώσσα με ξυραφάκι στο μάγουλο, οι πιο πολλές από τις ελάχιστες προσπάθειες για αισιοδοξία σε μαχαιρώνουν δίκοπα μιας και ξέρεις ήδη πόσο φρούδες είναι. Αυτός ο τόνος κοψοφλέβικα απεγνωσμένα πικρής ευθυμίας γίνεται σε κάποια σημεία άβολος εκτός ελέγχου, οι ολότελα υπεύθυνοι (κάτι σα Coen) αδερφοί Martini ξέρουν ότι τα πικρά ποτήρια πρέπει να τα εξαντλήσουν μέχρι τον πάτο κι ακόμα παραπέρα αλλιώς κάνουν πια δημιουργικά μια τρύπα στο νερό, όμως δε καταφέρνουν να χειριστούν απόλυτα ικανοποιητικά τις καταστάσεις που διαλέγουν να κυνηγήσουν μέχρι να έχουν φωτογραφίσει Matrix-οσφαιρικά την ιλαροτραγικότητα της ηθικής όσων μπλέκονται. Κάποιες (καταστάσεις) καταλήγουν αλαφρά αφύσικες στη τελευταία νότα, αυτή με τον τραμπούκο του σχολείου δε χάνει ούτε βλέφαρο όσο περνάει από αγαπητικές και φίλους και αδέρφια και γονείς αλλά ξεφουσκώνει φτάνοντας στον επίλογο, άλλες μοιάζουν απόλυτα φυσικές μέχρι που συνειδητοποιείς ότι εκβιάστηκαν μεταφέροντας ολόκληρους πολέμους (των Falklands) σε ξένες χώρες και χρονιές. Τη χαμένη σου εμπιστοσύνη τη πληρώνει η Ζωή αφηγηματικά, η πιτσιρίκα της Emma Roberts καταφέρνει κυριολεκτικά να έχει και το σκύλο της κάθε λαχτάρας της (για κάθε γκόμενο της περιοχής) χορτάτο και τη πίτα της παρθενιάς της ολόκληρη, όμως πια δε σου φαίνεται δημιουργική έμπνευση, δε σε ανακουφίζει σα καμιά πρόσκαιρη ελπίδα για την ανθρωπότητα, δε σε σφάζει σαν εκμετάλλευση της αθωότητας του πιτσιρίκου, δε σε πείθει σα παράλληλο flashback στο πως (μπορεί να) ξεκίνησαν τα καταραμένα ενήλικα ζευγάρια, μένει ξεκρέμαστη με υποψία φωσκολισμάρας. Τη χαμένη σου εμπιστοσύνη τη πληρώνει η Ζωή και τεχνικά, οι Martinis έχουν σαφή τάση να δουλεύουν με τους ηθοποιούς τους, όταν ο Baldwin καταφεύγει στη μανιέρα του δε το βλέπεις για μετασχόλιο πάνω στους συνηθισμένους ρόλους του, μόνο σα να μην έχει πάρει σκηνοθετική βοήθεια.

Σημαντικότερα, η Ζωή των Martinis αποτυγχάνει να δώσει λύση, δε σου λέει ότι για να λυτρωθείς πρέπει να εμπιστεύεσαι τους άλλους σα να σε έχουν ήδη προδώσει, να αγκαλιάζεις το φυσικό σου θήραμα σα να σε έχει ήδη δαγκώσει στον κόρφο, στέκεται στα πρώτα τυφλά βήματα, εκεί που δοκιμάζεις οτιδήποτε μήπως κοιμηθείς ήσυχος κανένα βράδυ και σου έχει μείνει μόνο να πνίξεις το ζωώδικο ένστικτο αποφυγής του πόνου. Πρέπει όμως να είσαι πολύ άκαρδος γεροπερίεργος για να της το κολλήσεις κι αυτό, και έτσι κι αλλιώς ακόμα και στη καθαρή αξία της παραγωγής να μείνεις, είναι κι αυτή τόσο καλή που σε πονάει. Από τις τοποθεσίες, στα ανάποδα cuts, στις τρελές ερμηνείες όλων, χύνεις μαύρο δάκρυ όταν ξαναματαβλέπεις πόσο ταλέντο έχει τη πολυτέλεια να αγνοεί λίγο πολύ η αμερικάνικη βιομηχανία. Το Sundance lab project ήταν στα αζήτητα από το 2001 μέχρι που ενδιαφέρθηκε να βοηθήσει ουσιαστικά (πέρα από δημιουργική επιρροή) ο Martin Scorsese, ο προϋπολογισμός με κόπο έγινε εφταψήφιος, τα γυρίσματα δε πλησίασαν μήνα.

