Η Odeon σας προσκαλεί στην avant première του θρίλερ Αποπλάνηση. Την Τετάρτη 25 Ιουνίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Στην εποχή των Κοζάκων, το μεγαλύτερο από δυο αδέρφια σκοτώνει το μικρότερο από δυο άλλα αδέρφια, απ’ τα οποία το μεγαλύτερο ξεκινά να πάρει πίσω το αίμα του νεκρού του αδελφού.Μια αναζωογονητική ματιά στη δυαδικότητα των αδερφικών σχέσεων και των εναλλαγών τρυφερότητας και έντασης που κρύβουν, όπως τις εντοπίζει και αναδεικνύει με εντυπωσιακή ηρεμία και ευκρίνεια ο 35άρης Βέλγος, στην γαλήνη και την απειλη-τικότητα του πανέμορφου φυσικού τοπίου, στο οποίο δίνει εξίσου σημαντικό με τους χαρακτήρες του ρόλο , σ’ αυτή τη, σε εναλλαγές γοητευτική και βάναυση, συναρπαστική ιστορία εκδίκησης, που κέρδισε δικαίως το βραβείο επιτροπής στο περασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας. Εγκεφαλική ταινία δράσης (αν και όχι όσο ταινία εγκεφαλικής δράσης θα μπορούσε να είναι), χρωστά τα μέγιστα στο κουαρτέτο ηθοποιών που παρέχουν ερμηνείες αρκετά στιβαρές ώστε να εξασφαλίζουν την αφηγηματική συνοχή που θα μπορούσε να θέσει εν κινδύνω ο Micha Wald με την σεναριακή δομή των ξεχωριστών κεφαλαίων του, οι Κλέφτες Αλόγων υποφέρουν από τον προϊδεασμό φολκλορικότητας που πρέπει συνεχώς να μάχονται για να ξεπεράσουν, αλλά αν τον ξεπεράσεις κι εσύ, θα σου αποκαλύψουν αυτό που τελικά έχουν να σου δώσουν να πάρεις μαζί σου έξω απ’ την αίθουσα, που είναι μια ιστορία σκληρής ενηλικίωσης αξιοσημείωτα ουμανιστική μέσα στη μοβοροσύνη της, και διαχρονική μεν, εκ προοιμίου δε, αφού δεν κοντράρεται ποτέ στα σοβαρά με την εποχή στην οποία την τοποθετεί ο σκηνοθέτης της (και η οποία όπως θα θυμάσαι απ’ τη συνέντευξη που μας είχε δώσει πριν κάτι μήνες και φιγουράρει και στη σχετική σελίδα του αθηνοράματος σήμερα, προέκυψε συμβιβαστικά και δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη σημασία).

Ξουράφι αναλυτής της μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών CONTROL προάγεται σε πράκτορας και καλείται να προστατεύσει το σινάφι του αλλά και την πατρίδα από τα... πυρηνικά καυτά σχέδια του αρχηγού της τρομοκρατικής οργάνωσης KAOS..Σε μια εποχή στέρησης από πρωτότυπες ιδέες και σενάρια, το Χόλιγουντ στρέφεται και πάλι στο τιμημένο τηλεοπτικό παρελθόν, με τη διαφορά ότι για να θυμάστε την ομώνυμη επιτυχημένη σειρά, κάποιων σαφώς μικρότερων και διόλου wide ιντσών, θα πρέπει να είχατε γεννηθεί μερικά χρονάκια πριν από τα μέσα της δεκαετίας του '60... Κοινώς, η σημερινή νεολαία, που κόβει και τα περισσότερα εισιτήρια στα multiplex, δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, πόσο μάλλον να κατεβάσει και... πλερέζα όταν αντιληφθεί πως το πάλαι ποτέ δημιούργημα του Mel Brooks (ο βασικός creator της σειράς) έχει χάσει την κωμική του φόρμα στο βωμό της κασκαντερο-δράσης με τζεϊμσμποντικά πρότυπα. Να γίνω περισσότερο ειλικρινής; Εκεί που περιμένεις να δεις κωμωδία (η συντριπτική πλειοψηφία των αντίστοιχων σκηνών βρίσκονταν ήδη στο trailer) με ένα κάποιο κατασκοπευτικό background, το Get Smart (2008) σου αποκαλύπτει την αστοχία των λυπηρών προθέσεων των συντελεστών, οι οποίοι έχουν βάλει σ’ ένα μίξερ χιουμοριστικής αστοχίας από Ian Fleming μέχρι τον χιτσκοκικό Άνθρωπο που Γνώριζε Πολλά (1934/1956), και τολμούν να τα σερβίρουν με θράσος αλά True Lies (1994), για να φάνε, εν τέλει, τα μούτρα τους σε όλα τα ταμπλό! Η βλακωδώς μη εκφραστικότητα του Steve Carell προστατεύει τον κεντρικό ήρωα από κακοτοπιές ενός σεναρίου που δεν του κόβει ιδιαιτέρως (πόσο σαρκαστική η αντίθεση με τον τίτλο του φιλμ...), αλλά τη διαρκή επανάληψη αυτής της καρικατούρας θα τη βαρεθούν ακόμη και οι πιο ψύχραιμοι, δηλαδή εκείνοι που θα "τσιμπήσουν" με τις σεκάνς καταδίωξης και το εκρηκτικό κρεσέντο. Και για να κλείσω με μια "εξυπνάδα", δεν τους βλέπω για sequel. Με αντιλαμβάνεσαι;

