Εργένης ετών 43 ψάχνει τρόπο να μείνει μόνος σε πείσμα του έκτακτου παραρτήματος για ζευγάρωμα που βγάζει η γυναικοκρατούμενη οικογένειά του για να τον ξεφορτωθεί.Ο εξαιρετικός Γάλλος κωμικός Alain Chabat μεταμορφώνεται λοιπόν σε νούμερο ένα μύτη Παρισιού και περιχώρων που για να γλιτώσει τη γκρίνια και να φτιάξει το αποσμητικό που όλοι περιμένουν με την ησυχία του, προσλαμβάνει δανεική νύφη, έναντι αδρής αμοιβής, την αδερφή του κολλητού του. Αλλά αρχίζει να την ερωτεύεται, τετριμμένη σεναριακή εξέλιξη για την οποία το καστ οφείλει να αποζημιώσει. Και τα καταφέρνει με το παραπάνω. Ως κωμωδία καταστάσεων και χαρακτήρων το Δώσε (Δάνεισέ) Μου το Χέρι Σου λειτουργεί περίφημα ακόμη και με υπότιτλους και η ομάδα των υστερικών γυναικών που πλαισιώνει τον αποφασισμένο Chabat δίχως να μυριστεί τα βρόμικα σχέδιά του, κυρίως η απολαυστική Bernadette Lafont σα μαμά, αποτελεί εγγύηση για ένα ανάλαφρο ρομαντικό διάλειμμα. Ο υποψήφιος για César πρωταγωνιστής έχει φοβερή πλάκα, κεντάει με άνεση το χαρακτήρα ανώριμου χαϊδεμένου μοναχογιού και η συνυποψήφια συμπρωταγωνίστριά του Charlotte Gainsbourg έχει ακόμη μεγαλύτερη (πλάκα) παίζοντας την ωραία μποέμ γκόμενα. Που κερδίζει τη συμβίωση με το χαρακτήρα και όχι την εξωτερική της εμφάνιση, όπως σημείωσε ο νεαρότατος σκηνοθέτης στο Γαλλόφωνο Φεστιβάλ μας, όπου η ταινία του πήρε το βραβείο κοινού.

Αγοράκι και κοριτσάκι σε κωμόπολη της Αμερικής, εφευρίσκουν στο δάσος μυστικό πέρασμα για μαγική χώρα, την οποία προσπαθούν να σώσουν τα απογεύματα που το σκάνε απ' τους γονείς τους.Σκέψου τη Γέφυρα στην Τεραμπίθια, σαν τον κόσμο του Harry Potter ή το Βασίλειο της Νάρνια, πριν οι συγγραφείς τους τα στολίσουν με όλα αυτά τα τόσο συγκεκριμένα, κατασταλαγμένα και γι' αυτό αληθοφανή πλάσματα και τοπωνύμια. Τότε που το μυθολογικό σύμπαν τους ήταν ακόμα γενικό και νερωμένο στο πίσω μέρος του μυαλού τους, και τα τέρατα κρύβονταν στις γωνίες της αυλής του σχολείου με αχτένιστα μαλλιά και ασουλούπωτα ρούχα. Αν και τα παιδιά θα χαρούν τη Γέφυρα γι' αυτό που είναι --μια ιστορία με άλλα παιδιά που βλέπουν πλασματάκια σ' ένα δικό τους κόσμο, την ίδια ώρα που οι γονείς τους τούς φορτώνουν αγκαρίες--, οι μεγαλύτεροι θεατές θα βρουν περισσότερο ενδιαφέρον στο πρώτο μισό, που λειτουργεί ως μια άσκηση να βγάλεις στην οθόνη την μαγεία που μπορεί να εντοπίσει στην πραγματικότητα, η παραμορφωμένη απ' τη φαντασία ματιά των παιδιών που τρέχουν για να ξεφύγουν απ' τις δυσκολίες του κόσμου που τους καταδιώκει. Κι αν όλα πάνε καλά, ακόμη κι αν η CGI μαγεία του δεύτερου κομματιού δεν τους εντυπωσιάσει, θα συγκινηθούν απ' τον συναισθηματικό πυρήνα που φροντίζει να αναδείξει ο Ούγγρος σκηνοθέτης, εκμεταλλευόμενος το ταλέντο που κρύβουν πίσω απ' τις χαριτωμένες φάτσες τους τα παιδιά-ηθοποιοί του.

Ζωηρή παρέα νεαρών Ισραηλινών προσπαθεί να ξεχάσει τα θέματα με τα κατεχόμενα κάνοντας βουτιά στον έρωτα και τη διασκέδαση. Μάλιστα, πάνω που ο ένας εξ αυτών, παίρνει την κατάλληλη απόσταση από την αλγεινή στρατιωτική του θητεία στα σημεία ελέγχου (περάσματα μεταξύ Ισραηλινών-Αραβικών εδαφών), έρχεται άξαφνα ένας γνωστός του Παλαιστίνιος στρατιώτης να του πει ένα γεια και με ένα γλωσσόφιλο αρχίζει το παράνομο ειδύλλιο.Παράνομο, γιατί στο Ισραήλ υπάρχει μεν ανοχή, οι Παλαιστίνιοι όμως τιμωρούν την ομοφυλοφιλία ακόμη και με θάνατο. Όχι, ότι η ζωή στο Τελ Αβίβ κυλάει άσχημα κατά τ'άλλα, γιατί fashion and entertainment rules --οι γυναίκες γνωρίζουν κι εδώ πολύ καλά την Carrie Bradshaw του Sex and the City, και είναι εξίσου όμορφες, αν κρίνω από τη Daniela Virtzer που καταφέρνει να κλέψει την παράσταση, πράγμα περίεργο για gay film. Γιατί όμως ο Eytan Fox με μεγάλη εμπειρία σε δύσκολους έρωτες (και εξίσου καλή σχέση με τα ταμεία στη πατρίδα του), μιλάει εδώ για φούσκα; Οι νέοι Ισραηλινοί έχουν ένα δικό τους μηχανισμό επιβίωσης, για να μπορούν να συνεχίζουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται τη ζωή τους, χωρίς να τους τρώει καθημερινά το σαράκι των πολεμικών εντάσεων: ζουν μέσα σε μια φούσκα, μια πλασματική ζωή στα μπαρ, τα ωραία εστιατόρια, φορούν όμορφα πράγματα, κάνουν πάρτι και τρέχουν για ψώνια. Όπως επίσης πηγαίνουν θέατρο για να δουν το Bent, του οποίου τα υψηλά νοήματα προσπαθεί να εγκιβωτίσει ο σκηνοθέτης –-πέρα από το να σε κάνει να ζηλέψεις που περνάει φίνα.

