Κατά φαντασία "καλειδοσκοπική ωδή στην αγάπη σε όλες τις αστείες, θλιβερές, σέξι, τρελές εκφάνσεις της".Ο Greg Kinnear εντρυφεί αλματωδώς σε ρόλους αφελή, κερατά, και συνειδητοποιημένα αφελή κερατά, με επόμενο στόχο τη δική του εξειδικευμένη πορνοσελίδα. Ο Robert Benton που κάποτε "ξεγύμνωνε" τους χαρακτήρες του τώρα δε μπαίνει καν στο κόπο να τους δείχνει να βγάζουν τα ρούχα τους (σερβίροντας όλες τις πρωταγωνίστριες γυμνές στο γεροντικά άνουν κοινό-στόχο του φιλμ, στις μόνες άξιες λόγου στιγμές του). Οι ποπ αναφορές, επιμέλεια κάποιου με παιδικό ήρωα τον Langdon-Down, τυποποιούνται στη πνευματώδη επανεφεύρεση του Falling Slowly από το Once (2006) σαν υπόκρουση σε ερασιτεχνική τσόντα. Το σενάριο, στην καλύτερη στιγμή του, φαίνεται να έχει κόψει γύρω στους 20 περιφερειακούς χαρακτήρες από το βιβλίο ενσωματώνοντάς τους όλους (ακόμα και του καράτε κιντ της γειτονιάς) σε αυτόν του Morgan Freeman, που παίζει και κάπου 2 εκατομμύρια κατοίκους του Portland για να βγει ο προϋπολογισμός. Αθέλητο γέλιο αναβλύζει άφθονο σε κάθε σκηνή μιας πραγματικής σαπουνοπερικής πανδαισίας, θρίαμβο για όποιον κατάφερε να τη βγάλει στις αίθουσες.

Πρωθιέρεια του ασυμβίβαστου, θαρραλέου και επιθετικού, αλλά καλλιτεχνικά ακέραιου και ουσιαστικού κινηματογράφου, παραγωγός που αν βάλεις στη σειρά το σερί των ταινιών που έχει βοηθήσει να δουν το φως της μέρας, θα ακούσεις σερί οργασμικών αναστεναγμών, πολυβραβευμένη και πολυτιμημένη από κριτικούς, κοινό και συναδέλφους της, χαρακτηρισμένη ως νονά του νέου queer cinema (τίτλος που η ίδια αρνείται να αποδεχθεί), η Christine Vachon είναι ένα απ' τα σημαντικότερα κεφάλαια του σύγχρονου αμερικάνικου κινηματογράφου. Mε παρακαταθήκη αξιώσεων όχι μόνο για τους θεατές, αλλά και για τους φερέλπιδες μιμητές της, είναι ένα απ' τα σημαντικότερα ονόματα που έχουν φέρει στην Αθήνα οι Νύχτες Πρεμιέρας. Κι εκμεταλλευόμενη την επίσκεψή της για την προώθηση του I'm Not There (2007) την κατάφεραν να φέρει μαζί της και την απαγορευμένη ταινία-έκπληξη που είχε προκαλέσει ουκ ολίγους ψιθύρους, όπως θα θυμάσαι, μερικούς μήνες πριν, τότε που μας είχε μιλήσει για το τι την κινητοποιεί στο να κάνει τις ριψοκίνδυνες επιλογές που κάνει, πώς είχε αντιδράσει στο πρόσφατο φάγωμα του Infamous (2006), της δεύτερης ταινίας για τον Truman Capote απ' τη μαρμάγκα, και πώς είναι να δουλεύεις με έναν απ' τους πιο ενδιαφέροντες Αμερικάνους σκηνοθέτες του σήμερα.