Ο άντρας των ονείρων σου ανακαλύπτει ότι πάντα εσένα αγαπούσε, τη φανταστική του φίλη και μόνη γυναίκα στον πλανήτη που δεν έχει πηδήξει. Η 68η ρομεντί, αυτού του αιώνα, που καταλήγει σε εισβολή την ώρα του "speak now or forever hold your peace". Ο Γάμος του Καλύτερού μου Φίλου (1997) με τα φύλα διεστραμμένα αντεστραμμένα.Υπάρχουν δεκάδες τρόποι να περιγράψεις με ένα δυο κλισέ ολόκληρο το Made of Honor (2008) και προφανώς δεν έτυχε, σε μια ταινία που αποτελούσε υποτίθεται γυναικεία αντιπρόταση στον Iron Man (2008). Όμως είναι αυτή η σιδερένια και μηχανική. Μοναδική της πρωτοτυπία, το ψεκάστε-σκουπίστε στο (συνήθως παρατεταμένο ηδονικό) ξεκαθάρισμα ότι το πρωταγωνιστικό ζευγάρι και αγαπιέται παράφορα και είναι και ιδανικό και χωρίς να το ξέρει: τα όποια αισθήματα κυρίως.. δηλώνονται συνοπτικά (αντί να φαίνονται) όμως αυτό τελικά λειτουργεί, σπρώχνοντας το ρυθμό και δείχνοντας μια κάποια ειλικρίνεια στην αντιμετώπιση και του θεατή και της θεατούς (με τη παραδοχή ότι σερβίρει, κατά παραγγελία, ένα κόσμο όπου οι πράξεις δεν έχουν καμία σημασία αλλά τα αναντίστοιχα λόγια τεράστια). Το (μεγάλο) πρόβλημα είναι ότι μένουν άπειρα λεπτά να ψεκάσει η γενικά ψεκασιάρα σκηνοθεσία και γεμίζουν με σεναριακές εμπνεύσεις ανέμπνευστες όσο ο τίτλος ή η τοποθέτηση του McDreamy σε σκοτσέζικο φόντο. Σε σημείο που όταν βλέπεις στιγμιότυπα από DVD του εμπορίου με οδηγίες για δεσποινίδες επί των τιμών, να μη ξέρεις αν είναι κάνα χοντρό αστείο σα τις κωλομπίλιες που φοράει μια γριά στο λαιμό στη μισή ταινία, μαύρη διαφήμιση, απεγνωσμένη προσπάθεια απόδειξης γνώσης του θέματος ή (το πιο πιθανό) βαρεμάρα να γυριστεί καμιά παραπάνω σκηνή.

Ο Patrick Dempsey κάνει αξιοπρόσεκτα ότι μπορεί για να συνεχίσει το καινούριο του σερί που άνοιξε το Enchanted (2007) για μια γενιά που πιθανά δε θυμάται και πολλά (γιατί έβλεπε μαστούς πάρα πολύ κοντά τότε, όχι γιατί έπαθε Αλτσχάιμερ τώρα) από το superstardom του στα nerdy 80s. Αλλά δεν έχει την εκπληκτική άνεση της Katherine Heigl στη προηγούμενη γαμοταινία που ξεπήδησε από το Grey's Anatomy. Όπως και να 'χει, η σύντομη τελευταία εμφάνιση του Sydney Pollack, να διαπραγματεύεται τον αριθμό από τακτικές υποχρεωτικές πίπες με τη μέλλουσα 7η γυναίκα του, στην εκκλησία του γάμου, αξίζει ένα τουλάχιστο αστέρι από μόνη της.

Διάφορες εγκυμονούσες, σε διάφορα σημεία της Γης, γενούν με διάφορους τρόπους.Σχηματική μελέτη διαφόρων μεθόδων φυσικής και βοηθούμενης γέννας, που δίχως να εξερευνά ιδιαίτερα καμία τους, ή να εντρυφεί στις επιπτώσεις και τα προτερήματα / μειονεκτήματα της μιας επί της άλλης, λειτουργεί περισσότερο σαν ευκαιρία βελτίωσης εκφοράς επιφωνημάτων «αχουτομωρέ» και «τιγλυκοπουείναι», εξασφαλίζοντας την απόστασή του απ’ τα pregophilliac φετίχ στρέφοντας τις κάμερες σε σχεδόν αποκλειστικά μη θελκτικές εγκυμονούσες και εδραιώνει την αξιοπρέπειά του απορρίπτοντας τις γραφικές αναπαραστάσεις της επί του προκείμενου διαδικασίας. Κάπου μέσα παίζει και μια υποπλοκή με έκλειψη ηλίου που δεν αποκτά ποτέ σαφή χαρακτήρα για να δώσει τουλάχιστον μια υφή X-File στο ντοκιμαντέρ, μπας και το σώσει απ’ το σακί με τα υπνωτικά, και μάλιστα τα επικίνδυνα, αφού στις παρενέργειές του έχει και καραμπινάτη ανακατωσούρα γυναικείων ορμονών, με τα γνωστά συμπτώματα του «ποτεθαγινωμάνα». Ωστόσο, αν είσαι στην ανάποδη κατηγορία που προσπαθείς να πείσεις τη σύζυγο να σε κάνει πατέρα, μπορεί να σε βοηθήσει να τη ρίξεις, αφού επί το πλείστον τα πιτσιρίκια πετάγονται απ’ τις κοιλιές πιο εύκολα, πιο γρήγορα και πιο ανώδυνα απ’ ότι βγαίνουν τα παγάκια απ’ τις κυψέλες.

Το πιο αναμενόμενο trailer των τελευταίων εβδομάδων, αυτό για το Miracle at St. Anna (2008) του Spike Lee, κυκλοφόρησε τη Παρασκευή στο Yahoo! Movies. Και ήταν αναμενόμενο με την έννοια ότι και η Μαρία η Κουτσή πια ξέρει ότι ο σκηνοθέτης δεν υιοθετεί απλά τις πιο ακραίες απαιτήσεις για αντιπροσωπευτικότητα, συμπερίληψη και λοιπές αντι- (και όχι μη) ρατσιστικές θεωρήσεις, στιλ "σε κάθε ταινία για σύρραξη στην οποία συμμετείχαν αποκλειστικά λευκοί πρέπει να εμφανίζεται και ο αράπης που τους καθάριζε τις τουαλέτες". Αλλά, τις υιοθετεί στρατηγικά και μάλλον αποκλειστικά για να πουλήσει τις ταινίες του. Και προφανώς αυτή τη φορά έχει πολύ εμπόρευμα να διαθέσει, αν κρίνεις από το ότι τη σχετική διαφήμιση - δημόσια επίθεση διαρκείας, την έκανε με βάση ανύπαρκτα ιστορικά στοιχεία ισχυριζόμενος ανύπαρκτο αποκλεισμό μαύρων. Και την έκανε, για.. προπέρσινη ταινία, το Flags of Our Fathers (2006), στον Clint Eastwood που όχι μόνο πάσχει από απόλυτη αχρωματοψία αλλά έχει και τη τάση να τα λέει χύμα σε όλους με αποτέλεσμα να του λείπουν οι φίλοι σε ψηλές θέσεις που προστατεύουν από κάτι τέτοια.

