Βαθύπλουτος αεροναυπηγός ποντάρει στο σαδιστικό υψηλό του IQ για να σχεδιάσει τον τέλειο φόνο, να τον εφαρμόσει στην μοιχαλίδα γυναίκα του, και να γλιτώσει εκμεταλλευόμενος τα παραθυράκια της αμερικάνικης νομοθεσίας, αλλά λογαριάζει χωρίς τον ταλαντούχο μανιακό νικητή εισαγγελέα της πόλης που θέλει να μεταπηδήσει στον ιδιωτικό τομέα με άθικτο ρεκόρ.Για κάτι που εκ πρώτης όψης μοιάζει τυπικό θριλεράκι του κιλού (εν πολλοίς χάρη στον straight to DVD τίτλο του), το Fracture σε κερδίζει απροσδόκητα απ' την αλά CSI αρχή με το διεστραμμένο χιούμορ του, το οποίο ακολουθεί όλη την Law and Order εξέλιξή του, εναρμονίζοντας τις εξάρσεις του στις συνεχείς ανατροπές μιας πλοκής που καταφέρνει να μείνει συναρπαστική χάρη στην αξιέπαινη αποχή της απ' την ευκολία της εξαπάτησης του θεατή. Χάρη σε ένα σενάριο μεστό, στιβαρό και σοβαρό (ίσως περισσότερο σοβαρό απ' όσο χρειάζεται μερικές φορές), ο Gregory Hoblit στήνει μια ατμοσφαιρική διαμάχη του ποιος την έχει μεγαλύτερη, ανάμεσα σε δυο Εγώ που δεν χωράνε στο ίδιο δωμάτιο. Δυο άντρες εθισμένοι στην αγαπημένη των αρχαιοελλήνων τραγωδών αμαρτία της ύβρεως, της οποίας η σκιά μαυρίζει πότε τον έναν, πότε τον άλλο, σαν μετρονόμος που δίνει στην ταινία τον καλοκουρδισμένο της εσωτερικό ρυθμό, όσο τριγύρω του μπερδεύεται και ξεδιπλώνεται ένας απολαυστικός μίτος θριλερομυστηρίου. Και χάρη στους δύο σπουδαίους ερμηνευτές που κρατάνε τις άκρες του παίζοντας στο ρελαντί, ο Hoblit επιστρέφει στις μεγάλες στιγμές των περιορισμένων απαιτήσεων του Primal Fear (1996), επιστροφή που αν αναλογιστείς τις μεγαλειώδεις μπούρδες που παρεμβλήθηκαν την περασμένη δεκαετία, είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη.

Μια ιδιοκτήτρια ινστιτούτου καλλονής αφήνει τον γκόμενό της και μετακομίζει σε παλιοσυνοικία. Από κάτω της μένει ένας τραβεστί που περιμένει να εγχειριστεί και λειτουργεί ινστιτούτο σαδομαζοχιστικής στο διαμέρισμά του.Ο τραβεστί θα ανακαλύψει ότι είναι λεσβία φυσικά, αφού από τον τίτλο ακόμα καταλαβαίνεις ότι η ταινία έχει βάλει σκοπό να καταγράψει τις συνηθισμένες εξωφρενικές καθημερινές καταστάσεις. Στην πραγματικότητα άμα αρχίσεις να το ψάχνεις, μιας και η σκηνοθέτρια είναι πρωτάρα και η παραγωγή από τη Δανία, περιμένεις κάτι από αλμοδοβαρικό μελοδραματικό κιτς σερβιρισμένο με Δογμα-τική γυμνή αυστηρότητα. Και αυτόν τον συνδυασμό που σκοτώνει βρίσκεις μπροστά σου, πασπαλισμένο με τριερικά ασπρόμαυρα recaps και ροζ ιντερλούδια με ανθισμένες κερασιές(?) που σπάνε τη μονοτονία των γυρισμάτων ολοκληρωτικά μέσα σε δυο διαμερίσματα. Η πρωτοτυπία στην (τριεροαλμοδοβαρική) σύλληψη παραδίδεται ακέραια με άλλα λόγια κλίνοντας προς την πιο βορειοευρωπαϊκή επιρροή λόγω ίσως και μηδαμινού προϋπολογισμού. Αλλά δε μπορείς να πεις ότι λειτουργεί πάντα ή μπορείς να πεις και ακριβώς αυτό. Το σενάριο του πολυγραφότατου και πολυτιμημένου με άπειρα εγχώρια (Robert) βραβεία Kim Fupz Aakeson είναι σαπουνοπερικά υπερβολικό με φυσιολογικούς (βλ. ποτέ εντελώς συμπαθητικούς ή αντιπαθητικούς) χαρακτήρες και διαλόγους. Και η σκηνοθεσία και ο φωτισμός πότε σφιχταγκαλιάζουν τους πρωταγωνιστές, πότε τους παραλούζουν προσπαθώντας να πετύχουν το τραβεστικό του πράγματος με προκαθορισμένα όρια, και πότε τους αφήνουν αυτόφωτους.

