Το Precious, το πρώην Push, αυτό του Lee Daniels το "βασισμένο στη νουβέλα της Sapphire" που είχε κερδίσει και τα βραβεία και το κοινό του Sundance, έκανε ένα ανεπανάληπτο 1-2 κερδίζοντας τα ξημερώματα το βραβείο κοινού στο Toronto, βραβείο που καμιά φορά ρίχνει και άσφαιρα αλλά συνήθως ανοίγει δρόμο για ακόμα περισσότερα, όπως έκανε πέρσι για το Slumdog Millionaire (2008).

Ο Daniels βέβαια προσγειώνονταν στο San Sebastian στη διάρκεια της τελετής λήξης, και μάλλον ήταν από τους τελευταίους που έφυγαν από τον Καναδά, αφού φέτος το ογκωδέστερο φεστιβάλ του πλανήτη απάντησε πιο ξεκάθαρα στις κινήσεις παύλα προκλήσεις από Βενετία μεριά και φόρτωσε άνισα το ξεκίνημά του (που διεξάγονταν παράλληλα με το βαρύ κλείσιμο στο Lido). Έτσι, οι αποχωρήσεις άρχισαν από τη Δευτέρα, μέχρι τη Τετάρτη είχε κλείσει τη πόρτα και ο τελευταίος μεθυσμένος στα after parties, και μέχρι τη Παρασκευή είχαν κάνει όλοι και τους απολογισμούς τους. Που δεν ήταν και ιδιαίτερα θετικοί, μιας και η παγκόσμια παραγωγή συρρικνώνεται και η διανομή ακόμα περισσότερο, με αποτέλεσμα να παραμένουν απούλητοι τίτλοι που κάποτε φεύγαν σε δευτερόλεπτα, όπως το Get Low με τον Bill Murray και τον Robert Duvall και με πολύ θετικό buzz σε κοινό και δημοσιογράφους (παρεμπιπτόντως, buzz σχετικά παρόμοιου επιπέδου συνόδευε από νωρίτερα και τον Κυνόδοντα του οποίου τα δικαιώματα αγόρασε η Kino).

Αυτές που κάποτε λέγονταν οσκαρικές ταινίες είναι πια είδος υπό εξαφάνιση, και περιλαμβάνουν μέχρι και την Amelia της Mira Nair, παραγωγή που μαζί με άλλες πιο αναμενόμενες, σα το Invictus του Clint Eastwood και το Lovely Bones του Peter Jackson, προτίμησαν να μείνουν προς το παρόν σπίτι τους. Οπότε γραμμή από το Toronto μέχρι το Kodak Theatre τον Μάρτη, τράβηξε ξεκάθαρα μόνο το Up in the Air του Jason Reitman που είχε έρθει με φόρα από το Telluride και ασχολείται με τις μεγαλοεταιρικές "αναδιαρθρώσεις" στο κλίμα των ημερών. Με σχετικά ανάλογη φόρα είχε έρθει από τη Βενετία και το A Single Man του Tom Ford που τράβηξε γενικά γραμμή μόνο μέχρι τις αίθουσες αρκετών χωρών, πράγμα όχι ευκαταφρόνητο για τις καταβολές του. Έτσι μπορείς να πεις ότι η αποκάλυψη του φεστιβάλ ήταν το Α Serious Man των Coen που διάλεξε το Toronto για τη παγκόσμια πρεμιέρα του και έφυγε μάλλον με το φανατικότερο γκρουπ υποστηρικτών.