Το εμπόρευμα, είναι κατά κύριο λόγο ιταλική επένδυση (των Luigi Musini και Roberto Cicutto που είχαν την ανεξάρτητη Mikado) αλλά με συμμετοχή και διανομή της Touchstone, η οποία έχει πια περιοριστεί σε 1-2 ταινίες το χρόνο μετά το γενικότερο scale back της Disney. Επομένως η αμερικάνικη προώθηση δε θα είναι ασήμαντη, και όπως όλες τέτοιο καιρό έχει και οσκαρικές φιλοδοξίες, ενισχυμένες από τις εκστατικές κριτικές που γράφει.. ο Spike Lee (κομπλέ με "joint" αντί για "film") για όποιον ενδιαφέρεται να τις δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι αναφέρουν ότι οι δοκιμαστικές προβολές ακόμα ψάχνουν να βρουν ισορροπία ανάμεσα σε όλα τα, στρατιωτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, πολιτισμικά και φανταστικά, στοιχεία των γυρισμάτων. Στοιχεία όλα δανεισμένα από το μυθιστόρημα του James McBride που υπογράφει και το σενάριο και εμπνεύστηκε την ιστορία από τη σφαγή του πληθυσμού του ιταλικού χωριού Sant'Anna di Stazzema από τους Γερμανούς, αλλά και από την 92 Μεραρχία Πεζικού, τη μοναδική μαύρων Αμερικάνων στην Ευρώπη κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όπως βλέπεις και μόνος σου στο τιζεροτρέιλερ που υποδέχτηκαν με ανακούφιση τα διαδίχτυα --ελπίζοντας να απαλλαχτούν από δηλώσεις τύπου "θα ακολουθήσω το δύσκολο μονοπάτι του Obama" ακολουθούμενες από τη σχετική δύσκολη σιωπή για.. πεντεδέκα λεπτά και καταιγισμό κατηγοριών και προσωπικών χαρακτηρισμών στη συνέχεια--, η φωτογραφία του Matthew Libatique (που ο Lee έμαθε από τον Aronofsky) απέκτησε ένα πιο μεσογειακό φως για να πάει με το τοπίο. Και η Touchstone δε σκοπεύει να σε μπλέξει περισσότερο απ' ότι χρειάζεται για να σε δελεάσει, ούτε φυσικά να αναγνωρίσει τιποτάλλο πέρα από τον πετυχημένο Inside Man (2006), ούτε καν τη δικιά της 25η Ώρα (2002), στην ιστορία του σκηνοθέτη. Σκηνοθέτη που, στη σύνοψη, μπορεί να γυρίσει και καλές ταινίες, φαίνεται να έκανε το σωστό να μην μπλεχτεί στο σενάριο (που με τη σειρά του φαίνεται αρκετά σχηματικό και μπλεγμένο στους στόχους του, χωρίς άλλη.. βοήθεια) και περιμένει τώρα από τον μόνιμο μονταζιέρη του (που δε τα 'χει συνηθίσει λέει αυτά τα ευρωπαϊκά εκτός των άλλων) να κάνει το θαύμα του. Και είναι λίγο πολύ θρασύδειλος μαλάκας κατά τα άλλα.

Ένα κίτρινο χέρι που κλέβει ένα d'oh-nut, έκλεψε και τις ψήφους των φετινών Key Art Awards του The Hollywood Reporter, της διοργάνωσης που κάθε χρόνο τιμά τις προωθητικές εμπνεύσεις του Hollywood, και φέτος τίμησε τις αντίστοιχες του περάσματος των κατοίκων του Springfield, ως best of show στο έντυπο κομμάτι του, με ειδική μνεία στο αντίστοιχο stand του.


Με άλλες δυο πρωτιές για καλύτερο site και ειδική μνεία Νέων Μέσων στην κινηματογραφική προώθηση, το The Simpsons Movie (2007) μοιράστηκε την κορυφή των τεσσάρων βραβεύσεων την Παρασκευή, με το 300 (2007) και το No Country for Old Men (2007), που αναγνωρίστηκαν για καλύτερα trailer δράσης, διεθνή trailer και τηλεοπτικά spot, ειδική μνεία στην έντυπη διαφήμιση και new media οικιακού πακέτου το πρώτο, και για καλύτερη διαφημιστική καμπάνια, καλύτερο trailer δραματικής, καλύτερα motion graphics και μνεία χρήσης οπτικοακουστικών μέσων το δεύτερο. Best of Show ανακηρύχθηκαν και τα Bee Movie (2007) στο οπτικοακουστικό και Borat! (2006) στο πακέτο προώθησης του DVD, ενώ το νοσταλγικό ρετρό του Grindhouse (2007), η φουσκωμένη κοιλιά της Juno (2007), και η μαγική εικόνα του Premonition (2007), μάζεψαν τα βραβεία για καλύτερες αφίσες θρίλερ, κωμωδίας και δράματος αντίστοιχα. Όπως και πέρσι, το βραβείο αφίσας ντοκιμαντέρ πήγε στο βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ, που φέτος ήταν το Taxi to the Dark Side (2007), ενώ ο επίσης Οσκαρούχος Ρατατούης (2007) αναδείχθηκε καλύτερη αφίσα οικογενειακής ταινίας και το Knocked Up (2007) βραβεύθηκε για καλύτερη διεθνή αφίσα, ανεβάζοντας τον Judd Apatow στη σκηνή για να αναγνωρίσει ότι κλείνει έναν κύκλο, τιμώμενος από ανθρώπους που παλιά θεωρούσε fucking assholes, και φέτος του έδωσαν και το Βραβείο Οραματιστή, γιατί με τη δουλειά του εμπνέει τους διαφημιστές να κάνουν σπουδαία πράματα.



