Παιδί θαύμα του πινγκ πονγκ, επιστρέφει στο άθλημα χρόνια μετά την τραυματική αποχώρησή του, για να βοηθήσει το FBI και να εκδικηθεί τον φόνο του πατέρα του.Εγκέφαλος του Reno 911!, της αυτοσχεδιαστικής σειράς που κανιβαλίζει reality τύπου COPS εδώ και μια πενταετία σχεδόν, ο Robert Ben Garant έκανε φέτος το πέρασμά του στη μεγάλη οθόνη με την μεγάλη εκδοχή της τηλεοπτικής του σειράς, και με τους ίδιους πάνω-κάτω συνεργάτες, είπε να σατιρίσει και κάτι πιο κινηματογραφικό. Πιάνοντας στα δοντάκια του πρωτίστως το Karate Kid (1984), και μαζί μ' αυτό ό,τι αντίστοιχο πολεμοτεχνικό μπορεί να σου περάσει απ' το μυαλό, αλλά αντικαθιστώντας τα πριβέ τουρνουά καρατέκα, με πριβέ τουρνουά πινγκ πονγκ. Και κάπου εκεί, τελειώνει κι η ταινία. Χαριτωμένα gags δίνουν και παίρνουν, με το εξόφθαλμο spoofing στο πρώτο μισό να σε αφήνει να ελπίζεις ότι κάπως μπορεί ν' ανέβει στο δεύτερο, αλλά αν έχουν κάτι θετικό αυτά τα οργισμένα μπαλάκια, είναι ότι δεν είναι άνισα. Που σημαίνει ότι στο δεύτερο μισό τα λογοπαίγνια συνεχίζουν να προσπαθούν σε βαθμό λύπησης να σου βγάλουν το χαχανητό, που έρχεται και το καταφέρνει από μόνος του ο Christopher Walken, αφήνοντάς σε να ξύνεις το κεφάλι σου προσπαθώντας να καταλάβεις αν σατιρίζει τον εαυτό του, ή απλώς είναι ο εαυτός του. Χωρίς να έχουν αρκετή τσαντίλα ούτε καν για ξεκίνημα, τα μπαλάκια ξεμένουν από πολύ νωρίς, αφήνοντας τη straight to DVDίλα που σου μύριζε στην προχειρότητα του μοντάζ και της σκηνοθεσίας, να καπελώσουν όλο το σύνολο μέχρι το βαρετό φινάλε. (Ξανα)δες καλύτερα το Matrix Ping Pong, πιο καλά θα περάσεις, και πιο γρήγορα θα ξεμπερδέψεις.

Δεκατέσσερις υποψηφιότητες Goya, μια θέση στα φαβορί για τις υποψηφιότητες στην ξενόγλωσση κατηγορία των Όσκαρ, κι ένα αμερικάνικο remake στα σπάργανα, μαζί με ένα σωρό βόλτες σε εκστασιασμένα που το υποδέχτηκαν φεστιβάλ και τις φτερούγες του Guillelmo del Toro να το προστατεύουν και να του βρίσκουν αμερικάνικη διανομή, το λες ότι είναι λίγο παραπάνω απ' όσα μπορεί να περιμένει κανείς για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Αλλά αυτό το παραπάνω ο Juan Antonio Bayona το είχε συναντήσει από πολύ νωρίς, από τότε που η πρεμιέρα του El Orfanato (2007) του στις Κάνες, χαιρετίστηκε ως το κρυμμένο δισκοπότηρο της διοργάνωσης, οπότε τώρα ο 30άρης Καταλανός, είναι αν μη τι άλλο πιο εξοικειωμένος με τις θερμές υποδοχές, και πιο σίγουρος ότι γι' αυτές ευθύνεται κυρίως ο σεναριογράφος του, κι ο χρόνος που αφιέρωσαν στο να ντύσουν με ψαχνό τον σκελετό της ιστορίας τους. Προετοιμασία κι αποτέλεσμα που σου θυμίζουν ότι τα θρίλερ μπορεί να 'ναι το πιο εύκολο μέρος να ξεκινήσεις την πορεία σου, αλλά δεν είναι καθόλου το πιο εύκολο πράγμα να πετύχεις.

Με τον Tom Cruise να αποσύρεται από το καλοκαίρι ακόμα και μπροστά στη θέα του James McAvoy (το Valkyrie (2008) μετακινήθηκε για Οκτώβριο, όταν το Wanted (2008) πήγε από Μάρτιο στις 27 Ιουνίου) και το I Am Legend (2007) να σπάει τα χριστουγεννιάτικα ταμειακά κοντέρ (εκμεταλλευόμενο τις συνθήκες που φέραν ακόμα και τους Alvin & The Chipmunks (2007) σε θέση μεγαμπλοκμπάστερ) το σαββατοκύριακο, ο Will Smith είναι αναμφισβήτητα ο τελευταίος άνθρωπος στην κινηματογραφική γη. Και έτσι το τίζερ για το τεταρτοϊουλιανό του πλιάτσικο, που αναμένονταν στα τέλη της βδομάδας μπροστά από το δεύτερο National Treasure, γονατίζει εντελώς εδώ και κάτι ώρες τις σελίδες του φίλου μας του JoBlo που το έβγαλε στη φόρα.

To project, γραμμένο αρχικά από κάποιον Vincent Ngo, είχε βρωμίσει κι αυτό για χρόοονια πριν ανατεθεί στον υπερήρωα της μεγάλης οθόνης ο πρωταγωνιστικός ρόλος. Με αρχικό τίτλο Tonight He Comes (με έμφαση στο comes) έχει κεντρικό χαρακτήρα κάποιον με τις συνηθισμένες υπερδυνάμεις (πιο γρήγορος από σφαίρα, πιο δυνατός από ατμομηχανή, πιο πουτσαράς από γαϊδούρι) και την ασυνήθιστη τάση να μένει αξύριστος και άπλυτος, να μπεκροπίνει και να ξυπνάει δίπλα σε σκουπιδοτενεκέδες. Χαρακτήρας που όταν σώζει τη ζωή κάποιου και αυτός προσπαθεί να τον βοηθήσει να αλλάξει εικόνα, του περιποιείται τη γυναίκα ανάμεσα στις πρόβες. Όλα αυτά βέβαια έχουν αλατιστεί όσο φαντάζεσαι με την έλευση του Smith και του μόνιμου (ξε)σκατωτή σεναρίων του Akiva Goldsman, ξεκινώντας με τον τίτλο που έγινε αρχικά John Hancock από το όνομα του "εφευρέτη" της καθαρής υπογραφής που υιοθετεί ο ήρωας όταν του ζητάνε αυτόγραφο με τον σχετικό τρόπο, και στη συνέχεια σκέτο Hancock στα πρότυπα του σκέτο Rambo (2008).