Στις αποκαλύψεις, με ελαφρά εισαγωγικά ένθεν και ένθεν, μπαίνει και το Mao's Last Dancer του για χρόνια χαμένου στην αυστραλιανή τηλεοπτική έρημο Bruce Beresford. Η ταινία ήρθε δεύτερη στις προτιμήσεις του κοινού, έχει αυτόν τον αέρα εποχής που είναι πια εκτός εποχής (για παράδειγμα, τον Αύγουστο, το τρέιλερ κανένας δε το έκανε θέμα από όσους τους σφύριξα ότι βγήκε) και όπως φαίνεται πλησιάζει τον πια πολύ ψηλά ανεβασμένο πήχη της διανομής αλλά δε τον περνάει ακόμα και με μαζικό σμπρώξιμο. Τέτοιο πρόβλημα δεν έχει η καινούρια ταινία του Jean-Pierre Jeunet με τίτλο Micmacs και ήδη κλεισμένα από τη Sony Classics δικαιώματα, που τσίμπησε και το τρίτο Cadillac People's Choice Award ψιλο-επιβεβαιώνοντας όσους της προβλέπουν κίνηση επιπέδου Amelie (2001). H Cadillac σπονσόναρε φέτος και βραβεία για ντοκιμαντέρ και τρομάρες, που πήγαν τα μεν σε Topp Twins και Capitalism: A Love Story και τα δε σε Loved Ones και Daybreakers. Το παραδοσιακό σπονσονάρισμα της FIPRESCI και συνήθως φιλί του θανάτου για άλλες φιλοδοξίες, μοιράστηκε στο ινδικό χωριάτικο The Man Beyond the Bridge που δε το βρίσκεις ούτε στις σελίδες του φεστιβάλ άμα ψάξεις, και στο Hadewijch του Bruno Dumont που φυσικά είχε αρκετό όνομα και στήριξη για να παίξει στη κατηγορία των Special Presentantions.

Όλα τα βραβεία στο δελτίο τύπου "Festival Closes 2009 Edition With Awards Announcement"

Από την αγορά του Βερολίνου το Φλεβάρη μέχρι το κλείσιμο του Τορόντο απόψε, Sarah, Duchess of York και Martin Scorsese ως παραγωγοί μπορείς να πεις ότι ταξίδεψαν εμπρεπώς τη Νεαρή Βικτόρια (2009) στις γωνιές του κόσμου, και παρόλο που η ταινία δεν ήταν τόσο οσκαρικό υλικό ώστε να ανοίξει πριν τον περσινό Δεκέμβρη, η υποδοχή της στις αρκετές αίθουσες που επισκέφτηκε μέχρι τώρα ήταν αρκούντως θετική και σίγουρα κράτησε πολλές αποστάσεις από πίπες τύπου Πίπα Λι (2009) που ακολούθησαν πεισματικά παράλληλη πορεία.

Αν μετρήσεις τα έσοδα από τα εισιτήρια της.. βρετανικής μοναρχίας μόνο τα τρία προηγούμενα χρόνια (The Queen (2006), Elizabeth: The Golden Age (2007), The Other Boleyn Girl (2008), The Duchess (2008)), βγάζεις γύρω στα $320 εκατομμύρια και περίπου τα 2/3 από αυτά προήλθαν εκτός επικράτειας, οπότε δεν είναι καθόλου περίεργο ότι η Sarah Ferguson πλησίασε τον Λονδρέζο Graham King, συνεργάτη του Scorsese από το Gangs of New York (2002), με την ιδέα να κόψει μερικά ακόμα παρουσιάσει την μακροβιότερη μοναρχίδα του πλανήτη όχι σα κακιασμένη χήρα όπως έχει μείνει ακόμα και στους υπηκόους της αλλά σα χαρούμενη πιτσιρίκα που απολαμβάνει να.. τη χρησιμοποιούν όλοι (πολιτικά βέβαια) κατά βούληση. Σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής, η Victoria (1819-1901) ήταν σαφώς αρχικά κι ένα δροσερό αεράκι για το βασίλειό της, διαδεχόμενη μια σειρά κοπροσκυλιάζοντων ηλίθιων, και μπορείς να πεις ότι ο κινηματογράφος της χρώσταγε και μια άλλη εικόνα εκτός από αυτή της Mrs. Brown (1997). Από την άλλη, μια ιστορία προσεκτικού έρωτα και ευτυχισμένου γάμου (με τον Albert, του οίκου που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Windsor) δεν είναι ακριβώς και το καλύτερο υλικό για αφήγηση, κι αν σκεφτείς ότι ακόμα και κάτι σκανδαλάκια τύπου Flora Hastings είναι στο κανά μισάωρο που κόπηκε από το τελικό μοντάζ, απορείς τι ακριβώς βρήκαν τόσοι κριτικοί να τους αρέσει, εκτός από μεγαλοπρεπείς τελετές ενθρονίσεων και παντρειών. Ότι το βρήκαν το βρήκαν πάντως, και η παραγωγή μπορεί να φαίνεται (από πλευράς εσόδων) να πάει για αξιοπρεπής φτωχός συγγενής των υπόλοιπων ηγεμονικών, αλλά θα φτάσει και μέχρι τα μέρη μας τον επόμενο μήνα και δεν έχει εγκαταλείψει ακόμα εντελώς τις φιλοδοξίες της για βραβεία (κυρίως φυσικά για την Emily Blunt).

