Αυτός ο Κάπτεν Τζακ όλο τρέχει, κολυμπάει και πηδάει να ξεφύγει απ' τους μπελάδες και όλο απ' τον ένα στον άλλο πέφτει.
Αυτή τη φορά πρέπει να βρει ένα κλειδί και το σεντούκι που ανοίγει, για να αποφύγει να πληρώσει, με ότι πολυτιμότερο έχει (τη ψυχή του εννοείται), το χρέος του στον βασιλιά-φάντασμα των θαλασσών Davey Jones. Και να αποφύγει και όλα τα χαριτωμένα γλοιώδη τέρατα που ο τελευταίος φτύνει στο δρόμο του φυσικά. Και στη πορεία μπλέκει και όποιον έπαιξε και δεν έπαιξε στη προηγούμενη συνέχεια φυσικά φυσικά.

H Disney και ο Jerry Bruckheimer στη παραγωγή δε ρίσκαραν διόλου λοιπόν, στo 2o επεισόδιο του franchise που ξεκίνησε σα theme park και έγινε η μεγαλύτερη κινηματογραφική μπίζνα που (τα) πιάνει από γιαγιά μέχρι εγγονό. Βάλαν ότι είχε η συνταγή σε διπλή δόση και επειδή κάτι περίσσευε κάναν διπλή και τη ταινία. Με τη συνέχεια και το τέλος (στο επόμενο επεισόδιο) να έχουν ήδη κλείσει το μποξόφις για το τελευταίο σαββατοκύριακο του Μαίου 2007.

Όταν ο Orlando Bloom, που όπου και να κρεμάσεις φωτογραφία του θα κολλήσουν πάνω της ένα μάτσο γυναίκες, είναι απλά ένα από τα περιφερειακά ατού του φιλμ, είναι προφανές ότι οι πληροφορίες που χρειάζεσαι για να βγάλεις συμπέρασμα τέλειωσαν στη προηγούμενη παράγραφο (αν όχι με το τρέιλερ, βαριά βαριά). Για την ιστορία αναφέρω ότι ο Verbinski καταφχαριστήθηκε να σκηνοθετεί εκπληκτικά CGI, αριστοτεχνικές σκηνές δράσης (με κάτι ανάμεσα σε χρυσή εποχή του Χόλιγουντ και χρυσή εποχή των Αδερφών Marx) και.. ένα σενάριο που παρατραβάει για να ξαναμαζέψει τη παλιοπαρέα. Και έξυπνα δεν άφησε πολύ χρόνο να χαθεί στα λόγια (και τις ιστορικές ήδη ατάκες) ώστε να σηκώνει και δεύτερη θέαση άνετα το όλο πόνημα. Αλλά μέχρι εκεί.

Το Σεντούκι του Νεκρού είναι δίκαια η μεγαλύτερη ταινία του 2006. Αλλά αυτό κάτι λέει και για το 2006.

Τα Takeshis' (κτητικός πληθυντικός) είναι ένα γερό πλέγμα από δύο (και βάλε) πραγματικότητες. Η μία είναι ενός σκηνοθέτη που αντιμετωπίζει καθημερινά κάθε είδους προβλήματα: την έπαρση ή τη ζηλοφθονία των ηθοποιών, τους συνεργάτες του που ζητούν χάρες, τις κάμπιες που φωλιάζουν στις ανθοδέσμες. Η δεύτερη πραγματικότητα αρχίζει να ξετυλίγεται μόλις ο σκηνοθέτης γνωρίζει κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης του στούντιο έναν ηθοποιό που είναι φτυστός ο ίδιος και επιπλέον έχει και το ίδιο όνομα. Το αυτόγραφο που του δίνει, φαίνεται ότι είναι το εισιτήριο του θλιμμένου αυτού κλόουν σε έναν κόσμο φανταστικό με αρκετές κινηματογραφικές αναφορές.

Οι φοβίες, σκέψεις, αδυναμίες του σκηνοθέτη σχετικά με τις κοινωνικές, ερωτικές και επαγγελματικές συναναστροφές παίρνουν σάρκα και οστά. Ο δεύτερος --οξυζεναρισμένος-- Takeshi αντιμετωπίζει οξύθυμους, νευρικούς, κακεντρεχείς ανθρώπους και στη συνέχεια γκροτέσκους ηθοποιούς, γιακούζα και επίδοξους εραστές. Σύντομα η πραγματικότητα του χωρίζεται περαιτέρω, και βλέπουμε όχι μόνο την αλλόκοτη καθημερινή ζωή του --δουλεύει σε σούπερ-μάρκετ, αλλά ξημεροβραδιάζεται σε οντισιόν και ονειρεύεται πρωταγωνιστικό ρόλο-- αλλά και τον, πιο αλλόκοτο, κόσμο των ονείρων του.

Ενώ ανέμενα το αποτέλεσμα με θρησκευτική ευλάβεια, τελικά το πολύ προσωπικό σύμπαν του Kitano με ξένισε δεόντως. Αυτό το παιχνίδι ο Takeshi σκηνοθετεί τον Takeshi που παίζει τον Takeshi, δεν ήταν και τόσο διασκεδαστικό. Η διάρθρωση της ταινίας είναι απολύτως συνειρμική, πράγμα που άλλοτε λειτουργεί εξαιρετικά, άλλοτε βαραίνει και κουράζει. Το παίξιμο και η σκηνοθεσία δεν είναι άσχημα, αλλά το σενάριο παρόλο το χιούμορ και την ειρωνεία του δεν μπορεί να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον. Πολύ εγκεφαλικό για να λειτουργήσει.

Από την άλλη το παιχνίδι των αναφορών για κάποιους θα έχει ενδιαφέρον. Εγώ είδα μια σκηνή-tribute στο Weekend (1967) του Godard να μπαίνει στο σέικερ με λίγη Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων και, αυτή τουλάχιστον, με ανέβασε.

