Απέναντι στο This Must Be the Place (2011) που έγινε ο πάτος κάθε αστείου στα διαδίχτυα χτες, ξεκινώντας από τις προβολές του στις Κάνες, η Fox τοποθέτησε το Mr Popper's Penguins (2011) βορά σε πλακατζίδικα tweets, ξεκινώντας από το trailer που έκανε πρεμιέρα στο MSN. Παρόλο που της είχε βγάλει και εκτεταμένο teaser πριν δυο μήνες ακριβώς, το στούντιο δε φαίνεται να επιμένει και πολύ στο σμπρώξιμο της καλοκαιρινής χειμωνιάτικης κωμωδίας του, πιθανά και απλά λόγω παραδοσιακής τσιγκουνιάς.

Με τον πρότερο έντιμο βίο των τριών παρουσιών στο διαγωνιστικό των Κανών, και το βραβείο της επιτροπής για την προηγούμενη συμμετοχή του με το εξαιρετικό Il Divo (2008), συν τον Sean Penn στον πρωταγωνιστικό ρόλο, και τον σταθερό διευθυντή φωτογραφίας του να του φροντίζει τα κάδρα, αλλά και το όλο υποσχέσεις slot προβολής κοντά στο κλείσιμο των Κανών, ο Paolo Sorentino και η στροφή του στην αγγλοφωνία, έφτασαν στο φεστιβάλ με αέρα δυνατού χαρτιού. Ο αέρας όμως της αποθαρρυντικής απόκρισης μετά την πρωινή του δημοσιογραφική τον πήρε και τον σήκωσε.

Δροσιστικό διάλειμμα ανακούφισης και ξεπλύματος απ’ την βαριά καλλιτεχνίλλα, πρόσφερε χθες βράδυ ο Nicolas Winding Refn στα δημοσιογραφικά αποκαλυπτήρια του Drive (2011), της --κατά τα μέχρι τότε φαινόμενα-- στροφής του στιλίστα Δανού σκηνοθέτη στα, ανεξάρτητα έστω, αλλά εντελώς αμερικάνικα μονοπάτια. Αίσθηση που δεν προέκυπτε μονάχα από τα ονόματα Ryan Gosling και Carrey Mulligan στις αφίσες, ή την υπόθεση που θέλει οδηγό κασκαντερικών να γίνεται τα βράδια οδηγός ληστειών, αλλά και από το μοναδικό κρυπτικό προωθητικό κλιπ που είχε κυκλοφορήσει πριν το φεστιβάλ.

Κάτι σα ζωντανός θρύλος της Ιαπωνίας, για τη παραγωγικότητά του αν όχι τιποτάλλο, και κάποιους μήνες αφότου πήγε στη Βενετία με δυο ταινίες εντός και εκτός διαγωνισμού, ο Takashi Miike παρουσιάζει απόψε και τη πρώτη ever τρισδιάστατη ταινία στο διαγωνιστικό των Κανών, συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο τη δημιουργική στροφή των βενετσιάνικων 13 Εκτελεστών (2010).

Στο Ichimei (2011) ο Miike φαίνεται λοιπόν να κάνει ξανά jidaigeki remake, μια ακόμα αναδημιουργία γιαπωνέζικου φιλμ εποχής, με φιλμ εποχής να σημαίνει στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου το ίδιο που σημαίνει και στη χώρα των δισεκατομμυρίων σχιστομάτηδων παραδίπλα (σα wuxia εκεί): αφορμή για μεγάλες χατζάρες σε χορευτικές αερομαχίες. Αντίθετα με τους πρωτότυπους Εκτελεστές που αποτελούσαν αναγνωρισμένο δείγμα μεν, βιομηχανικού προϊόντος δε, το Seppuku (1962) του Masaki Kobayashi, είναι όμως ένα μυθικά ζοφερό chambara, που μεταξύ άλλων τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής σε ένα κάποιο φεστιβάλ της Κυανής Ακτής, και παραμένει μια από τις λίγες διεξοδικές επικρίσεις του κώδικα τιμής των σαμουράι, της σχεδόν θρησκευτικής βάσης της ηθικής και της συμπεριφοράς στη σύγχρονη Ιαπωνία.

Το ότι δεν μπορεί να κάνει διαφορετική ταινία απ’ αυτές που κάνει τόσα χρόνια, απέδειξε σήμερα ο Pedro Almodóvar (όπως έκαναν και λίγο-πολύ όλοι οι auteurs του διαγωνιστικού φέτος), στα αποκαλυπτήρια της ελεύθερης μεταφοράς του μυθιστορήματος Mygale του Thierry Jonquet, Γάλλου νοβελίστα με ειδίκευση στο αστυνομικό με πολιτικές χροιές, και έτερου βασικού λόγου που το La Piel que Habito (2011) του Ισπανού σκηνοθέτη τίγκαρε την πρωινή του δημοσιογραφική.