Η ταινία άνοιξε το πρώτο μας Gay and Lesbian Film Festival και παίχτηκε σε Toronto, Berlinale, Tribeca, και αναμφισβήτητα δίνει πληροφορίες για έναν κόσμο που δε γνωρίζουμε, κάτι που αποτελεί το βασικό θετικό της. Αλλιώς, η σχέση της με την πλοκή και τον προσανατολισμό είναι μάλλον προβληματική, παρακάμπτει με απερίγραπτη αμετροέπεια τους νόμους περί κορύφωσης και επιμένει να μην τελειώνει πριν μιλήσει για όλα —κάτι για το οποίο κατά κόρον διακρίνονται τα ντόπια σενάρια. Πάντως, παρ' όλη την πολυλογία και την αστάθεια, είναι αυθόρμητη και τρυφερή, τόσο που αφήνει μια ελαφρά υποψία (κυρίως εξαιτίας της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, του φόβου των αρχών) από Fresa y Chocolate (1994) και μεταεπαναστατική Κούβα να κατακρίνεται από τη ματιά του Tomás Gutiérrez Alea.

H Σπέντζος Φιλμ και η Rosebud σας προσκαλούν στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί Κορίτσι Για Σπίτι. Τη Δευτέρα 11 Ιουνίου στις 8 το βράδυ στον κινηματογράφο Odeon Kosmopolis στο Μαρούσι.

Με highlight το παραδοσιακό πια ομοφυλοφιλί, ανάμεσα στον Will Ferrell και τον Sacha Baron Cohen φέτος, απονεμήθηκαν τα ξημερώματα τα πιο σπονσοναρισμένα κινηματογραφικά βραβεία για το 2006 (και κάτι). Με μεγάλο πρωταγωνιστή τους Transfomers (2007) που δίκαια αφού παίζουν ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο στο μπλοκμπαστερο- ενδιαφέρον μεν, καραπροβλέψιμα αφού είχαν κλείσει τη μισή τελετή και τα τριγύρω της δε, πήραν το νεοκατασκευασμένο Χρυσό Ποπκόρν για την "καλύτερη καλοκαιρινή ταινία που δεν έχεις δει ακόμα".

Μεγάλη πρωταγωνίστρια της βραδυάς, σαν πάτος κάθε αστείου σύμφωνα με το Reuters, ήταν η διάσημη διάσημη Paris Hilton στο ακροατήριο και στην τελευταία μέρα ελευθερίας της πριν τη φυλακή που αναμένει μετρώντας ανάποδα σύσσωμο το παγκόσμιο κουτσομπολιό (και όχι μόνο). Στα βραβεία ξεχώρισαν τα δύο (ταινίας, ερμηνείας) στους δεύτερους Πειρατές, και το διπλό του Baron Cohen (κωμικής ερμηνείας, φιλιού). Τις περισσότερες υποψηφιότητες, πέντε (5) συνολικά, είχαν μαζέψει οι 300 (2007) που περιορίστηκαν στο μάχιμο ποπκόρν της τελετής. Φέτος δεν υπήρχε σέξι ερμηνεία, ενώ για δεύτερη συνεχή χρονιά το φιλί ήταν εξ' ολοκλήρου.. αντρική υπόθεση (πέρσι είχε πάει στο ζεύγος του Brokeback Mountain (2005)). Κάτι σε γαλλικό ασπασμό αντάλλαξαν και η Jessica Biel με την οικοδέσποινα Sarah Silverman, για τις ανάγκες του show, ξέρεις.

Το πραγματικά νέο εμπνευσμένο και πανάξιο πρότυπο μίμησης της διοργάνωσης, ήταν ο γυμνός χοντρός που κυνηγούσε όσους μίλαγαν πέρα από το χρόνο τους.

Cashback, αρχικά "cash back" και χρησιμοποιούμενο πια και σαν επίθετο, είναι στα Αγγλικά η ελληνική "επιστροφή μετρητών" από αέρα κοπανιστό. Στην Αγγλία όπου τα super market το χρησιμοποιούν κατά κόρο για να καταθέτουν μετρητά χωρίς έξοδα, έχει συνδεθεί με υπεραγορές για τους περισσότερους. Σε αυτή τη σύνδεση αναφέρεται και ο τίτλος μιας μικρού μήκους οσκαρο- υποψήφιας και μιας μεγάλου μήκους ξεχειλωμένης ταινίας του Sean Ellis, με γυμνές μοντέλες παγωμένες ανάμεσα σε ράφια με απορρυπαντικά και ζεστές να ανεβοκατεβαίνουν σκάλες και κοντούς.