Όπως μάλλον θα 'χεις ψυλλιαστεί πια, ο Judd Apatow έχει φτιάξει γύρω του μια μεγάλη οικογένεια (συνεργατών), απ' την οποία διαλέγει στο κάθε του καινούριο project να δείξει ένα μέλος και βάζει τους υπόλοιπους σε rotation να γεμίζουν τα γύρω-γύρω, και κάπου εκεί θα βρεις και το λόγο που ότι αγγίξει ο εξυπνότερος και πιο γρήγορα ανερχόμενος άνθρωπος του Hollywood, γίνεται κωμικός χρυσός, ή αντιμετωπίζεται ως τέτοιος. Point in case, η νέα του παραγωγή, γραμμένη από ένα απ' τα freaks του στο πρώτο του τηλεοπτικό cult hit, Freaks and Geeks, και σκηνοθετημένη από έναν απ' τους γραφιάδες του στο αποτυχημένο στην τηλεθέαση follow-up του, Undeclared. Και οι γνώριμες φάτσες στο cast, που είναι ευκόλως εννοούμενες.

Το όχι και τόσο κόκκινο trailer που έβγαλε σε αποκλειστικότητα στο δίκτυο το Empire για τύπο ιδιαζόντως ευαίσθητο που τον παρατάει η γκόμενα για rock star και τους πετυχαίνει στη Χαβάη που πάει να την ξεχάσει, δεν έχει και πολλά περισσότερα να δείξει πέρα απ' το δεύτερο μισό ατακών που είχαν κοπεί στο πρώτο, τηλεοπτικό σποτ πριν ενάμιση μήνα για λόγους κοσμιότητας. Επιβεβαιώνει πάντως ότι το χιούμορ θα είναι κυρίως λεκτικό της ποικιλίας του κολεγιακού, δείχνει ότι θα 'χει μεγάλη καρδιά καρφιτσωμένη στο μανίκι, και επαναλαμβάνει την τάση του να ταιριάζει άντρες με γυναίκες δεκαπέντε κατηγορίες πιο πάνω τους, γιατί είναι καλά παιδιά ρε φίλε. Και μετά τους δουλεύει, με τρόπο. Βασικά είναι ταινία του Apatow δηλαδή. Αλλά με τη Veronica Mars σε μπικίνι.

"Όλα ξεκίνησαν το 1995 με 10 ξελογιάστρες ομορφιές σε ένα τρισέλιδο σπαστό εξώφυλλο" του Vanity Fair, όπως θυμίζει το περιοδικό παραθέτοντας σε διχτυακή αποκλειστικότητα (φυσικά) τα εξώφυλλα της Annie Leibovitz για το "γιγαντιαίο" ετήσιο χολιγουντιανό του τεύχος. Από τότε και μέχρι το 2000 η ναυαρχίδα της Condé Nast κανονιοβολούσε μέλλουσες αστέρες (κυρίως) και μέλλοντες αστέρους με επιτυχία κοντά στα 8/10 της πρώτης ομοβροντίας, συμπεριλαμβάνοντας και την αναγκαία odd-one-out (όπως η πρώτη φαγώσιμη αλλά κοινή Patricia Arquette) και τη μαυρομπουτού και μαυρομοίρα της μέσα πτυχής (όπως η αναμενόμενα ακαταξίωτη στη συνέχεια Angela Bassett). Το 2001, η φωτογράφιση της καταξίωσης πρώην φιλόδοξων, με τη συλλεκτική συμμετοχή και κινηματογραφικών απολιθωμάτων, σήμανε και την απαλλαγή από το άγχος της ανακάλυψης ενός κάρου φρέσκων φατσών ανά έτος και του (οφθαλμοφανούς πια τώρα που είσαι εκπαιδευμένος) φωτοσοπιάσματός τους να αγκαλιάζονται. Από τότε τα εξώφυλλα όλων των περιοδικών χάνουν έτσι κι αλλιώς τη σημασία τους και οδεύουν προς μουσειακό είδος, αλλά ακόμα κι αν είχαν μπροστά τους μέλλον λαμπρότερο από μπραντζελινάκια και τομκατάκια, πάλι με σιγουριά θα 'λεγες ότι η αναλαμπή του προπέρσινου, με τη Keira Knightley γυμνή και τη μεγαλειώδη κωλάρα της Scarlett Johansson να απλώνεται απροκάλυπτα (με ξεχωριστό credit), δεν υπήρχε περίπτωση να συγκριθεί με κανένα, εκτός αυτού που θα προέκυπτε αν η Rachel McAdams δεν είχε αντικατασταθεί τη τελευταία στιγμή από τον Tom Ford που το επιμελήθηκε.