Ένα καλόκαρδο και ερωτευμένο μοντέλο δέχεται να παραστήσει την ερωμένη ενός παρκαδόρου, μόνο και μόνο για να σταματήσουν τα κουτσομπολιά για τη σχέση της με τον παντρεμένο πρόεδρο πολυεθνικής, που επιθυμεί πάση θυσία να δείξει σοβαρό προφίλ για να μη χαλάσει το γάμο του και να επανεκλεγεί (ναι, ξέρω, αριστουργηματικό δε το λες, σίγουρα αυτό το plot). Ο Gad Elmaleh (άλλος ένας "ξένος" αλλά επιτυχημένος Γάλλος) είναι ο Francois Pignon, ευτυχής παρκαδόρος, που έναντι ουκ ευκαταφρόνητου χρηματικού ποσού, δέχεται να στείλει το συγκάτοικό του στο σπίτι της μαμάς του και να σπιτώσει αντ’ αυτού το εντυπωσιακό μοντέλο (Alice Taglioni). Τα προβλήματά του αρχίζουν όταν αντιλαμβάνεται ότι οι κινήσεις του παρακολουθούνται, και όταν τα πρωτοσέλιδα των κουτσομπολίστικων εντύπων γεμίζουν με το πρόσωπό του, με συνέπεια να κοντεύει να χάσει τη χαριτωμένη μνηστή του (Virginie Ledoyen) και να θεωρείται μέγας γυναικοκατακτητής από την ανίδεη μαμά του.Ο Elmaleh δεν είναι ο πρώτος που ερμηνεύει τον γκαφατζή Pignon, μια αγαπημένη κωμική περσόνα του Veber ήδη από το Les Compères (1983). Το συμπαθητικό παρουσιαστικό του και το κωμικό του ταλέντο του επιτρέπουν να βγει σώος και αβλαβής από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη του σεναρίου και να δώσει υπόσταση στον ήρωα. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, μπορεί να μην έχουν μεγάλο εκτόπισμα, και να μαρτυρούν περισσότερο καρικατουρίστικη διάθεση, αλλά αυτό δεν ενοχλεί ιδιαίτερα στην παρούσα. Ακόμη και τα κλισέ, άλλωστε, καταφέρνουν να βγάλουν γέλιο ή έστω να δημιουργήσουν ανάλαφρη διάθεση και φαίνεται να είναι εντελώς συνειδητοποιημένα.

Μιλώντας για καρικατούρες, στα προσόντα της ταινίας προσθέτω και την παρουσία του Karl Lagerfeld σε cameo να παίζει τον εαυτό του, έναν ψωνισμένο γκέι μόδιστρο. Σε μια τόσο μεταμοντέρνα εποχή η αυτο-παρωδία μόνο δείγμα χιούμορ και αυτογνωσίας μπορεί να είναι (εύγε, Karl!). Η σκηνοθεσία κατά τ' άλλα δεν είναι ακριβώς ευφάνταστη, αλλά η ταινία έχει την flashy όψη ακριβής παραγωγής και τις χαριτωμένες ερμηνείες των λαμπερών πρωταγωνιστών της, κάτι που ποτέ δεν έκανε κακό σε κανένα.

Η ιστορία αρχίζει κάπου το εβδομήντα και καλύπτει όλη την επόμενη δεκαετία και κάτι. Μια παρέα από παιδιά του δρόμου, ξεφεύγουν από την αστυνομία, γεγονός που τους δένει μαζί για πάντα. Με κεφάλαιο τα λύτρα μιας απαγωγής, βάζουν πλώρη για να γίνουν η ισχυρότερη ομάδα οργανωμένου εγκλήματος στη Ρώμη. Και σχεδόν τα καταφέρνουν. Παρακολουθούμε το Λιβανέζο, το Ντάντε, το Φρέντο και πολλούς ακόμα να πίνουν, να χορεύουν, να χαρτοπαίζουν, να δέρνουν/δέρνονται και να σκοτώνονται, πράγματα όχι απαραιτήτως βαρετά, ούτε όμως πάντα πολύ ενδιαφέροντα. Το σενάριο προσπαθεί σπονδυλωτά να φτιάξει το πορτραίτο κάθε μέλους της ομάδας ξεχωριστά, να κρατήσει ίσως τη δομή των κεφαλαίων του βιβλίου, αλλά οι τίτλοι που πέφτουν με το όνομα του καθενός είναι το μόνο που μαρτυρά αυτή την προσπάθεια. Γυρνάμε, έτσι, στην ακατάστατα εριμμένη περιγραφή των δραστηριοτήτων της ομάδας.

Η παρέα έχει βέβαια κακό τέλος, αλλά η νοσταλγική ατμόσφαιρα και το ταμπεραμέντο των ηρώων μας αποζημιώνουν εν μέρει. Η σκηνοθεσία έχει στιγμές beat ενίοτε, όχι όμως συνεπή ρυθμό ούτε καμιά ευφάνταστη νότα. Στιγμές γραφικής βίας, εναλλάσσονται με μελοδραματικές οικογενειακές, και τούμπαλιν. H χρήση documentary footage φαίνεται ότι στοχεύει ψηλά, αλλά δεν καταφέρνει να δώσει περισσότερο βάθος --γεγονότα όπως η απαγωγή και η δολοφονία του Aldo Moro και ο βομβαρδισμός του σιδηροδρομικού σταθμού της Bologna αναφέρονται διεξοδικά προσπαθώντας να στηρίξουν ιστορίες συνομωσίας και διαπλεκόμενα συμφέροντα του υποκόσμου με την κυβέρνηση. Ο μοντέρ λυπάται τα χιλιόμετρα celluloid και δεν τα χατζαρώνει και το soundtrack έχει.. τόση ποικιλία, που δεν αμφιβάλλω ότι όλοι θ’ ακούσουν ένα τουλάχιστον από τ’ αγαπημένα τους τραγούδια.

Σημαντικότατη μνεία χρειάζεται στη φλογερή, εκθαμβωτική και ομιλούσα άπταιστα ιταλικά Anna Mouglalis στο ρόλο της πόρνης Πατρίτσια, που όμως τελικά ερωτεύεται έναν επιθεωρητή της αστυνομίας (ουαί!). Η σεναριακή αφέλεια και ακαταστασία πάντως, είναι ακόμη η αχίλλειος πτέρνα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Ένας ακόμη φανταστικός κόσμος θα προστεθεί στα σινεματικά όνειρά μας πολύ σύντομα. Η τριλογία του Philip Pullman δε μπορούσε να περιμένει άλλο και τα γυρίσματα της πρώτης ταινίας ξεκινούν στις 4 Σεπτεμβρίου στη Βρετανία, όπως έγραφαν όλο το σαββατοκύριακο οι εφημερίδες. Η επιλογή του Daniel Craig στο ρόλο του Λόρδου Άσριελ δεν πείθει ακριβώς --μα, πως γίνεται κάποιος που μοιάζει με ρώσο μετανάστη να υποδυθεί τον ευγενή;

Η Nicole Kidman πάντως στο ρόλο της σκληρής, icy και chic Mrs. Coulter δίνει ελπίδες για επιτυχία μεγαλύτερη από όση είχε η Tilda Swinton ως κακιά μάγισσα χαμένη στον κόσμο της ντουλάπας. Η δωδεκάχρονη Αγγλιδούλα Dakota Blue Richards (νέα Dakota εν όψει, που εύχομαι να σβήσει τη Fanning από το χάρτη) θα είναι η Lyra Bellaqua που θα παρατήσει τα πλούτη και την ξενοιασιά της για να σώσει το φίλο της Will.