Ο αγαπημένος σου καπετάνιος που εμπνέεται από τον Keith Richards και τρέχει σα τον Tom Cruise, προσπαθεί να σώσει το Μαύρο Μαργαριτάρι από αιωνιότητα ως μινιατούρα σε κλειστή ντουλάπα, όσο γύρω του κάτι λένε για πηγές νεότητας.

Αυτό το καλοκαίρι ο Paul Blart μετακομίζει από το mall του σε (διαφορετικού είδους) ζωολογικό κήπο, και για να το σημειώσεις στο ημερολόγιό σου, η Sony στο υπενθυμίζει με trailer που είδε διχτυακό φως χτες, λίγο μετά από αυτό των Περιπετειών του Τεντέν (2011). Αντίθετα με την χριστουγεννιάτικη υπερπαραγωγή του Steven Spielberg βέβαια, ο Zookeeper (2011) στοχεύει σε λίγες εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από το καλοκάγαθο αμερικάνικο κοινό του Kevin James.

Η ιδέα της παραγωγής είναι από αυτές που προκύπτουν ημερολογιακά, δε βλέπω τον Οκτώβριο του 2010 ταινία με ομιλούντα ζωάκια, αφελή ήρωα, ωραίες γκόμενες και παιδικά αστεία, φώναξέ μου τον Adam Sandler. Καμιά φορά βέβαια, η Happy Madison (του Sandler) μπαίνει σε περιπέτειες στη διάρκεια των γυρισμάτων, γιατί γνωστές καμηλοπαρδάλεις παθαίνουν ένα καρδιακό βλέποντας τον James να παριστάνει τον αρκούδο. Κι εσύ μπαίνεις σε μεγαλύτερες άμα σε λένε MGM και δεν σου βγαίνουν οι προϋπολογισμοί και ψάχνεις αγοραστή.

Τον πρώτο σοβαρό του διεκδικητή βρήκε σήμερα το διαγωνιστικό των Κανών, στην ταινία που φέρνει για τέταρτη φορά τον Aki Kaurismäki στην κούρσα του Χρυσού Φοίνικα, και δεύτερη συνεχόμενη μετά το Lights in the Dusk (2006), δίνοντας με το Le Havre την πιο ανάλαφρη ως ώρας εκδοχή της θεματικής που έχει αναδειχθεί ως φετινή ανησυχία των Κανών. Η οποία, όπως έχει φανεί από τίτλους εντός κι εκτός διαγωνιστικού, αλλά και στα παράπλευρα ακόμα, είναι το πώς η ζωή που έχουν καταντήσει να ζουν οι μεγάλοι, επιδρά πάνω στα παιδιά τους, ηθελημένα και μη.

Εύκολα η πιο παρατημένη προβολή του διαγωνιστικού, το πέρασμα του Alain Cavalier απ’ τα συνήθη του λημέρια του Un Certain Regard που τον φιλοξένησε στις δυο προηγούμενες ταινίες του, στην επίσημη επιλογή του φεστιβάλ, το Pater (2011) κατάφερε να κάνει δημοσιογράφους να ψάχνουν την έξοδο απ’ το δεκάλεπτό του κιόλας, την ίδια ώρα όμως που οι ομοεθνείς του παλαίμαχου auteur χειροκροτούσαν ενθουσιασμένοι με τις ακραιφνώς γαλλικές δαγκωνιές του στο πολιτικό σύστημα της χώρας.

Όσο απόψε τα περισσότερα φλας στις Κάνες συγκεντρώνει ο Havre (2011) του Aki Kaurismäki, το Βλέμμα του φεστιβάλ πέφτει σε έτερη γαλλική διανομή του Match Factory, στον Tatsumi (2011) ενός ακόμα.. συνήθους προσκεκλημένου, του Eric Khoo, ο οποίος αυτή τη φορά συμμετέχει με κινούμενο, μια μίξη σκηνών από την αυτοβιογραφία του Yoshihiro Tatsumi και πέντε έργων του τελευταίου, που δεν έχουν μεταφερθεί, όπως και όλα του δηλαδή, ποτέ στη μεγάλη οθόνη.