Η Σαπουνόπερα πήρε μια Αργυρή Άρκτο (αυτή του Βραβείου της Επιτροπής) πέρσι στο Βερολίνο, και το Βραβείο Σεναρίου στις Νύχτες Πρεμιέρας. Η Pernille Fischer Christensen φάνηκε να ξέρει πολύ καλά τι ήθελε να πετύχει, στο Λονδίνο που την πέτυχε η estelle.

Υπάλληλος ξενοδοχείου ερωτεύεται κεραυνοβόλα μια χρυσοθήρα, που ψάχνει την πολυτέλεια στο πρόσωπο ώριμων και επιτυχημένων κυρίων. Για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της, το φτωχαδάκι το παίζει από πλούσιος, μέχρι σπάταλος, μέχρι... διαθέσιμος κι ο ίδιος έναντι λαμπερών δώρων –αφού βλέπει ότι έχει κι αυτός πέραση. O επιμένων νικά.Η Amelie μεγάλωσε και έχασε την παιδική της αθωότητα, όπως και τις ιερές προγονικές της ρίζες. Αβάσταχτα γοητευτική πεταλουδίτσα πολυτελείας, αυτό είναι όλο κι όλο το εκτόπισμα της αυτή τη φορά, όμως ουκ ευκαταφρόνητο. Ας μη γελιόμαστε: η Audrey Tautou έχει physique και ικανότητες κωμικού, τέτοιοι ήταν άλλωστε οι ρόλοι που την ανέδειξαν και εκεί τα καταφέρνει πάντα καλύτερα. Πόσο μάλλον όταν έχει και τη συνδρομή του ανερχόμενου Gad Elmaleh, που συνεχίζει σταθερά την πορεία του σε ρόλους κακομοίρη που μπλέκει μόνιμα με πανέμορφες υπάρξεις, με την Alice Taglioni και τη Virginie Ledoyen μαζί, στο ιστορικό του (La Doublure (2006)). Το απλοϊκό σενάριο δεν είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό, αφού το στηρίζουν οι ερμηνείες και οι χαριτωμένες ατάκες των πρωταγωνιστών. Την ευφορία του happy end μπορώ να την εγγυηθώ, όπως και την πονηριά της αναπαράστασης: το να είσαι νέος, ωραίος και διαθέσιμος στους δώρα φέροντες παρουσιάζεται από τον Salvadori τόσο γλυκά απενοχοποιημένο, που δε θα μου έκανε εντύπωση αν έμπαινε στη λίστα των αγαπημένων επαγγελμάτων μικρού τουλάχιστον μέρους του κοινού.