Οι πέντε γκαντεμοσχέσεις του Απλά δε σε Γουστάρει (2009) απλά δε φτάναν για επιτυχία, οπότε η New Line/Warner αραδιάζει καμιά δεκαριά τουλάχιστο, σε δεύτερη παρόμοια προσπάθεια που θα κυκλοφορήσει σε ημερομηνία καλά κρυμμένη στον τίτλο της και το ανακοινώνει εδώ και κάποιες ώρες με τίζερ στο Yahoo! Movies.

Αυτή τη φορά μη περιμένεις βέβαια να δεις τίποτα κλιπάκια που να διαφημίζουν τάχα πόσο διαφορετική από τις άλλες είναι η συγκεκριμένη, αφού μπορεί η χολιγουντιανή ρομαντική κομεντί να είναι ουσιαστικά πεθαμένη, αλλά η Πρόταση (2009) της έριξε τον Ιούνη μια ταμειακά ζηλευτή αναβίωση παλιάς σχολής πηγαίνοντας καμιά κατοστή χρόνια πίσω, και πώς το 'ξερες, σε καναδυό βδομάδες ξεκίνησε εσπευσμένα γυρίσματα η Μέρα Βαλεντίνου (2010), με τα δημοσιεύματα να τρέχουν να ανακοινώνουν όσα ονόματα προστίθονταν στο καστ, συνήθως μερικές μέρες.. αφότου είχαν τελειώσει και τις σκηνές τους. Η όλη φάση με τις συμμετοχές, εσκεμμένα ή σαν παρενέργεια, δημιούργησε και μια μικρή tweet-o-πλημμύρα από "OMG!!!! παίζει ο Dr. Mark" και "OMG!!!!!!! μπορεί να παίξει ο Joe Jonas", τσιρίγματα που μάλλον δεν έχουν φτάσει ακόμα στο τέλος τους αλλά και να φτάσουν, περιμένουν τα της πλοκής, τα "OMG!!!!!!!!!!! o Dr. Mark και ο Bradley Cooper θα αγαπιούνται τρελά" και όλος αυτός ο ω τόσο συμπαθητικός κατινισμός που θρέφει και θρέφεται από κουτσομπολιά και σαπουνόπερες.