Το His Dark Materials: The Golden Compass(2007) ανήκει στο νέο υβριδικό είδος ταινιών για φανταστικούς κόσμους, που είναι φτιαγμένες για παιδιά και ενήλικους μαζί. Και όπως κάθε παιδική-αλλά-όχι-μόνο ιστορία που σέβεται τον εαυτό της έχει έστω ψήγματα ρομαντικού ενδιαφέροντος. Ενώ η μικρή της ηρωίδα, η Lyra, δεν πορεύεται μόνη. Τη συνοδεύει το "δαιμόνιό" της, ήτοι ζωόμορφο πλάσμα που αλλάζει μορφή ανάλογα με τη διάθεση του κατόχου του --έχουν από ένα τέτοιο όλοι στον κόσμο του Pullman.

Εντάξει, δεν περίμενε κανείς απ’ τον Samuel L. Jackson, μαζί με το αεροπλάνο που γέμισε φίδια εκτελεστής για να εξαλείψει μεταφερόμενο μάρτυρα, να σώσει και το Hollywood. Ο εύγλωττος, λιτός και τολμηρός τίτλος της ταινίας --που για συντομία συρρικνώνεται χαρακτηριστικά σε SoaP-- μαζί με το επιστημονικής φαντασίας concept του, ενδεικτικό της εφευρετικότητας των σεναριογράφων της ταινιούπολης, έκραζαν από μακριά straight to video ποιότητα με ισχυρό cult δυναμικό.

Όμως η δύναμη των nerds με απεριόριστο ελεύθερο χρόνο, γρήγορες συνδέσεις, και λογαριασμούς για αμέτρητα fora στα χέρια τους, μετέτρεψαν το σκουπιδάκι σε 24ων καρατίων δείγμα των δυνατοτήτων του viral marketing. Από τον περασμένο Αύγουστο που ανακοινώθηκε η ταινία, άναψε ένα άνευ προηγουμένου word of mouth που θα ζήλευαν όλες οι mega-budget παραγωγές των μεγάλων studio. Από dedicated blogs και πωρωμένα fan sites μέχρι αυτοσχέδιο merchandise και ασταμάτητη ενημέρωση από τα μεγαλύτερα των κινηματογραφικών εντύπων, ηλεκτρονικών και μη, η New Line βρέθηκε μπροστά σε μια ανέλπιστη καμπάνια που μπορεί να μην έπαιρνε στα σοβαρά την ταινία, αλλά τουλάχιστον ασχολιόταν με την ταινία. Και στη διαφήμιση, αυτό είναι που μετράει. Αποκορύφωμα, ένα teaser που κυκλοφόρησε κατά την διάρκεια των Κανών, που υποτίθεται ότι παίχτηκε πριν από μια από τις προβολές του φεστιβάλ, αλλά παραδόξως, κανείς απ’ τους δημοσιογράφους δεν έτυχε να είναι εκεί για να το δει.

Από ‘κει κι έπειτα όμως το buzz άρχισε να πεθαίνει, και μέχρι την περασμένη βδομάδα που η ταινία βγήκε στις αίθουσες, όλοι είχαν έρθει στα συγκαλά τους, και συνειδητοποίησαν ότι δεν τους ενδιαφέρει να δώσουνε $11 για να ακούσουν τον Jackson να βρυχάται και να φτύνει την ατάκα που είχαν ήδη ακούσει ένα δισεκατομμύριο φορές στο πισί τους. Και το ότι τα nerds συνέχιζαν να εκσπερματώνουν για το SoaP, δε σημαίνει ότι θα αφήναν τη βολή της οθόνης τους, για να συρθούν σε αίθουσες όπου πιθανότατα θα έπρεπε να ανεχτούν ανθρώπους γύρω τους. Έτσι, το σαπούνι των $30 εκατομμυρίων, ίσα που έβγαλε τα μισά έξοδα στο πρώτο του τριήμερο, και αν και προετοιμάζεται για μακρά και προσοδοφόρα ζωή στο home cinema, θέτει εν αμφιβόλλω τα πιθανά sequels, με δυναμικούς τίτλους όπως Snakes on a Spaceship, on a Bus, on a Date, on a Plate ή on a Burger. Που είναι κρίμα, πραγματικά.

Αντίθετα, η Asylum που όταν ξέσπασε ο σάλος έσπευσε να κατοχυρώσει domains όπως snakesonaship.com, snakesonatrain.com κ.ο.κ., κυκλοφόρησε τη δική της εκδοχή, το Snakes on a Train, κατευθείαν σε DVD, και πολύ πιθανό είναι, να έβγαλε σε δισκάκια, τα εισιτήρια που έχασε το on a Plane.

Δες/Κρύψε το trailer του Snakes on a Train

Επίσημη πρεμιέρα έκανε στη Νέα Υόρκη, με την ευκαιρία της προβολής του The Illusionist (2006), ο νέος, εξωπραγματικός, κώλος της Jessica Biel.

Η Μαίρη του Στον 7ο Ουρανό αν έχεις μείνει ακόμα εκεί (όχι ότι σε αδικούμε) μεγάλωσε κι αυτή (βρε και η Μαιρούλα). Και μετά από πρωταγωνιστικoύς ρόλους σε The Texas Chainsaw Massacre (2003), Blade: Trinity (2004) και London (2005) έγινε η πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο για το (αμερικάνικο) Esquire τον Οκτώβρη. Το περιοδικό παρατήρησε, και όχι αβάσιμα, ότι η Τζέσικα είναι η υπόγεια φαντασίωση ένα σωρό ανδρών που ενηλικιώνονται όπου να 'ναι. Και αυτή βάλθηκε να τους δικαιώσει, με εντατικότατες προσπάθειες προς τη σωστή κατεύθυνση. Τα αποτελέσματα βγήκαν αυθάδικα τουρλωτά σε κάποια παραλία πριν μέρες και με κάθε επισημότητα, φυσικά, στη συνέχεια. Στη καταλληλότερη εποχή, όπου η κάθε ανορεξικιά κράζεται πλέον ανοιχτά όπου βρεθεί.

Ο παλιός αγαπημένος μας κώλος, συνεχίζει να προκαλεί (συζητήσεις και άλλα περιφερειακά αποτελέσματα στον αντρικό πληθυσμό). Και στις ονειρώξεις προστέθηκε και η Mαμά Lohan.