Δες/Κρύψε όλους τους νικητές

---

BEST CAMPAIGN
-- No Country for Old Men, Miramax

BEST OF SHOW-- AUDIOVISUAL
-- Bee Movie, The Ant Farm/Sameth A.D.V., Dreamworks Animation/Paramount Pictures

BEST OF SHOW -- PRINT
-- The Simpsons Movie, Drissi Advertising, Inc., Idea Planet, LP, Twentieth Century Fox

BEST OF SHOW -- HOME ENTERTAINMENT
-- Borat, CMP Home Entertainment, & Fox Home Entertainment

ACTION ADVENTURE/HORROR TRAILERS -- FIRST PLACE
-- 300, Mojo, LLC, Warner Bros.

ACTION ADVENTURE/HORROR TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- War, Ocean, Lions Gate

ACTION/ADVENTURE/HORROR PRINT -- FIRST PLACE
-- Grindhouse, BLT & Associates, Inc., The Weinstein Co. / Dimension

AV TRAILERS - HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- Blade Runner, Skip Film, Warner Brothers Home Entertainment

BEST COPY LINE-(ALL MEDIA) -- FIRST PLACE
-- The TV Set, Crew Creative, Think Film

BEST WEBSITE DESIGN -- FIRST PLACE
-- The Simpsons Movie, 65 Media, 20th Century Fox

COMEDY PRINT -- FIRST PLACE
-- Juno, BLT & Associates, Inc., Fox Searchlight

COMEDY TRAILERS -- FIRST PLACE
-- Superbad, Ignition Creative, Sony

COMEDY TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- Juno, Seismic Productions, Fox Searchlight

DOCUMENTARY A/V TRAILERS & TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- God Grew Tired of Us, Trailer Park, New Market Films

DOCUMENTARY PRINT -- FIRST PLACE
-- Taxi to the Dark Side, Cold Open, ThinkFilm

DRAMA PRINT -- FIRST PLACE
-- Premonition, Ignition Print, Sony Screen Gems

DRAMA TRAILERS -- FIRST PLACE
-- No Country For Old Men, Giaronomo Productions, Inc., Miramax Films

DRAMA TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- There Will Be Blood, The Pant Farm, Paramount Vantage

DVD PACKAGING-HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- Saturday Night Fever 30th Anniversary Special Collector's Edition, SR3 Solutions, Paramount Home Entertainment

FAMILY PRINT -- FIRST PLACE
-- Ratatouille, Animation Creative Services, The Walt Disney Studios/Pixar Animation Studios

FAMILY TRAILERS -- FIRST PLACE
-- Bee Movie, The Ant Farm/Sameth A.D.V., Dreamworks Animation/Paramount Pictures

FAMILY TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- Ratatouille, Craig Murray Productions, The Walt Disney Studios

FESTIVAL/MARKET PRINT -- FIRST PLACE
-- LA Shorts Fest, Crew Creative, LA Shorts Fest

HOME ENTERTAINMENT - SPECIAL RECOGNITION -- FIRST PLACE
-- All Harry Potter Films, 30sixty Advertising+Design, Inc., Warner Home

INTERNATIONAL A/V TRAILERS & TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- 300, Mojo, LLC, Warner Bros. International

INTERNATIONAL PRINT -- FIRST PLACE
-- Knocked Up, Crew Creative, Universal Pictures

MOTION GRAPHICS -- FIRST PLACE
-- No Country For Old Men, Matthew Cohen Creative, Buddha Jones, Miramax

NEW MEDIA-HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- 300, Hybrid Studio, a Division of The Visionaire Group, Warner Bros. Home Entertainment

OUTDOOR ADVERTISING PRINT -- FIRST PLACE
-- Transformers, BLT & Associates, Inc., Dreamworks SKG / Paramount Pictures

SPECIAL RECOGNITION AUDIOVISUAL
-- No Country For Old Men, Matthew Cohen Creative, Buddha Jones, & Miramax

SPECIAL RECOGNITION NEW MEDIA
-- The Simpsons Movie, 65 Media, 20th Century Fox

SPECIAL RECOGNITION PRINT
-- 300, Mojo, LLC, Warner Bros. International

THEATRICAL STANDEES PRINT -- FIRST PLACE
-- The Simpsons Movie, Drissi Advertising, Inc., Idea Planet, LP, Twentieth Century Fox

TV SPOTS-HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- Borat, CMP Home Entertainment, Fox Home Entertainment

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Première της ταινίας τρόμου [REC]. Την Τετάρτη 18 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα στα Ster Cinemas στον Αγ. Ελευθέριο.