Ζευγάρι προσπαθεί μια βραδιά να σπάσει τη ρουτίνα στις εξόδους του που προσπαθούν να σπάσουν τη ρουτίνα στο σπίτι, και καταλήγει φυσικά με πιο πολλές συγκινήσεις από όσες ήθελε.Βασίλισσα και βασιλιάς, βασιλιάς και βασίλισσα της κωμωδίας, η Tina Fey κι ο Steve Carell, ο Steve Carell και η Tina Fey είναι από τα αστέρια που δε καταλαβαίνεις πως δεν είχε κανένας την ιδέα να ζευγαρώσει στη μεγάλη οθόνη, μέχρι που σκέφτεσαι ότι οι υποχρεώσεις τους στη μικρή, σε 30 Rock και Office US, δε τους αφήνουν και πολλά περιθώρια, πολύ περισσότερο που να συμπέφτουν. Ο Shawn Levy είχε μια good enough ιδέα για ιστορία, είχε την απαραίτητη ευκαμψία στις προτεραιότητες, έφτασε σε ένα από τα μικρά ιερά δισκοπότηρα της βιομηχανίας των τελευταίων χρόνων. Το σενάριο χρεώνεται σε κάποιο Josh Klausner αλλά δε χρειάζεται να περιμένεις μέχρι τα credits τέλους όπου φαίνεται πιο καθαρά, για να καταλάβεις πως (ξανα)γράφτηκε με αυτοσχεδιασμούς στα γυρίσματα -- το Hollywood αναγνωρίζει ενίοτε το πηγαίο ταλέντο, και το ταλέντο αναγνώρισε με τη σειρά του ποιες ατάκες ήταν μέσα στις υπερδυνάμεις του από όσες φαίνονταν καλές στο χαρτί (αλλά χρειάζονταν υπερήρωες για να τις εκφέρουν). Ο Levy είχε την ευκαμψία να προσαρμόσει και κάθε σκηνή σε ότι έβγαινε πιο άνετο, σε στούντιο λήψεις όπου ο τόνος ήταν για σίριαλ από τα 60s, σε γωνίες από SNL σκετσάκι για όποιες κουβάλαγαν πολλή τρέλα, σε DV με φωτισμό τηλεσυνεργείου όταν τα αστέρια του τρέχαν πανικόβλητα στους δρόμους του Manhattan, το μπουρδουκλωμένο αποτέλεσμα μοιάζει.. φυσικό στο ρυθμό ακόμα κι άμα έχεις συνηθίσει σε γυαλισμένες πατάτες, πολύ περισσότερο σε κωμωδία στην εποχή του διχτύου. Θαυμάσια κουφά cameos συμπληρώνουν αυτή την εικόνα, όμως κεντρικό πλεονέκτημα της Date Night (2010) παραμένει η φυσικότητα των πρωταγωνιστών της που δεν έχεις επιπλέον ποτέ την αίσθηση ότι παλεύουν ποιος θα επικρατήσει σε σταριλίκι. Αίσθηση δεν έχεις ότι βλέπεις και καμιά ιστορία για τους αιώνες, από την άλλη η ιστορία του κινηματογραφικού ζευγαριού έχει σαφώς βάση και λόγο να διαρκέσει περισσότερο.

Αμερικάνος πεζοναύτης με τρύπες στο κορμί και πόνους στην καρδιά, βλέπει τη ζωή να περνάει μπροστά απ’ τα μάτια του.Κι εσύ βλέπεις τη δική σου, καθώς απλώνεται μπροστά σου, αργά, νωχελικά και δολοφονικά, αυτό το προσχέδιο σεναρίου, που δεν έχει καν το θάρρος να αγκαλιάσει τα φασιστικών αποχρώσεων ακρομορμονικά του πρότυπα, και να πιάσει γερά στα χέρια του το τρίπτυχο της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας που κρύβει στον πυρήνα του. Βαθύτατα συντηρητικό κι ανυπόφορα επιφανειακό, το Dear John πουλάει μελούρα και ρομάντζο στην παράδοση των ευπώλητων άρλεκιν της ογκώδους καριέρας του Nicolas Sparks (δείγμα της οποίας είδες να βγαίνει στις αίθουσες, μόλις δυο βδομάδες πριν, με το The Last Song), και σου δίνει για ρέστα χαρακτήρες αφέλειας τηλεοπτικού επιπέδου, να προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με παιδαριώδη δραματουργία, ανοικονόμητα διαχειρισμένη από έναν Lasse Hallström που βάζει την ταφόπλακα στα όποια δείγματα μπρίου και προσωπικότητας μπορεί να είχε παρουσιάσει στην μέχρι τώρα καριέρα του, για να περάσει στη λίστα των απελπισμένων διεκπεραιωτών, που κλείνουν τα μάτια για να βγάλουν το μεροκάματο.

Ο Channing Tatum, στην βουβοευαίσθητη εκδοχή του GI Joe, που χρειάζονται τα προεφηβικά κοριτσόπουλα με τα χρωματιστά τσαντάκια για να τον κρεμάσουν (κι αυτά) στους τοίχους τους, περιφέρεται ανέκφραστος γύρω από μια χαμένη στην ανυπαρξία ρόλου Amanda Seyfried, που ψάχνει απελπισμένα από κάπου να κρεμάσει τα ερμηνευτικά της ανακλαστικά για να μη φαίνονται ξεκούδουνα στο υπερδραματικό μοτίβο του χαρακτήρα της, τόσο όμως το σενάριο, όσο κι ο Hallström (που αμφιβάλλω αν είχε το κουράγιο να το διαβάσει δεύτερη φορά), τους αφήνουν μετέωρους σε ένα άνευρο κι αδιάφορο υπερμήκες σκετσάκι, που εναλλάσσει σαχλοκλισέ με εξάρσεις σαπουνόπερας, χωρίς να ντρέπεται για το σμπαράλιασμα που προκαλεί με την ελαφρότητα που αγγίζει, κάνα-δυο πιο σοβαρά θέματα που τυχαίνει να βρεθούν μπροστά του. Όπως, ας πούμε, ο αυτισμός, ή, ξέρω 'γώ, η προστατευτική νοοτροπία του φαντάρου. Η ταινία, που στο παρεμπιπτόντως, έχει σαν υπόβαθρο και λίγο απ’ τον καπνό που κατάπιε τους Δίδυμους Πύργος, κατάφερε να γίνει κι ο τίτλος που έριξε απ’ την κορυφή του αμερικάνικου Box Office το Avatar στην όγδοη εβδομάδα του. Άθλος που λέει περισσότερα για το κοινό των αμερικάνικων ταμείων, παρά για την ίδια την ταινία.