Έφηβη με επαναστατικά κρεσέντο, καταδικάζεται από τη μητέρα της να περάσει το καλοκαίρι με τη γιαγιά της και τους καταπιεστικούς κανόνες της, σε επαρχιακή πόλη της οποίας φροντίζει να αλλάξει την πίστη, μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι ίσως έχει πάρει τη ζωή της λάθος και ν' αλλάξει πια ζωή.Υπάρχει κάτι το καρμικά καταπραϋντικό στο να βλέπεις τον χαρακτήρα της Lindsay Lohan να απειλεί τα κορίτσια που την παρενοχλούν, ότι θα βρει τους γκόμενούς τους και θα τους τρελάνει στο γαμήσι, στην πιο αυτοβιογραφική της ταινία μέχρι σήμερα (αν υποθέσουμε ότι η ζωή της είναι όπως ξέρουμε ότι είναι, η ταινία έχει ακόμα και αντίστοιχο περιστασιακό τσιμπούκωμα). Αλλά στο φιλμικό σύμπαν του Garry Marshall, το καζάνι της κάθαρσης δεν καίει παρά για ελάχιστα καρέ, έστω κι αν το Georgia Rule, είναι το πιο ηθικά επιθετικό και κυνικό μ' έναν χαζοχαρούμενο τρόπο κομμάτι, της γλυκανάλατης παρακαταθήκης του. Το meeting point τριών γενιών και τριών τζακιών Αμερικανίδων ερμηνευτριών (της κλασικής, της ανεξάρτητης και της αγάπης των tabloids), πάσχει από τη γνωστή ασθένεια συναισθηματικής φαντασιοπληξίας του Garry Marshall, και οι χαρακτήρες του απ' τα συνεπακόλουθα συμπτώματα σχιζοφρενικής ασυνέπειας. Έτσι, το ακίνδυνο dramedy κομμάτι προσπαθεί συνεχώς να καταπνίξει το αρκούντως απολαυστικότερο, πιο ενδιαφέρον σκοτεινό των χαρακτήρων με τα επικίνδυνα προβλήματα (ψυχοσύνθεσης), και όσο κι αν θέλεις να κερδίσει το δεύτερο, ξέρεις απ' την αρχή πως δεν έχει ελπίδα, και φυσικά δικαιώνεσαι πανηγυρικά, όταν όλες οι ανωμαλίες των ηρώων που θα τους έτρωγαν χρόνια ψυχανάλυσης στην αληθινή ζωή, τελειώνουν με μια σφιχτή οικογενειακή αγκαλιά και ένα γερό κλάμα στον ώμο που τις συνοδεύει.

Αντιπαθητική 25άρα παίρνει την απόφαση να παντρευτεί στο ξαφνικό, χωρίς να έχει υπόψιν της το γαμπρό. Στα γρήγορα βρίσκει κάποιον που δε συμμερίζεται ιδιαίτερα τα αισθήματά της, πλην όμως η επίμονη νεαρή πασχίζει να του πασάρει τα θέλγητρά της εις μάτην.Ο τίτλος δεν ανταποκρίνεται ιδιαίτερα στο περιεχόμενο, ούτε καν ως κωμική αντίστιξη. Δυστυχώς η ατέλειωτη πάρλα της αδιάφορης μελαχρινής Béatrice Romand είτε στον ταλαίπωρο που πάει να τυλίξει, είτε στην κολλητή της είναι, εκτός των άλλων, κακοπαιγμένη και αφύσικη. Ο Eric Rohmer, ο κρυψίνους εκπρόσωπος της Nouvelle Vague και παλιός κριτικός των Cahiers du Cinéma, δεν είναι φαν των υπερκινητικών σεναρίων. Οι ιστορίες του έχουν το ρυθμό της καθημερινής ζωής, είναι αργές, φαινομενικά ανούσιες με καθ’ όλα συνηθισμένους χαρακτήρες. Ρεαλιστική στη σύλληψη και με δόση θεατρικότητας στην εκτέλεση, η μελέτη των ανθρωπίνων σχέσεων στην οποία επιδίδεται δεν βγάζει σε ομαλά μονοπάτια. Καθώς Ο Τέλειος Γάμος υπάγεται (όπως και οι περισσότερες ταινίες του), δεύτερος κατά σειρά, σε έναν ευρύτερο κύκλο με την ονομασία Comédies et Proverbes, εκτιμάται καλύτερα στο συνολικό του πλαίσιο.

Συγκεκριμένα, οπτικοποιεί την έκφραση "χτίζει παλάτια στην άμμο" (παλάτια στην Ισπανία για τους Γάλλους), αλλά περισσότερο πετυχαίνει παραλληλισμό με το γνωστό μύθο του Αισώπου: η αλεπού που τεντώνεται να φτάσει τα σταφύλια χωρίς αποτέλεσμα, αποφασίζει τελικά ότι είναι άγουρα ακόμη. Ομοίως και η πρωταγωνίστρια κολλάει στο αντικείμενο του πόθου της μέχρι αηδίας, μόνο για να αποφανθεί στη συνέχεια ότι της ξινίζει και ποτέ δεν το ήθελε πραγματικά. Και πάει γι' άλλα. Λεπτολόγος στην ψυχολογία και την κατάδειξη του τυχαίου/ αυθόρμητου σε πείσμα του ορθολογισμού σίγουρα ο Rohmer αναδεικνύεται επιτυχώς.