Δανοβραζιλιάνα ταξιδιάρα ιεραπόστολος επισκέπτεται το αγόρι της, μοναχικό νέο σε μικρή παγωμένη και εξίσου θρησκευόμενη βορειοαμερικάνικη πόλη. Οι συγγενείς του καταλαβαίνουν φυσικά ότι δε μπορεί να κοιμηθεί σπίτι του, ανέχονται ότι τη γνώρισε στο διαδίχτυο και είναι φτιαγμένη από 100% μη βιοδιασπώμενη σιλικόνη, αλλά δυσκολεύονται με το ότι δε μπορεί να πάρει τα πόδια της.Ο Λαρς και η Κούκλα του (2007) δε φιλοδοξούν βέβαια να κατοχυρώσουν τις σχέσεις άντρα και κομματιού πλαστικού, αφού αυτές είναι πια τόσο καταξιωμένες στη συνείδηση μιας κοινωνίας ρατσιστικά βιολογικά στραμένης στο κρέας που ακόμα και ο Will Smith μπορεί να τις έχει (έστω και με απαρχαιωμένα μοντέλα) επί της οθόνης. Ούτε προσπαθούν να σε πείσουν ότι δεν συνοψίζονται όλες οι ψυχικές ασθένειες στην εξής μια, την.. ψυχασθένεια, αφού αυτό δε πρόκειται να σου συμβεί ποτέ. Εξαιρετικά απλά, το φιλμ προτείνει στις ανθρώπινες ομάδες να αντιμετωπίζουν, ας πούμε τις κλινικές αυταπάτες, με τον ίδιο σοβαρό τρόπο που μάθαν (κυρίως δια της ευγενικά προσεγγιστικής μεθόδου γνωστής ως "οι εννιά ουρές" από το εργαλείο που χρησιμοποιεί) να συμπεριφέρονται μπροστά σε σωματικές και διανοητικές παθήσεις. Πολύ περισσότερο εφόσον είναι συνυπεύθυνες, σύμφωνα με την πανάρχαια αντίληψη που επιχείρησε να (επανα)εκλαϊκεύσει μέχρι και μια κάποτε Πρώτη Κυρία στην Αμερική, και εκεί τουλάχιστο δεν υιοθετείται μόνο για μεγάλωμα παιδιών. Δυστυχώς, παντού, ελάχιστοι προσπάθησαν να καταλάβουν, κάποιοι κάτι άκουσαν ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς τους, οι πολλοί περιμένουν το remake με τον Adam Sandler για να συγκινηθούν ανάμεσα στους ήχους μασουλήματος ποπκόρν και να το ξεχάσουν μόλις βγουν από την αίθουσα. Ευτυχώς, στην Αμερική τουλάχιστο, η brilliant φάρα των σεναριογράφων τίμησε, όπως έχεις μάθει να περιμένεις πια από αυτή, τη προσπάθεια με μια οσκαρική υποψηφιότητα.

Και το απίστευτο, μόνο με τη καλή έννοια, σενάριο είναι το πιο δυνατό σημείο της παραγωγής. Με χιούμορ υπόγειο και μορφωμένο όπου χρειάζεται, παραδέχεται ότι κάποιοι θα κορόιδευαν ή θα προτιμούσαν να "λογικέψουν" τον ήρωα, τους εκπροσωπεί όλους με την αρχική αντίδραση του αδερφού του, δείχνει ότι το καλύτερο που θα κατάφερναν είναι αυτό που θα βγάζαν και με το να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο μέχρι η κούκλα να αποσυντεθεί (σε καμιά 500αριά χρόνια για τα πολυμερή), και δε ξανασχολείται. Ούτε χρησιμοποιεί κανένα χαρακτήρα για να περάσει να πει την ατάκα-μαλακία του και να εξαφανιστεί, αντηχώντας αυτό που σκέφτεσαι, ούτε μασάει για σένα "αναπαριστάνοντας" τι βλέπει ο πρωταγωνιστής. Έχει πραγματικές ιστορίες να πει, πραγματικές συζητήσεις να ανοίξει (πότε θα γίνεις καμιά φορά άντρας, για παράδειγμα) και η σκηνοθεσία το ακολουθεί με πραγματική άνεση, περνώντας από τα αστεία στα συγκινητικά, απηχώντας την ευκολία με την οποία μια μικρή κοινωνία (και όχι μόνο Λουθηρανή) συχνά περνάει από.. μικρότητες σε σεβασμό του δράματος κάποιου ανθρώπου της. Αδύνατο σημείο στο σύνολο, ο Ryan Gosling, indie king πια, δε φαίνεται να αισθάνεται και τόσο άνετα στα ζεστά γιαγιαδίστικα πουλόβερ του, σε αντίθεση με το υπόλοιπο καστ. Σαφώς και δε μανιερίζει στις πολύ συγκεκριμένες σκηνές (κάτω από προφανώς συγκεκριμένες οδηγίες) στις οποίες έχει να αναπαραστήσει τις φυσικές αντιδράσεις του σώματος όσο το διχοτομημένο μυαλό του παλεύει να συνθέσει ενιαία πραγματικότητα. Αλλά ψιλοσέρνει την υποκριτική του, σα τα κιλά που πήρε για το ρόλο, φυσικά μεν προσωρινά δε, πιο χαρακτηριστικά στις σκηνές που φανερά του 'χουν ζητήσει να αυτοσχεδιάσει (και καταλήγουν οι μοναδικές άτσαλες).

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Το 2003, η αμερικάνικη κοινότητα, γενναία και ανθρώπινα, υποκρίθηκε ότι έβλεπε παντού όπλα μαζικής καταστροφής, όπως ο αγαπημένος της Πρόεδρος, Νταμπλιγιουμπούς.

Ο απίθανος Χουλκ προσπαθεί να κερδίσει αγάπη και κατανόηση παλεύοντας τον Έκτρωμα.Φιλοδοξώντας να ανατρέψει την «αποτυχία» του σκέτου Χουλκ (2003) (που έφτασε τα $245 εκατομμύρια με $137 μύρια budget), ο Απίθανος Χουλκ (2008) ξεκίνησε χαρακτηριστικά απ’ το casting του ακόμα να ξορκίζει οποιαδήποτε συνδεσιμότητα με την πρώτη ταινία, κρατώντας μακριά όποιον ηθοποιό κρατούσε κεντρικό ρόλο την πρώτη φορά, και ολοκλήρωσε φτιάχνοντας μια credit sequence που ξαναγράφει την ιστορία της καταγωγής του πράσινου τέρατος, διαγράφοντας με ιδιαίτερη επιμέλεια, το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα που είχε στήσει ο Ang Lee, ψάχνοντας (εναγωνίως ίσως) παραλληλισμούς της κληρονομικής βίας της ταινίας, με εκείνες της οργισμένης Αμερικής του μετά-9/11 υιού Bush. Παραδόξως, το reboot του Leterrier κατέληξε να μοιάζει ανησυχητικά με το non-prequel του, τουλάχιστον στο μέγεθος του σχιζοφρενικού χάσματος στο δίπολο δράμα-περιπέτεια, και όχι μόνο γιατί το δικό του (και του συν-σεναριογράφου και πρωταγωνιστή του, Edward Norton) επιθυμητό τελικό cut θα εστίαζε πολύ περισσότερο στο ψυχολογικό υπόβαθρο του μίζερου ταλαιπωρημένου κλαψομούνη ήρωά τους που θέλει να απαλλαγεί απ’ το πολύ πιο ενδιαφέρον (εικονογραφικά, αν μη τι άλλο) ευερέθιστο και μαχητικό σε βαθμό καταστροφικής δύναμης της φύσης άλλο του μισό. Αλλά και γιατί με το cut που τους έφτιαξε τελικά η Marvel, στην πρεμούρα της να εξασφαλίσει ότι η δραματουργία δεν θα παρασκεπάζει την πυροτεχνουργία, κατάφερε ακριβώς το αντίθετο.