Το suspense στην κλασική ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας ξεκινά από το σημείο που ο Κακός Λύκος κάνει... ανήθικες προτάσεις στο άβγαλτο κοριτσόπουλο. Απλό story με νικητή την ανυπεράσπιστη παιδούλα και τον Λύκο knock out από gore θάνατο μετά πνιγμού. Τι θα μπορούσε να συμβεί όμως στην περίπτωση που κάτω από την φαινομενικά αθώα... σκουφίτσα κρύβoνταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης του Λύκου? Και ποιός θα κέρδιζε? Κάτι τέτοιο προφανώς βασάνισε καιρό τον Brian Nelson (who...?) και αποφάσισε να γράψει το σενάριο του Hard Candy (2005) και να το παραδώσει στον David Slade (who...?) για να αναλάβει τα της σκηνοθεσίας.
Η Hayley, έφηβη ετών δεκατεσσάρων, γνωρίζει σε chat room τον Jeff, φωτογράφο ετών τριανταδύο, και αποφασίζει να τον δει από κοντά. Τον βλέπει, ενθουσιάζεται, ζητάει να την πάει από το σπίτι του με το αυτοκίνητό του, ετοιμάζει τα ποτά και γενικότερα όλα αυτά που σου λένε οι γονείς σου από τα πέντε σου πως δεν πρέπει να κάνεις με έναν άγνωστο. Η διαφορά είναι ότι η συνέχεια δεν περιλαμβάνει τα... αναμενόμενα. Τουναντίον. Δεμένος και ταπεινωμένος βρίσκεται ο ενήλικος, ο οποίος υπό την απειλή νυστεριού κινδυνεύει να χάσει την ανδρεία του με έναν αυτοσχέδιο ευνουχισμό - μέθοδο πειθούς για την ομολογία του στην εξαφάνιση μιας συνομήλικης της Κοκκινοσκουφίτσας.

Κινούμενος στα κακοτράχαλα και συχνά κακοφωτισμένα μονοπάτια της παιδεραστίας ο Nelson αρχικά μπλέκει με ενδιαφέροντα τρόπο τη σχέση θύτη-θύματος, αλλά στη συνέχεια χάνει την μπάλα και βγάζει ένα θρίλερ τραβηγμένο από τα μαλλιά. Ευτυχώς γι' αυτόν όμως, δράμια μπάλα ξέρει να παίζει ο σκηνοθέτης του, ο οποίος με έξυπνες εναλλαγές ρυθμού κρατά το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα, στον φαινομενικά συνεχή και μονότονο διάλογο μεταξύ των δύο μοναδικών πρωταγωνιστών του. Αυτοί οι τελευταίοι δε, Patrick Wilson και Ellen Page, έκαναν το Sundance και τους κριτικούς να παραμιλάνε με τις ερμηνείες τους και όχι άδικα.

Χίλια χρόνια πριν, και χίλια πεντακόσια (και βάλε) μετά τον Όμηρο, η αγγλική γλώσσα απέκτησε το πρώτο της γραπτό έπος. Ήταν η ιστορία ενός.. Σουηδού πολεμιστή που βρέθηκε στη Δανία και απάλλαξε ένα ντόπιο βασιλιά από διάφορα τέρατα που του χαλούσαν τις γιορτές (τρώγωντας τους καλεσμένους). Ο συγγραφέας όνομα δεν είχε και το ίδιο και το δημιούργημά του. Μέχρι τους τελευταίους αιώνες που βαφτίστηκε με το όνομα του ήρωα. Beowulf.
Grendel δεν είναι καμιά ψηλή ξανθιά Σουηδέζα με κοτσιδάκια, μαγουλάκια, χαμογελάκια και ανοιχτά μπουτάκια, δυστυχώς. Είναι ένα τεράστιο, ακούρευτο, άπλυτο και μοβόρο τρολ. Που του σκοτώσαν τον πατέρα γιατί έτρωγε ξένα ψάρια και ορκίστηκε, φυσικά, να παίζει μπόουλινγκ με τα κρανία των δολοφόνων. Και αφού ο τίτλος της ταινίας είναι και Beowulf και Grendel, καταλαβαίνεις ότι το ιστορικό, πολεμοχαρές όσο και οι λαοί του, ποίημα ξαναγράφτηκε περίπου σα μια new age ιστορία κατανόησης, αγάπης και σεξ. Μεταξύ ανθρώπων και.. άλλων πλασμάτων της φύσης. Κάτι σα γιουροβίζιον ας πούμε.


Η διαδεδομένη τελευταία σκηνοθετική επιλογή να μιλάει ο κάθε ηθοποιός με τη φυσική του προφορά, οι εξίσου εκμοντερνισμένοι διάλογοι και οι ξύλινες ερμηνείες κάποιων πρωταγωνιστών (όπως π.χ. της Sarah Polley που ζωντανεύει μόνο όταν κάθεται στο τρολ), μαζί με όλα τα παραπάνω, φέρνουν τη ταινία επικίνδυνα κοντά σε καρικατούρα. Αλλά τελικά ισορροπεί χάρη στη παρθένα ομορφιά των ισλανδικών τοπίων της και το μεράκι και τον αποφασισμένο ρεαλισμό του ισλανδο-καναδού σκηνοθέτη της, που κρύβουν τον περιορισμένο προϋπολογισμό. Και γίνεται καλή σε σημεία, σπρωχμένη από το πάθος από τη μια αναμενόμενα του ρολίστα Stellan Skarsgård (Δαμάζοντας τα Κύματα (1996), Εξορκιστής: Η Αρχή του Σκότους(2004)) σα βασιλιά. Και από την άλλη ανέλπιστα με τον Gerard Butler, πιο γνωστό ως Φάντασμα της Όπερας (2004) και γλάστρα δίπλα στην Angelina Jolie στο δεύτερο Tomb Raider, να ντύνεται πραγματικός ήρωας. Και να μεγαλώνει τις προσδοκίες για τον βασιλιά Λεωνίδα του, στους 300 (2007).

Στις 8 Ιανουαρίου 1956, στα δάση του Αμαζονίου στη περιοχή του Εκουαδόρ, μια ιεραποστολική ομάδα πέντε αμερικανών σφάχτηκε από τη φυλή των Χουαοράνι που προσπαθούσαν να προσεγγίσουν. Το έργο του εκχριστιανισμού των ντόπιων (και της καταστροφής της περιοχής με εντατικές γεωτρήσεις και υλοτομήσεις, φυσικά) συνέχισαν οι γυναίκες των τολμηρών ανδρών.
Η ιστορία προκάλεσε δεκάδες αφιερώματα τότε (και αμέτρητες εισφορές στα ταμεία των ιεραποστολών, φυσικά). Και ένα, πολιτικά ορθό, καλογυρισμένο, ντοκιμαντέρ το Beyond the Gates of Splendor (2002).

Και θα ήταν καλύτερα για όλους να είχε μπει τελεία εκεί. Αλλά κάποιοι είδαν την ευκαιρία να κάνουν το επόμενο χριστιανικό μπλοκμπάστερ. Και τα κάναν όλα σκατά. Η ταινία με ευθύνη και του σκηνοθέτη (που είχε κάνει και το ντοκιμαντέρ) και του σεναρίου και προφανώς και της παραγωγής προσπαθεί ερασιτεχνικά να τους αφήσει όλους ικανοποιημένους και τους αφήνει όλους ζαλισμένους και εκνευρισμένους -- πιο χαρακτηριστικά με το να μην αγγίζει σχεδόν τίποτα ουσιαστικό στην ιστορία, από φόβο μη και παρεξηγηθεί, αλλά να μη ξεχνάει να βαρβαροποιεί τους βαρβάρους και να αγιοποιεί, με οπτικά.. φωτοστέφανα, τους αγίους. Οι ηθοποιοί, απόφοιτοι της μεγάλης σχολής της ζούγκλας του Παναμά και της Δρ. Κουίν στην Άγρια Δύση καλοί είναι για τα λεφτά τους υποθέτω.