Στο Cashback (2006) που παίζει από τη Πέμπτη στις αθηναϊκές αίθουσες, κάνει την παρθενική της εμφάνιση στο πανί η Keeley Hazell που πριν από δεκαπέντε μήνες λέγαμε ότι είναι από τις πιο καυτές γκόμενες στον πλανήτη, αποδείχτηκε με το #2 στη περσινή λίστα του FHM, και παραμένει παρότι φάνηκε να μη μπορεί να κάνει μια πίπα της προκοπής στην οικιακή σεξο-κασέτα της. Σύμφωνα με τα credits, o απαιτητικός ρόλος της Keeyley, και συγκεκριμένα των βυζιών της, είναι αυτός του "Γυμνού Κοριτσιού" που το εξαιρετικό δίδυμο αποδίδει λαμπρά, ακόμα και σκιτσαρισμένο όπως ακριβώς έχει φωτογραφηθεί ανηλέητα.

Από το Cashback (2004) είχε εμφανιστεί ένα ακόμη μοντέλο των τρίτων σελίδων, η Hayley-Marie Coppin σε ρόλο "Σουηδέζας Φοιτήτριας" που, γυμνή φυσικά, σημαδεύει για πάντα τη ζωή ενός πιτσιρικά στη ταινία και όλων στο ακροατήριο. Το κορίτσι με τα βυζιά και το καλάθι στην αφίσα μικρού και μεγάλου φιλμ, η Irene Bagach, φαίνεται να μη κάνει γυμνές φωτογραφίσεις παρά σπανιότατα κάτι καλλιτεχνικές. Τέτοιο κόλλημα δεν έχει η περήφανα Miss Nude UK Janine May Tinsley που, όπως και στο σενάριο, φαίνεται να τα δείχνει όλα από μικρή σε οποιονδήποτε κρατάει μετρητά, κρίνοντας από το μεγάλο portfolio της σελίδας της.

Το βράδυ της Τετάρτης στην Αμερική και στην έναρξη της 3ης σεζόν του So You Think You Can Dance του δικτύου της, πρόβαλλε η Fox το δεύτερο μεγάλο trailer των δεύτερων Τεσσάρων Φανταστικών.

Το τρέιλερ που περιμέναμε σίγουρα (και ερμμμ.. κανένας άλλος) από το προηγούμενο, μαζεύει τις καλύτερες σκηνές από τα άπειρα τηλεοπτικά σποτ που κυκλοφόρησαν στο εντωμεταξύ, με περισσότερη έμφαση στα αστεία και τις αλλαξοκωλιές στις υπερδυνάμεις. Και παρουσιάζει τον Galactus με τη μορφή του τεράστιου σύννεφου που θα 'χει στη ταινία, και τη νέα φωνή του Silver Surfer που είναι ίδια με τη παλιά στο πιο απειλητικό στο "end". Είναι φανερός λοιπόν ο στόχος της Fox που ήταν ίδιος από την αρχή, να κόψει δολάρια με τη φάτσα του ασημένιου κυματοδρόμου. Και το συμπέρασμα το βγάζεις από τον οικογενειακό προσανατολισμό στο editing, το σπρώξιμο να εξαργυρωθεί η απογοήτευση από τα τρίκουελς και ειδικά του Spider-Man 3, τη μικρή διάρκεια και τα μεγάλα σύννεφα που είναι σχεδόν καρατσεκαρισμένα σαν ειδήσεις και πολύ ενδεικτικά σαν τσιγκουνιές, και την ύπουλη υπόγεια για εξαιρετικά ψυλιασμένους κίνηση να.. κοπούν δολάρια με τη φάτσα του ασημένιου κυματοδρόμου.

Κατά τα άλλα οι φαν εξακολουθούν να ασχολούνται με το ποια θα ήταν η ιδανική Susan Storm, και στο στόχαστρο έχει μπει τελευταία και ο Chris Evans που ένα τόνο οξυζενέ τον χρειάζεται για να κάνει τον αδερφό της κατάξανθης (αλλά όχι αρκετά λευκασμένης) Jessica Alba.

Φοιτητής Καλών Τεχνών παθαίνει αϋπνίες μετά από χωρισμό, και αποφασίζει να τις επενδύσει σε super market, όπου ανακαλύπτει ότι έχει το χάρισμα να παγώνει τον χρόνο. Στ' αλήθεια. Ανακαλύπτει επίσης, ότι ερωτεύεται συνάδελφο, κι έτσι ξαναβρίσκει τον ύπνο του, αλλά δε χάνει το χάρισμά του.Με εξαιρετικό οπτικό στυλ και ποικιλία καδραρισμάτων που στα καλύτερά τους αγγίζουν τα πιο όμορφα των γυαλιστερών περιοδικών εμπλουτισμένα με μια δόση ανατρεπτικού χιούμορ (και στα χειρότερά τους τα πιο μελιστάλαχτα των σύγχρονων χολυγουντιανών ρομάντζων), η πρώτη μεγάλου μήκους απόπειρα του Sean Ellis, βασισμένη στην υποψήφια για Όσκαρ μικρού μήκους του με το ίδιο όνομα και concept, κουβαλά στο σενάριο και στην εικονογράφησή του την ευαισθησία και τη φινέτσα ενός πιο ξεκούραστου Zach Braff, δίχως την αγάπη του τελευταίου στο εκβιαστικό μελό, και με λίγο περισσότερη τάση για παιδιάστικη πλάκα στον καλούπωμα των χαρακτήρων και τον συμβολισμό. Αλλά το χαριτωμένο περιτύλιγμα και το δελεαστικό του ανεξάρτητου, δεν φτάνουν για να καλύψουν το ότι η ταινία είναι τουλάχιστον μισή ώρα πιο μεγάλη απ' όσο της χρειαζόταν, γεγονός που πηγάζει φυσικά απ' το ότι ο 37χρονος κάνει το πρώτο και μεγαλύτερο λάθος που πρέπει να αποφεύγεις σε τέτοιες μεταφορές: παίρνει την ιδέα και την ξεχειλώνει πέραν πάσης αντοχής, για να κάνει μια μικρού μήκους να κρατάει όσο μια μεγάλου.