Φέτος προφανώς το περιοδικό επιδιώκει ολική επαναφορά, με το ροζ παρανυφίστικο στιλ του John Galliano να προσπαθεί να κρύψει ότι ρισκάρει λιγότερο, με δυο στις δέκα "φρέσκες φάτσες" να είναι τριανταπεντάρες και όλες πλην της Ellen Page μεγαλύτερες ακόμα και από όσο είναι τώρα οι πιτσιρίκες που πλακώνονταν για μια θέση στο, εξω-χολιγουντιανό, σχετικό τεύχος του 2003. Η παράταιρη είναι αυτή τη φορά, όπως σκέφτεσαι, η Jessica Biel που, όσο και να εκτιμάς το ταλέντο και τη σκληρή δουλειά της, η ερμηνεία την οποία μπορείς να φανταστείς πιο εύκολα να δίνει από το λαιμό και πάνω (hint: σκέψου την πρώην εξωφυλλού Chloe Sevigny) θα της φέρει ανάλογα δύσκολα σοβαρές επιβραβεύσεις. Και το σκέφτεσαι παρόλο που η πρωταγωνίστρια της Juno (2007) ψάχνει ακόμα κι εδώ αντισυμβατικότητα με τη καμπουριαστή στάση της. Κατά τα άλλα η Emily Blunt φαίνεται να κρύβει περισσότερα προσόντα από όσα υποψιαζόσουνα, στην κορυφή της τετράδας του βασικού κομματιού του τρίπτυχου. Ενώ η λατινόμαυρη Zoë Saldana της εσωτερικής (φυσικά) και ξεχωριστά (πάγια) φωτογραφημένης εξάδας πολύ πιθανό να μην είναι εκεί μόνο για να φοράει μαγιό, αφού είναι η Uhura του καλοκαιρινού Star Trek (2008) και πρώτο(?) όνομα του υπεραναμενόμενου Avatar (2009). Και τελικά το σημαντικότερο του περιπτερικού εξωφύλλου είναι και πάλι το ονοματάκι Scarlett που δεν είναι καθόλου τυχαία το μεγαλύτερο που εμφανίζεται (έστω και.. με γράμματα), έχοντας κάνει τρεις συνεχόμενες αχαρακτήριστα (in retrospective) καβλιάρικες ολόσωμες εμφανίσεις από το 2004 ως το 2006. Και το άλλο, το Keira, δεύτερο στη σεξαπιλιά της πενταετίας (και βάλε), μαζί με αυτό του Hitchcock, διαλεγμένες σκηνές από το έργο του οποίου αναδημιουργήθηκαν για τις μέσα σελίδες με απαράμιλλο ύφος (κρίνοντας από τον Seth Rogen σε ρόλο φίνα ταχύτατου Cary Grant).

Η Fox έριξε τόσο χαμηλά το είδος της παρωδίας ειδών με τα καθυστερημένα Date Movie (2006), Epic Movie (2007), Meet the Spartans (2008) και The Comebacks (2007) (μοναδικό παιδί με ειδικές ανάγκες της Fox Atomic αντί της Regency), που ο νέος σχετικός άθλος των Weinsteins, μετά τα Scary Movies, αντιμετωπίζεται σαν υπερήρωας που θα το κάνει να πετάει ξανά. Οι ελπίδες βέβαια στηρίζονται στα ονόματα του David Zucker στη παραγωγή και του Leslie Nielsen στο καστ, βασικότατους συντελεστές τόσο στην Απίθανη Πτήση (1980) που δημιούργησε το είδος όσο και (κυρίως ο πρώτος) σε όσα το καθιέρωσαν, μέχρι τις τελευταίες Τρελές Σφαίρες, δεκαπέντε χρόνια μετά.