Στο The Fine Art of Love: Mine Ha-Ha (Γελαστό Νερό σημαίνει αυτό το τελευταίο) εκτός από έναν άστοχο τίτλο, θα βρείς επίσης τη Jacqueline Bisset στο ρόλο της bitch διευθύντριας οικοτροφείου του 20ου αιώνα. Όχι όμως ενός τυχαίου οικοτροφείου, καθώς σε αυτό οι δεκαεξάχρονες πρωταγωνίστριες χαϊδεύονται ασυστόλως, ηδονίζονται παίζοντας αφρικανικά ταμπούρλα και φτάνουν σε πολλαπλούς οργασμούς με τους κεραυνούς μιας συνηθισμένης χειμωνιάτικης μπόρας. Καμία τους δε διαθέτει έστω και ψήγμα υποκριτικού ταλέντου, καθώς κριτήριο για την επιλογή τους ήταν προφανώς να συμφωνήσουν να χαϊδεύονται και να πετάνε ξεδιάντροπα τις μπλούζες τους on camera. Καμία τους δε διαθέτει ούτε ψήγμα στήθους επίσης, οπότε δε βλέπω και καμία καριέρα να πλησιάζει.
Εμπνευσμένη από μια αλληγορική νουβέλα -γεμάτη mambo jumbo φροϋδικούς συμβολισμούς περί το τέλος της κοριτσίστικης αθωότητας- του Frank Wedekind, στην οποία βασίστηκε και το Innocence (2004), η ταινία πηγαίνει ακόμα παραπέρα. Δεν είναι μόνο οι μαθήτριες με τόσο έντονες λεσβιακές ορμές, αλλά καθηγήτριες, υπηρέτριες, νομίζω μέχρι και οι σκύλες. Αναμενόμενα, αφού μοναδικός άνδρας τριγύρω τους είναι ένας κωφάλαλος κηπουρός. Και ο κήπος τεράστιος, τι να πρωτοπρολάβει κι αυτός;

Το οικοτροφείο είναι απομονωμένο, στις κοπέλες απαγορεύεται να έρχονται σε επαφή με τον έξω κόσμο (ε φτάνει τόση επαφή αναμεταξύ τους), τους λένε ψέματα για τη καταγωγή τους, τις ξεθεώνουν σε σκληρά μαθήματα μπαλέτου για να χορέψουν στο τέλος της χρονιάς σε μια άκρως σημαντική παράσταση αφιερωμένη στον πρίγκιπα, και ένα πέπλο ίντριγκας, μυστηρίου και κρυμμένων μυστικών καλύπτει το οικοτροφείο. Και τίποτα δε διευκρινίζεται, εκνευριστικά, στο ξεκρέμαστο φινάλε.

Το 1949 κυκλοφόρησε το πρώτο σημαντικό βιβλίο (κινηματογραφικής) φωτογραφίας. Επικεντρωμένο στο φως και τις χρήσεις του, έφερε τον ανάλογο τίτλο Painting with Light και την υπογραφή του John Alton. Και πρόβαλλε σε εξέχουσα θέση τη πιο πρόσφατη δουλειά του στον The Amazing Mr. X (1948).

Το περίεργο, φαινομενικά, είναι ότι ο εκπληκτικός κύριος X.. απουσιάζει από τη συγκεκριμένη ταινία. Που παρουσιάζει μια πλούσια χήρα που όταν αρχίζει να ψάχνεται για να γεμίσει το κενό (εκεί χαμηλά) της απουσίας του πιανίστα άντρα της, βρίσκει μπροστά της κοράκια, ανύπαρκτους δίσκους, ρόμπες που υπνοβατούν μόνες τους και έναν πνευματιστή που εμφανίζεται από το πουθενά, τον Alexis. Ο τελευταίος δανείζει ένα σύμφωνο για να βγει η προκλητική και αρμόζουσα σε B-movie ρεκλάμα, και την ιδιότητά του στον εναλλακτικό τίτλο, The Spiritualist, του φιλμ.

Από το δεύτερο τρίτο της και μετά η ιστορία, όπως και πάλι οφείλει ως βήτα διαλογή, ξεχνά τις τρομο-προθέσεις της και το γυρνάει κάπως σε φιλμ νουάρ (και πιο γνώριμα μονοπάτια για τον Alton). Η χήρα επισκέπτεται, σε κάδρα χαμηλού φωτισμού, τον κύριο Αλέξη και βάζει σε ανησυχίες τη νεαρή αδερφή της. Έτσι προσλαμβάνει ντετέκτιβ και ακολουθεί τα βήματά της στο κατώφλι του επιτηδευματία παραπλανητή. Που σε μια σειρά έξοχων σκηνών τη καταεξαπατάει, τη κατακολακεύει και τη καταγοητεύει στο σκοτάδι και το ημίφως της παραστιάς. Και την αποχαιρετά με ελαφριά υπόκλιση της κεφαλής σε ένα προθάλαμο λουσμένο στο φυσικό φώς.

Η συγκεκριμένη δουλειά του κινηματογραφιστή, που τιμήθηκε με Όσκαρ δυοτρία χρόνια αργότερα για τον Ένα Αμερικανό στο Παρίσι (1951), θεωρείται πια εξαιρετικό, (ίσως το) κορυφαίο, δείγμα ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Το δυστύχημα είναι ότι τα δικαιώματά της πλέον δεν ανήκουν σε κανένα και ο ίδιος κανένας ενδιαφέρθηκε για τη συντήρηση του φιλμ στις κόπιες --οι ελάχιστες των 35mm είναι σε άθλια κατάσταση όπως λέγεται, ενώ ούτε και στα 16mm βρίσκεται τίποτα αψεγάδιαστο. Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχει τζάμπα, για όλα τα.. bandwidth, στο Internet Archive.