Κινηματογραφικά, στην Αμερική δεν υπάρχουν πια πραγματικά αστέρια, στο είδος της γκομεντί (όπως τη βάφτισε ο verbal) μόνο η Sandra Bullock βασίλεψε ξαφνικά το καλοκαίρι (και θα βγάλει φυσικά γύρω στις τρακόσιες ταινίες μέχρι να τελειώσει η χρονιά) και η Katherine Heigl δείχνει μια δυνατότητα να ανοίγει οτιδήποτε, η τελευταία ζήτησε $3 εκατομμύρια αμοιβή και έτσι έθεσε εαυτόν εκτός Μέρας, η οποία έχει γύρω στα $35-40 εκατομμύρια προϋπολογισμό και φυσιολογικά προσφέρει ελάχιστα δολάρια για ανάλογα ελάχιστο χρόνο σε όσους ενδιαφέρονται να μη χάσουν την (ή να αποκτήσουν περισσότερη) επαφή με το πανί, ακολουθώντας μάλλον κατά γράμμα τη συνταγή του βρετανικού Αγάπη Είναι... (2003) και δημιουργώντας ένα γαϊτανάκι σχέσεων γύρω από μια γιορτή, με τη διαφορά βέβαια ότι στη Βρετανία για να γίνεις ηθοποιός πρέπει να έχεις καμιά περαστική σχέση με την υποκριτική και για να γράψεις σενάριο συνήθως δεν αρκεί η εμπειρία σε μεταφορές βιβλίων αυτοβοήθειας για πανηλίθιες, ενώ στη σκηνοθεσία η παρουσία του 80άρη Garry Marshall το μόνο που εγγυάται είναι η επιστροφή στα 80s όταν δε περνάει για αρραβωνιαστικό της Jessica Alba τον σκύλο της και για σκύλο τον Ashton Kutcher, σε μια παραγωγή που στη πορεία φαίνεται να προσθέτει (εκτός από gay και τριχωτά θηλαστικά) και μαύρους και λατίνους και οσονούπω και χορτοφάγους βαμπίρους, προσπαθώντας να πιάσει με τα γυαλιστερά λυκειακά σχεσιακά μπουρδουκλώματά της όλο το μαλαματένιο κοινό από χαζές πιτσιρίκες και τις χοντρές μανάδες τους, αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα περιοριστεί μόνο στις τελευταίες μιας και απέναντί της θα ανοίξει στην Αμερική το Να Με Θυμάσαι (2010) του Robert Mangamalli Pattinson και σε 3D επανέκδοση η φυσικά απείρως πιο σοβαρή Ωραία και το Τέρας (1991).

Οι Luc Besson και Pierre Morel έχουν ετοιμάσει ένα ακόμα θρίλερ για τις σκοτεινές αίθουσες, μετά το Taken (2008), και το μάλλον επίσημο τρέιλέρ του εμφανίστηκε μάλλον στο Кино-Говно και σίγουρα αντιγράφτηκε από τα μισά διαδίχτυα χωρίς αναφορές σε πηγές, ως συνήθως.

Το From Paris With Love (2010), όπως βλέπεις, παίζει περισσότερο σα buddy-cop movie, με συνεργασία του κατάσκοπου John Travolta και του υπαλλήλου της αμερικάνικης πρεσβείας Jonathan Rhys Meyers για να εμποδίσουν ακόμα ένα σχέδιο τρομοκρατών που απειλούν τον κόσμο, στο Παρίσι. Και μάλιστα στα σημεία του Παρισιού όπου σου κάνουν τα αυτοκίνητα πυροτεχνήματα αν δε προσλαμβάνεις τα σωστά άτομα, όπως διαπίστωσε η παραγωγή πέρσι τον Οκτώβριο, πράγμα που από μόνο του έδειχνε μια διάθεση να ανέβει ο δείκτης τραχύτητας, χωρίς να επιβεβαιωθεί αυτή (η τραχύτητα) στο πρόμο που διέρρευσε τον Δεκέμβρη. Όμως καθαρά πια, έστω κι αν το καστ δε σε προδιαθέτει ακριβώς, Besson και Morel σίγουρα φιλοδοξούν να σου τινάξουν τα μυαλά στον αέρα, μάλλον σαν ανάμνηση της συνεργασίας τους που ξεκίνησε από τον Transporter (2002), αφού ο κάποτε διευθυντής φωτογραφίας και νυν σκηνοθέτης για τη EuropaCorp έχει ετοιμάσει βαλίτσες για την Αμερική από το καλοκαίρι. Η εταιρεία του Besson βέβαια, έχει φτιάξει ένα μοντέλο παραγωγών τυπικό του ιδρυτή της που πολλοί προσπαθούν να μιμηθούν, ανεβάζει συνεχώς τα κέρδη της, και ετοιμάζει mega studio στη γαλλική πρωτεύουσα, οπότε δύσκολα διακρίνεις να έχει πια ανάγκη συγκεκριμένα ταλέντα, και το αποδεικνύει και η συνέχεια του Taken που είναι ήδη στα σκαριά. Η Αγάπη από το Παρίσι ακούγεται ότι κάποια προβλήματα είχε και με σχεδιασμένα reshoots την εποχή που πέθανε ο γιος του Travolta, αλλά κατά τα άλλα έχει κλείσει ήδη διανομή και στην Αμερική με τη Lionsgate και θα βγει στις αίθουσες παντού το Φλεβάρη.