Επαγγελματίας παίκτης του πόκερ με την κακή συνήθεια να μην σηκώνεται απ' το τραπέζι αν δεν του τελειώσουν οι μάρκες, μέσα από τις απελπισμένες του προσπάθειες να μπει στο σχετικό παγκόσμιο πρωτάθλημα, θα μάθει πότε να πηγαίνει πάσο στην τσόχα και πότε να ποντάρει στον έρωτα. Και πώς να τα βρει με τον πατέρα του βέβαια, και να τον κερδίσει στο πόκερ βέβαια-βέβαια.Το ότι η ταινία μάζευε σκόνη για ενάμιση χρόνο στα ράφια της εταιρείας της, λέει πολλά από μόνο του, και το ότι η Warner την έβγαλε ολομόναχη κόντρα στον Spider-Man 3 (2007) το σαββατοκύριακο του ανοίγματός του ακόμη περισσότερα, όσες ελπίδες κι αν κρατάς για τον συνδυασμό Eric Roth και Curtis Hanson. Είναι γεγονός ότι το Lucky You ταιριάζει σε θέμα και τρόπο προσέγγισής του, στην τριπλέτα των LA Confidential (1997), Wonder Boys (2000) και 8 Mile (2002) ως ταινίες που μέσα από την πολύ συγκεκριμένη ιστορία τους, τέμνουν ολόκληρες κοινωνικές ομάδες της Αμερικής, με τους μονίμως ανέκφραστους παίκτες πόκερ που κυκλοφορούν σε μια εντελώς δική τους, παράλληλη εκδοχή της πραγματικότητας, να προσθέτουν ένα τέταρτο γκρουπ. Αλλά είναι επίσης γεγονός πως αυτό το ποκερόδραμα με άρωμα ρομάντζου και οικογενειακού δράματος, ωκεανούς απέχει τόσο απ' τη δραματουργική σταυροβελονιά της περιόδου εκείνης του Hanson, που φαίνεται κι ο ίδιος ζαλισμένος απ' το ημίφως των καζίνο και το γκλινγκλόν των κουλοχέρηδων, όσο και απ' την παρακαταθήκη του Roth, που υπογράφει εδώ ένα σενάριο τόσο ψόφιο, κακοδουλεμένο και φτωχό σε φιλοδοξίες, που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είναι ο ίδιος άνθρωπος που παραδίδει το ένα χιτ μετά το άλλο εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Μέσα σε μια μίζερη κατάσταση προκαλούν σχεδόν τόσο θαυμασμό όση και συμπόνια, ο Duvall κι ο Bana, με τον ηλεκτρισμό που δημιουργούν εκ του μηδενός ανάμεσά τους, και το πάθος που επιδεικνύουν στην ερμηνεία χαρακτήρων με λιγότερες διαστάσεις κι απ' τις φιγούρες της τράπουλας.

Ο Achille διευθυντής ξενοδοχείου με όμορφη σύζυγο, ερωμένη και κόρη χάνει προς στιγμήν και τις τρεις από χοντράδα του νεαρού εχθρού του, ο οποίος μόλις το καταλαβαίνει (και επειδή έχει ερωτευτεί την τελευταία) δίνει τόπο στην οργή. Και τότε οι δυο τους γίνονται κολλητοί και τρέχουν μέχρι την Κωνσταντινούπολη για να βρουν τη χαμένη κόρη-αγαπημένη.Παλιά ελληνική ταινία φωνάζει από μακριά το σενάριο, ούτως ειπείν, δεν είναι καν αμιγώς κωμωδία. Μπλέκει δραματικά γεγονότα --κυρίως στιγμές οικογενειακού πάθους που προέρχεται από απιστίες, χωρισμούς, υπερβολική αγάπη μεταξύ μαμάς-γιου-- με κωμικές καταστάσεις και μας αφήνει μετέωρους ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ. Ο "πολυτάλαντος" σκηνοθέτης- σεναριογράφος- πρωταγωνιστής Carlo Verdone παίζει καλά, δεν τα καταφέρνει όμως τόσο στα υπόλοιπα. Ρυθμός υπάρχει και υποστηρίζεται σθεναρά από συμπαθητικό music score, αξιόλογες κωμικές σκηνούλες, και τη χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου. Κάπου όμως ξεπροβάλλει μια κοιλιά λίγο πριν το μεγάλο ταξίδι και η εμμονή στο οικογενειακό δράμα και η επίμονη επίδειξη του πλούτου της παραγωγής, με γυρίσματα σε όλα τα hot spots της Κωνσταντινούπολης, τελικά κουράζουν. Η παραγωγή πάντως, προσεγμένη και αστραφτερή από κάθε άποψη, αξίζει λιγάκι την επίδειξη. Να που οι Ιταλιάνοι θυμήθηκαν τις δόξες της Τσινετσιτά και είπαν να ρίξουν χρήμα στη μηχανή του θεάματος μήπως και πάρει μπρος με προορισμό εκτός συνόρων.