Προσπάθησε να φανταστείς το Νίκο Αλιάγα σε ρόλο παπά και την Άννα Μουγκλαλίς σε ρόλο παπαδιάς --δε το συλλαμβάνει και εύκολα ανθρώπου νους. Έχει κι άλλο --το Ρένο Χαραλαμπίδη σε ρόλο τρελού επιστήμονα που θέλει να πετάξει. Βάλε και μια γερή δόση και από... Πέτρο Λούκα-Χαλκιά με το κλαρίνο του! Τέλος, κερασάκι στην τούρτα ο μικρός Άγγελος Σιφωνιός που το μόνο που ξέρει από υποκριτική είναι να αγριοκοιτάζει την κάμερα για να δείξει περισυλλογή. Το 'δες τ' Όνειρο.
Ένα παιδάκι που θέλει να γίνει μουσικός και να παίζει κλαρίνο στα πανηγύρια με τους γύφτους, αλλά οι γονείς του δεν το αφήνουν, αυτό είναι όλο κι όλο το ισχνό plot. Πασπαλισμένο με ατέλειωτες σκηνές από ραχούλες, ρυάκια, δέντρα και πρόβατα και φυσικά με ατέλειωτες μελωδίες από κλαρίνα, καταφέρνει να τραβήξει σε τόσο μάκρος ώστε να καλύψει τα 88 λεπτά της ταινίας. Και θα ήταν σκέτο μαρτύριο αν το μοντάζ ήταν έστω ανύπαρκτο. Όταν όμως το μοντάζ δουλεύει υπέρ των κλαρινοπαιχτών, ε, τότε το πράγμα γίνεται ανυπόφορο.

Ο σκηνοθέτης Κώστας Νάτσης έχει δουλέψει λιγάκι στη Γαλλία, εξ ου και το γαλλοτραφές καστ. Δεν ξέρω αν η φολκλόρ διάθεση τον έκανε να διαλέξει το θέμα του ή αν είναι φαν του ευγενούς ήχου του κλαρίνου. Αλλά δεν καταφέρνει τελικά να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, αφού τίποτα και κανείς δεν πείθει. Σενάριο, σκηνοθεσία, υποκριτική... εεε, τι σημαίνουν όλα αυτά; Οι αφελέστατοι διάλογοι δεν δείχνουν να έχουν καμιά συναίσθηση τόπου και χρόνου, και η ταινία κυρίως κοπιάρει το στυλ των ταινιών-βοσκοτόπι που έπαιζε η Βουγιουκλάκη στα νιάτα της. Είναι τόσο κουραστική που δεν αξίζει να τη δεις ούτε για να γελάσεις. Αν όμως είσαι φαν του Πετρο-Λούκα Χαλκιά, και του κλαρίνου του, μην τη χάσεις!

"Ο Truman Capote για τις ανάγκες της συγγραφής του βιβλίου του In Cold Blood, αναπτύσει μια στενή σχέση με τους καταδικασμένους δολοφόνους Dick Hickock και Perry Smith". Αυτά μας λέει συνοπτικά το Infamous (2006) για την υπόθεσή του. Μπερδευτήκατε? Κι όμως, όχι, δεν είναι το Capote (2005). Αυτό που συμβαίνει είναι σχετικά απλό. Δύο διαφορετικές εταιρίες παραγωγής (United Artists vs. Longfellow Pictures). Δύο διαφορετικά βιβλία (Gerald Clarke vs. George Plimpton). Δύο διαφορετικοί πρωταγωνιστές (Philip Seymour Hoffman vs. Toby Jones). Μία κοινή ιστορία.

Πριν μερικά χρόνια είχα μιλήσει για τη σημασία του σωστού timing όταν η 20th Century Fox είχε πάρει τη σωστή απόφαση να αναστείλει την έξοδο της ταινίας της, Phone Booth (2002), στις αίθουσες για κάνα εξάμηνο, λόγω του ελεύθερου σκοπευτή που πυροβόλησε 12 ανύποπτους περαστικούς στο Maryland και την Washington. To low profile marketing θριάμβευσε και η ταινία έκανε 5 φορές περισσότερα χρήματα από όσα κόστισε. Αυτή τη φορά το timing λειτούργησε με το χειρότερό του πρόσωπο αναγκάζοντας την Warner να αποτραβήξει την ταινία της από τα φώτα της δημοσιότητας, για σχεδόν ένα χρόνο, περιμένοντας να καταλαγιάσει ο θόρυβος από τον Oscarούχο Capote (παρά το γεγονός ότι γυρίστηκαν πρακτικά την ίδια περίοδο). Στις States πάντως, τα χαζοαμερικανάκια το θεωρούν φτηνή κόπια του πρώτου έργου, κάτι σαν τις τηλεταινίες που γυρίζονται σε χρόνο μηδέν και έχουν ως σκοπό να παρασιτίσουν, ζώντας από τη φήμη του εκάστοτε blockbuster. Έχουν όμως άδικο. Η αλήθεια είναι πως το Infamous κόστισε τα διπλά χρήματα και το cast του (εκτός από τον άγνωστο στο ευρύ κοινό μεν, ταλαντούχο δε, Toby Jones) είναι σίγουρα all star. Οι Daniel Craig, Sandra Bullock, Peter Bogdanovich, Jeff Daniels, Hope Davis, Gwyneth Paltrow, Isabella Rossellini, Sigourney Weaver δεν είναι τυχαίοι.

Το να καταφέρει ο θεατρικός ηθοποιός και συγγραφέας Toby Jones να ρίξει στο καναβάτσο τον "αντίπαλό" του, Hoffman, είναι - για την ώρα - αμφίβολο, κύρίως όπως είπαμε λόγω timing. H αλήθεια όμως είναι πως ο πρωταγωνιστής (και φωνή του Dobby του Elf στον δεύτερο Harry Potter) είναι φτυστός ο αληθινός Capote, σε - πλήρη - αντίθεση με τον P.S.H. Και το trailer το επιβεβαιώνει.

Η πανύχοντρη Martha Beck και ο καραφλός Raymond Martinez Fernandez βάλαν φωτιά στο καλοκαίρι του '49 στη Νέα Υόρκη. Με τη σύλληψη και τη δίκη τους για τους φόνους 17 (και βάλε) γυναικών που ψάρευαν με αγγελίες γνωριμιών. Έμειναν στην ιστορία, ακόμα και μετά την εκτέλεσή τους στις 8 Μαρτίου 1951, σαν Lonely Heart Killers.

Στη μεγάλη οθόνη τη Beck ενσαρκώνει η Salma Hayek και τον αφέντη της ο, φιλόδοξος ροκ σταρ εσχάτως και ενσαρκωτής και των μπουτιών του Ηφαιστίωνα πρόπερσι, Jared Leto. Καμία σχέση δηλαδή αλλά όπως λέει και ο σκηνοθέτης, ντοκιμαντέρ μέχρι τώρα, Todd Robinson, οι ταινίες είναι.. μεταφορές. Έτσι δεν αφήνει τα γεγονότα να εμποδίζουν την εξέλιξη της ιστορίας αφού η δημιουργία του είναι "πρώτα σχεδιασμένη να ψυχαγωγεί, και έπειτα να προκαλεί σκέψη και συζήτηση".

Οι πρωταγωνιστές της, εν λόγω, ιστορίας είναι ο John Travolta και ο James "Soprano" Gandolfini. Σε ρόλο αστυνομικών που ερευνούν την υπόθεση και με διακόσια κιλά ο καθένας της δίνουν ένα κάποιο βάρος.