Από μια μικρή εταιρία διανομής που ήλπιζε να εξελιχθεί σε μπουτίκ οίκο προτίμησης ντόπιων παραγωγών, ξεκίνησε την καριέρα του το Død Snø στις αρχές της χρονιάς, κι ώσπου να καταλήξει να θεωρηθεί συνυπεύθυνο για την άνοδο κατά 8% του Νορβηγικού box office για το πρώτο εξάμηνο του 2009, μένοντας στο top 10 των εισπρακτικών επιτυχιών της χώρας της με πάνω από 140 χιλ. εισιτήρια, για να γίνει έτσι μια απ’ τις μεγαλύτερες εγχώριες επιτυχίες της Euforia --που κατέληξε να αντιμετωπίζεται ως μια απ’ τις πιο δυναμικές εταιρίες διανομής της χώρας της-- το Død Snø είχε ήδη βολτάρει στην αγορά της Berlinale και στα μεταμεσονύχτια του Sundance και του Karlovy Vary, μεταξύ άλλων, μαζεύοντας ενθουσιώδεις κριτικές για ένα τραγανιστό σενάριο που προσφέρει απλόχερα αχνιστή σπλατεριά ανακατεμένη με ανακουφιστικό slapstick σαρκασμό του είδους και του εαυτού του.

Η ιστορία παρακολουθεί πέντε φοιτητές ιατρικής που ταξιδεύουν σε καλύβα στη μέση του χιονισμένου πουθενά απορώντας με το πόσο μοιάζει το σκηνικό τους με ταινία τρόμου, και συνειδητοποιούν ότι μάλλον σε ταινία τρόμου παίζουνε, όταν βρίσκονται μπλεγμένοι σε ιστορία χαμένου θησαυρού, που ψάχναν Ναζί μέχρι που τους πλάκωσαν τα χιόνια που τους πέταξαν οι ντόπιοι, αναγκάζοντάς τους να περιμένουν, προφανώς, πέντε φοιτητές ιατρικής να ’ρθουν να τους ξεθάψουν, για να ξαναβγούν στην επιφάνεια ως τσατισμένα σαπισμένα ζόμπι, κομπλέ με τις σβάστιγκες στο μπράτσο. Ο Tommy Wirkola, που είχε κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο πριν δυο χρόνια με το Kill Buljo: The Movie (νορβηγικό spoof του Kill Bill του Tarantino), και η αναστάτωση που προκάλεσε η ταινία στο Sundance, προφανώς έκαναν καλή εντύπωση στους Αμερικάνους, που εκτός απ’ την ευκαιρία να δουν το Død Snø στις αίθουσες χάρη στην IFC, αποφάσισαν να κρατήσουν και τον σκηνοθέτη κοντά τους, τσιμπώντας με την καινούρια ιερόσυλη ιδέα του, μια διεστραμμένη σατιρική εκδοχή της Hansel και του Gretel, που βρίσκει τα δυο αδέρφια 15 χρόνια μετά την απόδρασή τους απ’ το ζαχαρωτόσπιτο της κακιάς μάγισας, να έχουν γίνει κυνηγοί και σφαγιαστές συναδέλφων της. Το Hansel and Gretel: Witch Hunters, είναι στο στάδιο του development με ορίζοντα αποκάλυψης το 2011, σε παραγωγή Will Ferell και Adam McKay (του FunnyorDie.com) για την Paramount.