Διέρρευσε χτες στα γιουτιούμπια, προφανώς για να μη μείνει πίσω στην οσκαρική αιματοχυσία που ξεσπάει σιγά σιγά, ένα κάτι σα πρόμο για την νέα δουλειά του αμφιλεγόμενου Paul Thomas Anderson.

Βασισμένο χαλαρά --όπως περίπου το Jackie Brown (1997) του φίλου του στα κοκαϊνοπάρτι Quentin Tarantino στο Rum Punch-- στο Oil! του δημοφιλέστατου στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και ξεχασμένου πια Aμερικάνου σοσιαλιστή συγγραφέα Upton Sinclair, το Θα Χυθεί Αίμα αν μη τι άλλο έχει τίτλο εξίσου προκλητικό με τα μεγαθηριώδη American Gangster (2007) και No Country for Old Men (2007) που φιλοδοξεί να απειλήσει. Και αφού ακόμα και στα τέλη του Μάη είχε επαναληπτικά γυρίσματα, το φιλμ δε πρόλαβε φυσικά τις Κάνες και πιθανότατα δε θα ξέρει κανείς και πολλά γι' αυτό μέχρι τα τέλη Αυγούστου που θα ταξιδέψει στη Βενετία. Έτσι θα πρέπει να αρκεστείς στα οφθαλμοφανή του πρόμο, τη μεγάλη πετρελαιοκουτσουλιά στη κάμερα, και την στιλ The New World (2005) / The Thin Red Line (1998) αφήγηση που πιθανά δείχνουν ότι η αλυσίδα αναφορών του δημιουργού (σε άλλους, στις ταινίες του) αυτή τη φορά θα αποκτήσει κρίκο με το όνομα του Terrence Malick. Και να μην είσαι καθόλου σίγουρος ότι η απειλή για αιματοχυσία δεν είναι κυριολεκτική, κρίνοντας από τις αντιδράσεις του PTA στο χάσιμο του Oscar® σεναρίου για την Magnolia (1999).

Το πρόμο, που κατά πάσα πιθανότητα κόπηκε από τον σκηνοθέτη όπως και σε προηγούμενες δουλειές του, προαναγγέλει μάλλον και κανονικό τρέιλερ σύντομα. Και δε θα γράφαμε μέχρι τότε αλλά το κάναν θέμα οι φίλοι μας του Twitch.

Μπορεί στα Όσκαρ να μην κατάφερε όλα αυτά που περίμενε, αλλά στα φετινά Key Art Awards του Hollywood Reporter, η Μικρή Ηλιαχτίδα (2006) γέμισε διακρίσεις το κατακίτρινο λεωφορείο που την είχε φτάσει ως εκεί, επιβεβαιώνοντας με το βραβείο Best of Show του έντυπου κομματιού, την πιο δυναμική και επιτυχημένη διαφημιστική καμπάνια της σαιζόν.


Αναμενόμενα, η Άβολη Αλήθεια (2006) του Al Gore έπιασε εξίσου ανεβασμένες επιδόσεις, κερδίζοντας και τα τρία βραβεία (αφίσα, trailer, και τηλεοπτικό spot) της καινούριας κατηγορίας για ντοκιμαντέρ, ενώ το αγαπημένο μας στα trailer, Little Children (2006), ισοψήφισε με το Thank You for Smoking (2005) για το Best of Show του οπτικοακουστικού διαφημιστικού κομματιού (τουτέστιν trailer και τηλεσποτάκια). Στις μεμονωμένες κατηγορίες η σαδιστική έμπνευση της New Wave Creative για το teaser poster του Crank (2006) δεν πέρασε απαρατήρητη και μαζί με την ύπουλη κοκκινοσκουφίτσα του Hard Candy (2005), και το γαμηστερά εύγλωττο αμερικάνικο poster του Τhe Descent (2005), έφτιαξαν ένα πολύ ωραίο φοβοσυνολάκι στις κατηγορίες teaser, drama και horror αντίστοιχα, με την πλειοψηφία του απέναντι στο retro του V for Vendetta (2006) που κέρδισε το βραβείο αφίσας για action/adventure να δείχνει ότι του χρόνου οι διαφημιστές θα τα βρουν σκούρα αν συνεχίσουν παρόμοια εικαστική διαδρομή, και έρθουν απέναντι στις εξαιρετικές δουλειές του Hostel: Part II (2007), που με τόσο μίσος κατήγγειλαν οι δημοσιογράφοι τις προηγούμενες βδομάδες.