Αλάτι ικανό να παστώσεις φάλαινα έχει πέσει και στο βίντεο που προσπαθεί να πασάρει ένα, θεωρητικά, σκοτεινό σαρκαστικό δράμα σα συνέχεια του My Super Ex-Girlfriend (2006), και να βυθίσει τα σεναριακά κερατουκλιάτικα πιο βαθιά και από ιστιοπλοϊκό που τρακάρει με ιπτάμενο θαλασσινό μεγαθηλαστικό. Η αποξήρανση της Ερυθράς Θάλασσας προς ενίσχυση των αποθεμάτων της παραγωγής σε χλωριούχο νάτριο έχει ήδη ξεκινήσει βέβαια, αφού επιπλέον αυτή έχει να σερβίρει τα διαφυλετικά συμπλέγματα που δημιούργησε, για πρώτη φορά στη καριέρα του Smith, με τη Charlize Theron σε ρόλο.. τούνελ (και γι' αυτό ίσως το βίντεο φαίνεται πετροπλυμένο), και να προσποιηθεί άγνοια για τα σεναριακά μπερδέματα που αποκάλυψε, σε ένα μύριο φωτογραφίες από τα γυρίσματα που κάναν το γύρο των διαδίχτυων, με τη Charlize Theron σε ρόλο γουοντεργούμαν. Ε και μετά απ' όλα, δε χρειάζεται να συμπληρώσω ότι την ούγια παραγωγή-σκηνοθεσία υπογράφει το δίδυμο της συμφοράς του, εύλογα άφαντου στην Ελλάδα, The Kingdom (2007). Ήτοι οι κύριοι κύριοι Michael Mann και Peter Berg.

Μετά το άνοιγμα - ρεκόρ Δεκεμβρίου του I am Legend (2007) που προμοτάριζε παίζοντας μπροστά του, ξεχύθηκε στο δίκτυο το trailer του The Dark Knight (2008) σε όλο το μεγαλείο του, στην ταιριαστά ονομασμένη σελίδα aTasteForTheTheatrical.com, κομπλέ με επιλογές απευθείας κατεβάσματος σε mov υπερμεγέθη. Και όπως θα είχες δει, ή έστω ακούσει μόνο στην πειρατευεμένη εκδοχή, είναι καθαρά Joker-ο-κεντρικό, αναμενόμενα βέβαια αν σκεφτείς ότι η καμπάνια θα πρέπει να μείνει ζωντανή μέχρι το Μάη, κι έχει ήδη φτάσει σε overload την ιντερνετική της εκδοχή με τα κυνήγια θησαυρού που σε πήγαιναν από ιδέα φωτογραφίας σε κομματάκι αφίσας, για να σου χτίσουν μια αίσθηση του παιχνιδιάρικου χαρακτήρα του αντίπαλου του Σκοτεινού Ιππότη.

Ο οποίος χαιρετίζεται άνετα ως ανώτερη απεικόνιση απ' την πρώτη, εικονική, κι εικονικά υπερεκτιμημένη εκδοχή του Jack Nicholson, με τον Heath Ledger πιθανότατα να έχει δημιουργήσει κάτι αρκετά σκοτεινό κι εφιαλτικό στο υπόβαθρο, που να υπερκαλύπτει το παρανοϊκό του μακιγιάζ του προσώπου του. Παράλληλα, ανησυχίες κυκλοφορούν για το πού βρίσκεται το άλλο πρόσωπο, το Διπρόσωπο του εισαγγελέα Harvey Dent, που παραμένει μυστήριο το πόσο μεγάλο ρόλο θα κρατάει στην επιστροφή του Batman, αλλά δεν αποκλείεται να αρχίσει τις εμφανίσεις του στη δεύτερη φάση της προωθητικής εκστρατείας. Για την ώρα πάντως, όλοι χαίρονται και που το trailer δεν αποκαλύπτει "τίποτα" απ' την πλοκή. Αν και μεταξύ μας, με τον Chris Nolan στο τιμόνι, το "ο Batman κι o Joker μπαίνουν σ' ένα μπαρ" εμένα μου φτάνει για πλοκή. Και τώρα με συγχωρείς, πάω να ψωνίσω κόκκινο κραγιόν.

Τριάντα σχεδόν χρόνια απουσίας απ' τις μεγάλες οθόνες, ετοιμάζεται να... συνεχίσει η αναβιωμένη απ' τον John De Mol (της θρυλικής Endemol) θρυλική Hammer, που επιστρέφει απ' το έρεβος με επιστροφή στα rave. Γεγονός που αυτομάτως κατατάσσει το Beyond the Rave (2008) της, στις ταινίες εποχής που πάντα έκανε, κι αυτό σαν απάντηση σε όσους την κατηγόρησαν για προσπάθεια να γίνει hip με σύγχρονες straight to DVD παραγωγές.