Οι Μοναχικές Καρδιές βάλαν αγγελία στο φετινό Tribeca όπου και αντιμετωπίστηκαν σαν οσκαρικό υλικό. Και ψιλοπροωθήθηκαν και σε άλλα φεστιβάλ. Και πριν καναδυό μέρες, στο σχετικό φόρουμ του IMDb (χρειάζεται registration), κυκλοφόρησε η φήμη ότι θα ανοίξουν σε περιορισμένη διανομή στις 31 Δεκεμβρίου - στο τσακ για να προλάβουν τις (οσκαρικές και όχι μόνο) υποψηφιότητες.

Λίγο πολύ, όλους τους Κουβανούς "πρόσφυγες" στην Αμερική, βολεμένους, καλομαθημένους και δεξιούς, όλοι τους ξέρουμε. Ένας από αυτούς είναι και ο Andy Garcia, που μέχρι τώρα είχε ένα μετρημένο, συγκρατημένο και αγέλαστο προφίλ, ακριβώς όπως και στο κινηματογραφικό πανί. Μέχρι που αποφάσισε να κάνει κάτι κι αυτός για την.. ιστορία της πατρίδας του.
Βασίστηκε σε ένα σενάριο του G. Cabrera Infante, συγγραφέα και αυτοεξόριστου επίσης (που πέθανε το προηγούμενο Φλεβάρη), που αναφέρεται στη περίοδο της επανάστασης. Και εκτός από το ότι είναι αισχρό σε σημεία, αδιαφορεί παντελώς να εξηγήσει ότι ιστορικό παρουσιάζει παντελότερα μηχανικά. Κι από πάνω η σκηνοθεσία είναι δείγμα καλής μαθητείας σε βαθμό κακουργήματος (βλ. κλέβει από παντού χωρίς να προσθέτει τίποτα) και αντίστοιχης ματαιοδοξίας.

Λόγος να τη δεις δεν υπάρχει κανένας αλλά, άμα υποχρεωθείς, να περιμένεις καλές στιγμές μόνο από τα χαμόγελα της Inés Sastre και τη γελοιοποίηση του αχώνευτου Bill Murray σε ένα ρόλο γελωτοποιού που κανείς δε ξέρει γιατί σκάει μύτη κάθε τρεις και λίγο.

Από τότε που ένας φίλος μου είπε ότι αν θάβω τα πάντα ανεξαιρέτως θα καταλήξω καρικατούρα και θα χάσω κάθε αξιοπιστία, με πιάνει πονοκέφαλος όποτε αισθάνομαι ότι πρέπει να πω όχι ιδιαίτερα επαινετικά λόγια. Όμως, δεν είναι λογικό τα standards κάποιου που βλέπει ταινίες με το τσουβάλι να είναι λίγο πιο υψηλά από κάποιου που βλέπει σπανιότερα; Και, μήπως φταίω εγώ για την καλοκαιρινή ανυδρία;
Μετά φόβου θεού λοιπόν, θα... ψιθυρίσω ότι η νέα ταινία της Anne Fontaine είναι όχι και τόσο καλή, σίγουρα όχι όσο κάποιες παλιότερές της. Φταίει λίγο και το κατεξοχήν ντόπιο καστ —μας καλόμαθε με τους διεθνείς σταρ της Nathalie... (2003) και τώρα ένας Βέλγος κωμικός και μια Γαλλίδα Nicole Kidman μας πέφτουν λίγοι. Στην ταινία παρουσιάζεται επίσης, ως κόρη της πρωταγωνίστριας, η γαλλική απομίμηση της Dakota Fanning!

O Laurent (Benoît Poelvoorde) που εργάζεται ως κτηνίατρος, γνωρίζει μια ασφαλίστρια και της γίνεται τσιμπούρι. Η Claire (Isabelle Carré) είναι παντρεμένη, έχει μια κορούλα και παγερό ύφος, αλλά δεν του κόβει τον αέρα. Όχι μόνο αυτό, αλλά τελικά αρχίζει να αισθάνεται μια παράξενη έλξη γι' αυτόν και αποζητάει να έρθει πιο κοντά του, αυτός όμως κρατάει σχετική απόσταση. Κάνουν πολλές βόλτες στην πόλη, ανταλλάζουν επισκέψεις και η ταινία προχωράει με τέτοιους χαλαρούς ρυθμούς, κάθε τέταρτο μαθαίνουμε και ένα νέο στοιχείο, ώσπου να αποκαλυφθεί η πραγματική φύση του κτηνίατρου και... να τελειώσει η ταινία.

H Fontaine, ενώ καταπιάνεται με υλικό κατάλληλο για ψυχολογικό θρίλερ, δε φαίνεται να στοχεύει ούτε στη δημιουργία σασπένς ούτε στην εμβριθή μελέτη των χαρακτήρων. Εξαιτίας των άσκοπων σκηνών και των ανέκφραστων προσώπων, δε θα μάθουμε ποτέ τι έχουν οι δυο πρωταγωνιστές μέσα στο κεφάλι τους, ούτε τι ακριβώς ήθελε να καταφέρει η σκηνοθέτρια. Η σκηνοθεσία λοιπόν κάπως άτονη, το σενάριο ολίγον χαλαρό, οι ερμηνείες το ίδιο—παρόλο που το πρωταγωνιστικό ζεύγος προτάθηκε για Cesar καλύτερης ερμηνείας. Βλέπουμε αρκετά τους δρόμους και την κεντρική —υποθέτω— πλατεία της Lille με χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα και επιβεβαιώνουμε ακόμη μια φορά πόσο αγαπούν τα λούνα-παρκ τα ζευγαράκια κάθε κινηματογραφικής ηλικίας. Επίσης παρατηρούμε πόσο ενοχλητικό είναι να μην προσέχει τις λεπτομέρειες η ενδυματολόγος: σε όλη τη διάρκεια της ταινίας αναγκαζόμαστε να ανεχθούμε την άνοστη γκαρνταρόμπα και κυρίως το υπερβολικά φαρδύ και κακόγουστο γκρι παλτό της καλλίγραμμης Claire.

Ταινία, εν ολίγοις, για κατανάλωση από τους κατοίκους της Lille και των περιχώρων, εμείς καλύτερα να πάμε για μπάνιο καλοκαιριάτικα.

Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει

---

*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για τη πρώτη βδομάδα προβολής

ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΘΗΝΑΙΑ REFRESH CINEMAS
Χάρητος 50, Κολωνάκι (στάση Μετρό Ευαγγελισμός), 2107215717.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ - ΓΚΥΖΗ
ΕΛΛΗΝΙΣ
Λ. Κηφισίας 29, Αμπελόκηποι, 2106464009.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΧΛΟΗ
Κασαβέτη 17, Κηφισιά, 2108011500.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00

---

Συνελήφθη χτες στη καρδιά του Ισραήλ, το Μαλιμπού, ο πρωτοπαλίκαρος των αντι-σιωνιστικών δυνάμεων και διανοητής παύλα δημιουργός, Μελ Γκίμπσον. Κουβαλούσε πάνω του, και ειδικότερα στο στομάχι του, τόνους οινοπνεύματος, που πιθανολογείται ότι σκόπευε να χρησιμοποιήσει για να βάλει φωτιά στην εύφορη γη και να χτίσει κανά αυθαίρετο.