Γιατί με τον Norton που κάλεσαν ως σωτήρα, να συνεχίζει το ερμηνευτικό του σερί όπου αφήνει ακόμα και τα κασώματα απ’ τις πόρτες να του κλέβουν την παράσταση και τους μόνους που αποδίδουν ερμηνευτικά να είναι ο William Hurt, τα πολυβόλα των κομπάρσων του, και το ανθεκτικό στα γαστρικά υγρά USB του πρωταγωνιστή (θα καταλάβεις όταν το δεις), και με τον Leterrier να αποδεικνύεται τόσο ανεπαρκής ώστε σε σκηνές που οι ήρωές του χρησιμοποιούν μόνο τους μύες που χρειάζονται για να μιλήσουν εσύ να απορείς γιατί δεν ακούς βραζιλιάνικα, οι παραγωγοί θα έπρεπε τελικά να κληθούν υπόλογοι όχι που δεν άφησαν τους δημιουργούς να παρουσιάσουν το πλήρες όραμά τους, αλλά που δεν έκοψαν παντελώς τους διαλόγους, αφήνοντας μονάχα τον Lou Ferrigno να γρυλίζει HULK SMASH σε λούπα. Και ok, από ένα πράσινο υπεργραμμωμένο τέρας δεν απαιτείς ρεσιτάλ εκφραστικότητας –-ούτε κι απ’ τα ανθρωπόχρωμα αντίστοιχα, άλλωστε-- αλλά όσο αμελητέα προβληματικό κι αν το βρίσκεις που η ταινία αφήνει σχεδόν όλη την ανάπτυξη χαρακτήρων στο non-prequel που δεν υπάρχει, είναι ολότελα αβάσταχτο η λίγη που κρατάει, να είναι αρκετά χάλια ώστε να εύχεσαι να μην υπήρχε επίσης. Αλλά κι αν την κόβαν, τι θα έμενε; Το crew του Leterrier με άνεση υπερβαίνει τις σκηνές δράσης του Lee (που δεν ήταν λιγότερο άβολες απ’ ότι οι ερωτικές του στο Lust, Caution (2007), εδώ που τα λέμε), με βαβουριάρικα εκρηκτικές, φροντισμένες στα ψηφιακά (που στοιχειοθετούσαν καταδίκη σε εκτελεστικό απόσπασμα την πρώτη φορά) και απλόχερες τεστοστερονικά, αλλά όχι ιδιαίτερα incredible ευρηματικά (παράδοξο, αν σκεφτείς το ξαναγράψιμο της Φυσικής που έκανε ο Leterrier στους Transporters του), παρά μάλλον αναμενόμενες ανιαρά, χωρίς ρυθμό ριγμένες στη σειρά, και ευκολοξέχαστες τελικά. Τη δε τεράστια διαφορά της δυνητικής επιτυχίας απ’ τον τελική αποτυχία του revamp, θα την καταλάβεις και μόνος σου διαισθητικά, όταν το νεύρο θα ανέβει εκθετικά, στην τελευταία σκηνή, που είναι από άλλη ταινία ουσιαστικά.

Ξεκινώντας απ’ τη Νέα Υόρκη, εξαπλώνεται στην Αμερική επιδημία που κάνει τους ανθρώπους να περπατάνε ανάποδα, να χάνουν το νόημα και να αυτοκτονούν. Περίπου emo δηλαδή, αλλά χωρίς το styling και το μελόδραμα.Οι αρχές σπεύδουν να φορτώσουν το ανεξήγητο συμβάν σε τρομοκράτες, η πορεία της επιδημίας που ξεκινά απ’ την πηγμένη στην ιντελιγκέντσια ανατολική ακτή, ανάγει ως γη της επαγγελίας την ηλιόλουστη δυτική, οι ήρωές μας ξεκινούν ένα road trip με συνταξιδιώτες ευαγγελιστές της επανεκτίμησης των hot dogs (ως παρεξηγημένη τροφή, με πρωτεΐνες και cool σχήμα) και η ιστορία τους εξελίσσεται σε κάτι που θα μπορούσα μόνο να χαρακτηρίσω ως οικολογικό θρίλερ, που πηγάζει απ’ το πιο σύγχρονο και της μοδός, οικουμενικό τριπάκι ενοχών. Κι όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μιας απολαυστικής κανιβαλιστικής κριτικής της Αμερικανικής και όχι μόνο μενταλιτέ (φαντάσου μονάχα ευρείας κλίμακας στρατιωτική επίθεση στην πηγή της επιδημίας), αντί για το ρεσιτάλ ατμοσφαιρικής μαλακίας που είναι, με τα ερασιτεχνικά φυτεμένα θεμέλια των χαρακτήρων και της πλοκής στους διαλόγους, να είναι τόσο τεχνητά και καταστροφικά για την δημιουργία της απαιτούμενης ψευδαίσθησης πραγματικότητας στο θεατή, όσο και τα φυτεμένα ανά τακτά διαστήματα ραδιόφωνα που συναντούν οι ήρωες στους αγρούς και τους κρατούν κι αυτούς κι εσένα ενήμερους για τις εξελίξεις. Τόσο που να ελπίζεις ότι ως το σούρουπο θα ’χουν πετύχει και καμιά plasma τηλεόραση κάτω από κάνα πλάτανο να δουν την Εθνικάρα, αντί να συνεχίσουν αυτό το οδοιπορικό αστειοτήτων, ευκολιών και ενοχλητικών κλισέ, που προσπαθεί ο Shyamalan να περάσει για επεισοδιακή δραματουργία, σε μια εκνευριστικά απογοητευτική απόδοση, που το μόνο που καταφέρνει είναι να δικαιώσει όσους τον έθαβαν απ’ τον Άφθαρτο (2000) και μετά, και να κάνει τύπους σαν κι εμένα να νιώθουν πολύ παπάρες που τον δικαιολογούσαν ως ασταθή αλλά ελπιδοφόρο. Η ελπίδα πεθαίνει, όταν ο Shyamalan σώζει τον κόσμο με το πράσινο της αγάπης και πετυχαίνει την συμπαντική ανασυγκρότηση μέσω της επανένωσης της αγίας οικογένειας, σε μια απ’ τις πιο άκομψες, πρόχειρες και χοντροκομμένες δουλειές που μπορείς να πετύχεις σε αίθουσα.