Σε νάρκη απραξίας απ' τα μέσα του '80, το διοικητικό της Hammer έβγαζε τα προς το ζειν απ' τα δικαιώματα της τεράστιας παρακαταθήκης της εταιρείας σε B-movies και κλασικές τερατοσυναντήσεις, μέχρι τη μεγάλη μπάζα τον περασμένο Μάη, που εξαγοράστηκε απ' τον #316 της λίστας των 500 πλουσιότερων του πλανήτη του περιοδικού Forbes για το 2004. Ο οποίος, αφού υποσχέθηκε να χώσει τουλάχιστον πενήντα εκατομμύρια δολάρια σε νέες παραγωγές και θα δοκιμάσει την αγορά στο δίκτυο και στα κινητά, πόνταρε για ξεκίνημα στο πρώτο, ως μπαστάρδεμα της τηλεοπτικής και της κινηματογραφικής βιομηχανίας με πέραση στην πιτσιρικαρία. Και τα έκανε πλακάκια με το MySpace, για να σερβίρει απ' την πλατφόρμα του την ταινία με φαντάρο που θέλει να γλεντήσει την τελευταία νύχτα του πριν φύγει για τον πόλεμο, και καταλήγει σε rave party που του προκύπτει βαμπιρομπουφές. Το Beyond the Rave (2008) θα κάνει συνεχόμενες πρεμιέρες στο MySpaceTV με τη μορφή εικοσάλεπτων επεισοδίων, που όλα μαζί στο τέλος θα δεθούν σε ένα DVD. Και αναμένεται να δούμε αν το "you can't help them now, they're already dead" που κλείνει το teaser του, θα ισχύει και για την εταιρεία.

Με προϋπολογισμό καμιά σαραντοπενηνταριά ψωροεκατομμύρια δολλάρια το AVP: Alien vs. Predator (2004) του Paul W.S. Anderson έβγαλε τρειστέσσερις φορές τόσα μόνο στις αίθουσες (και πολλά πολλά στο ντιβιντί), όπου άνοιξε δεκαπενταυγουστιάτικα ξεκληρίζοντας μια ομάδα παλιο(ντο)αρχαιολόγων στην Ανταρκτική. Φυσιολογικότατα το franchise επιστρέφει τρία χρόνια μετά, με τα ίδια και λιγότερα λεφτά (για ταινία της Fox μιλάμε, το μάντεψες), ως AVP2: AVPR: Aliens vs. Predator: Requiem (2007), χριστουγεννιάτικα, να ξεκληρίσει 5476 χαρούμενους κατοίκους του Κολοράντο.

Μαζί του επιστρέφει και το predalien, που κατά την πάγια σικουελιτική του τακτική είχε γεννήσει ο Anderson στο τέλος του προηγούμενου επεισοδίου. Αλλά κατά τη παράδοση όλων των προηγούμενων (Alien, Predator και VS), τη σκηνοθεσία αναλαμβάνουν οι δίδυμοι αδερφοί Strause με παρελθόν στα εφέ και τα ροκ βιντεοκλίπ και μεγαφάν εξωγήινων τεράτων με γκουρμέ προτίμηση σε ανθρώπινο κρέας, και το σενάριο το ένα φεγγάρι παιδί θαύμα των χολιγουντιανών γραφιάδων Shane Salerno. Ενώ επανεμφανίζεται και το R στο rating, παράδοση κάθε Άλιεν και Κυνηγού, που είχε ποδοπατήσει (φυσικά) η εταιρεία του Murdoch στη συνάντησή τους και είναι το μεγαλύτερο δόλωμα που κουνάει τώρα σε όσους κολυμπάνε στα νερά του επιστημονικοφανταστικού τρόμου. Και αυτά, μαζί με την 86λεπτη διάρκεια και τα βίντεο που αποκαλύπτει η Fox στο IGN της, είναι όσα και περισσότερα θέλει η παραγωγή να ξέρεις, αφού ούτε screenings ούτε δημοσιογραφικές έχει προγραμματίσει πριν τις, κατάλληλα επιγησείρηνες, 25 Δεκεμβρίου. Η όλη φάση μυρίζει επαγγελματισμό, χωρίς να πολυβρωμάει, κι έτσι δεν είναι καθόλου απίθανο εκτός από τις έξτρα σκηνές που λένε ότι γύρισαν οι Strause για τη DVD έκδοση να τους δεις να συνεχίζουν κιόλας, για πρώτη φορά στη σημαντική ιστορία των εμπορικών σημάτων.

Εσύ μπορεί να μην το θυμάσαι, αλλά ο Bruce Campbell δεν το ξέχασε το ραντεβού που σου είχε κλείσει στις αίθουσες για τον ερχόμενο Φλεβάρη, κι είπε να σου το θυμίσει μέσα στη βδομάδα που δεν προλαβαίνεις να διαλέξεις τι να πρωτοσημειώσεις στην ατζέντα σου, απ' τη βροχή trailers και clips που πέφτουν στο δίκτυο. Εκ των οποίων, βέβαια, το My Name is Bruce (2008), τυχαίνει να είναι το συμπαθέστερο, για τους προφανείς λόγους αυτοκαταστροφικότητας. Τουλάχιστον.

Από το TerrorFeed, άρχισε να εξαπλώνεται σήμερα το trailer του My Name is Bruce (2008) της B-μουβιάς που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε με τα λεφτά του συντοπίτη του Ορεγκονιανού απ' την Dark Horse Entertainment, για ακυροχωριάτες του Όρεγκον που τον απαγάγουν από γυρίσματα για να τον βάλουν να τους παίξει τον ζομποκτόνο Ash (του Evil Dead saga) και να τους γλιτώσει από μπερδεμένο μέλος της Κου Κλουξ Κλαν κινέζικο δαιμόνιο - προστάτη των νεκρών και της φασουλόκρεμας, που τους σκοτώνει έναν-έναν (πιθανότατα για να συνοδεύσει την κρέμα του). Όχι χωρίς δυσκολίες, κι αφού η ταινία του έγινε comic (companion to the smash-hit indy film μάλιστα) κι ο εμπνευστής της πρόξενος του Old Spice, ο (his name is) Bruce φαίνεται και πάλι έτοιμος να κυνηγήσει την έξοδο του ονόματός του σε (περιορισμένο έστω) κινηματογραφικό κύκλωμα, αντί του απευθείας σαπίσματος σε DVD-ο-ράφια, στέλνοντας τα απέθαντα τάγματα των φανατικών ακολούθων του στον έβδομο ουρανό. Και με το δίκιο τους, αφού απ' ό,τι λένε οι ανταποκρίσεις, σ' αυτούς κυρίως απευθύνεται. Οι άλλοι, ούτε καν πιο πέρα απ' το τηλεοπτικίζον trailer δεν θα πάνε.