Ακολουθώντας τον Robert Zemeckis και τον James Cameron, ο Steven Spielberg δοκιμάζει τα Χριστούγεννα το μάτι του στον ολοκληρωμένα ψηφιακό κινηματογράφο, και στο ιστορικό από μόνο του γεγονός πρόσθεσε πως ο σκηνοθέτης καταπιάνεται, στις Περιπέτειες του Τεντέν (2011), με έναν από τους πιο δημοφιλείς κόμικ ήρωες του πλανήτη. Το teaser της παραγωγής δημιουργεί μια τρικυμία στα διαδίχτυα τις τελευταίες ώρες, και θα συνοδεύει τις κόπιες των, όχι και τόσο φρέσκων, τέταρτων Πειρατών της Καραϊβικής το σαββατοκύριακο στις αίθουσες.

Με διαφορά ο πλέον πολυαναμενόμενος τίτλος όχι μόνο των φετινών Κανών, αλλά και των περσινών και όσων άλλων φεστιβάλ παρεμβλήθηκαν έκτοτε, το The Tree of Life (2011) θα κάνει απόψε τα επίσημα αποκαλυπτήριά του με τον Brad Pitt στο κόκκινο χαλί, ίσως και με τον Sean Penn να είναι εκεί, αλλά πιθανότατα όμως χωρίς την παρουσία του Terrence Malick, που σνόμπαρε και τη συνέντευξη Τύπου, επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα που ακολούθησε την πρωινή δημοσιογραφική προβολή, με τη μισή αίθουσα να χειροκροτεί χλιαρά και την άλλη να γιουχάρει φανατικά.

Με μόνο στόχο να διακόψει τη και φέτος μεγάλη ροή θεμάτων του verbal από τις Κάνες, η Disney μέσω της Touchstone και για λογαριασμό της Dreamworks, μετακίνησε το Fright Night (2011) από τον Οκτώβριο στον Αύγουστο, απέναντι στον Κόναν τον Βάρβαρο (2011). Και έχει έτσι από το σαββατοκύριακο trailer να παίζει διαδιχτυακά, στοχεύοντας θεατρικά τις δημοσιογραφικές στη Κυανή Ακτή κόπιες του Priest (2011), ο οποίος με $14.5 εκατομμύρια εισπράξεων έμεινε αρκετά ως πολύ πίσω από τα μεγαλύτερα σοβαρά βαμπιρο-franchises (άσε τα οικτρά λαμπυρίζοντα) και δε δικαιολόγησε την αρκετά καλοκαιρινή τοποθέτησή του.

Χλιαρότερο μέχρι τώρα φιλμ στο διαγωνιστικό, το Habemus Papam (2011) του Nanni Moretti πήρε σειρά το απόγευμα στο κοκκινότερο χαλί των Κανών, χωρίς κανένα εκπρόσωπο του Βατικανού στην ομάδα του φυσικά, αλλά και χωρίς τις γραπτές γιούχες και τα.. προφορικά χειροκροτήματα που συνοδεύουν από τις δημοσιογραφικές του το Polisse (2011) της Maïwenn Le Besco.

Τις ίδιες ακριβώς ώρες που το Sleeping Beauty (2011), στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε η Mia Wasikowska, άνοιγε το διαγωνιστικό των Κανών σήμερα, τις ίδιες το Restless (2011) στο οποίο πρωταγωνιστεί η Mia Wasikowska, ξεκίναγε το Ένα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ, χωρίς να αφήνει και ιδιαίτερες εντυπώσεις στον cinemad.

Πρώτη παραγωγή που έσπευσε να βγάλει trailer με την ανακοίνωση του προγράμματος των Κανών, και πρώτη ταινία που προβλήθηκε για τους κριτικούς από το διαγωνιστικό του φεστιβάλ, η Sleeping Beauty (2011) είναι και η πρώτη που δίχασε τις αντιδράσεις από τη Croisette φέτος, αντίθετα με τη.. δεύτερη, το We Need to Talk about Kevin (2011) της Lynne Ramsay, που μάζεψε διθυράμβους και βαφτίστηκε από νωρίς φαβορί για φοινίκωμα.

Είναι αυτό το πρόσωπο μιας τρομοκράτισσας?

Τρία αδέρφια βρίσκονται στο επίκεντρο του ματωμένου αγώνα ανεξαρτησίας της Αλγερίας απ’ την αποικιοκρατία της Γαλλίας, αμέσως μετά τη νίκη των Συμμαχικών Δυνάμεων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οικογένεια μετακομίζει σε νέο σπίτι, αλλά συνειδητοποεί ότι οι προηγούμενοι κάτοικοι δεν έχουν φύγει ακόμη, τουλάχιστον όχι πνεύματι, κι έχουν άσχημα σχέδια για τον πρωτότοκό τους.

Τη μέρα των 30ων γενεθλίων της, μελαχρινή εξομολογείται τον φοιτητικό έρωτά της, στον άντρα της καλύτερης ξανθιάς της. Στο πολύ βάθος, διαζύγιο μετά γάμου.