Μετά το πρώτο teaser που κόπηκε βιαστικά για να προλάβει τη Sarah Marshall στις αίθουσες, δυο ακόμα που προσπάθησαν να δώσουν το πνεύμα της ταινίας (και μπορείς να τα δεις στην επίσης πνευματώδη επίσημη σελίδα), μια καινούρια αφίσα που ξανάπιασε το καροτσάκι της προωθητικής, και αρκετές προσπάθειες για viral, η Sony Pictures Classics έβγαλε στο Yahoo! Movies το θεατρικό trailer του Wackness (2008) για να σου θυμίσει ότι έπιασε καλοκαιράκι και θα ιδρώνεις φρέσκος για σκότωμα. Kαι παράλληλα, νοσταλγικά, εκείνα τα άλλα που πέρναγες σε εξωτικές τοποθεσίες σα το Brooklyn και το Queens.

Η SPC, με ένα μεράκι από τα παλιά να μπλέκει με παραγωγές που πιστεύει (και μια ομόφωνη κατακραυγή από τους πανέξυπνους των διαδιχτύων), καταφέρνει αξιοπρόσεχτα να σμπρώχνει σε κοινή θέα μια ταινία γεμάτη αγαπημένες νεανικές συνήθειες: βρίσιμο, μαριχουάνα, σεξ και λοιπά. Και σε αυτόν το σταθμό δίνει έμφαση στην ιστορία, προσπαθώντας να την ξεκαθαρίσει κάπως, στο soundtrack, βγάζοντάς το πρώτο όνομα, και στη φωτογραφία, που κάνει τα $5-6 εκατομμύρια του προϋπολογισμού (και ειδικά σε φιλμ "περιόδου") να φαίνονται χολιγουντιανά. Μέχρι το μεγάλο ξεκαθάρισμα, στο κόκκινο trailer, τα νέα πίσω από τον προβολέα λένε ότι κόπηκαν ακόμα δέκα λεπτά περίπου από την κόπια που έκανε το γύρο των φεστιβάλ (και ήταν ήδη 40-50 συντομότερη από την αρχική), με αποτέλεσμα ο ρόλος της Famke Janssen να έχει περιοριστεί σε περαστικής για φωτογραφίες και οι 26 θαυμαστές της να έχουν ξεκινήσει τη σχετική διαμαρτυρία.

Για τα 114 λεπτά της τελικής διάρκειας της απόπειρας της Marvel να αναστήσει κινηματογραφικά τον δεύτερο σε πωλήσεις comic ηρωά της, πολλά έχουν ειπωθεί και περισσότερα μένει να ειπωθούν ακόμα, αφού αν εξαιρέσεις τα trolls που εκπσερματώνουν στο AICN χαιρετίζοντας ως Μεσσία τον νέο απίστευτο Hulk, η εταιρεία έχει περιορίσει στο ανύπαρκτο τις διαρροές αντιδράσεων στο επί της οθόνης τελικό αποτέλεσμα της έκθεσης του Ed Norton σε ακτινοβολία γάμμα-τους-τη-μάνα (περιορίζοντας προφανώς και τις αντίστοιχες δημοσιογραφικές προβολές), αφήνοντας την τσαντίλα του ηθοποιού / παραγωγού / σεναριογράφου / σκηνοθέτη / ψαροντουφεκά στα παρασκήνια, να κάνει την προωθητική δουλειά που κάνει πάντα μια ιντριγκαδόρικη διαμάχη, ενώ η βροχή από spots και κλιπάκια μαζεύει όσους δεν θα πετύχαιναν έτσι κι αλλιώς τον Norton ακόμη κι αν δεν αρνιόταν να σπρώξει την ταινία με συνεντεύξεις κι εμφανίσεις, και δεν θα τους λείψει η τζίφρα του στα σεναριακά credits (λόγω επιταγής της WGA, λέει, που έκρινε ότι το τελικό σενάριο, δεν διαφέρει αρκετά απ’ το προσχέδιο του Zack Penn για να δικαιολογεί αναγνώριση αλλότριας συμβολής). Περίπου όλον τον πλανήτη δηλαδή. Ο κύριος λόγος της τελευταίας διαφωνίας του Norton και του σκηνοθέτη Louis Leterrier με τη Marvel (που ρισκάρει πολλά σ’ αυτή την in-house προσπάθεια κινηματογραφικής εδραίωσης κι επέκτασης του Marvel-verse) ήταν περίπου ένα μισάωρο υλικού που απαιτούσε η εταιρεία να κοπεί στο τελικό μοντάζ, περιορίζοντας την ταινία σε κάτι λιγότερο από δύο, σημαντικά λιγότερο δραματικές και αρκετά περισσότερο περιπετειώδεις, ώρες --που μεταφράζεται σε λιγότερο Banner και περισσότερο Hulk, ουσιαστικά. Κι αν θες τις εντυπώσεις μου απ’ τη σημερινή δημοσιογραφική, με τον τρόπο που διαχειρίζεται ο Leterrier το δράμα, κάνοντάς σε να απορείς γιατί οι χαρακτήρες δεν μιλούν Βραζιλιάνικα, προφανώς το μόνο άδικο που είχε η Marvel, ήταν που δεν ζήτησε ο μόνος που θα ακούγεται, να είναι ο Lou Ferrigno σε λούπα.