Κούτελο με κούτελο, όχι μόνο στην αμερικάνικη έξοδο στις 18 Ιουλίου, αλλά από τον Δεκέμβρη και τα πρώτα τρέιλερ ακόμα, αποφάσισε να κοπανηθεί η Μάνα Μου (2008) με τον Σκοτεινό Ιππότη (2008), συνεχίζοντας τον καλοκαιρινό αντι- προγραμματισμό του Διάολου με τα Κόκκινα Πράντα (2006) απέναντι στον Υπεράνθρωπο με το Κόκκινο Βρακί (2006) και της Λακ (2007) απέναντι στον Χάρι Πότερ και το Τάγμα της Μπούκλας (2007). Και όπως καταλαβαίνεις πιο άσχημα απ' όλες την έχει η μάνα μου.

Το jukebox musical που ξανάκανε μόδα τα jukebox musicals χρησιμοποιώντας τα τραγούδια των ABBA για να διαδοθεί με φαινομενική ταχύτητα στον μισό πλανήτη (και τον Μάη στην Ελλάδα) είναι καθαρά γυναικεία υπόθεση με σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή να υπογράφουν κάποιες Catherine Johnson, Phyllida Lloyd και Judy Craymer αντίστοιχα. Και το δυστύχημα (για τη μάνα μου) είναι ότι οι ίδιες υπογράφουν και την κινηματογραφική μεταφορά που ακόμα δυστυχέστερα (μανούλα μου) έχει αναλάβει η Playtone της γυναίκας του Tom Hanks και της κύριας χορηγίας στις φαεινές ιδέες της Nia Vardalos. Και με τα τίζερ που σκάσανε σε Yahoo! UK και Moviefone οδεύουμε προς κλάμα σε μνήμα, αφού είναι φανερό ότι οι πρωταγωνιστές επιλέχτηκαν για πρωταγωνιστές και οι πρωταγωνίστριες για τα μπάζα, η ιστορία (που εκτυλίσσεται γύρω από ένα γάμο φυσικά, σε ελληνικά νησιά φυσικά) έχει τόση ατελείωτη πλάκα όση μαξιλαροπόλεμος σε πιτζάμα πάρτι και όλη η δημιουργική ομάδα δε μπορεί παρά να απαρτίζεται από λεσβίες (και την Lloyd την καρατσέκαρα).

Έτσι δε χρειάζεται να αναρωτιέσαι αν πρόκειται για τίποτα χεαρσπρεϊκά καλό ή ντριμγκερλικά κακό αφού από τις μεσόκοπες, τους γκέι και τους μαύρους που απάρτιζαν το κοινό των Dreamgirls (2006) θα πρέπει να αφαιρέσεις τους μαύρους, τους γκέι και τις μεσόκοπες κατά πάσα πιθανότητα. Αν συνεχίζεις να διαβάζεις, πράγμα που σημαίνει ότι είσαι εξηντάρα αντρολεσβία ή ψαρωμένη πιτσιρίκα, προσθέτω ότι τη Meryl Streep που δειλά και μόνο το "διεθνές" κλιπάκι παρουσιάζει να τραγουδάει (και προφανώς συμπαθιέται περισσότερο στους κύκλους από τη Madonna που ήθελε ο Hanks που κακώς τον είχες παρεξηγήσει) θα την ακούς και σε όλη τη ταινία. Ενώ τα φαν σα διαλείμματα σε ελληνική ταινία χορευτικά μάλλον θα σου λείψουν αφού, αν κατάλαβα καλά, το μιούζικαλ δεν είναι και τόσο dancey.

Ο Ρωμύλος Αύγουστος, τελευταίος και ανήλικος αυτοκράτορας της Ρώμης αντιμετωπίζει, με πολυσυλλεκτική κομπανία, τριχωτούς βαρβάρους από την Ιταλία μέχρι τη Βρετανία όπου θα μπει με το σπαθί του στον θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου.Ευτυχώς υπάρχει και ο Dino De Laurentiis να κρατάει το πνεύμα της Cinecittà ζωντανό και στον 21ο αιώνα. Με τα "δάνεια" που θα περίμενες κάτι χρόνια μετά την έξαρση των ειδών που μπουρδουκλώνει και τα αντιδάνεια από την ζινοηρακλείδικη αμερικάνικη τηλεοπτική υιοθέτησή του, αντιδάνεια που φτάνουν μέχρι και σε σκηνοθέτη με σχετική εμπειρία (από επεισόδια της Xena). Με παλιομοδίτικα εφέ, χαρτινογύψινα αγάλματα και ζωγραφιστό φόντο, και πραγματικούς κομπάρσους που στις "επικές" σκηνές τρέχουν αλαφιασμένοι προς κάθε κατεύθυνση όπου μυρίζουν να ψήνεται κανά καρβέλι. Με μονταζιέρη που κόβει αβέρτα ότι του φαίνεται άχρηστο (υπονοώντας χωροχρονικούς διακτινισμούς) ή ακατάλληλο (υπονοώντας αναίμακτους ακρωτηριασμούς), και πρωταγωνίστριες που μπανιαρίζονται φορώντας τη νυχτικιά τους. Με κακούς που βράζουν από νωρίς στο ζουμί της ανικανότητάς τους (και του σάλιου τους) μέχρι να συνασπιστούν κακότερους, και ήρωες που ποζάρουν ψύχραιμοι με κακές περμανάντ και περούκες μέχρι να αποθάνουν χωρίς προφανή λόγο ή τρόπο (από βαθειά γεράματα στη μέση καμιάς μάχης).

Με όλη αυτή την παραδοσιακή, campy, παιδική, αγνή ηλιθιότητα να αγκαλιάζεται σοβαρά και μερακλήδικα, φτιάχνοντας μια καθαρά.. χριστουγεννιάτικη ταινία όπου μπορείς να πας ότι μπάσταρδο σου 'χουν φορτώσει και να βγεις με μεγαλύτερο χαμόγελο. Και θα σου μείνουν και κάτι στιγμές φαεινών συλλήψεων και κεφιού να υπερέχουν ότι άλλης μαλακίας βλέπεις στην τηλεόραση.