Δες/Κρύψε όλους τους νικητές

---

Action/Adventure Posters
"V For Vendetta" -- Concept Arts & Warner Bros.

Animation Posters
"Ice Age The Meltdown" -- Faction Creative & 20th Century Fox

Comedy Posters
"Little Miss Sunshine" -- BLT & Associates, Inc. & Fox Searchlight

Documentary Posters
"An Inconvenient Truth" -- The Ant Farm & Paramount Vantage

Drama Posters
"Hard Candy" -- Art Machine & Lionsgate

Horror Posters
"The Descent" -- Art Machine & Lionsgate

Teaser Posters
"Crank" -- New Wave Creative & Lionsgate

International Posters
"Paris Je T'aime" -- The Refinery & Celsius Films

Festival/Market Posters
"Los Angeles International Short Film Festival" -- Crew Creative

Theatrical Standees
"Over the Hedge" -- JJ&A & Dreamworks SKG

Special Recognition Print
"The Prestige" -- Crew Creative & Warner Bros. International

Outdoor Advertising
"Borat: Cultural Learnings of America For Make Benefit The Glorious Nation of Kazakhstan" -- New Wave Creative & Fox International

Co-Branded-Print
"Cars: State Farm - New York Times Insert" -- Pixar Animation Studios & Buena Vista Pictures Marketing

Best Copy (Print & A/V)
"Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby"-- Ignition Creative & Sony Pictures

DVD Packaging - Print
"Grease: Leather and Satin Jackets, Rockin Rydell Special Edition" -- Multi Packaging Solutions & Paramount Home Entertainment

Special Recognition - Home Entertainment
"Walk The Line: The Black Edition" -- Shoolery Design & 20th Century Fox Home Entertainment

Consumer A/V - Home Entertainment
"Reds" -- The Cimarron Group & Paramount Home Video

Action/Adventure Trailers
"Casino Royale" -- Create Advertising Group & Sony Pictures

Comedy Trailers
"Thank you for Smoking" -- Craig Murray Productions & Fox Searchlight Pictures

Documentary Trailers
"An Inconvenient Truth" -- The Ant Farm & Paramount Vantage

Drama Trailers
"Little Children" -- Mark Woollen & Associates & New Line Cinema

Horror Trailers
"The Hills Have Eyes" -- Trailer Park & Fox Searchlight Pictures

Action/Adventure TV Spots
"X-Men : The Last Stand" -- Trailer Park & 20th Century Fox

Comedy TV Spots
"Scary Movie 4" -- inSync Advertising & Dimension Films

Documentary TV Spots
"An Inconvenient Truth: Percussion Revised" -- Paramount Vantage & Paramount Vantage

Drama TV Spots
"Little Children" -- Mark Woollen & Associates & New Line Cinema

Horror TV Spots
"When a Stranger Calls" -- inSync Advertising & Screen Gems

Animation A/V (Trailers & TV Spots)
"Cars" -- Trailer Park & Walt Disney Pictures

Special Recognition - A/V
"United 93" -- Aspect Ratio & Universal Pictures

International Trailers & TV Spots
"Casino Royale" -- Create Advertising Group & Sony Pictures International

Motion Graphics
"The Da Vinci Code" -- Intralink & Sony Pictures

Co-Branded Audio Visual
"Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest: Office Attack - Master Foods" -- McCann-Erickson & Buena Vista Pictures Marketing

Best Website Design
"Miami Vice" -- Project C & Universal Pictures

Special Recognition - Internet
"Snakes On A Plane" -- Varitalk & New Line Cinema