Αντιστάθηκε με όλες του τις δυνάμεις αλλά υπέκυψε στην αριθμητικά υπερτερότατη και άκρως εκπαιδευμένη δύναμη του αστυνομικού βάρδιας. Ακόμα και χειροπεδεμένος όμως, ο ήρωας των απανταχού χριστιανών και σιιτών μουσουλμάνων (και αθόρυβος εσχάτως), συνέχισε να απειλεί τον βοηθό σερίφη ότι θα τον γαμήσει, έχοντας καταλάβει την καλά κρυμμένη του εβραϊκή καταγωγή.

Μετά το γεγονός, η Κοντολίιζα Ράις ανέβαλλε, με ανακούφιση, το ταξίδι της στη Μέση Ανατολή για τα ασήμαντα του Λιβάνου. Και ετοιμάζεται να μεταβεί στη, πατρίδα του Γκίμπσον, Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ανταρκτική, όπου αναμένεται να χτυπήσει το Ισραήλ σε αντίποινα για τη σοβαρότατη πρόκληση.

Με την Μόστρα 63 και τις αρκετές αξιόλογες αμερικάνικες συμμετοχές της (σε ένα φεστιβάλ που έδωσε και τη πιο βραβευμένη και συζητημένη ταινία του 2005, έτσι?) να ετοιμάζεται, και το Miami Vice (2006) να βγαίνει σήμερα στις αίθουσες της αντίπερα όχθης του Αντλατικού, φαίνεται να ξεκινάει και επίσημα η προ-οσκαρική περίοδος. Και σκάνε τα πρώτα μεγάλα, βαριά ονόματα.

Ακριβώς στη περίπτωση, έχουμε το remake του Internal Affairs (όχι του Figgis του '90 αλλά αυτού) που γυρίστηκε στο Χονγκ Κονγκ το 2002 με ένα στυλ που θυμίζει πολύ Michael Mann. Με ένα τίτλο (The Departed) που παραπέμπει σε remake μεταφυσικού ρομάντζου, από αυτά που βλέπουμε τελευταία.

Το trailer δε γέρνει προς κανένα απ' τα δυο άκρα. Αλλά και ο DiCaprio δε φαίνεται να είναι στα νερά του και ο Nicholson δε φαίνεται να βοηθάει (επαναλαμβάνοντας τους ατελείωτους ρόλους του πυροβολημένου του παρελθόντος του). Έτσι αυτό που φαίνεται.. βεβαιότητα πια είναι ότι ο Martin Scorsese, σκηνοθέτης και αυτής της "μεγάλης" ταινίας, δε θα πάρει ποτέ Όσκαρ. Αλλά επειδή έχει, όπως είναι πασίγνωστο, άκρες και συμπάθειες, κάτι θα τσιμπήσει ίσως και αυτό το πόνημά του. Ειδικά αν το πρωτότυπο στόρι, αντιπαλότητας ενός μυστικού.. μαφιόζου στο αστυνομικό τμήμα της Βοστόνης και ενός μυστικού αστυνομικού στην ιρλανδική μαφία, αποδειχτεί ικανό να κουβαλήσει και αυτή τη ταινία.

Από την άλλη, περισσότερες οσκαρικές πιθανότητες, ακόμα και για τον Brad Pitt, έχει η νέα συνεργασία του σκηνοθέτη Alejandro González Iñárritu και του σεναριογράφου Guillermo Arriaga, δημιουργών των 21 Grams (2003) και Amores perros (2000). Που στο τσακ χάσαν και το μεγάλο βραβείο στις Κάνες, όπως έχουμε πει ήδη.

Ανακοινώθηκε σήμερα το line-up για το φεστιβάλ της Βενετίας που ξεκινάει στις 30 Αυγούστου. Και είναι το πιο ενδιαφέρον της χρονιάς συνήθως, χωρίς αμερικάνικες ή γαλλικές αγκυλώσεις.

Φέτος το πρόγραμμα θα ανοίξει η Black Dahlia του Brian De Palma.



Για πρώτη φορά από τον 2ο Παγκόσμιο, και οι 21 ταινίες (από.. 27 χώρες) του κυρίως διαγωνιστικού τμήματος θα κάνουν πρεμιέρα στην 63η Μόστρα. Και αρκετές είναι ενδιαφέρουσες, ανάλογα και με το προς τα ποια ήπειρο και γενιά βλεφαρίζεις. Εμείς, για παράδειγμα, ήδη παρουσιάσαμε το The Fountain του Darren Aronofsky και το Hollywoodland του Allen Coulter. Ενώ περιμένουμε και το (εκτός διαγωνιστικού) Inland Empire του David Lynch, που δε πρόκαμε τις Κάνες και καλύτερα αφού θα τιμηθεί και για το σύνολο του έργου του. Και να δούμε άμα ζει ακόμα ο Alain Resnais. Ε και αρκετά άλλα, που θα (ανα)καλύψουμε στη πορεία μέχρι τις απονομές, τη Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου.

Η πλήρης λίστα του διαγωνιστικού έχει ως εξής

Opening film :

Brian DE PALMA

The Black Dahlia

120'

Barbara ALBERT	Fallen	88'
Gianni AMELIO	La stella che non c’è	103'
Darren ARONOFSKY	The Fountain	96'
Allen COULTER	Hollywoodland	126'
Emanuele CRIALESE	Nuovomondo (The Golden Door)	120'
Alfonso CUARÓN	Children of Men	114'
Emilio ESTEVEZ	Bobby	120'
Stephen FREARS	The Queen	97'
Mahamat-Saleh HAROUN	Daratt	96'
Benoît JACQUOT	L’intouchable	82'
KON Satoshi	Paprika	90'
Joachim LAFOSSE	Nue propriété	92'
ÔTOMO Katsuhiro	Mushi-shi	131'
Alain RESNAIS	Private Fears in Public Places	120'
Jean-Marie STRAUB, Daniele HUILLET	Quei loro incontri	68'
Johnnie TO	Exiled	98'
TSAI Ming-Liang	Hei yanquan (I don’t want to sleep alone)	115'
Paul VERHOEVEN	Zwartboek	135'
Ivan VYRYPAEV	Ejforija	74'
Apichatpong WEERASETHAKUL	Sang sattawat (Syndromes And A Century)	105'

Closing Film :

Pavel LOUNGUINE

Ostrov

Out of Competition

112'