Από τότε βέβαια ο Zucker περίπου δε ξαναμπλέχτηκε, ο Nielsen περίπου τυποποιήθηκε, και τους βασικούς ρόλους στο Superhero Movie (2008) τους έχουν άλλοι, όπως πιο χαρακτηριστικά προδίδει η αλλαγή του τίτλου από τον αρχικό Superhero! (με το θαυμαστικό, σήμα κατατεθέν των πρώτων δημιουργημάτων του σεναριογράφου, σκηνοθέτη και παραγωγού του Airplane!). Και κυριότερος άλλος είναι ο σκεριμουβίστας Craig Mazin, με ιδιαίτερες συμπάθειες σε κωμικές υπερδυνάμεις στο βιογραφικό του, σε ρόλο αντι-Zucker (βλ. σκηνοθέτη, σεναριογράφου, παραγωγού). Έτσι το αποτέλεσμα, η πρώτη γεύση του οποίου κυκλοφόρησε στο iKlipz, φαίνεται να κουβαλάει τις επιρροές που θα περίμενες. Το φτηνό σλάπστικ χιούμορ κυριαρχεί, αλλά πετάγεται και μια παράδοξη γάτα εκεί που σου σερβίρεται ακόμα μια σκηνή ξαφνικού breakdancing που κάποιος αποφάσισε εδώ και χρόνια ότι επιβάλλεται τόσο όσο και οι κλανιές (και έγινε μέχρι και αστείο-ταινία που άμα δε την έχεις δει δεν είσαι πραγματικός.. σινεφιλ, αφού αποτελεί τη πρώτη σημαντική εμφάνιση της Maria Menounos). Ενώ η σκηνή που ο Nielsen καρφώνει τον μαυρούλη είναι όλα τα λεφτά, και οι υπόλοιπες δείχνουν υπαρκτό σεναριακό άξονα, τον πρώτο Spider-Man, και άρα και υπαρκτό ενδιαφέρον. Νυχτερίδες και φορτηγά, στην αρχή και στο τέλος, παραπέμπουν σε Batman και Fantastic Four που αποτελούν τους υπόλοιπους επίσημους στόχους μιας παραγωγής που στις επίσημες ανακοινώσεις της, ακόμα και για ονόματα συντελεστών, δεν έχει και τόση αξιοπιστία μέχρι τώρα.

Τετράχρονο κοριτσάκι εξαφανίζεται και η θεία του προσλαμβάνει ζευγάρι της γειτονιάς για να βοηθήσει στις έρευνες, αφού η μάνα του ξέρει μόνο τον Jerry Springer και όλους τους τρόπους να φτιαχτείς με ηρωίνη και η αστυνομία προχωράει με ρυθμούς δημοσίου.Το σενάριο του Gone Baby Gone (2007) είναι βασισμένο στο ομώνυμο αστυνομικό του Dennis Lehane, με credits συγγραφέα και για το Mystic River (2003), γεγονός στο οποίο δίνει το μεγαλύτερο βάρος η προώθηση (από την αφίσα ακόμα), προσπαθώντας ίσως να σου τραβήξει το μάτι πέρα από το σκηνοθετικό ντεμπούτο του (ιδιαίτερα αμφιλεγόμενου από την εποχή που 'μπλεξε με τη Lopez) Ben Affleck και το πρωταγωνιστικό του αδερφού του Casey. Γεγονός απ' το οποίο θα πρέπει να ξεκινήσεις κι εσύ να μετράς τις προσδοκίες σου, αφού δε χρειάζεται να είσαι βιβλιοσκώληκας για να 'χεις ήδη καταλάβει ότι ο Βοστονέζος έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση στη γειτονιά του, στο Dorchester, και στη παρουσίασή της σα σκοταδερή γωνιά της μεγαλούπολης με χαρακτήρες που τη κουβαλάνε, μαζί με ότι συνεπάγεται μια κοινότητα, όσο ανακαλύπτουν και διαμορφώνουν τα όρια της ηθικής τους, με στιλ σφιχτό, στα όρια του δυσκοίλιου.