«Αλίμονο! Τα λάθη πληρώνονται ακριβά στο διάστημα» - Κλίον, μια από τις εξωγήινες της Επίθεσης Του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999)

Ο Μουσακάς δημιουργείται από ένα λάθος μίας παρέας εξωγήινων κοριτσιών που φτάνουν στον πλανήτη γη έχοντας χαθεί από μοιραία λάθη σε ένα ξένο γαλαξία (τον δικό μας). Θέλοντας να διακτινίσουν την επιστήμονα της παρέας, Γκόρα, στη γη ώστε να μελετήσει τις συνθήκες διαβίωσης έτσι ώστε να μπορέσουν να φιλοξενηθούν για ένα χρονικό διάστημα, κάνουν άλλο ένα τραγικό λάθος, το έκτο κατά σειρά!!! Την διακτινίζουν μέσα σε ένα κομμάτι μουσακά που τυχαίνει να βρίσκεται στο σημείο πρόσκρουσης των ακτίνων. Μία περίεργη βιοχημική αντίδραση με τα συστατικά του μουσακά εγκλωβίζει την Γκόρα μέσα σε αυτό το κομμάτι μουσακά που επί πλέον παίρνει διαστάσεις μίας εξαόροφης πολυκατοικίας.

Από εκείνη την στιγμή πανικοβλημένος, (ο Μουσακάς φυσικά τώρα πια) ψάχνει να βρει διέξοδο στην λαβυρινθώδη Αθήνα. Θέλει να αποδράσει. Θέλει να γίνει όπως πριν. Στην πορεία του προς την έξοδο θα ρίξει άφθονη τοξική σάλτσα, θα σκοτώσει πολλούς Αθηναίους και θα αλλάξει την μοίρα άλλων τόσων. Όλοι οι κάτοικοι της πόλης θα αναρωτηθούν, τι είναι, από που έρχεται, τι θέλει, γιατί τους συμβαίνουν όλα αυτά, αν πραγματικά υπάρχει!

Οι εξωγήινες κοπέλες εν τω μεταξύ ανακαλύπτουν πως ο Μουσακάς πρέπει να βρεθεί κοντά στην θάλασσα γιατί μόνον εκεί υπάρχει ο σωστός χώρος, κλίμα και συνθήκες για να μπορέσουν επαναφέρουν την Γκόρα στην αρχική της μορφή και να τελειώσει το μαρτύριο όλων (ελπίζουμε by that time και των θεατών:-) Αναρωτιούνται αν θα τα καταφέρουν διότι επιπλέον δεν πρέπει με τίποτα να έρθουν σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα αυτής της πόλης διότι... γερνάει! «Τι τρέλα» αναφωνεί η Κλίον, η καπετάνισσα του διαστημόπλοιου. Ωστόσο πρέπει να σώσουν την Γκόρα διότι : «εκτός του ότι είναι φίλη μας, είναι και η μόνη που γνωρίζει της γαλαξιακές χωρικές υπερεπιφάνειες και χωρίς την Γκόρα δεν θα μπορέσουμε ποτέ να γυρίσουμε πίσω και θα μείνουμε για πάντα χαμένες στο διάστημα»!

«Αλίμονο! Τα λάθη πληρώνονται ακριβά στο διάστημα», αναφωνεί και πάλι η Κλίον και παίρνουν την ηρωική απόφαση να γυρίσουν πίσω στον πλανήτη Γη με οποιοδήποτε κόστος!

Στην επόμενη σκηνή ο Μουσακάς τρομοκρατημένος, θα σκοτώσει όλους όσους παρευρίσκονται σε ένα μπάρμπεκιου μίας παρέας των βορείων προαστίων στην Φιλοθέη. Είναι τα πρώτα αδικοχαμένα θύματα. Δυστυχώς ή ευτυχώς θα ακολουθήσουν πολλά!!!

Υπαστυνόμος υποφέρει από τη μέση γιατί οι γυναίκες του είναι από κλαρί, και έτσι αναγκαστικά υπεξαιρεί τα 99 από τα 100 κιλά ντόπας που κατάσχονται στη περιοχή του. Και ερευνάει το ξεκλήρισμα οικογένειας Σενεγαλέζων από τον υπόκοσμο, βασανίζοντας ανάπηρες γριούλες. Αν το A Serious Man (2009) είναι το φιλμ που έχεις τη δυνατότητα να κάνεις όταν κερδίσεις Όσκαρ, τότε το Bad Lieutenant (2009) είναι το φιλμ που δικαιούσαι να κάνεις αφού σε έχουν πάρει στα σοβαρά όσοι μαστιγώθηκαν από την ειρωνεία της πρώτης αμερικανιάς σου. Μένοντας στο LA για πάνω από μια δεκαετία πια, και έχοντας βαρεθεί φυσιολογικά (λόγω ηλικίας) τους ηλίθιους πολύ περισσότερο από τους Coen, o Werner Herzog έκανε τη πιο ανοιχτή του ταινία, με σκοπό, μεταξύ άλλων, να κάνει και τον Dirty Harry να μοιάζει Χιονάτη, συλλαμβάνοντας στο πανί όλη την υστερία που σου δημιουργεί η ιδέα.