Στις 19 Οκτωβρίου 2007 ο Αμερικανός Πρόεδρος George Walker Bush πυροβολήθηκε έξω από το Sheraton Hotel του Chicago, αμέσως μετά την ομιλία του στον Οικονομικό Σύλλογο της πόλης.Βασισμένη σε σύλληψη τόσο προκλητική που γίνεται ασύλληπτη, η Δολοφονία ενός Προέδρου αναμενόμενα σήκωσε μεγάλο ντόρο στο περασμένο φεστιβάλ του Τορόντο όπου πρωτοπροβλήθηκε. Ακολούθησε ο διαβόητος χαρακτηρισμός της ως "αχρείας" από τη Hillary Clinton που έδωσε και τη δικαιολογία να μποϊκοταριστεί χωρίς πολλά πολλά η προβολή της από τις μεγαλύτερες αμερικάνικες αλυσίδες αιθουσών και η διαφήμισή της από τα μεγαλύτερα αμερικανικά κανάλια (με ανάλογο κατόρθωμα και στην Ιταλία). Δικαιολογία ικανή για να πας να τη δεις τη ταινία, πολύ περισσότερο για το βραβείο FIPRESCI των κριτικών του καναδικού φεστιβάλ, πολύ δύσκολα θα βρεις όμως. Σε στιλ ψευτο- τηλε- ντοκιμαντέρ αφιερώνει το πρώτο μισάωρο στα "γεγονότα" της σημαδιακής μέρας, σκιτσάροντας τον Dumbya (όχι με αυτιά γαϊδάρου αλλά) σα σοβαρό και ψύχραιμο, και αν έχεις μείνει ξύπνιος σου ξοδεύει την υπόλοιπη ώρα σε κάτι σαν CSI με ομιλούντα κεφάλια (που ενίοτε αναφέρουν την εχθρότητα των ακτιβιστών απέναντι.. στους απλούς στρατιώτες στο Ιράκ). Σε όλη τη διάρκεια φαίνεται η φτώχεια της παραγωγής της (παρά την επίσης φανερή, σε σημείο που να γίνεται συμπαθητική, προσπάθεια να κρυφτεί) και η απόλυτη έλλειψη φαντασίας στο παραμύθι (σαν παππού που τον έχεις βάλει με το ζόρι να το πει).

Κακή αλλά αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται.

Το The Last House on the Left (1972), η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του μαέστρου Wes Craven και μια απ' τις τιτλοφορημένες "η πιο σοκαριστική ταινία που θα δεις ποτέ", ήταν στο τραπέζι των υποψήφιων remake εδώ και καμιά πενταετία σχεδόν, από τότε που ο Craven αποφάσισε να εξαργυρώσει τις επιτυχίες του ξαναγυρίζοντάς τες. Οι fans περίμεναν με σάλια να τρέχουν την αναβίωση της τρομοφιέστας με τις (must σε τέτοιες περιπτώσεις) κοινωνιολογικές προεκτάσεις και το (δυσανάλογο για τόσο κακογερασμένη ταινία) cult status, και στις κρυφές ελπίδες τους βλέπαν να την αναλαμβάνει κάποιος απ' την αφρόκρεμα του splat-pack. Ο Eli Roth λόγω ευχέρειας με τα κόκκινα υγρά, κι ο Alexandre Aja λόγω πρότερου εντίμου βίου με το The Hills Have Eyes (2006) είχαν τις ψήφους εμπιστοσύνης, αλλά σήμερα τους ήρθε η έκπληξη, με την ανακοίνωση του δικού μας Ντένη Ηλιάδη, τον οποίο ο Hollywood Reporter (και μέσω αυτού και το Reuters) φρόντισε να συστήσει στο διεθνές κοινό με τον καρακατατοπιστικό στίχο "γνωστός σε κινηματογραφικούς κύκλους".

Ο Craven πάντως, ήταν λίγο πιο ανοιχτοχέρης στα στοιχεία του, εξηγώντας ότι ο Ηλιάδης επελέγη γιατί το Hardcore (2004) του, ήταν "συναρπαστικό και αληθινό". Και δεδομένου αφ' ενός ότι οι νέοι Ευρωπαίοι σκηνοθέτες είναι για τους Αμερικάνους παραγωγούς, ό,τι ήταν οι Αλβανοί τεχνίτες για τους εργολάβους, τότε που οι Αλβανοί ήταν ακόμα φτηνοί (και αναλώσιμοι), και αφ' εταίρου ότι το Hardcore είχε κορίτσια, σεξ, αίμα και σπίτι, που είναι λίγο πολύ τα βασικά συστατικά και του Last House on the Left, δεν υπάρχει και μεγάλο περιθώριο να πέσει έξω ο Craven. Το ότι ο Ηλιάδης είναι ένα απ' τα σημαντικότερα ταλέντα που έχουμε σα χώρα αυτή τη στιγμή, θα του έρθει μπόνους. Περισσότερες λεπτομέρειες για την ταινία δεν υπάρχουν, πέρα απ' το ότι το σενάριο γράφει ο πρωτάρης Adam Alleca, κι ότι ο Ηλιάδης απ' ό,τι μας είπε με λίγο σήμα στο κινητό, ελπίζει να ξεκινήσει γυρίσματα τον Γενάρη. Αλλά μιας και γουστάρουμε και τον Craven και τον Ηλιάδη, και ακόμα περισσότερο αυτά τα δύο ονόματα στην ίδια πρόταση, να 'σαι σίγουρος ότι θα σου 'χουμε κι άλλα σύντομα.

Αν έχεις χάσει το μυαλό σου έστω και μια φορά στη λαίλαπα που είναι ένα πλήρες διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ, ξέρεις ακριβώς για τι πράγμα μιλάει το ζεύγος Corliss, όταν αναφέρεται στο El Orfanato (2007), το μεταφυσικό θρίλερ απ' την Ισπανία για τα ανατριχιαστικά φαντάσματα ενός ερειπωμένου ορφανοτροφείου που προσπαθεί να αναστυλώσει μια παλιά ευεργετηθήσα, και το χαρακτηρίζει ως το χαμένο Άγιο Δισκοπότηρο των περασμένων Κανών. Εκείνη η μία ταινία που αναπτύσσει αργή αλλά βέβαιη βαβούρα ανάμεσα στους άλλους καμένους, ως η μόνη σωτηρία απ' το χαμό των must-see και τη θύελλα μπούρδας που τις συνοδεύει. Όπως το Taxidermia (2006) στην Θεσσαλονίκη τον προηγούμενο Νοέμβρη ας πούμε.