Δυο κλέφτες που επιχειρούν μεγάλη μπάζα σε βίλα, βρίσκονται προ θανάσιμης εκπλήξεως, όταν γίνονται μάρτυρες σε φόνο.Ότι το σενάριο τον υπερβαίνει. έχει δηλώσει ότι ένιωσε πολλές φορές ο Μάκης Παπαδημητράτος στα γυρίσματα της δεύτερης ταινίας του, και δικαίως όπως αποδεικνύεται, απ' το αποτέλεσμα των προσπαθειών του να το δαμάσει. Κι αν το κρατά υπό έλεγχο μέχρι τη μέση σχεδόν της ταινίας, όταν αυτό που ξεκινά σαν χαβαλεδιάρικο buddy movie μπαίνει στα νουάρ μονοπάτια της σεναριακής του αψίδας, ο Παπαδημητράτος χάνεται σε κουραστικές εναλλαγές πλάνων ένα-δύο εν-δυο, σκηνοθεσία που υποβιβάζει τα σκηνικά σε σκηνή, και ερμηνείες απ' το ντουέτο Αλικάκη-Λαγούτη τόσο υπερβολικές και μονότονες, που μόνο σε σκηνοθετικό αίτημα μπορείς να χρεώσεις, και μόνο με πολύ καλή διάθεση να δικαιολογήσεις, ως απόπειρα να προκαλέσει κάτι σε αποκρουστικό εφιαλτικό χωρίς την εφευρετικότητα να το ντύσει με κάτι αποτελεσματικό, ή έστω επαγγελματικά πειστικό.

Παραδόξως, το ευτύχημα είναι ότι το σενάριο όντως υπερβαίνει τον Παπαδημητράτο και τις σκηνοθετικές του ανεπάρκειες, και ο τρόπος που η απλή πλοκή απλώνεται πάνω απ' τα κοινωνικά μπατσάκια διατηρώντας το χιούμορ της, κι ο χώρος που αφήνει στους χαρακτήρες των κλεφτών να αναδειχθούν με τη βοήθεια των ερμηνειών σε δυο αξιολάτρευτες φιλμικές περσόνες, δημιουργεί κάτι το ασυνήθιστα κι αξιοσημείωτα ψυχαγωγικό. Δικαιολογώντας βέβαια έτσι ένα κάποιο αίσθημα ανεκπλήρωτου για μια καλή ευκαιρία χαραμισμένη, αλλά τουλάχιστον δίνοντας και κάτι πίσω σ' όποιον το νιώσει. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα τώρα, δύο είναι οι δρόμοι για τον Παπαδημητράτο: ή να συνεχίσει να παλεύει με την κάμερα κι ενδεχομένως την υπομονή μας μέχρι να την ρίξει (την κάμερα, ή την υπομονή μας, όποια πέσει πρώτη), ή να στρωθεί στο γράψιμο και να δικαιωθεί, όταν αποδειχθεί εξαιρετική απάντηση στο χιλιοειπωμένο πρόβλημα της ντόπιας σεναριοπενίας.

Ταινία μιας μέλισσας. Με μέλισσες.Όπως ακούραστα επαναλαμβάνει εδώ και χρόνια η προώθηση και πιθανά ακόμα επαναλαμβάνει ο ακούραστος Seinfeld στις ακούραστες γύρες του για να την ενισχύσει (την προώθηση), ο ακούραστα δημοφιλής στην Αμερική (ακόμα και μετά δέκα χρόνια απουσίας από το προσκήνιο) κωμικός πέταξε για πλάκα την ιδέα μιας ταινίας με μέλισσες στον Spielberg κι αυτός πήρε αμέσως τηλέφωνο τον Katzenberg να τη ξεκινήσει. Κάποια ανθρώπινα έτη μετά, αν ακόμα δεν έπιασες το καλά κρυμμένο υπονοούμενο, αυτό είναι και το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις για την Ταινία μιας Μέλισσας (2007). Ένα κιτρινόμαυρο τίποτα πίσω από τον τίτλο, σπρωγμένο από την καλολαδωμένη μηχανή της Dreamworks. Και από τον συσυγγραφέα, συμπαραγωγό και συμπρωταγωνιστή του, που αποδεικνύει αυτό που έλεγε πάντα, ότι χωρίς τους συνεργάτες του είναι ανύπαρκτος. Έτσι το καλύτερο που μπορείς να πεις με τη σειρά σου για μια προσπάθεια που σε οποιοδήποτε βασικό στοιχείο της (σχέδιο, κίνηση, σκηνοθεσία, ερμηνείες, και ειδικά σενάριο) δεν πλησιάζει καν το μέτριο, είναι ότι καταφέρνει να συγκρατήσει κάπως τη σρέκικη σκαιότητα του studio με πιο (διαβόητα σαϊνφελντικό) παρατηρητικό χιούμορ. Κατά τα άλλα τραβάει οποιοδήποτε μελισοαστείο δε μπορούσες να σκεφτείς και όποια αίσθηση λογικής δεν έχεις, μέχρι να γίνει, πολύ σοβαρά, η καλύτερη διαφήμιση της κυβερνητικής ευφυίας στη λύση του ασφαλιστικού. "Are you going to work us to death?". "We certainly hope so!".