Bad Lieutenant λέγονταν και ένα διαβόητο φιλμ του '92 του Abel Ferrara, τα δημοσιεύματα για την αντιπαλότητα ενός πυροβολημένου κι ενός μαστουρωμένου σκηνοθέτη ήταν φυσικά ατελείωτα, οι δυο τους φτάσαν προσκεκλημένοι για το τζέρτζελο μέχρι και στη Βενετία, και ο Herzog σίγουρα δεν είχε πρόβλημα, αν σκεφτείς ότι (ισχυρίζεται ότι) κάθονταν και με τον Klaus Kinski να κατεβάζουν τερατολογίες που να περιγράφουν το μίσος του ηθοποιού για τον δημιουργό στην αυτοβιογραφία του πρώτου. Πέρα όμως από τις δηλώσεις για τα media, αν κοιτάξεις τα credit στο IMDb όχι μόνο για να τα αντιγράψεις, διακρίνεις στη λίστα των υπεύθυνων για τη παραγωγή και των δυο ταινιών τον Edward Pressman, και στη πιο καινούρια τον Avi Lerner. Κι άμα παρατηρήσεις ότι ο Pressman μια τάση να επαναχρησιμοποιεί τα δικαιώματά του σε μπαζοριμέικ τύπου Sisters (2006) την έχει, και έχεις διαπιστώσει τόσα χρόνια το ξελόγιασμα των Μαζών με τις υπέροχες σαβουροπόνηρες αλχημείες του Lerner, συμπεραίνεις εύκολα ότι ο Herzog είδε στα καζάνια της κόλασης της Millennium την ιδανική ευκαιρία να πλάσει μεγαλειώδη παράνοια από αυθεντικό κοπροπηλό αντί να κάθεται να προσπαθεί να προσεγγίσει τη σύνθεση μόνος του: ξανάγραψε το σενάριο του βετεράνου στα τηλε-εγκλήματα William Finkelstein φροντίζοντας φανερά να διατηρεί το θησαυρό των τηλε-σκηνοθετικών οδηγιών σε ότι άφησε, χρησιμοποίησε τη τσιγκούνικη (για φοροαπαλλαγές) μετακόμιση της ιστορίας στη Νέα Ορλεάνη ώστε να προσθέσει κι ένα φόντο "κατάρρευσης και της πόλης και των ηθών της", έβαλε τον κυριολεκτικά αθεόφοβο Nicolas Cage να βουτήξει πιο βαθιά στη τρικυμία στο κρανίο κι απ' ότι στο Wicker Man (2006), μάλλον δεν έκοψε αυτή τη φορά ούτε τους δέκα πόντους φιλμ που συνηθίζει για τα μάτια του κόσμου αφήνοντας μέσα και τα δοκιμαστικά με κροκόδειλους (δε κάνω πλάκα) και ιγκουάνες να τονίζουν τις παραισθήσεις του ήρωα και να καταρρακώνουν τη δικιά σου αναστολή σκεπτικισμού, πρόσθεσε σκηνές που κυριολεκτικά βρίζουν για ότι συμβαίνει στον κόσμο τις πιο κλισεδαρισμένα προστατευμένες κληρονομιές του, ολοκλήρωσε μια ταινία απίστευτου χαβαλέ που παραχώνει πυρετικά οπερατικά το συντηρητικό, ανίδεο, αρπαχτικό Χόλιγουντ. Με τα λεφτά του.