Βέβαια το El Orfanato, με την υπογραφή του Guillermo del Toro στην παραγωγή (και λίγο απ' το El Espinazo del Diablo (2001) του στην έμπνευση), δεν θα πρέπει να ήταν και τόσο δύσκολο να το εντοπίσεις, κι αν δούλευες στην Picturehouse, θα το 'χες δει απ' το Βερολίνο κιόλας, τότε που η θυγατρική της New Line φρόντισε να το τσιμπήσει, για να αναγαλλιάσει τις καρδιές των Αμερικάνων, και μη σου πω και των Ευρωπαίων μαζί. Αλλά η βόλτα της ταινίας στην Εβδομάδα Κριτικών και η σειρά δυνατών επαίνων που εξασφάλισε, ήταν τουλάχιστον βολική στο να της δώσει ένα ηχηρό ξεκίνημα στα στόματα και των εξωφεστιβαλικών, που θ' αρχίσουν να την περιμένουν στις αίθουσες στις αρχές της επόμενης σαιζόν. Αν και σ' αυτές τις περιπτώσεις καλό είναι να κρατάς μια πισινή, για υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο όλα αυτά να 'ναι απλώς αποτέλεσμα της ζορισμένης στα όρια της διαστρέβλωσης οπτικής, που προκαλεί η σκατοθύελλα που λέγαμε παραπάνω.

Στο 4 Luni, 3 Saptamini si 2 Zile του Ρουμάνου Cristian Mungiu, όπως περίμεναν οι περισσότεροι, απονεμήθηκε πριν λίγο ο Χρυσός Φοίνικας του εξηκοστού φεστιβάλ των Κανών. Σε κανέναν δε προκαλεί έκπληξη και το βραβείο σκηνοθεσίας στον Julian Schnabel για το Le Scaphandre et le Papillon. Το αναπάντεχο στην αναπάντεχη προβλεψιμότητα των βραβείων ήταν το φτύσιμο στους αδερφούς Coen που φεύγουν από τη Croisette με άδεια χέρια, παρότι το θριλερικό No Country for Old Men τους ήταν στα αγαπημένα όλων από τη μέρα προβολής του.
Προφανώς το τιμητικό επετειακό (απονέμεται ανά πέντε χρόνια) βραβείο στον Gus Van Sant, το τιμητικό τιμητικό στη Jane Fonda (που πρώτη φορά πήγε σε αμερικάνικα χέρια) και αυτό της σκηνοθεσίας σε Αμερικανό που θάφτηκε από σύσσωμη τη γαλλική κριτική για το θράσος του να κάνει ταινία στη γλώσσα της, ήταν υπεραρκετά. Και κάθε άλλη αμερικανόφιλη τιμή θα προκαλούσε επιτόπιο στήσιμο γκιλοτινών για τους υπεύθυνους μιας διοργάνωσης που από την ανακοίνωση του προγράμματός της ακόμα είχαν μπει στη μπούκα όσων θεωρούν ότι η αυξανόμενη αγάπη του παγκόσμιου κοινού για παγκόσμιες παραγωγές οφείλεται στην αυξανόμενη αγάπη στην αυτοαναφορά και την αυτοαπομόνωση του Béla Tarr, του Andrei Zvyagintsev και της υπόλοιπης τάσης του μισού διαγωνιστικού. Τάση από την οποία η επιτροπή με πρόεδρο τον Stephen Frears διάλεξε να τιμήσει τα σκληροπυρηνικά Mogari no More της Naomi Kawase με το Μέγα Βραβείο και Stellet Licht του Carlos Reygadas με το Βραβείο της (επιτροπής).


Το δεύτερο μοιράστηκε και η της αντίπερα όχθης και καταχειροκροτημένη εν μέσω αναφιλητών από τον επιτροπάρχη, Persepolis της Marjane Satrapi με θέμα μια Ιρανούλα που μεγαλώνει εν μέσω ισλαμικών επαναστάσεων. Το καλοκαίρι του ρουμανικού σινεμά (που ολοκληρώθηκε με το βραβείο του Un Certain Regard στον, νεκρό πριν ολοκληρωθεί η παραγωγή της ταινίας του, Cristian Nemescu) έφερε μια ιστορία ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης στα τελευταία του καθεστώτος Ceauşescu. Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα γράφτηκε από τον Jean-Dominique Bauby χρησιμοποιώντας το αριστερό του βλέφαρο μετά από εγκεφαλικό που τον άφησε ολικά παράλυτο. Την ίδια παραλυσία έπαθε η φεστιβαλική επιτροπή μπροστά στο ενδεχόμενο να παραδώσει οτιδήποτε στο έτερο θριλερικό πολυκαλολογημένο αμερικάνικο Zodiac του David Fincher.

Το πολυαναμενόμενο από το Βερολίνο ακόμα Control (2007), επιβεβαίωσε τη φήμη και τη καθολική του απήχηση σκουπίζοντας τα βραβεία του Δεκαπενθήμερου Σκηνοθετών των Κανών, το πρόγραμμα του οποίου είχε ανοίξει τη προηγούμενη βδομάδα. Η βιογραφία του Ian Curtis από τον Anton Corbijn μαζί με το Sicko (2007) του Michael Moore που ακόμα τον παρακαλάνε να του δώσουν και φέτος τον Χρυσό Φοίνικα (και μάλλον κάτι θα του δώσουν θέλει δε θέλει) φαίνεται να είναι και οι σημαντικότερες ταινίες ενός φεστιβάλ με μεγάλες συμμετοχές που απονέμει τα μεγάλα βραβεία του απόψε.