Ένας τραπεζίτης χάνει μια περιουσία σε ένα άλογο, ο μπράβος που τον κυνηγάει βλέπει το μέλλον, η τραγουδίστρια που ερωτεύεται έχει σπάνιο αίμα, κι ο γιατρός που το χρειάζεται, μάλλον την ξέρει από παλιά.Κι η ζωή τους κύκλους κάνει, σ' ένα αφόρητης δηθενιάς κι υστερικής φωτοσκίασης σπονδυλωτό δράμα για τη ζωή, το σύμπαν, και όλα αυτά, όπου τέσσερις ιστορίες περιπλέκονται με την χαρακτηριστική, αναμενόμενα προβλέψιμη απιθανότητα του είδους, για να φτιάξουν με το ζόρι, την χρυσή πλεξούδα της ζωής που όλα τα περιέχει, απ' τον πόνο και την εξαθλίωση, μέχρι… τον πόνο και την εξαθλίωση, και μια αχτίδα ελπίδας που τρεμοσβήνει επίμονα, αλλά όλο αναμμένη μένει, απελπιστικά. Αν κι ο εμπνευστής του λέει ότι το εμπνεύστηκε από αρχαίο κινέζικο ρητό που σπάει τη ζωή σε τέσσερα βασικά συναισθήματα (ευτυχία, ηδονή, θλίψη, αγάπη), αυτό που στην πραγματικότητα τους ενώνει -–σε έξι, ή λιγότερα βήματα--, είναι ο Kevin Bacon παντεπόπτης παντοκράτορας μαφιόζος Andy Garcia, που επιπλέει πάνω απ' τις ζωές (και τους θανάτους) όλων τους απειλητικά, σαν το μαύρο σύννεφο του χαμού που όλοι κουβαλάμε μαζί μας, και θα ήταν η μόνη διέξοδος της ταινίας στο δυνατό φως, αν είχε το θάρρος να μην καταφύγει σε εκκωφαντικά παιδαριώδες φινάλε, για να σώσει αδικαιολόγητα την ελπίδα του νέου ξεκινήματος.

Ζημιάρικη καταιγίδα που χτυπά κωμόπολη του Μέιν ακολουθείται από ομιχλώδες νέφος, το οποίο κρύβει μέσα του "πρόβλημα κάποιου μεγέθους"...Η τρίτη μεταφορά βιβλίου του Stephen King από τον Frank Darabont αποδεικνύει στο περίπου το ρητό "κάθε πέρσι και καλύτερα", εδώ, δε, φλερτάροντας όχι με το είδος της ταινίας καταστροφής αλλά με τον όλεθρο τον ίδιο. Καθολικώς υπεύθυνος για την ήττα, ο Darabont υπογράφει και τη σεναριακή διασκευή, γεμίζοντας ένα σούπερ μάρκετ με κακέκτυπα κλισεδιάρικων χαρακτήρων που εξυπηρετούν δύο "μέτωπα": εκείνο του τολμηρού ορθολογιστή ο οποίος παίρνει ρίσκα και δε θέλει να κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στην - όποια - απειλή (μάλλον ελάχιστος στο ρόλο ο Thomas Jane) κι εκείνο της θεούσας που προσεύχεται για τα χειρότερα έτσι ώστε να φανατίσει το φοβισμένο "ποίμνιο" και να απαιτήσει έως και ανθρωποθυσία για να κατευνάσει την οργή του Θεού (η Marcia Gay Harden παραμελημένη, σ’ ένα φεστιβάλ μούτας αλαφροΐσκιωτου). Όσο η διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους μεγαλώνει, τόσο περισσότερο βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού κι ολόκληρο το φιλμ, που από απλό b-movie τεράτων εξελίσσεται σε θρησκευτική παραβολή ακραίας αφέλειας και επικινδυνότητας.

Στα 127 λεπτά της Ομίχλης (2007) (τα οποία δεν περνάνε και τόσο εύκολα...), επιπλέον, ο Darabont στέκει άπιστος ακόμη και μπροστά στις δυνατότητές του να χειριστεί το σασπένς, αποκαλύπτοντας στο πρώτο κιόλας ημίωρο δείγματα των πλασμάτων που έρχονται σε διάφορες φυλές και διαστάσεις, από κακές απομιμήσεις του άλιεν ή ακαταλόγιστα πλοκάμια... του τρόμου, μέχρι και κατσαριδοειδή με φτερά ή χωρίς, τα οποία μπορεί να σχετίζονται με γειτονική στρατιωτική βάση ή μια "πόρτα" που άνοιξε από κάποιο παράλληλο σύμπαν ή... της Παναγιάς τα μάτια. Δίπλα σε όλο αυτό το γκροτέσκο τσίρκο, οι ανθρώπινοι χαρακτήρες σχολιάζονται ως ακόμη χειρότερα τέρατα, ανάλογα με την πλευρά που θα σας δελεάσει περισσότερο προς την ταύτιση. Και, επιτρέψτε μου, αλλά το χιούμορ και την κριτική προς την πλευρά των θρησκόληπτων δεν τα μάσησα, αντιθέτως, ενοχλήθηκα αφόρητα από τα διαρκώς κλιμακούμενα κύματα συντηρητισμού και προπαγάνδας υπέρ... Πίστεως, για να μην σας αποκαλύψω και την ανατριχίλα του twist που αποτελειώνει το φινάλε (τύφλα να 'χουν τα ζομπο-πρότυπα του Romero!). Πατρίς, θρησκεία, Stephen King; Δώσε μου το περίστροφο ΤΩΡΑ!

Γαλλάκι επαρχίας του 1860 ερωτεύεται δασκάλα, την παντρεύεται, ταξιδεύει στην Ασία να φέρει μετάξι κι ερωτεύεται Ασιατοπούλα.Και πριν χαρείς που επιτέλους κάποιος βρέθηκε να φτύσει την Keira Knigthley, ρίξε στον εαυτό σου μια μούτζα που σε άφησε να πιστεύεις ότι τα πράγματα είναι τόσο απλά. Tα 116 ατέλειωτα λεπτά της ταινίας που διαστέλλονται σε διάρκεια ενός χειμώνα και μιας μέρας, δεν είναι αρκετά για το εν λόγω Γαλλάκι να αποφασίσει ποια απ' τις δυο θέλει, κι έτσι περνά τις μέρες και τους μήνες μας του ταξιδεύοντας απ' την Ευρώπη στην Ανατολή και πάλι πίσω και πάλι μπρος, με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο μιας δολοφονικής πιανόλας να γεμίζει τα κενά των ελάχιστων κι ελάχιστα βοηθητικών για την δημιουργία ψευδαίσθησης πλοκής διαλόγων, σ' αυτή την φιλμική μαύρη τρύπα που στηρίζεται όλη επάνω στο βλέμμα μαστουρωμένου λαγού του Pitt, και κάθε τόσο εμφανίζει λίγο Keira και λίγο Molina, λες και τους βρίσκαν πρόχειρους στα διαλείμματα γυρισμάτων καμιάς κανονικής ταινίας εκεί παραδίπλα. Φυλάξου: ή στα ναρκωτικά θα σε ρίξει, ή στην κατατονία, αν κάνεις το λάθος να την πάρεις στα σοβαρά ως οτιδήποτε άλλο παρά ευκαιρία εξάσκησης των κανιβαλιστικών σου ενστίκτων.