Ή αλλιώς, ξεκινάς από μια δυνατή, ακλόνητη και σπάνια βάση, μια ιστορία με πολυσύνθετη ηθική, που τη μεταφέρει ένας Academy Award® Winner αν το 'χεις ξεχάσει και ντόπιος αν δε το ξέρεις. Και τη μεταφέρει, όντας υπεύθυνος και για τη κάμερα, με μια εντυπωσιακή αίσθηση ρυθμού, χώρων και προσώπων, μια ιδιαίτερη ευφυΐα σε σκηνές που θα πρέπει να σε μπερδέψουν αλλά να σου αφήσουν και στοιχεία να βγάλεις άκρη, και μια απρόσμενη σεμνότητα και αυστηρότητα, που κάπου ξεπερνάει κι αυτή του γέρο Clint, στο χαλινάρι των ερμηνειών. Ερμηνείες που έτσι εξυπηρετούν και με το παραπάνω την αφήγηση, χωρίς να εντυπωσιάζουν αν δε προσπαθήσεις να τις προσέξεις (ο Ed Harris κρύβει όλο του το όνομα πίσω από ένα μουσάκι, και την Amy Ryan είσαι πολύ απασχολημένος να τη βρίζεις και να τη σαρκάζεις, για παράδειγμα). Αλλά το αποτέλεσμα άκοπα το κατατάσσεις στις πιο αξιόλογες προσπάθειες της χρονιάς, ένα τικ πίσω από το Mystic River. Παρόλο που τυπικά και κάπου απαραίτητα μπλέκει και ψιλομυθικά στερεότυπα (βίαιων παιδεραστών π.χ.) και pulp στοιχεία, και ξεπληρώνει όλο το καστ, για τη συμμετοχή και την υπομονή του, με έναν μονόλογο για τον καθένα. Και παρόλο που τυπικότατα δε πρόκειται να σε κάνει να αμφισβητήσεις τη δικιά σου, προσωπική, ανωτερότητα.

Καναλάρχης σε πόλη χωρίς φωνές, θέλει να μετατρέψει το μοναδικό φαινόμενο μιας αληθινής τραγουδίστριας σε πομπό υπνωτιστικών σημάτων, για να εξασφαλίσει τον έλεγχο των κατοίκων μέσω του καναλιού του, και να σιγουρέψει τα σατανικά του σχέδια.(Πάντα) επίκαιροι συμβολισμοί κι αλληγορίες για την χειραγώγηση και την καταπίεση της φωνής και της σκέψης της κοινωνίας απ' τα ΜΜΕ δίνουν και παίρνουν σε μια σίγουρα arty και κατάτι ριψοκίνδυνη επιλογή για κινηματογραφική έξοδο, που αν μη τι άλλο ανταμείβει με την δροσιστική ρετρό αισθητική της, και θα εντυπωσιάζει με τον τρόπο που αναδεικνύει, παρ' ότι χωρίς φωνές, τις κουβέντες σε πρωταγωνιστές. Η διασκεδαστική χρήση των υπότιτλων από μόνη της όμως, και η κινηματογραφική και μουσική παιδεία της ταινίας που δοκιμάζει το γούστο σου από κάποιο σημείο κι έπειτα, μαζί με τον έρωτα του δημιουργού με τις εικόνες του που πολλές φορές ξεπερνά τα όρια στις πιο ακατάλληλες στιγμές, δεν λύνουν τα προβλήματα της πλοκής, που όταν αποφασίζει να σου εξηγήσει το όνειρο του ποιητή, εσύ πιθανότατα θα 'χεις αρχίσει να βλέπεις το δικό σου, κι όταν φτάνει η ώρα να μπει σε λειτουργία η υπνωτιστική μηχανή, γίνεται ασαφές αν ο υπνωτιζόμενος είναι τα βουβά ανθρωπάκια στην οθόνη, ή τα καθισμένα από κάτω της.