Update: Όπως λέει και το βιογραφικό του, ο Ολλανδός πρωτάρης σκηνοθέτης είναι διάσημος στο μουσικό χώρο φωτογράφος, με εκατοντάδες εξώφυλλα δίσκων και βιντεοκλίπ για συγκροτήματα μεγέθους Nirvana, Metallica και U2 στο ενεργητικό του. Αλλά το μεγαλύτερο προσόν του, στη προσπάθειά του να κάνει κάτι που να πλησιάζει το μέγεθος του τεράστιου 24 Hour Party People (2002), φαίνεται να είναι η στενή του σχέση με τους μόνιμα υπό κατάρρευση New Order. Βασισμένος στο σχεδόν οικουμενικά αποδεκτό βιβλίο της γυναίκας του φρόντμαν των Joy Division, Touching From A Distance, και έχοντας μιλήσει και με τις υπόλοιπες γκόμενές του, ο Corbijn κατάφερε όχι μόνο να βάλει τους εναπομείναντες της μπάντας που έβαλε το μπάσο τη σκοτεινή πλευρά και την απλότητα του πανκ στο ροκ να δουλεύουν γι' αυτόν αλλά και, το ακατόρθωτο, να ομοφωνήσουν ότι το αποτέλεσμα τους άρεσε. Το να συμφωνήσουν στη συνέχεια οι κριτικοί ότι η μονοχρωματική φωτογραφία και η ασύλληπτη αίσθηση της ροκ σκηνής από τον σκηνοθέτη (που βγάζουν μάτι στα βίντεο) καθώς και η εξαιρετική ερμηνεία του Sam "ήμουν σε μια αποθήκη στο Leeds και δίπλωνα πουκάμισα" Riley είναι απλά κομμάτια μιας σημαντικής δουλειάς, ήταν λεπτομέρεια.

Το φιλμ ήταν τελειωμένο από το χειμώνα και μάλλον άνοιξε στις Κάνες 17 του μήνα για να συμπέσει με τη συμπλήρωση 27 χρόνων από την αυτοκτονία του Curtis, μια μέρα μετά. Τα βορειοαμερικάνικα δικαιώματα είχαν εξασφαλίσει οι Weinstein από νωρίς και το ανακοίνωσαν επίσημα μετά τη λήξη του φεστιβάλ. Στην Ελλάδα το διανέμει η Seven Films (που ερμμμ.. έβγαλε το θέμα μετά από μας).

Στη μεγαλύτερη κινηματογραφική εβδομάδα που πέρασε ποτέ --από τη μια οι Κάνες να γιορτάζουν εξήντα χρόνια με ένα από τα πιο δυνατά line-up υποψήφιων για τον Φοίνικα και μια ατελείωτη ουρά από δημιουργούς και αστέρους να παρελάζουν, και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τα τρία τεραστιότερα threequels ever να παίρνουν όλα μαζί σειρά στα ταμεία για το τετραήμερο με όλους τους υπόλοιπους να χοροπηδάνε μπας και φτάσουν κανά δολάριο--, για να κλέψεις λίγα δευτερόλεπτα προσοχής το λιγότερο που έπρεπε να κάνεις ήταν να βάλεις τη Lindsay Lohan να χορεύει στριπτιτζούδικα. Με υπόκρουση κάποιον που θέλει να χορέψει στον τάφο της.

Πριν κανά χρόνο τέτοια εποχή, έγραφα ότι ο ατζέντης της αγαπημένης σχολιαρόπαιδων πορνόγερων και Μασών είχε αρχίσει να κάνει καλή δουλειά, και η πελάτισσά του είχε αρχίσει αντίστοιχα να ανταγωνίζεται την Paris Hilton στα τρία μύρια καθημερινά δημοσιεύματα. Τώρα τέτοια εποχή, έχουμε βαρεθεί εδώ και μήνες να τη βλέπουμε μπροστά μας, ειδικά σα ξανθιά που είναι τόσο ξεπερασμένη όσο και η ανορεξία. Η πιο σέξι στον κόσμο του γνωστού για την καθυστέρησή του MAXIM (που είχε βγάλει την Angelina γυναίκα της χρονιάς το Δεκέμβρη όπως ξαναματάπαμε) και Ανώνυμη Αλκοολική, θα γιορτάσει τα 21α γενέθλιά της τον Ιούλη με σπόνσορα μια βότκα. Για να σηματοδοτήσει ένα χρόνο από τα περσινά, στον οποίο πληρώθηκε εκατομμύρια δολάρια για να ξενυχτάει σε club, να παίρνει αχόρταγα όποιον έβρισκε μπροστά της και μετά να του χτυπάει λιώμα τη πόρτα την ώρα που έχει.. άλλες επισκέψεις, να διώχνεται από γυρίσματα στα οποία δε πάταγε ποτέ, και φυσικά να γίνεται πρωτοσέλιδο η κάθε της κίνηση αληθινή ή μη.

Αυτή τη βδομάδα, εκτός από τα συνηθισμένα της, η Lindsay γδύνεται για την Jill Stewart και κάνει τη στριπτιτζού για το I Know Who Killed Me (2007) σε βίντεο που βγήκαν στην επίσημη σελίδα της ταινίας προχτές και στο τρέιλερ που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies σήμερα.