Με πιο συμβατική στρατηγική προώθησης απ' όταν έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις πριν δυόμιση μήνες με viral απόπειρες κενών μαύρων καρτών και την ατάκα AnywhereIsPossible(.com), με νέα ημερομηνία εξόδου για να προλάβει το The Spiderwick Chronicles(2008) και το Vantage Point (2008), με σχετικό video game να ετοιμάζεται, με καινούρια αφίσα και με ένα πιο ήσυχο και γενικού appeal trailer, επέστρεψε το Jumper (2008) του Doug Liman, που σε πρώτη ματιά μοιάζει με υποσχόμενη συγκρατημένων φιλοδοξιών εφηβική περιπετειούλα, αλλά μην το αφήσεις να σε ξεγελάσει, γιατί κρύβει από πίσω του επεκτατικές βλέψεις τριλογίας. Κι αυτό.

Η ιστορία που ξεσήκωσε ο David S. Goyer απ' το ομότιτλο μυθιστόρημα του Steven Gould, μιλάει για χαρισματικούς ανθρώπους που λόγω γενετικής τροποποίησης μπορούν να τηλεμεταφέρονται, και μη χαρισματικούς ανθρώπους που λόγω γενετικής μη τροποποίησης, τους κυνηγούν να τους κόψουν τα αρχίδια αδρανοποιήσουν παύλα θέσουν υπό έλεγχο (και όχι να τους βάλουν να κλέβουν τράπεζες, όπως μπορεί να διάβασες, ή να λύσουν το κυκλοφοριακό της Αθήνας, όπως μπορεί να ήλπιζες). Και εκτός από περισσότερο (αδιάφορο;) backstory του κεντρικού απ' τους τηλεμεταφερόμενους, που παίζει ο (ex Sith και όχι ex trekkie, όπως επίσης μπορεί να διάβασες) Hayden Christensen, το νέο trailer έχει αλλάξει το τζενέρικ σαπουνοπεριάρικο voice over με το τζενέρικ Samuel Jackson-ιάρικο, έχει χαλαρώσει την ένταση της δράσης (και το concept του πολέμου), κι έχει αυξήσει τις αγκαλίτσες με την Rachel Bilson, προφανώς προσπαθώντας να ταιριάξει περισσότερο με την νέα, αγιοβαλεντίνικη έξοδό του στην Αμερική, αντί να ποντάρει σε counter-programming και να ρίξει βάρος στους single white teenagers που θα ψάχνουν πού να πάνε να βρυχηθούν και να τραβήξουν τις τρίχες τους. Μαλακία που δεν ρωτάει και πόσο ψηλά μπορείς να πηδήξεις για την αγάπη.

Από τις πρώτες ματιές στις καλοκαιρινές μπλοκμπαστεριές που παραδοσιακά σκάνε μύτη τα Χριστούγεννα, δε θα μπορούσε να λείψει και το "most important movie ever shot in NYC" όπως (ειρωνικά φαντάζεσαι) το αποκαλούν ο Gawker και οι υπόλοιποι από τον Σεπτέμβρη που ξεκίνησαν τα γυρίσματα. Γυρίσματα που κάλυψαν τα κουτσομπολίστικα με παροξυσμό μεγαλύτερο από αυτόν των fan sites για τα αντίστοιχα συγκεκριμένου σκοτεινού ιππότη χωρίς θηλές πλέον στη στολή, γι' αυτό μην απορείς καθόλου που περισσότερος κόσμος ξέρει ότι το Sex and the City (2008) θα βγει στις αίθουσες τέλη Μαΐου απ' όσους περιμένουν τον Dark Knight (2008) τον Ιούλιο. Κατάσταση που αναμένεται να ανατραπεί τους επόμενους μήνες, ξεκινώντας από την ερχόμενη εβδομάδα, αλλά και πάλι η λιγότερο πωρωμένη με τη σειρά που ξέρεις θα εξακολουθεί να είναι η πιτσιρίκα που ξαναβλέπει όλες τις σεζόν στο DVD στα Ισπανικά, για να μάθει και τη γλώσσα. Οπότε μπορείς άνετα να υποθέσεις ότι και την ταινία θα τη περιμένει σχεδόν με τόση ανυπομονησία όση είχε και για τους 300 (2007), έστω και λιγότερο μούσκεμα εκεί πιο χαμηλά.

Πολλά μπορείς να πεις για το τίζερ (ότι αποκαλύπτει τα τέρατα του Cloverfield (2008) π.χ.) αλλά το βασικότερο ήταν ήδη γνωστό από τα γυρίσματα. Η ταινία έχει μάλλον την πιο πολυέξοδη φωτογραφία ποτέ, με καθρέφτες να έχουν στηθεί και σε ουρανοξύστες χιλιόμετρα μακριά για να λούζουν στο φως τις καλοθρεμμένες και καλογυμνασμένες μπουτάρες των φιλενάδων της Carrie, όσο προσπαθούν να την αναδείξουν λιγότερο αλογομούρα στις πανταλόνες της. Το βίντεο προσθέτει, αχρείαστα, και τα μπούτια της Sarah Jessica Parker και.. ξανθά χρωμοφίλτρα παραπέμποντας σε Χρυσά Κορίτσια. Και η stella του Glitter άφησε την προετοιμασία του αφιερώματος στα τελειότερα ρούχα της Κάρυ, ever, για να σου ζωγραφίσει την μεγάλη εικόνα που χάνεις όσο ασχολείσαι με τέτοιες λεπτομέρειες:

Οι μόδες έρχονται και φεύγουν, το ίδιο γρήγορα με τους άντρες και τα κιλά από τις δίαιτες express. Ο αγώνας όμως να βρεις το κατάλληλο outfit και να το σετάρεις με τα σωστά αξεσουάρ, παραμένει. Ευτυχώς, που τα κορίτσια του Sex and the City θα μας δώσουν τις συμβουλές τους για τις σχέσεις και τα ρούχα, καθώς περιδιαβαίνουν στη Νέα Υόρκη, ατσαλάκωτες μέσα σε designer φορέματα. Η Carrie φοράει τις Dior γόβες της (bye bye Manolo’s), και μαζί με τη Samantha, τη Charlotte και τη Miranda κάνουν αυτό που χιλιάδες γυναίκες γνωρίζουν, λόγω DNA: παθαίνουν υστερία ψωνίζουν, ψυχαναλύονται και ονειρεύονται τον τέλειο γάμο, όσο το κοινό κρατάει την ανάσα του: τι γυρεύει η Carrie μέσα σε ένα outrageous νυφικό της Vivienne Westwood; Το μόνο σίγουρο είναι πως οι υπερμεγέθεις μπουτονιέρες και τα τρουκς είναι ξανά στη μόδα!

Μετά από το σχετικό ορντέρβ σκηνών στο τηλεοπτικό Entertainment Tonight και φωτογραφιών στο USA Today χθες, ξεχύθηκε σήμερα στο δίκτυο μέσω του Moviefone, το trailer της πολυαναμενόμενης μεταφοράς του Speed Racer απ' το hall of fame των anime, στο κινηματογραφικό όραμα των Wachowski. Που μοιάζει περισσότερο με χρωματιστό όραμα LSD παραισθήσεων, και ως τέτοιο έχει χαιρετίζεται. Τουλάχιστον, αν όχι το ίδιο το δείγμα της, τότε σίγουρα η απόφασή του πρωτοποριακού αδερφάτου, για τη μεταφορά της ιστορίας πιτσιρικά που φτιάχνει υπεραμάξι με γκατζετιές για να λάβει μέρος σε υπεραγώνα, να δημιουργήσουν το υβριδικό είδος του live action anime. Αυτό απ' τους καλοπροαίρετους βέβαια, που δεν θέλουν να το αποκαλέσουν απλά και κατευθείαν, totally gay.

Κι αν περίμενες να δεις το επόμενο βήμα των απανωτών εικαστικών οργασμών που ήταν τα Sin City (2005) και 300 (2007), μπορείς σιγά-σιγά να ετοιμάζεσαι για κάτι το αναμφίβολα μοναδικό, και κατά πώς φαίνεται, μοναδικά αδιάφορο. Eκτός κι αν είχες ανατριχίλες νοσταλγίας όταν είδες τον Speed να φοράει τη μπότα του, οπότε υποθέτω μπορείς να περιμένεις ένα κάποιο ξεροχύσιμο. Κυρίως βέβαια απ' τα κολπάκια που θα κάνει το υπεραμάξι Mach και θα σου θυμίσει τα παιδικά σου χρόνια, κι όχι απ' το story που πιθανότατα θα σε αντιμετωπίσει σαν να τα διανύεις ακόμα.

Η εξαδέλφη της θέλει να της φάει το στέμμα, οι Ισπανοί της ετοιμάζουν ιερό πόλεμο και η Βασίλισσα Ελισάβετ θυμάται πως είναι και γυναίκα. Παρθένος. Παρακαλώ!Ναι, ακόμη και μια ιστορική ταινία εποχής μπορεί να έχει το... sequel της, με τον σκηνοθέτη Shekhar Kapur και την πρωταγωνίστρια Cate Blanchett να επιστρέφουν από το 1998 για να μας "διδάξουν" (στο περίπου) πως εξελίχθηκε ο βίος της Ελισάβετ της Πρώτης κατά την αποκαλούμενη "χρυσή περίοδό" της. Το αποτέλεσμα μπορεί να διολισθαίνει ελαφρώς οπισθοδρομικά σε σχέση με το προηγούμενο φιλμ, όμως, το glamour ουδείς εμίσησε, τη σαπουνόπερα επίσης!

Το σενάριο των Nicholson και Hirst εστιάζει στο ρομάντζο με τον τυχοδιώκτη Sir Walter Raleigh (ο Clive Owen σαν macho punk μετενσάρκωση του Douglas Fairbanks Jr.) και έχει γυαλίσει αιχμηρά και απολαυστικά τους διαλόγους του με την... ξαναμμένη Βασίλισσα, δημιουργώντας ένα εμπόλεμο ντουέτο που, σαφώς, σε κερδίζει στο πανί, ακόμη κι αν αισθανθείς πως η Blanchett μανιερίζει στο όρια μιας Katharine Hepburn που από λεπτό προς λεπτό πρόκειται να πετάξει στέμμα και γκαρνταρόμπα για να παίξει σε screwball σύγκρουση των δύο φύλων! Μοιραία, όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της πλοκής περιορίζονται σε ρόλους background, που ξεπετάγονται στην επιφάνεια μονάχα όποτε ο σκηνοθέτης έχει θυμηθεί να προσθέσει και ολίγη από δολοπλοκία ή "επικό" θέαμα στο φιλμ.

Όλως περιέργως, προτού ωριμάσει οποιαδήποτε αμφιβολία ή αντίρρηση σας γύρω από το φιλμ, εκείνο έχει φτάσει στα credits τέλους και σας αποχαιρετά με μια διάθεση ευχαρίστησης, κάτι σαν στάχτη στα μάτια κοινώς, επίτευγμα που θα χρέωνα κυρίως στα κοστούμια της δώστε - μου - το - Όσκαρ - και - μην - το - κουράζουμε Alexandra Byrne, στην αλά φωτοστέφανο διεύθυνση φωτογραφίας του Remi Adefarasin και, προφανώς, στο καστ το οποίο φροντίζει διαρκώς να απορροφά στοιχεία από την κινηματογραφική μαγεία του περίγυρου. Κι ας λέει το ρητό πως... "ότι λάμπει δεν είναι χρυσός".