Αλλά τα κριτικά θα σ’ τα κρατήσω για την Πέμπτη που θ’ ανοίξει η ταινία και θα σ’ αφήσω να δεις το χορταστικό κλιπάκι που σου ετοίμασα από τέσσερα TV spots, πέντε clips και τρία trailers που έβαλα στη σειρά, διατηρρώντας έναν κάποιο βαθμό θεμιτού αποπροσανατολισμού ως προς την ακολουθία των συμβάντων, και συμπεριλαμβάνοντας το προχτεσινό spoiler-ish clip του cameo του Tony Stark που εμφανίζεται στο τέλος της ταινίας, αυτή τη φορά πριν τα credits, σε αντίθεση με την αντίστοιχη εμφάνιση-έκπληξη του Nick Fury στον Iron Man (2008), που ως γνωστόν έφαγε η μαρμάγκα στην πλειοψηφία των multiplex και των σφιχτών προγραμμάτων προβολής τους. Ωστόσο, (οτ)αν πας την Πέμπτη να το δεις, αφού προσέξεις ότι το μοντάζ έφαγε και σκηνές και χαρακτήρες που είχαν συμπεριληφθεί στα προωθητικά, έχε και το νου σου μήπως, εκτός από τον μπλε ορό που θα γεννήσει τον Captain America, πάρει το μάτι σου και τον ίδιο τον Steve Rogers (τον άνθρωπο κάτω απ’ τη στολή), που είχει πει ο Leterrier ότι εμφανίζεται, σε μια συνέντευξή του στο Attack of the Show, όπου κάνει και φιλότιμη προσπάθεια (εφάμιλης επιχειρηματολογίας μ’ αυτήν του Δελτίου Τύπου Norton) να ερμηνεύσει τις εσωτερικές διαμάχες ως φυσιολογικές. Που, με τον Norton στην ομάδα, μπορείς να πεις ότι είναι.

Ένα promo για τις μαρτυρικές Martyrs (2008) του Pascal Laugier ταλαιπωρείται από ανεβοκατεβάσματα τις τελευταίες ώρες στα γιουτιούμπια όσο η παραγωγή προσπαθεί να τις προστατέψει από το μαστίγωμα της γαλλικής λογοκρισίας. Νωρίτερα, στην αγορά των Κανών, το φιλμ κατάφερε να δημιουργήσει σούσουρο, σε ένα χώρο που τα 'χει δει όλα όσο αφορά τον πορνοτρόμο, και αντιδράσεις που έπιασαν τα πιο άκρα των άκρων.

Ο Laugier φαίνεται προστατευόμενος του Christophe Gans και του ατρόμητου παραγωγού Richard Grandpierre (Irréversible (2002), Ils (2006)), οι οποίοι τον γνώρισαν σα βοηθό στα γυρίσματα της Αδελφότητας των Λύκων (2001) και του κάναν τη προηγούμενη ταινία του, το Saint Ange (2004). Που ήταν μάλλον.. τρομάρα. Προφανώς στη συνέχεια έμαθε από τους υπόλοιπους της γαλλικής σχολής (που είναι η νέα ασιατική στον χώρο, αν δε μας διαβάζεις τόσα χρόνια) ότι ο τρόμος είναι στο μυαλό, και βοηθάνε και μερικά ποτάμια αίμα. Ή βρήκε γκόμενα. Έτσι το promo για διεθνείς αγοραστές, παρόλο που το κυνηγάει στα διαδίχτυα να του φορέσει ατσαλένιο κολαροκράνος, και αντίθετα με τα συνηθισμένα, κατά πάσα πιθανότητα δεν αποκαλύπτει παρά ελάχιστα από την πλοκή, φτάνοντας περίπου στο σημείο που οι Μάρτυρες, γυναίκες που είχαν βασανιστεί ανεξήγητα μικρές, αρχίζουν να ανακαλύπτουν ποιοι ταλαιπωρούσαν τη μια τους σε παλιά σφαγεία και γιατί τις λένε έτσι στον τίτλο.

Τα πρώτα reviews υποδέχονται το φιλμ σαν ότι καλύτερο από την εποχή του Προκρούστη και του Μινώταυρου, ενώ τα γνωστά που καταμαρτυρούν όσοι δε το άντεξε το στομάχι τους μόνο θετικά μπορείς να τα μετρήσεις. Οι Γάλλοι σκηνοθέτες του είδους κρατάνε την ίδια περήφανα υποδειγματική στάση και στο θέμα των κοψιμάτων, χωρίς να βάζουν στην άκρη για το DVD ούτε μια σκηνή. Αλλά μέχρι τώρα η λογοκρισία τους έδινε "Κατάλληλο 16" συνοδευόμενο από.. επίπληξη, και έτσι η έξοδος της ταινίας στις Γαλλικές αίθουσες, προγραμματισμένη για τις 18 του μήνα, κινδυνεύει από το "Ακατάλληλο" που πήρε χωρίς δεύτερη σκέψη. Πάντως ο μισός πλανήτης είχε πάρει σειρά για προβολές, πριν καν οι Μάρτυρες παίξουν στις Κάνες. Στην Αμερική οι Weinsteins είχαν φροντίσει σχετικά από τον Νοέμβρη, παρόλο που εκ των πραγμάτων, η διανομή τους θα περιοριστεί περίπου στα όρια συγκεκριμένων μικρών ασημένιων δίσκων. Στην Ελλάδα νωρίτερα απ' όλους ξεσκόνισε το μπουντρούμι της η Σπέντζος.