Πρεμιέρα στο Moviefone και με μερικά κλιπάκια στο cineblog του MTV, έκανε και το trailer του Sicko (2007), λίγο μετά την πρεμιέρα της ίδιας της ταινίας στις Κάνες, έξω απ' το διαγωνιστικό. Στο νέο μανιφέστο του, ο Michael Moore βρίσκει τη χρυσή κότα που γεννά τη χρυσή ντροπή, στις αμερικάνικες ασφαλιστικές εταιρίες και την αντίστοιχη πολιτική Bush, και προσπαθεί να αποδείξει ότι το μοναδικό φάρμακο στη χώρα του ελεύθερου καπιταλισμού, είναι το γέλιο απέναντι σε ένα σύστημα που προτιμά να βλέπει τους πελάτες του να ψοφάνε, παρά να τους πληρώνει τις ασπιρίνες.

Για να φτάσει ως τη σάλα του Théâtre Lumière βέβαια, ο Moore χρειάστηκε να φυγαδεύσει την κόπια της ταινίας απ' τα αμερικάνικα τελωνεία (ίσως κρύβοντάς τη μέσα στο καπέλο του), που προσπάθησαν κατ' εντολή των κυβερνητικών μηχανισμών να την κατασχέσουν, ως παράνομο προϊόν που προέκυψε απο παραβίαση του εμπάργκο στην Κούβα, μια απ' τις χώρες που επισκέφθηκε ο Moore για να συγκρίνει συστήματα υγείας. Αλλά το χειροκρότημα μετά την προβολή, έκανε όλη την φάση, εκτός από καλή διαφήμιση, και μια καλή ιστορία πολέμου που άξιζε τον κόπο. Αν δεν είχε ζητήσει να μείνει εκτός του διαγωνιστικού, δεν αποκλείεται να διεκδικούσε στα ίσα το δεύτερο Χρυσό του Φοίνικα, για την ώρα όμως η μεγαλύτερη επιβράβευσή του, είναι η στροφή που λέει ότι είδε σε αρκετούς απ' τους μέχρι τότε πολέμιους, υπέρ του, που του έδωσαν και θάρρος να αρχίσει να μιλάει για συνεισφορές στον κινηματογράφο και άλλα καλλιτεχνικά.

Ο Κάπτεν Τζακ είναι στον άλλο κόσμο του σεντουκιού του Ντέιβι Τζόουνς, μετά τη μάχη με το Κράκεν. Ο αναστημένος Κάπτεν Μπαρμπ-όσα μαζί με τον Γουίλ, την Ελίζαμπεθ κι ένα μπουλούκι πειρατών, ξεκινάνε να τον φέρουν πίσω. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους φυσικά.Σε ένα τυπικό σενάριο εναδυό πλάνα του, ήδη κατασκιαγραφημένου ως φευγάτου, ήρωα να γυρνάει ολομόναχος, στην έρημο, στη μέση του πουθενά, θα αρκούσαν για να καταλάβει οποιοσδήποτε ότι έχει περάσει και στον άλλο κόσμο του μυαλού του. Στο Τέλος του Κόσμου ο Κάπτεν Τζακ, επιπλέον (των ερημικών πλάνων), μιλάει με τον Κάπτεν Τζακ. Και μετά με δυο Κάπτεν Τζακ. Και με άλλους Τζακ Σπάροους. Για καμιά δεκαριά λεπτά. Και για να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει καμιά κουνέλα στο σεντούκι που να γεννάει κλώνους σε κάθε φιλί που σκάει να δώσει η Keira Knightley στον Johnny Depp στα γυρίσματα, ο Gore Verbinski σκηνοθετεί και καναδυό σκηνές με τον φτεροπόδαρο πειρατή να μιλάει μόνος του. Αλλά αν νόμιζες ότι τελείωσε εκεί, περίμενε να δεις τον καπετάνιο να νομίζει ότι όσοι ήρθαν να τον σώσουν είναι στη φαντασία του. Και έναν-έναν όσους πήγαν να τον σώσουν να λένε ότι ο καπετάνιος νομίζει ότι δεν είναι πραγματικοί. Πράγμα που επιβεβαιώνει και ο ίδιος.

Αν υπολογίσεις τώρα ότι αυτές οι μαρτυρικές (ακόμα και για νηπιακή νοημοσύνη) σκηνές είναι περίπου μια ώρα μετά την αρχή, καταλαβαίνεις ότι το κλείσιμο της πειρατικής τριλογίας δε γίνεται με τους ρυθμούς που ο καπετάνιος του Μαύρου Μαργαριταριού έτρεχε να αποφύγει τους ανθρωποφάγους στο δεύτερο μέρος της. Και το χειρότερο είναι ότι το σενάριο έχει υποσχεθεί να κλείσει όλες τις ιστορίες-αφορμές για ξέφρενες σπαθομαχίες βγαλμένες από τις πιο χολιγουντιανές εποχές του Χόλιγουντ, τις οποίες ανάσταινε με τον ίδιο ξέφρενο ρυθμό (στο δεύτερο μέρος). Και το αποτελείωμα είναι ότι το κάνει χωρίς πρόγραμμα, αλλού μακρηγορώντας σε αυτοκτονικό βαθμό και αλλού εισάγοντας και νέα στοιχεία που ξεφορτώνεται με χαρακτηριστική ευκολία, είτε γιατί πραγματικά αυτοσχεδιάζει στο δρόμο, είτε για να μη λες ότι το 'χες μαντέψει εσύ το τέλος.

Το τέλος βέβαια, που κρατάει καμιά ώρα (από τις τρεις συνολικά), παραδίδει περιπέτεια χωρίς ανάσα και σκηνές που ακόμα κι αν χρειαστεί να περιμένεις πενήντα-εξήντα χρόνια για την επόμενη αναβίωση του είδους, θα τις έχεις να τις ξαναβλέπεις ακούραστα. Και η υπόλοιπη ταινία βλέπεται, χάρη στη πάντα larger-than-life σκηνοθετική ματιά και τα αστεία (κάποιες φορές αυτοαναφορικά) τοποθετημένα στα σημεία που βαραίνουν τα βλέφαρα.